ஒரு மனிதரின் குரல் உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான இதயங்களைத் தொடும் அளவுக்குப் புகழ்பெற்றதாக மாறினாலும், அந்தக் குரலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதரின் உணர்வுகளையும் தனிப்பட்ட போராட்டங்களையும் உலகம் உண்மையாகப் புரிந்துகொள்கிறதா?
புகழுக்கும் தனிமைக்கும், கலைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான நுட்பமான உறவை ஆராயும் படைப்பாக அமைந்திருக்கிறது 2007ஆம் ஆண்டு வெளியான பிரெஞ்சுத் திரைப்படமான லா வி ஆன் ரோஸ் La Vie en Rose.
புகழ்பெற்ற பிரெஞ்சுப் பாடகி எடித் பியாஃப்பின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தப் படைப்பு, ஒரு கலைஞரின் வாழ்க்கை வரலாற்றைத் திரையில் பதிவு செய்வதைக் கடந்து, அவரது ஆளுமையின் பல்வேறு பரிமாணங்களை உணர்வுபூர்வமாக அணுகுகிறது.
இயக்குநர் ஒலிவியே தாஹான், வழக்கமான வாழ்க்கை வரலாற்றுத் திரைப்படங்களின் நேர்கோட்டுக் கதை சொல்லும் முறையிலிருந்து விலகி, நினைவுகள், அனுபவங்கள், உணர்வுகள் ஆகியவற்றின் வழியாகத் திரைப்படத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்.
காலவரிசையைப் பின்பற்றாத இந்தத் திரைக்கதை அமைப்பு, ஒரு மனிதரின் வாழ்க்கையைத் தேதிகளாலும் முக்கிய நிகழ்வுகளாலும் அளவிட முடியாது என்ற கருத்தை உணர்த்துகிறது.
நினைவுகள் எவ்வாறு மனதில் பதிகின்றன, சில அனுபவங்கள் எவ்வாறு ஒருவரது ஆளுமையை வடிவமைக்கின்றன என்பதைக் காட்சிகளின் வழியாக வெளிப்படுத்தும் இயக்குநரின் அணுகுமுறை படத்தின் முக்கியமான தனித்துவமாகும்.
இருப்பினும், இந்தத் துண்டுத்துண்டான கதை சொல்லும் முறை சில இடங்களில் தொடர்ச்சியான உணர்வுப் பயணத்தைச் சற்றுச் சிதறடிக்கிறது. காட்சிகளின் காலமாற்றங்களைப் பார்வையாளர்கள் கவனத்துடன் அணுக வேண்டியிருக்கிறது.
எடித் பியாஃப் கதாபாத்திரத்தில் மரியோன் கொட்டியாரின் நடிப்பு, இந்தத் திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக விளங்குகிறது.
ஒரு புகழ்பெற்ற பாடகியை வெளிப்புறத் தோற்றத்தில் மட்டும் பிரதிபலிப்பது அவரது நோக்கமாக இருக்கவில்லை. உடல்மொழி, முகபாவனைகள், கண்களின் அசைவுகள், குரலுக்கு ஏற்ப வெளிப்படும் உணர்ச்சிகள் எனப் பல நுணுக்கமான அம்சங்களின் வழியாக அந்த ஆளுமையைத் திரையில் உயிர்ப்பிக்கிறார்.
குறிப்பாக, வெவ்வேறு வயதுப் பருவங்களை வெளிப்படுத்துவதில் அவர் காட்டிய உடல்மாற்றமும் நடிப்புக் கட்டுப்பாடும் குறிப்பிடத்தக்கவை. இளம் வயதிலிருந்து முதிர்ந்த பருவம் வரையிலான தோற்ற வேறுபாடுகளை உருவாக்க ஒப்பனைக்காகப் பல மணி நேரங்கள் செலவிடப்பட்டிருப்பதுடன், உயரம் மற்றும் உடல் அமைப்பிலும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் வகையில் சிறப்பான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
இந்த உடல்ரீதியான மாற்றங்கள் வெறும் தோற்ற ஒற்றுமைக்காகப் பயன்படுத்தப்படாமல், கதாபாத்திரத்தின் முழுமையான உருவாக்கத்திற்கு உதவுகின்றன.
குறிப்பாக, கண்களின் வழியாக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் அவரது திறமை தனித்து கவனம் பெறுகிறது. உரையாடல்களை விடப் பார்வையும் மௌனமும் அதிகமாகப் பேசும் தருணங்களில், கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையைப் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்துகிறார்.
