ஒரு மனிதரின் நினைவில் பதிந்திருக்கும் உண்மை, நடந்த சம்பவங்களின் உண்மையோடு எப்போதும் ஒன்றாக இருக்குமா?
நினைவு, பார்வை, குற்றவுணர்வு, மன்னிப்பு ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட அடோன்மென்ட் திரைப்படம், இந்தக் கேள்விகளை நேரடியான பதில்களால் அணுகாமல், நுணுக்கமான கதைசொல்லல் வழியாகப் பார்வையாளரின் மனதில் ஆழமாகப் பதியச் செய்கிறது.
ஜோ ரைட் இயக்கியுள்ள இந்தப் படம், இயான் மெக்கிவனின் 2001ஆம் ஆண்டு நாவலைத் தழுவி கிறிஸ்டோபர் ஹாம்ப்டன் திரைக்கதையாக்கத்தில் உருவான படைப்பு.
இலக்கியத்தின் நுணுக்கமான உணர்வுகளையும் திரைப்படத்தின் காட்சிமொழியையும் இணைப்பதே இதன் முக்கியமான கலை முயற்சி. நாவலின் உள்ளார்ந்த ஆழத்தைப் பாதுகாக்கும் வகையில் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இயக்குநரின் ஆலோசனைக்கேற்ப திரைக்கதை மறுவடிவமைக்கப்பட்டு, காலப்பின்னணிக்கும் திரைப்படத்தின் தனித்துவமான கதைசொல்லல் முறைக்கும் ஏற்ற அணுகுமுறை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
இதனால் இது ஒரு காதல் நாடகமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், மனித மனத்தின் சிக்கல்களையும் வரலாற்றுச் சூழலின் தாக்கத்தையும் ஆராயும் படைப்பாக விரிகிறது.
திரைப்படத்தின் மையத்தில் இருப்பது உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதில் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் வரம்புகள். ஒருவர் காண்பது முழுமையான உண்மையாக இருக்குமா, ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றிய தவறான புரிதல் எத்தகைய ஆழமான விளைவுகளை உருவாக்கும், ஒருவரின் பார்வை மற்றொருவரின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும் போன்ற கேள்விகளைப் படம் எழுப்புகிறது.
குறிப்பாக, வயது, அனுபவம், சமூக நிலை, மனநிலை ஆகியவை ஒரே சூழலை மனிதர்கள் வெவ்வேறு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதை நுட்பமாக ஆராய்கிறது.
இதன் வழியாக உண்மை என்பது ஒரு சம்பவத்தின் விவரங்களில் மட்டும் இருப்பதில்லை; அதை ஒருவர் எவ்வாறு பார்க்கிறார், புரிந்துகொள்கிறார், பிறரிடம் எடுத்துரைக்கிறார் என்பதிலும் அதன் பொருள் மாறக்கூடும் என்ற சிந்தனையை முன்வைக்கிறது.
குற்றவுணர்வு, பொறுப்பு, மன்னிப்பு, அன்பு ஆகியவை படத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அடித்தளமாக அமைந்துள்ளன.
ஒரு தவறை உணர்ந்துகொள்வதற்கும் அதனால் ஏற்பட்ட பாதிப்பைச் சரிசெய்வதற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைப் படம் ஆராய்கிறது.
காலம் கடந்த பிறகும் மனதில் நீடிக்கும் நினைவுகள், கடந்த காலத்தை மீண்டும் அணுகுவதற்கான மனித முயற்சி, தன்னுடைய செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டிய அவசியம் ஆகியவை கதையின் ஆழமான கருத்துகளாகின்றன.
மன்னிப்பு என்பது கேட்பவரின் விருப்பத்தால் மட்டும் கிடைத்துவிடும் ஒன்றா, உண்மையை ஒப்புக்கொள்வது மட்டுமே ஒருவருக்கு மன அமைதியைத் தருமா என்ற கேள்விகளையும் இது எழுப்புகிறது.
காலப்பின்னணியைப் பயன்படுத்தும் விதம் படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். 1930களின் இங்கிலாந்து, இரண்டாம் உலகப் போர் காலச் சூழல், பின்னர் வரும் காலகட்டம் என வெவ்வேறு காலங்களைத் திரையில் உருவாக்கும்போது, அந்தந்த காலத்தின் வாழ்க்கைமுறை, சமூகச் சூழல், உடை, கட்டிட அமைப்பு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தப்பட்டுள்ளது.
குறிப்பாக, போர்க்காலக் காட்சிகளுக்காக வரலாற்று ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு, ஓவியங்கள், புகைப்படங்கள், திரைப்படங்கள், ஆவணங்கள் ஆகியவை ஆராயப்பட்டுள்ளன. இதனால் காலப்பின்னணி வெறும் அலங்காரமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையையும் மனநிலையையும் புரிந்துகொள்ள உதவும் முக்கியமான திரைச் சூழலாகிறது.
நடிப்பில் ஜேம்ஸ் மெக்காவாய், கீரா நைட்லி ஆகியோர் தங்களுடைய கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சி நுட்பங்களை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.