மேடை நிகழ்ச்சிகளின்போது வெளிப்படும் தன்னம்பிக்கைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் உணர்ச்சிச் சிக்கல்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவரது நடிப்பு நுட்பமாக வெளிப்படுத்தியதற்காக அவர் பெற்ற அகாடமி விருது, கோல்டன் குளோப் விருது, பாஃப்டா விருது, சீசர் விருது ஆகியவை அவரது நடிப்பின் சர்வதேச அங்கீகாரத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
பிரெஞ்சு மொழியில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு நடிப்பிற்காக சிறந்த நடிகைக்கான அகாடமி விருது வழங்கப்பட்டது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க சாதனையாகும்.
துணைக் கதாபாத்திரங்களின் பங்களிப்பும் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தளத்தை வலுப்படுத்துகிறது. சிமோன் மொமோன் பெர்தோவாக சில்வி தெஸ்டுட், திதினாக எமானுவெல் செய்னர், லூயி லெப்லியாக ஜெரார் டெபார்டியூ, மார்செல் செர்தானாக ஜான்-பியர் மார்ட்டின்ஸ் ஆகியோர் தங்களுக்குரிய பாத்திரங்களில் இயல்பான நடிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
கதாநாயகியின் வாழ்க்கையைச் சுற்றியுள்ள மனித உறவுகளையும், அந்த உறவுகள் அவரது ஆளுமையில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் புரிந்துகொள்ள இவர்களின் பங்களிப்பு உதவுகிறது. குறிப்பாக, நட்பும் அன்பும் மனித வாழ்க்கையில் வகிக்கும் இடத்தைத் திரைப்படம் உணர்வுபூர்வமாக அணுகுகிறது.
தெட்சுவோ நாகட்டாவின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் கலைத்தன்மையை உயர்த்தும் முக்கிய அம்சமாகும். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திற்கும் ஏற்ற காட்சித் தோற்றத்தை உருவாக்குவதுடன், வண்ணங்களின் செறிவையும் ஒளியின் தன்மையையும் உணர்ச்சிகளுடன் இணைக்கிறார்.
நெருக்கமான காட்சிகளுக்கு இயக்குநர் வழங்கிய முக்கியத்துவம் கதாபாத்திரத்தின் முகபாவனைகளையும் கண்களின் வெளிப்பாடுகளையும் நேரடியாகப் பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கிறது.
குறிப்பாக, மேடை நிகழ்ச்சிகளின் காட்சிகளில் கலைஞருக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும் இடையிலான உணர்வுப்பூர்வமான தொடர்பை ஒளிப்பதிவு சிறப்பாகப் பதிவு செய்கிறது.
ரிச்சர்ட் மரிசியின் படத்தொகுப்பு, திரைப்படத்தின் நினைவுசார் கதை சொல்லும் முறைக்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது. வெவ்வேறு காலகட்டங்களைச் சேர்ந்த காட்சிகளை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் விதம், வாழ்க்கையின் அனுபவங்கள் மனதில் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுகின்றன என்பதை உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், காலமாற்றங்கள் அடிக்கடி நிகழ்வதால் சில பகுதிகளில் காட்சிகளின் ஓட்டம் சற்றுச் சீரற்றதாகத் தோன்றுகிறது. இது படத்தின் முக்கியமான பலவீனங்களில் ஒன்று. எனினும், திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நோக்கத்திற்கு ஏற்ற தனித்துவமான படத்தொகுப்பு அணுகுமுறையாக இது அமைகிறது.
கலை இயக்கம், அரங்க அமைப்பு மற்றும் ஆடை வடிவமைப்பு ஆகியவை படத்தின் காலப்பின்னணியை நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்குகின்றன.
பாரிஸ், நியூயார்க் உள்ளிட்ட இடங்களின் சூழல்களும், வெவ்வேறு காலகட்டங்களுக்குரிய உடைகள் மற்றும் மேடை அலங்காரங்களும் காட்சிகளுக்கு வரலாற்றுத் தன்மையை வழங்குகின்றன.
மாரிட் ஆலனின் ஆடை வடிவமைப்பு கதாபாத்திரத்தின் வயது, ஆளுமை, மேடைத் தோற்றம் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப மாறுபடுகிறது. ஒப்பனை மற்றும் சிகை அலங்காரப் பணிகளும் கதாபாத்திரத்தின் உடல் மாற்றங்களை நம்பும்படியாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்தத் தொழில்நுட்ப அம்சங்கள் தனித்தனியாகக் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்குப் பதிலாக, திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த உலகத்தை உருவாக்குவதில் ஒன்றிணைந்து செயல்படுகின்றன.
இசை இந்தத் திரைப்படத்தின் உயிர்நாடியாக இருக்கிறது. கிறிஸ்டோபர் கன்னிங்கின் பின்னணி இசை உணர்ச்சிகளின் ஆழத்தை அதிகரிக்கிறது. எடித் பியாஃப்பின் புகழ்பெற்ற பாடல்களும் திரைப்படத்தின் இசை அனுபவத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன.
பழைய பாடல் பதிவுகளையும் புதிய பாடல் நிகழ்த்தல்களையும் இணைத்திருக்கும் விதம் குறிப்பிடத்தக்கது. மரியோன் கொட்டியார் சில பாடல்களைத் திரையில் நிகழ்த்தியிருக்கிறார். ஜில் ஐக்ரோட் சில பாடல்களுக்கு முழுமையான குரல் வழங்கியிருக்கிறார். இவ்வாறு நடிப்பும் குரலும் இணைந்து உருவாக்கும் இசை அனுபவம், மேடை நிகழ்ச்சிகளின் உணர்வுப்பூர்வமான தன்மையை வலுப்படுத்துகிறது. பாடல்கள் வெறும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்களாக இல்லாமல், கதாபாத்திரத்தின் கலை ஆளுமையை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான திரைப்பட மொழியாகப் பயன்படுகின்றன.
ஒரு கலைஞரின் வெற்றி என்பது அவரது புகழ், வருமானம் அல்லது ரசிகர்களின் எண்ணிக்கையால் மட்டுமே அளவிடப்பட முடியுமா என்ற கேள்வியையும் திரைப்படம் முன்வைக்கிறது. தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள், மனித உறவுகளின் முக்கியத்துவம், உடல்நலப் பாதிப்புகள், தனிமை, மன உறுதி, கலை மீதான அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை ஒருவரது வாழ்க்கையை எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்பதைப் பல்வேறு உணர்ச்சித் தளங்களில் ஆராய்கிறது.
புகழின் வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் மனித இயல்பை அணுகுவதில் திரைப்படத்தின் மனிதநேயப் பார்வை வெளிப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், கலைஞரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் பார்வையையும் உருவாக்குகிறது.
சுமார் 140 நிமிடங்கள் நீளமுள்ள இந்தத் திரைப்படம், சில இடங்களில் அதன் துண்டுத்துண்டான கதை அமைப்பால் சீரான வேகத்தை இழந்தாலும், மையக் கதாபாத்திரத்தின் ஆளுமையை ஆராய்வதில் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்துகிறது.
பிரான்ஸ், செக் குடியரசு, பிரிட்டன் ஆகிய நாடுகளின் சர்வதேசக் கூட்டுத் தயாரிப்பாக உருவான இப்படம், உலகளவில் குறிப்பிடத்தக்க வரவேற்பைப் பெற்றது. சுமார் 2.5 கோடி அமெரிக்க டாலர் தயாரிப்புச் செலவில் உருவாகி, உலகளாவிய வசூலில் 8.74 கோடி டாலர்களை ஈட்டியது. சிறந்த நடிகை, ஒப்பனை உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் அகாடமி விருதுகளையும், ஆடை வடிவமைப்பு, இசை, ஒப்பனை உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் பாஃப்டா விருதுகளையும் பெற்றது. இத்தகைய அங்கீகாரங்கள் திரைப்படத்தின் நடிப்பு மற்றும் தொழில்நுட்பத் தரத்திற்குக் கிடைத்த முக்கியமான அங்கீகாரங்களாகும்.
ஒரு புகழ்பெற்ற பாடகியின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய திரைப்படம் என்ற அடிப்படையைத் தாண்டி, கலைஞரின் உள்ளார்ந்த உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் அனுபவமாக லா வி ஆன் ரோஸ் விளங்குகிறது. அதன் சிறப்பான நடிப்பு, காலப்பின்னணியை உயிர்ப்பிக்கும் காட்சியமைப்பு, உணர்வுகளுடன் இணைந்த இசை, நினைவுகளை மையமாகக் கொண்ட தனித்துவமான கதை சொல்லும் முறை ஆகியவை இதனை வழக்கமான வாழ்க்கை வரலாற்றுத் திரைப்படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன.
கதை சொல்லும் அமைப்பில் சில குறைகள் இருந்தாலும், ஒரு கலைஞரின் புகழையும் தனிப்பட்ட உணர்வுலகையும் ஒரே நேரத்தில் அணுகும் அதன் முயற்சி கவனிக்கத்தக்கது. இசை, நடிப்பு, மனித உணர்வுகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஆழமான திரைப்பட அனுபவத்தை விரும்புபவர்கள் தவறவிடக்கூடாத படைப்பாக இது அமைகிறது.