இருவருக்கிடையிலான இயல்பான ஈர்ப்பும் திரைத் தொடர்பும் காதல் சார்ந்த காட்சிகளுக்கு நம்பகத்தன்மையை வழங்குகின்றன.
கதாபாத்திரங்களின் வெளிப்படையான செயல்களைக் காட்டிலும், அவர்களின் பார்வை, முகபாவனை, உடல்மொழி ஆகியவற்றின் வழியாக உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு அணுகுமுறை படத்தின் தன்மைக்கு ஏற்றதாக உள்ளது.
பதின்மூன்று வயது பிரையோனியாக நடித்த சாயர்ஸ் ரோனன், அந்த வயதுக்குரிய தீவிரம், பிடிவாதம், கற்பனைத் திறன் ஆகியவற்றைச் சமநிலையுடன் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
பதினெட்டு வயது பிரையோனியாக நடித்த ரொமோலா கராய், அதே கதாபாத்திரத்தின் வளர்ந்த பருவத்தைத் தனித்துவமான உடல்மொழியுடன் தொடர்கிறார்.
முதிய பிரையோனியாக வரும் வனெசா ரெட்கிரேவ், அனுபவம் நிறைந்த அமைதியான நடிப்பின் மூலம் கதாபாத்திரத்தின் நீண்டகால மனநிலையை உணர்த்துகிறார்.
மூன்று வயதுக் கட்டங்களிலும் ஒரே கதாபாத்திரத்தின் அடையாளம் தொடர்வதற்காக நடிகைகள் குரல் பயிற்சியாளருடன் இணைந்து பணியாற்றியிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒளிப்பதிவாளர் சீமஸ் மெக்கார்வி, இயக்குநருடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றி படத்தின் காட்சியழகை உருவாக்கியுள்ளார்.
கேமரா நகர்வுகள், காட்சிகளின் அமைப்பு, ஒளியின் பயன்பாடு ஆகியவை கதையின் உணர்ச்சித் தன்மையோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
குறிப்பாக, டன்கர்க் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள நீண்ட காட்சித் தொடரில், கேமரா ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பின்தொடர்ந்து கடற்கரையின் பரந்த பகுதியைக் கடக்கிறது.
சுமார் ஐந்தரை நிமிடங்கள் இடையறாது தொடரும் இந்தக் காட்சி, படத்தின் முக்கியமான தொழில்நுட்ப முயற்சிகளில் ஒன்றாகும்.
ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட துணை நடிகர்கள் தேவைப்படும் அளவிலான காட்சியை உருவாக்குவதற்கான நிதி வசதி இல்லாத சூழலில், இயக்குநரும் ஒளிப்பதிவாளரும் நீண்ட ஒரே காட்சிப் பதிவைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.
நகரும் வாகனம், கால்நடை நடை, சிறப்பு சக்கர வண்டி ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி கேமரா இயக்கம் திட்டமிடப்பட்டது.
இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே கிடைத்த படப்பிடிப்பு நேரத்தில், ஒளியின் சரியான நிலையை எதிர்பார்த்து ஒத்திகைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு, பல முயற்சிகளுக்குப் பிறகு இறுதிக் காட்சி பதிவு செய்யப்பட்டது.
இந்தத் தொழில்நுட்பத் தேர்வு காட்சியின் தொடர்ச்சியையும் பரந்த இடத்தின் உணர்வையும் வலுப்படுத்துகிறது.
கலை இயக்கமும் காட்சியமைப்பும் காலத்தின் நம்பகத்தன்மையை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
சாரா கிரீன்வுட் மற்றும் கேட்டி ஸ்பென்சர் ஆகியோர் பழைய ஆவணங்களையும் காலத்திற்குரிய கட்டிடப் பதிவுகளையும் ஆராய்ந்து, உட்புற மற்றும் வெளிப்புறக் காட்சிகளுக்கான இடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளனர்.
குடும்ப மாளிகையின் காட்சிகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஸ்டோக்சே கோர்ட், நாவலில் விவரிக்கப்பட்ட காலச்சூழலுக்கும் தோட்ட அமைப்புக்கும் பொருந்தும் வகையில் தேர்வு செய்யப்பட்டது.
போர்க்காலப் பகுதிகளுக்கான இடங்களும் பல்வேறு இங்கிலாந்துப் பகுதிகளில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் வெவ்வேறு காலங்களும் இடங்களும் தனித்தனி காட்சித் தொகுப்புகளாகத் தோன்றாமல், ஒரே திரைப்பட உலகத்தின் பகுதிகளாக இணைகின்றன.
ஆடை வடிவமைப்பில் ஜாக்குலின் டுரான் மேற்கொண்ட பணி, கதாபாத்திரங்களின் காலப்பின்னணி மற்றும் சமூகச் சூழலை வெளிப்படுத்துகிறது.
குறிப்பாக, கீரா நைட்லி அணிந்த பச்சை நிற ஆடை திரைப்படத்தின் கலாச்சார அடையாளங்களில் ஒன்றாக மாறியது.