================================
படத்தின் கதை:-
1918ஆம் ஆண்டில், பிரான்ஸில் எடித் பியாஃப் (மரியோன் கொட்டியார்) என்ற சிறுமி மிகவும் குழப்பமான குடும்பச் சூழலில் வளர்கிறாள்.
அவளுடைய தாய் அன்னெட்டா காசியோன் (க்ளோட்டில்ட் குரோ) தெருக்களில் பாடிப் பிழைப்பவள். தந்தை லூயி காசியோன் (ஜீன்-பால் ரூவ்) முதல் உலகப் போரில் பணியாற்றிய முன்னாள் படைவீரர். குடும்பத்தின் வறுமையும் பெற்றோரின் நிலையற்ற வாழ்க்கையும் காரணமாக எடித்துக்குச் சிறுவயதிலேயே பாதுகாப்பான சூழல் கிடைப்பதில்லை.
இறுதியில், அவள் தந்தைவழிப் பாட்டியிடம் அனுப்பப்படுகிறாள். அந்தப் பாட்டி நார்மண்டி பகுதியில் விபச்சார விடுதி ஒன்றை நடத்தி வருகிறாள். அங்கு வாழும் பெண்களுடன் எடித் காலத்தைக் கழிக்கிறாள்.
அந்த விடுதியில் நடைபெறும் கொடுமையான பாலியல் தொழிலையும், அங்கு வரும் ஆண்களால் பெண்கள் நடத்தப்படும் விதத்தையும் சிறுமியான எடித் நேரில் பார்க்கிறாள்.
அந்தச் சூழலில் டிட்டின் (எம்மானுவெல் செய்னர்) என்ற பெண் எடித்திடம் மிகுந்த அன்பு காட்டுகிறாள். அந்த விடுதியில் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண்ணான டிட்டின், மற்றவர்களைப் போல எடித்தை ஒதுக்காமல், அவளைக் கவனித்துக்கொண்டு அன்புடன் பராமரிக்கிறாள்.
ஒருநாள் எடித்துக்கு கண்களில் கடுமையான பாதிப்பு ஏற்பட்டு பார்வை தெரியாமல் போகிறது. கண்ணின் கருவிழிப் பகுதியில் ஏற்படும் அழற்சியான கெரட்டிடிஸ் காரணமாக இந்தப் பார்வையிழப்பு உண்டாகிறது. அந்த நேரத்தில் டிட்டின் அவளுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்து, மிகுந்த பரிவுடன் கவனித்துக்கொள்கிறாள்.
சிறுமியின் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருப்பதால் அவளுக்கு அன்பும் பாதுகாப்பும் தேவைப்படுகின்றன. டிட்டின் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு எடித்துடன் நெருக்கமாக இருக்கிறாள்.
பின்னர், முதல் உலகப் போரில் பணியாற்றிவிட்டுத் திரும்பும் எடித்தின் தந்தை அவளைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறார். அவர் ஒரு சர்க்கஸில் சாகசக் கலைஞராகப் பணியாற்றுகிறார்.
எடித்தும் அவருடன் பயணம் செய்கிறாள். ஒருநாள் சர்க்கஸில் நெருப்பை விழுங்கும் கலைஞர் நிகழ்ச்சி நடத்தும்போது, நெருப்பின் தீப்பிழம்புகளுக்குள் புனித தெரேசாவின் உருவம் தோன்றுவதை எடித் காண்கிறாள்.
அந்தத் தெய்வீகக் காட்சி அவளுடைய மனதில் ஆழமாகப் பதிகிறது. புனித தெரேசா தன்னுடன் எப்போதும் இருப்பதாக எடித் நம்பத் தொடங்குகிறாள். அந்த நம்பிக்கை அவளுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்கிறது.
எடித்துக்கு ஒன்பது வயதாகும்போது, அவளுடைய தந்தை சர்க்கஸ் வாழ்க்கையை விட்டு விலகுகிறார். அதன்பிறகு இருவரும் பாரிஸ் நகரத் தெருக்களில் நிகழ்ச்சிகள் நடத்திப் பிழைக்கிறார்கள்.
தந்தை தனது கலைத்திறனை வெளிப்படுத்தினாலும், சில நேரங்களில் அவருடைய நிகழ்ச்சிகளுக்கு மக்களிடமிருந்து போதிய வரவேற்பு கிடைப்பதில்லை. அத்தகைய ஒரு நிகழ்ச்சியின்போது, அங்கு சென்ற ஒருவர் எடித்தும் அந்த நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியா என்று கேட்கிறார்.
அப்போது அவளுடைய தந்தை ஏதாவது செய்து காட்டும்படி தூண்டுகிறார். உடனே எடித் உணர்ச்சிபூர்வமாகப் பிரெஞ்சு தேசிய கீதமான “லா மார்செய்யேஸ்” பாடலைப் பாடத் தொடங்குகிறாள். அவளுடைய குரலில் வெளிப்படும் உணர்ச்சியும் பாடும் திறனும் அங்கிருந்த மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றன. அவளைச் சுற்றி மக்கள் கூடுகிறார்கள். அந்தப் பாடல் அவளுடைய திறமைக்கு முதல் பெரிய கவனத்தைப் பெற்றுத் தருகிறது.
பல ஆண்டுகள் கழித்து, எடித் வளர்ந்து பாடகியாக வாய்ப்புகளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் காலத்தில், இரவு விடுதி உரிமையாளரான லூயி லெப்லீ (ஜெரார்ட் டெபார்டியூ) அவளுடைய பாடலைக் கேட்கிறார். அவளுடைய குரலால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர், தனது விடுதியில் பாடுவதற்கு எடித்துக்கு வாய்ப்பளிக்கிறார்.
அத்துடன், அவளுக்குப் புதிய மேடைப் பெயரையும் வழங்குகிறார். எடித்தின் சிறிய உடல்வாகை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பிரெஞ்சு வழக்கில் சிட்டுக்குருவியைக் குறிக்கும் “பியாஃப்” என்ற பெயரை அவளுடைய குடும்பப்பெயராக அறிமுகப்படுத்துகிறார். இதன் மூலம் எடித் பியாஃப் என்ற பெயரில் அவளுடைய பாடகி வாழ்க்கை புதிய கட்டத்தை அடைகிறது.
ஆனால் இந்த முன்னேற்றம் நீண்டகாலம் தடையின்றித் தொடர்வதில்லை. லூயி லெப்லீ விரைவிலேயே துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார். இந்தக் கொலை தொடர்பாகக் காவல்துறையினர் விசாரணை நடத்தும்போது, எடித்துக்கு மாஃபியா கும்பலுடன் தொடர்பு இருக்கலாம் என்று சந்தேகிக்கிறார்கள்.
லெப்லீயின் மரணத்துக்குப் பிறகு எடித்தின் வாழ்க்கை மீண்டும் சிக்கலாகிறது. அடுத்ததாக அவள் ஒரு காபரே நிகழ்ச்சியில் பாட முயற்சி செய்கிறாள்.
ஆனால் அங்கிருந்தவர்கள் அவளுக்கு ஆதரவு அளிக்காமல் கேலி செய்து எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கிறார்கள். அந்தக் கூட்டத்தின் விரோதமான அணுகுமுறையால் அவள் மேடையிலிருந்து வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
இதற்கிடையில், எடித்தின் நெருங்கிய தோழியான மொமோன் (சில்வி தெஸ்தூ) அவளிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்படுகிறாள்.
மொமோனை ஒரு கன்னியாஸ்திரிகள் மடத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். ஏற்கெனவே தனது பாடகர் வாழ்க்கையில் பின்னடைவைச் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் எடித்துக்கு, நெருங்கிய தோழியும் பிரிந்துபோவது பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
தனக்கு வழிகாட்டவும் பாடும் திறனை வளர்த்துக்கொள்ளவும் ஒருவர் தேவைப்படுவதை உணர்ந்த எடித், பாடலாசிரியரும் இசைத்துணை வழங்குபவருமான ரேமண்ட் அஸ்ஸோ (மார்க் பார்பே) என்பவரை அணுகுகிறாள்.
ரேமண்ட் அஸ்ஸோ எடித்தின் பாடும் திறனை மட்டும் நம்பியிருக்காமல், மேடையில் அவள் தன்னை எப்படிக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதிலும் கடுமையான பயிற்சி அளிக்கிறார்.
பாடும்போது கைகளை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும், சொற்களை எவ்வாறு தெளிவாக உச்சரிக்க வேண்டும், பாடலின் உணர்ச்சியை எப்படிப் பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்பன போன்ற பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்.
இந்தப் பயிற்சிகள் எடித்தின் மேடைத் தோற்றத்தையும் பாடும் முறையையும் மாற்றுகின்றன. ஆரம்பத்தில் எதிர்ப்பையும் தோல்வியையும் சந்தித்த அவளுடைய பாடகர் வாழ்க்கை, ரேமண்டின் வழிகாட்டுதலுக்குப் பிறகு படிப்படியாக முன்னேறத் தொடங்குகிறது. அவளுடைய புகழ் விரிவடைகிறது; இறுதியில் அவள் பிரபலமான பாடகியாக உயர்கிறாள்.