அந்த ஆடை பார்வையாளர்களிடையே தனிப்பட்ட கவனத்தைப் பெற்றதுடன், படத்தின் வெளியீட்டுக்குப் பத்தாண்டுகள் கழித்தும் நினைவுகூரப்பட்டது.
ஆடைகள் காட்சியின் அழகுக்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படாமல், காலத்தின் தன்மையையும் கதாபாத்திரங்களின் சமூக அடையாளத்தையும் உணர்த்தும் வகையில் அமைந்துள்ளன.
இசையமைப்பாளர் டாரியோ மரியானெல்லியின் பங்களிப்பு படத்தின் உணர்ச்சித் தாக்கத்தை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.
இங்க்லீஷ் ரூம் இசைக்குழுவின் இசையுடன் பியானோ மற்றும் செல்லோ இசையும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
இசை தனியாக உணர்ச்சியைத் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளின் மனநிலையோடு இயைந்து பயணிக்கிறது.
இந்தப் படத்தின் தனித்துவமான ஒலியமைப்பில் தட்டச்சுப் பொறியின் சத்தம் முக்கிய இடம் பெறுகிறது. அந்த ஒலி இசையோடு கலக்கப்படுவதன் மூலம், எழுதுதல் என்ற செயலும் திரைப்படத்தின் ஒலிமொழியின் ஒரு பகுதியாகிறது.
போர்வீரர்கள் பாடும் பாடல்கள், இசை நாடகப் பாடல்கள், தனித்துவமான இசைத்துணுக்குகள் ஆகியவை காலச்சூழலையும் உணர்ச்சியையும் இணைக்கின்றன.
இசை மற்றும் ஒலியமைப்பு தனித்தனியாகச் செயல்படாமல் ஒருங்கிணைந்த அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.
படத்தொகுப்பாளர் பால் டோதில் மேற்கொண்ட பணியும் இந்த ஒருங்கிணைப்பில் முக்கியமானது.
ஒலியையும் காட்சியையும் ஒன்றாகக் கட்டமைக்கும் அணுகுமுறை, திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தொடர்ச்சியை வலுப்படுத்துகிறது.
காட்சிகளின் இடைவெளி, கால மாற்றங்கள், நினைவுகளின் வெளிப்பாடு ஆகியவற்றைத் திரைக்கதையின் அமைப்போடு இணைப்பதன் மூலம், பார்வையாளர்கள் திரைப்படத்தின் பல்வேறு அடுக்குகளைப் புரிந்துகொள்ள வழி உருவாக்கப்படுகிறது.
குறிப்பாக, நேர்கோட்டான கதை சொல்லல் முறையை மட்டும் பின்பற்றாமல், நாவலின் அமைப்பை மதிக்கும் வகையில் திரைக்கதை வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது படத்தின் இலக்கியத் தன்மையைத் திரையில் காப்பாற்றுகிறது.
ஜோ ரைட்டின் இயக்க அணுகுமுறையில் குறிப்பிடத்தக்கது, ஒரே படைப்புக் குழுவுடன் மீண்டும் இணைந்து பணியாற்றியிருப்பது. தயாரிப்பு வடிவமைப்பு, படத்தொகுப்பு, ஆடை வடிவமைப்பு, இசை ஆகிய துறைகளில் ஏற்கெனவே இணைந்து பணியாற்றிய கலைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தது, படத்தின் பல்வேறு தொழில்நுட்ப அம்சங்களுக்கும் ஒரே கலைநோக்கை வழங்கியுள்ளது.
நாவலை அப்படியே காட்சிகளாக மாற்றுவது மட்டுமே நோக்கமாக இல்லாமல், அதன் இலக்கிய அமைப்பைத் திரைப்படத்தின் மொழியில் எவ்வாறு வெளிப்படுத்தலாம் என்பதில் இயக்குநர் கவனம் செலுத்தியுள்ளார்.
இதனால் கதை சொல்லும் முறை, காட்சியமைப்பு, இசை, ஒலி ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று துணையாகின்றன.
உலகளாவிய வரவேற்பிலும் இப்படம் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 217 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 83 சதவீத நேர்மறையான மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 36 மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில் 100க்கு 85 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது.
சிறந்த திரைப்படம், ஒளிப்பதிவு, இசை, திரைக்கதை, நடிப்பு உள்ளிட்ட பல பிரிவுகளில் விருதுப் பரிந்துரைகளைப் பெற்றதுடன், கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த நாடகத் திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த இசை ஆகிய இரு விருதுகளையும் வென்றது.
பிரிட்டிஷ் அகாடமி திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம் மற்றும் தயாரிப்பு வடிவமைப்பு விருதுகளையும் பெற்றது.
எண்பதாவது அகாடமி விருது விழாவில் சிறந்த இசைக்கான விருதை வென்றதுடன், சிறந்த திரைப்படம் உள்ளிட்ட பிரிவுகளிலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
இவ்வரவேற்பு, படத்தின் கலை மற்றும் தொழில்நுட்ப அம்சங்கள் சர்வதேச அளவில் கவனம் பெற்றதைக் காட்டுகிறது.