தனது புகழின் உச்சத்தில் இருக்கும் காலத்தில், எடித் நியூயார்க் நகரில் பாடல் நிகழ்ச்சிகளை நடத்துகிறாள். அங்கு பிரெஞ்சுக்காரரான மார்செல் செர்தான் (ஜீன்-பியர் மார்ட்டின்ஸ்) என்பவரைச் சந்திக்கிறாள்.
மார்செல் ஒரு குத்துச்சண்டை வீரர். நடுத்தர எடைப் பிரிவில் உலகச் சாம்பியன் பட்டத்திற்காகப் போட்டியிட்டு வருகிறார். இருவரும் ஒரே நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் அவர்களுக்கிடையே நெருக்கம் உருவாகிறது.
ஆனால் மார்செல் ஏற்கெனவே திருமணமானவர். இந்த உண்மை தெரிந்திருந்தும் எடித் அவர்மீது காதல் கொள்கிறாள். அந்தக் காதல் இருவருக்கிடையேயான ரகசிய உறவாக மாறுகிறது.
அவர்களுடைய உறவு வெளிப்படையாக அறிவிக்கப்படாதபோதும், எடித் பாடிய “லா வி ஆன் ரோஸ்” என்ற பாடல் மார்செல் செல்லும் இடமெல்லாம் ஒலிக்கிறது. இதன் மூலம் எடித்தின் காதல் அவருடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருக்கிறது என்பது வெளிப்படுகிறது.
மார்செல் பாரிஸில் இருக்கும்போது, அவரை நியூயார்க்குக்கு வருமாறு எடித் வற்புறுத்துகிறாள். அவளுடைய அழைப்பை ஏற்று மார்செல் விமானத்தில் நியூயார்க்குக்குப் புறப்படுகிறார்.
மார்செல் நியூயார்க்கில் வந்து சேரும் நாளில், எடித் தனது படுக்கையறையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளை எழுப்பும் விதமாக மார்செல் அருகில் வந்து முத்தமிடுகிறார்.
திடீரென அவரைக் கண்ட எடித் மகிழ்ச்சியடைகிறாள். அவருக்காகக் காபி எடுத்துவருவதற்காக அறையை விட்டு வெளியே செல்கிறாள். ஆனால் வெளியே அவளுடைய உடனிருப்பவர்கள் முகத்தில் மகிழ்ச்சியில்லாமல் சோகத்துடன் நிற்பதைக் காண்கிறாள்.
அவர்களுடைய நடத்தையில் ஏதோ தவறு இருப்பதை உணர்ந்தாலும், என்ன நடந்தது என்பதை அவளால் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
மார்செலுக்காகக் காபி எடுக்கச் சென்ற எடித்திடம், அவர் பயணம் செய்த விமானம் விபத்துக்குள்ளாகி அவர் உயிரிழந்துவிட்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
சில நொடிகளுக்கு முன்புதான் தனது அறையில் மார்செலைப் பார்த்திருந்த எடித்தால் அந்தச் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் உயிருடன் இருப்பதாகவே அவள் நம்புகிறாள்.
அதிர்ச்சியிலும் துயரத்திலும் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, மார்செலின் ஆவியைத் தேடுவதுபோல் அறை முழுவதும் பரபரப்பாக அலைகிறாள். தன்னுடன் இருக்க வேண்டிய காதலன் திடீரென இறந்துவிட்டார் என்ற உண்மை அவளுடைய மனதை நிலைகுலையச் செய்கிறது.
இதற்கிடையில், எடித்தின் வாழ்க்கையின் நடுப்பகுதியைச் சேர்ந்த பல சம்பவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக் காட்சிகளாக வெளிப்படுகின்றன. ஒரு காலகட்டத்தில் அவள் குறுகிய சுருட்டை முடி அலங்காரத்துடன் மேடையில் பாடிக்கொண்டிருக்கிறாள்.
பாடலின் நடுவே உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டு மேடையிலேயே சரிந்து விழுகிறாள். தொடர்ந்து ஏற்பட்ட உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் அவளுக்கு மூட்டுவாதம் ஏற்படுகிறது. உடல் வலியைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காகப் பயன்படுத்திய மார்பின் மருந்தின் மீது அவளுக்குக் கடுமையான அடிமைத்தனம் உருவாகிறது. இந்தப் பழக்கம் அவளுடைய உடல்நிலையையும் வாழ்க்கையையும் மேலும் பாதிக்கிறது.
எடித்தின் கணவரான ஜாக் பில்ஸ், அவளுடைய போதைப்பொருள் பழக்கத்தின் தீவிரத்தை உணர்கிறார். அவள் தொடர்ந்து அந்தப் பழக்கத்தில் மூழ்கியிருந்தால் உடல்நிலை மேலும் மோசமடையும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, போதைப்பொருள் மறுவாழ்வு சிகிச்சை மையத்தில் சேரும்படி வலியுறுத்துகிறார்.