அடோன்மென்ட் திரைப்படத்தின் தனித்துவம் அதன் காதல் உணர்விலோ போர்க்காலப் பின்னணியிலோ மட்டும் இல்லை. மனிதர்கள் உண்மையை எவ்வாறு உணர்கிறார்கள், அவர்களின் பார்வை மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது, கடந்த காலத்தை நினைவில் சுமந்து வாழ்வது எவ்வளவு சிக்கலானது என்பவற்றைத் திரைப்பட மொழியில் ஆராய்வதில்தான் அதன் ஆழம் இருக்கிறது.
இலக்கியத்தின் நுணுக்கம், வலுவான நடிப்பு, நீண்ட காட்சிப் பதிவு, காலத்திற்கேற்ற கலை வடிவமைப்பு, நினைவில் நிற்கும் இசை ஆகியவை ஒருங்கிணைந்து இதனை வழக்கமான காதல் அல்லது போர்த் திரைப்பட அனுபவத்திலிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன.
படம் முடிந்த பிறகும் உண்மை, நினைவு, பொறுப்பு, மன்னிப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி பார்வையாளரைச் சிந்திக்க வைக்கும் படைப்பாக இது அமைகிறது.
அதன் காட்சிகளையும் உணர்ச்சிகளையும் நேரடியாக அனுபவிப்பதற்காகப் பார்க்கத் தகுந்த திரைப்படமாக அடோன்மென்ட் விளங்குகிறது.
================================
படத்தின் கதை:-
1935-ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தில் செல்வச் செழிப்பான டாலிஸ் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான பெரிய மாளிகையில் கதை தொடங்குகிறது.
அந்தக் குடும்பத்தின் இளைய மகள் 13 வயதான பிரையோனி டாலிஸ் (சாயர்ஸ் ரோனன்). அவளுக்கு கதை எழுதுவதிலும், நாடகங்களை உருவாக்குவதிலும் ஆர்வம் அதிகம்.
தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் சம்பவங்களைக் கவனித்து, அவற்றுக்குத் தனது கற்பனைக்கு ஏற்ப பொருள் கொடுக்கும் இயல்புடையவளாக இருக்கிறாள்.
அவளுடைய மூத்த சகோதரி சிசீலியா டாலிஸ் (கீரா நைட்லி). இவர்களுடைய குடும்பத்தில் வீட்டு வேலைக்காரியாகப் பணிபுரிபவர் கிரேஸ் டர்னர் (பிரெண்டா பிளெத்தீன்). அவருடைய மகன் ராபி டர்னர் (ஜேம்ஸ் மெக்காவாய்).
டாலிஸ் குடும்பத்தினரின் ஆதரவால் ராபி கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி பயின்றவர்.
இதனால் அவர் அந்தக் குடும்பத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவராக இருந்தாலும், சமூக அந்தஸ்தில் அவர்களைவிடக் கீழான நிலையில் இருக்கிறார்.
ராபிக்கும் சிசீலியாவுக்கும் இடையே காதல் உணர்வு உருவாகியிருக்கிறது. ஆனால் இந்த உறவைப் பற்றி குடும்பத்தினரிடம் அவர்கள் வெளிப்படையாகப் பேசவில்லை.
ஒரு நாள் மாளிகையின் தோட்டத்திலுள்ள நீரூற்றுக்கு அருகே இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்படுகிறது.
அந்தச் சமயத்தில் ராபியின் கையிலிருந்த பழங்கால ஜாடி தவறி விழுந்து உடைகிறது. அதன் உடைந்த துண்டுகளில் ஒன்றை எடுப்பதற்காகச் சிசீலியா தனது ஆடையைக் கழற்றிவிட்டு நீரூற்றுக்குள் இறங்குகிறாள்.
அங்கிருந்து ஜாடியின் உடைந்த பகுதியை எடுத்துக்கொள்கிறாள். இந்தச் சம்பவத்தை மாளிகையின் ஜன்னல் வழியாகப் பிரையோனி கவனிக்கிறாள்.
ராபிக்கும் சிசீலியாவுக்கும் இடையே என்ன நடக்கிறது என்பதை அவளால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
இருவருக்கும் இடையிலான காதல் உணர்வையும், அவர்கள் நடந்துகொண்ட விதத்தையும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு தனது கற்பனைக்கு ஏற்ப அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பொருள் கொள்கிறாள். ராபி மீது அவளுக்கு ஏற்கெனவே ஒருவித ஈர்ப்பு இருப்பதும் அவளுடைய பார்வையைப் பாதிக்கிறது.
நீரூற்றுச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு சிசீலியாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்பதற்காக ராபி ஒரு கடிதம் எழுதுகிறார்.
முதலில் எழுதிய கடிதத்தில் சிசீலியா மீதான தனது பாலியல் ஈர்ப்பை மிகவும் வெளிப்படையாகவும் ஆபாசமான சொற்களிலும் விவரிக்கிறார்.
பின்னர் அந்தக் கடிதத்தை அனுப்புவது சரியாக இருக்காது என்று நினைத்து வேறொரு கடிதம் எழுதுகிறார்.
ஆனால் முதல் கடிதத்தை அழிக்கவோ, தனியாக வைத்திருக்கவோ தவறிவிடுகிறார்.
இறுதியில், தான் எழுதிய வெளிப்படையான வரைவுக் கடிதத்தையே உறைக்குள் வைத்துவிடுகிறார். அதைச் சிசீலியாவிடம் கொடுக்கும்படி பிரையோனியிடம் ஒப்படைக்கிறார்.
சிசீலியாவிடம் கடிதத்தைக் கொடுப்பதற்கு முன்பே பிரையோனி அதைத் திறந்து படிக்கிறாள்.
அதிலுள்ள வெளிப்படையான வாசகங்களைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைகிறாள். ராபியைப் பற்றிய அவளுடைய தவறான எண்ணம் இதனால் மேலும் வலுப்பெறுகிறது.
பின்னர் தனது 15 வயது உறவினரான லோலா குயின்சியிடம் (ஜூனோ டெம்பிள்) அந்தக் கடிதத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறாள்.
லோலா தனது இரட்டைச் சகோதரர்களுடன் டாலிஸ் குடும்பத்தின் மாளிகைக்கு வந்திருக்கிறாள்.
ராபி எழுதிய கடிதத்தின் உள்ளடக்கத்தைக் கேட்ட லோலா, அவரை ஒரு பாலியல் வெறியர் என்று குறிப்பிடுகிறாள்.
இதற்கிடையில் டாலிஸ் குடும்பத்தின் மூத்த மகனான லியோன் டாலிஸின் (பேட்ரிக் கென்னடி) நண்பர் பால் மார்ஷல் (பெனடிக்ட் கம்பர்பேட்ச்) மாளிகைக்கு வருகிறார்.
அவர் அங்கு தங்கியிருக்கும் லோலாவையும் அவளுடைய சகோதரர்களையும் சந்தித்து அறிமுகமாகிறார்.
அன்று மாலை விருந்துக்கு முன்பாக ராபி சிசீலியாவைச் சந்தித்து, தான் எழுதிய ஆபாசமான கடிதத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்கிறார்.
ஆனால் அந்தக் கடிதத்தைப் படித்ததால் சிசீலியா அவர்மீது கோபமாக இருப்பாள் என்று அவர் எதிர்பார்த்திருக்கிறார்.
மாறாக, சிசீலியா தன்னுடைய காதலை அவரிடம் வெளிப்படுத்துகிறாள். இருவரும் ஒருவரையொருவர் விரும்புவதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.
பின்னர் மாளிகையின் நூலக அறைக்குச் சென்று தனிமையில் சந்திக்கிறார்கள். அங்கு இருவரும் பாலியல் உறவு கொள்கிறார்கள்.
அந்த நேரத்தில் அங்கு வரும் பிரையோனி, அவர்கள் இருவரும் நெருக்கமாக இருப்பதைப் பார்க்கிறாள்.
ஆனால் இருவரும் பரஸ்பர விருப்பத்துடன் உறவு கொள்வதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
தனது சகோதரி ராபியால் வல்லுறவு செய்யப்படுவதாகத் தவறாக நினைத்துக்கொள்கிறாள். இதனால் ராபியைப் பற்றிய அவளுடைய சந்தேகம் மேலும் தீவிரமடைகிறது.
அதே இரவு விருந்தின்போது லோலாவின் இரட்டைச் சகோதரர்கள் காணாமல் போகிறார்கள். இதனால் மாளிகையில் பதற்றம் ஏற்படுகிறது.
குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து தோட்டம் மற்றும் மாளிகையின் சுற்றுப்புறங்களில் சிறுவர்களைத் தேடத் தொடங்குகிறார்கள்.
தேடுதல் இரவு நேரத்திலும் தொடர்கிறது. இந்தச் சமயத்தில் பிரையோனி தனியாகச் செல்லும்போது, லோலா ஒரு ஆணால் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதைப் பார்க்கிறாள்.
அந்த ஆண் அங்கிருந்து தப்பிச் சென்றுவிடுகிறான். இருள் சூழ்ந்திருந்ததால் அவனுடைய முகத்தைப் பிரையோனியால் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை.
இருந்தாலும், அந்த நபர் ராபிதான் என்று அவள் உறுதியாகக் கூறுகிறாள். ஏற்கெனவே ராபியைப் பற்றித் தவறான எண்ணம் கொண்டிருந்ததாலும், நூலக அறையில் பார்த்த சம்பவத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதாலும், உண்மையான குற்றவாளியை அடையாளம் காண முடியாத நிலையிலும் அவள் ராபியின் பெயரையே குறிப்பிடுகிறாள்.
அதிர்ச்சியடைந்து மனக்குழப்பத்தில் இருக்கும் லோலாவும் பிரையோனியின் கூற்றை மறுத்துப் பேசுவதில்லை.
இதற்கிடையில் காணாமல் போன லோலாவின் இரட்டைச் சகோதரர்கள் கண்டுபிடிக்கப்படுகிறார்கள்.
ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் நீடிப்பதில்லை. லோலாவை வல்லுறவு செய்ததாகப் பிரையோனி கூறிய குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் ராபி கைது செய்யப்படுகிறார்.