அதன் விளைவாக எடித் அவருடன் கலிபோர்னியாவுக்குச் செல்கிறாள். அங்கு சிகிச்சைக்குப் பிறகு அவள் போதைப்பொருள் பழக்கத்திலிருந்து மீண்ட நிலையில் காணப்படுகிறாள்.
ஆனால் அவளுடைய மனநிலை மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் கட்டுப்பாடற்ற உற்சாகத்துடனும் இருக்கிறது.
கலிபோர்னியாவில் இருக்கும் நாட்களில், எடித் தனது நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாகப் பழகுகிறாள். அவர்களிடம் கேலி செய்தும் நகைச்சுவையாகப் பேசியும் நேரத்தைக் கழிக்கிறாள்.
ஒருநாள் திறந்த கூரையுடைய காரில் வேகமாகச் செல்கிறாள். அப்போது கட்டுப்பாட்டை இழந்து கார் ஒரு ஜோஷுவா மரத்தில் மோதுகிறது. விபத்து ஏற்பட்ட பிறகும் அவள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் சிரித்துக்கொண்டே காரிலிருந்து இறங்குகிறாள்.
பின்னர் சாலையில் செல்லும் வாகனங்களை நிறுத்தி உதவி கேட்கும் பயணியைப் போல நடித்து, அங்கிருந்தவர்களுடன் தொடர்ந்து நகைச்சுவையாகப் பழகுகிறாள்.
காலம் மேலும் நகர்கிறது. இப்போது எடித் வயதானவராகவும் மிகவும் பலவீனமான உடல்நிலையுடனும் காணப்படுகிறாள். அவளுடைய உடல் மெலிந்து, முதுகு கூனிய நிலையில் இருக்கிறது.
புகழ்பெற்ற ஒலிம்பியா அரங்கில் மீண்டும் பாட முடியுமா என்ற கேள்வி அவளைச் சுற்றியுள்ளவர்களிடையே எழுகிறது.
அவளுடைய உடல்நிலை காரணமாக அந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பது சாத்தியமா என்று உடனிருப்பவர்கள் விவாதிக்கிறார்கள். எடித்தும் அவர்களுடன் இதுகுறித்து வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடுகிறாள்.
அந்தச் சமயத்தில் சார்லஸ் டுமோன் மற்றும் மிஷேல் வோகேர் ஆகியோர் “நான் எதற்கும் வருந்தவில்லை” என்ற பொருள்படும் “நோன், ஜெ நே ரெக்ரெட் ரியன்” என்ற பாடலை அவளுக்கு வழங்குகிறார்கள்.
அந்தப் பாடலைக் கேட்ட எடித் மிகவும் விரும்புகிறாள். அதைத் தானே பாட வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறாள். தனது உடல்நிலை குறித்த சந்தேகங்களும் சுற்றியுள்ளவர்களின் கவலைகளும் இருந்தபோதிலும், அந்தப் பாடலை ஒலிம்பியா அரங்கில் பாடப்போவதாக அறிவிக்கிறாள்.
அந்த நிகழ்ச்சியே அவளுடைய கடைசி மேடை நிகழ்ச்சியாக அமையப்போகிறது. நிகழ்ச்சிக்குச் செல்வதற்கு முன்பு, எப்போதும் அணிந்திருக்கும் சிலுவை வடிவிலான கழுத்தணியைத் தனக்குக் கொண்டுவந்து தரும்படி எடித் கேட்கிறாள்.
அவளுடைய பணியாளர்கள் அதைத் தேடிச் சென்று கொண்டுவருவதற்காக விரைகிறார்கள். அவர்கள் திரும்பி வரும்வரை எடித் அமைதியாகத் தனியாக அமர்ந்திருக்கிறாள்.
அந்தத் தனிமையான நேரத்தில் அவளுடைய கடந்தகால வாழ்க்கையின் பல நினைவுகள் மனதில் தோன்றுகின்றன.
சிலுவை வடிவிலான கழுத்தணியைப் பணியாளர்கள் கொண்டுவந்து கொடுத்ததும், எடித் அதை அணிந்துகொள்கிறாள். பின்னர் மிகவும் சிரமப்பட்டு எழுந்து, மெதுவாக நடந்து மேடைக்குச் செல்கிறாள்.
அவள் மேடையில் பாடத் தொடங்கும்போது, அவளுடைய கடந்தகால வாழ்க்கையைச் சேர்ந்த பல நினைவுக் காட்சிகள் இடையிடையே தோன்றுகின்றன.