சிசீலியா தனது காதலன் அத்தகைய குற்றத்தைச் செய்யக்கூடியவர் கிடையாது என்றும், அவர் நிரபராதி என்றும் வலியுறுத்துகிறாள்.
ராபி எழுதிய ஆபாசமான கடிதமும், பிரையோனியின் வாக்குமூலமும், லோலாவின் வாக்குமூலமும் அவருக்கு எதிரான ஆதாரங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.
பிரையோனி தனது கண்களால் ராபிதான் குற்றவாளி என்று பார்த்ததாகக் கூறுவதால் அவளுடைய வாக்குமூலத்திற்கு முக்கியத்துவம் கிடைக்கிறது.
லோலாவும் அவளை மறுத்துப் பேசாததால் ராபியின் மீதான சந்தேகம் மேலும் வலுப்பெறுகிறது.
இதன் விளைவாக சிசீலியாவைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் ராபி குற்றவாளி என்று நம்புகிறார்கள்.
இறுதியில் ராபி குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார்.
இதனால் ராபியும் சிசீலியாவும் ஒன்றாக வாழ வேண்டும் என்ற அவர்களுடைய காதல் வாழ்க்கை சிதைந்துவிடுகிறது.
நான்கு ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன. இரண்டாம் உலகப் போர் தீவிரமடைந்திருக்கிறது. சிறையில் இருந்த ராபி கட்டாய ராணுவ சேவையில் சேர்க்கப்படுகிறார்.
பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் பிரான்ஸ் போர்க்களத்திற்குச் செல்கிறார். அங்கு ஜெர்மானியப் படைகளுக்கு எதிரான போரில் பங்கேற்கிறார்.
பிரான்ஸ் போரின்போது பிரிட்டிஷ் படைகள் பின்வாங்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது.
இந்தக் குழப்பத்தில் ராபி தனது படைப்பிரிவிலிருந்து பிரிந்து தனியாகிவிடுகிறார்.
தன்னுடன் இருந்த வீரர்களைத் தேடிக்கொண்டும், உயிருடன் பாதுகாப்பாக வெளியேறுவதற்கான வழியைத் தேடிக்கொண்டும் கால்நடையாக டன்கர்க் கடற்கரையை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்.
அங்கிருந்து பிரிட்டனுக்குத் திரும்புவதற்கான வெளியேற்ற நடவடிக்கைக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது.
இந்தப் பயணத்தின்போது ராபி ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு சிசீலியாவைச் சந்தித்த நினைவுகளை மனதில் அசைபோடுகிறார்.
சிறையிலிருந்து ராணுவத்தில் சேர்க்கப்படுவதற்கு முன்பு சிசீலியாவை மீண்டும் சந்தித்திருந்தார்.
இப்போது சிசீலியா தனது குடும்பத்தினரிடமிருந்து விலகி செவிலியராகப் பணியாற்றி வருகிறாள்.
இருவரும் மீண்டும் சந்தித்தபோது அவர்களுடைய காதல் தொடர்ந்து இருந்தது. ஆனால் போரின் சூழ்நிலை அவர்களை மீண்டும் பிரித்துவிட்டது.
டன்கர்க் நோக்கிய பயணத்தில் ராபியின் உடலில் ஏற்பட்ட காயம் தொற்றுநோயாக மாறுகிறது. இதனால் அவருடைய உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைகிறது.
காய்ச்சல் மற்றும் கடுமையான உடல் பலவீனத்தால் அவதிப்படும் அவர், சில நேரங்களில் மனக்காட்சிகளையும் அனுபவிக்கிறார்.
போரினால் சிதைந்த டன்கர்க் கடற்கரையை அடைந்த பிறகு, அங்கிருந்து வெளியேற்றப்படுவதற்காகக் காத்திருக்கிறார்.
இதற்கிடையில் பிரையோனி தனது 18 வயதில் செவிலியர் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள். கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பதற்கான வாய்ப்பைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், தனது சகோதரி முன்பு பணியாற்றிய செவிலியர் பிரிவில் சேர்ந்திருக்கிறாள்.
லண்டனில் உள்ள செயின்ட் தாமஸ் மருத்துவமனையில் பணியாற்றுகிறாள். அங்கு மருத்துவமனைப் பணிகளையும், போரில் காயமடைந்து வரும் வீரர்களைப் பராமரிக்கும் பணிகளையும் மேற்கொள்கிறாள்.
அந்தச் சூழலில் தனது சகோதரி சிசீலியாவுக்குக் கடிதம் எழுதுகிறாள். ஆனால் சிசீலியாவின் மனதில் பிரையோனி மீது இன்னும் ஆழமான கோபம் இருக்கிறது.
ஏனெனில் ராபி நிரபராதி என்பதை அறிந்திருந்தும், பிரையோனி அளித்த தவறான வாக்குமூலத்தால் அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.
அவருடைய வாழ்க்கையும், தங்களுடைய காதல் வாழ்க்கையும் சிதைந்துவிட்டன. எனவே பிரையோனியின் கடிதங்களுக்கு சிசீலியா மன்னிப்புடன் பதிலளிக்கத் தயாராக இல்லை.
இந்தக் காலகட்டத்தில் பால் மார்ஷல் லோலாவைத் திருமணம் செய்யப்போவதாக பிரையோனிக்குத் தெரியவருகிறது.
இதனால் அவள் அந்தத் திருமணத்தில் கலந்துகொள்கிறாள். திருமண நிகழ்ச்சியில் பால் மார்ஷலையும் லோலாவையும் பார்க்கும்போது, முன்பு லோலாவை வல்லுறவு செய்த நபர் யார் என்பது அவளுக்குத் தெளிவாகிறது.
அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தவர் ராபி கிடையாது; பால் மார்ஷல்தான் என்பதை அவள் உணர்கிறாள்.
இரவில் இருளில் தப்பிச் சென்ற அந்த நபரின் முகத்தை அப்போது தெளிவாக அடையாளம் காண முடியாமல் போனாலும், இப்போது உண்மையான குற்றவாளி யார் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறாள்.
இதனால் சிறுவயதில் ராபிக்கு எதிராகத் தான் அளித்த வாக்குமூலம் முற்றிலும் தவறானது என்பதும், உண்மையான குற்றவாளி தண்டனையிலிருந்து தப்பித்திருப்பதும் அவளுக்குத் தெரியவருகிறது.
மேலும், அந்தக் குற்றவாளியே இப்போது லோலாவைத் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறான் என்பதும் அவளுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது.
திருமண நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு பிரையோனி தனது சகோதரி சிசீலியாவைச் சந்திக்கச் செல்கிறாள். ராபிக்கு எதிராகத் தான் சிறுவயதில் கூறிய குற்றச்சாட்டு தவறானது என்பதை ஒப்புக்கொண்டு மன்னிப்புக் கேட்கிறாள்.
தனது வாக்குமூலத்தைத் திருத்திக்கொண்டு உண்மையை வெளிப்படுத்தத் தயாராக இருப்பதாகவும் கூறுகிறாள். ஆனால் சிசீலியா அவளை எளிதில் மன்னிக்கத் தயாராக இல்லை.
பிரையோனி இப்போது தனது வாக்குமூலத்தை மாற்றினாலும், நீதிமன்றத்தில் அவள் நம்பகத்தன்மையற்ற சாட்சியாகக் கருதப்படுவாள் என்று கடுமையாகக் கூறுகிறாள்.
சிறுவயதில் அளித்த வாக்குமூலத்தால் ராபியின் வாழ்க்கை ஏற்கெனவே அழிந்துவிட்ட நிலையில், இப்போது உண்மையைச் சொல்வது மட்டும் அவருக்குச் செய்த பாதிப்பை உடனடியாகச் சரிசெய்துவிடாது என்பதே சிசீலியாவின் கோபத்திற்குப் பின்னால் இருக்கிறது.
அப்போது பிரையோனி எதிர்பாராத ஒரு விஷயத்தைக் காண்கிறாள். ராபி தனது சகோதரியுடன் அங்கு தங்கியிருக்கிறார்.
ராணுவப் பணியிலிருந்து விடுப்பில் வந்திருக்கும் அவர் சிசீலியாவுடன் மீண்டும் இணைந்திருக்கிறார்.
இருவரும் ஒன்றாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரையோனி, அவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பதாக நினைக்கிறாள்.
ராபியிடம் சென்று தனது தவறான வாக்குமூலத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்கிறாள். ஆனால் ராபி மிகுந்த கோபத்துடன் அவளிடம் பேசுகிறார்.
தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பாதித்த ஒரு பெரிய தவறைச் செய்துவிட்டு, இப்போது மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று பிரையோனி நினைக்கக்கூடாது என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
தான் செய்த செயல்களுக்கான முழுப் பொறுப்பையும் அவள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.
சிசீலியா தலையிட்டு ராபியை அமைதிப்படுத்துகிறாள். பின்னர் ராபி தனது குற்றவாளித் தீர்ப்பை ரத்து செய்வதற்காகப் பிரையோனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விளக்குகிறார்.
தன்னைப் பற்றிய தவறான வாக்குமூலத்தைத் திருத்துவதுடன், உண்மையான குற்றவாளி யார் என்பதையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும். இதற்குத் தேவையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள பிரையோனி ஒப்புக்கொள்கிறாள்.
தனது தவறைச் சரிசெய்வதற்கான முயற்சியில் இறங்கத் தயாராகிறாள்.
இதற்கிடையில், டாலிஸ் குடும்பத்தின் மாளிகையில் முன்பு பணியாற்றிய ஒருவரை இந்தக் குற்றத்திற்குப் பொறுப்பானவராகக் குறிப்பிடலாம் என்று சிசீலியா யோசனை கூறுகிறாள்.
ஆனால் பிரையோனி அந்த யோசனையை ஏற்க மறுக்கிறாள். உண்மையான குற்றவாளி யார் என்பதைத் தெரிந்துகொண்ட பிறகு, வேறொருவர் மீது பழியைச் சுமத்துவது சரியான வழியாக இருக்காது என்று அவள் கருதுகிறாள்.