அவற்றில் ஒன்றாக, வெயில் நிறைந்த ஒரு நாளில் கடற்கரையில் அமர்ந்து பின்னல் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும் எடித் நினைவுக்கு வருகிறாள். அந்தக் காட்சியில் அவள் அமைதியாகக் கடற்கரையில் நேரத்தைக் கழிக்கிறாள்.
மற்றொரு நினைவுக் காட்சியில், ஒரு பெண் செய்தியாளர் எடித்தைச் சந்தித்து நேர்காணல் செய்கிறாள். அவளுடைய விருப்பமான நிறம் என்ன, விருப்பமான உணவு எது போன்ற எளிய கேள்விகளைக் கேட்கிறாள்.
பெரியவர்களாக இருப்பவர்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம் என்ன என்று கேட்கும்போது, “அன்பு செலுத்துவது” என்று எடித் பதிலளிக்கிறாள்.
ஒரு பெண்ணுக்கு மிக முக்கியமானது என்ன, ஒரு குழந்தைக்கு என்ன தேவை, ஒரு குழந்தை பிறந்த பிறகு அதற்கு என்ன முக்கியம் என்று தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்கப்படுகின்றன.
ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் எடித் அளிக்கும் பதில் ஒன்றுதான்: அன்பு செலுத்த வேண்டும். இவ்வாறு அன்பின் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறாள்.
எடித்தின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில், நீண்டகாலமாகத் தொடர்ந்த கடினமான வாழ்க்கை முறையும் புற்றுநோயும் அவளுடைய உடலை மிகவும் சிதைத்துவிடுகின்றன.
அவளுக்கு 47 வயதாகும்போது உடல் மிகவும் மெலிந்து பலவீனமடைந்துவிடுகிறது. அவளைப் படுக்கைக்கு அழைத்துச் சென்று படுக்க வைக்கிறார்கள். அந்தக் காட்சியில் தோன்றும் எழுத்துத் தகவல், அதுவே அவள் உயிருடன் இருக்கும் கடைசி நாள் என்பதைத் தெரிவிக்கிறது.
மரணத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் எடித் அச்சத்துடன் இருக்கிறாள். சில விஷயங்களைத் தன்னால் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை என்று கூறுகிறாள்.
அவளுடைய மனதில் கடந்தகால வாழ்க்கையின் சிறியதாகத் தோன்றினாலும் மறக்க முடியாத பல தருணங்கள் சீரற்ற வரிசையில் தோன்றுகின்றன. அவளுடைய தாய், எடித்தின் கண்கள் வித்தியாசமாகவும் குறும்புத்தனமாகவும் இருப்பதாகக் கூறிய தருணம் நினைவுக்கு வருகிறது.
தந்தை அவளுக்கு மிகவும் ஆசையாக இருந்த ஒரு ஜப்பானியப் பொம்மையைப் பரிசாகக் கொடுத்த சம்பவமும் நினைவில் தோன்றுகிறது.
அதன்பிறகு, தனது மகள் மார்செல்லை நினைவுகூர்கிறாள். எடித் தெருக்களில் பாடி வந்த காலத்தில் லூயியுடன் பெற்ற குழந்தை மார்செல்.
அந்தக் குழந்தையைத் தன்னுடன் தெருக்களுக்கு அழைத்துச் சென்றதற்காக லூயி அவளிடம் கோபப்பட்ட சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. குழந்தையைத் தெருவில் வைத்துக்கொண்டு பாடுவது குறித்து லூயி எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருந்தார்.
பின்னர் ஒருநாள் எடித் ஒரு காபரே அரங்கில் பாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, லூயி அங்கு வந்து மார்செல் மருத்துவமனையில் இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறார்.
இதைக் கேட்ட எடித் உடனடியாக மருத்துவமனைக்குச் செல்கிறாள். ஆனால் அவர்கள் அங்கு சென்றடைவதற்குள் மார்செல் இறந்துவிட்டிருந்தாள்.
தனது குழந்தையை இழந்த அந்தத் துயரமான நினைவும் எடித்தின் இறுதிக்கால நினைவுகளில் ஒன்றாக மீண்டும் தோன்றுகிறது.
இவ்வாறு தனது தாய், தந்தை, சிறுவயது, மகள், காதல், மேடை வாழ்க்கை என வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத பல தருணங்களை நினைவுகூர்ந்துகொண்டிருக்கும் எடித் இறுதியில் உயிரிழக்கிறாள்.
அவளுடைய வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தையும், ஒலிம்பியா அரங்கில் அவள் பாடிய “நோன், ஜெ நே ரெக்ரெட் ரியன்” நிகழ்ச்சியையும் இணைத்துக் காட்டி திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்க்ளோப்
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்bafta