ஆனால் இப்போது மற்றொரு சிக்கல் உருவாகியிருக்கிறது. லோலா பால் மார்ஷலைத் திருமணம் செய்துகொண்டிருப்பதால், தனது கணவருக்கு எதிராக நீதிமன்றத்தில் சாட்சியமளிக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.
இதனால் உண்மையான குற்றவாளியை வெளிப்படுத்துவதற்கான முயற்சியும் கடினமாகிறது.
இதற்குப் பிறகு திரைப்படம் பல தசாப்தங்கள் பின்னோக்கிச் செல்கிறது. இப்போது பிரையோனி வயதான பெண்ணாகவும் புகழ்பெற்ற நாவலாசிரியராகவும் மாறியிருக்கிறாள்.
அவளுடைய வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட அடோன்மென்ட் என்ற நாவல் அவளுடைய கடைசிப் புத்தகமாக இருக்கிறது.
தனக்கு வாஸ்குலார் டிமென்ஷியா என்ற மறதி நோய் இருப்பதால், வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில் இருப்பதாக அவள் ஒரு தொலைக்காட்சி நேர்காணலில் தெரிவிக்கிறாள்.
தனது கடந்தகால வாழ்க்கையையும், அந்த வாழ்க்கையில் நடந்த முக்கியமான சம்பவங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டே இந்த நாவலை எழுதியிருப்பதாக விளக்குகிறாள்.
அப்போது அந்த நாவலின் மிக முக்கியமான உண்மையை அவள் வெளிப்படுத்துகிறாள். ராபியும் சிசீலியாவும் மீண்டும் சந்தித்து ஒன்றாக வாழ்வதும், பிரையோனி அவர்களிடம் நேரில் சென்று மன்னிப்புக் கேட்பதும், இருவரும் அவளுடைய மன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்வதும் உண்மையில் நடைபெற்ற சம்பவங்கள் கிடையாது.
இளம் பிரையோனி தனது சகோதரியையும் ராபியையும் சந்தித்ததாகக் காட்டப்பட்ட அந்தப் பகுதி முழுவதும் அவள் எழுதிய நாவலின் கற்பனையான முடிவாகும்.
உண்மையான வாழ்க்கையில் பிரையோனிக்கு ராபியையும் சிசீலியாவையும் மீண்டும் சந்தித்து மன்னிப்புக் கேட்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கவே இல்லை.
அவள் தனது தவறை உணர்ந்தபோதும், அதற்கான விளைவுகளை முழுமையாகச் சரிசெய்ய முடியாத நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது.
ராபி டன்கர்க் கடற்கரையில் இருந்தபோது, அவருடைய காயம் தொற்றுநோயாக மாறி, அதனால் ஏற்பட்ட செப்டிசீமியா எனப்படும் கடுமையான ரத்தத் தொற்றின் காரணமாக உயிரிழந்துவிட்டார்.
பிரிட்டனுக்குத் திரும்புவதற்கான வெளியேற்ற நடவடிக்கையில் அவர் உயிர் பிழைக்கவில்லை. போர்க்களத்தில் ஏற்பட்ட காயமும் அதனால் உருவான தொற்றும் அவருடைய மரணத்திற்குக் காரணமாகின்றன.
ராபி உயிரிழந்த சில மாதங்களுக்குப் பிறகு சிசீலியாவும் இறந்துவிட்டாள். இரண்டாம் உலகப் போரின்போது லண்டன் மீது நடத்தப்பட்ட குண்டுவீச்சுத் தாக்குதல்களின் ஒரு பகுதியாக, பால்ஹாம் நிலத்தடி ரயில் நிலையத்தில் பெரும் விபத்து ஏற்பட்டது.
அந்த நிலையத்தில் ஏற்பட்ட வெள்ளப்பெருக்கில் சிக்கி சிசீலியா மூழ்கி உயிரிழந்தாள். இதனால் ராபியும் சிசீலியாவும் மீண்டும் சந்தித்து ஒன்றாக வாழ வேண்டும் என்ற அவர்களுடைய ஆசை நிறைவேறாமல் போய்விட்டது.
உண்மையில் பிரையோனி தனது சிறுவயதில் அளித்த தவறான வாக்குமூலத்தால் ராபி குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.
அந்தக் குற்றச்சாட்டு அவருடைய வாழ்க்கையைப் பெரிதும் பாதித்தது. பின்னர் அவர் ராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்டு போருக்குச் சென்றபோதும், சிசீலியாவுடன் மீண்டும் இணைந்து வாழும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை.
பிரையோனி உண்மையான குற்றவாளி பால் மார்ஷல் என்பதை அறிந்துகொண்டபோது, ராபியும் சிசீலியாவும் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கையைத் திரும்பக் கொண்டுவரவோ, நேரில் சந்தித்து மன்னிப்புக் கேட்கவோ அவளால் இயலவில்லை.
எனவே வயதான பிரையோனி தனது நாவலில் அவர்களுக்காக ஒரு புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்குகிறாள்.
உண்மையான வாழ்க்கையில் தன்னால் பிரிக்கப்பட்ட அந்த இருவரையும் கற்பனையில் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கிறாள்.
அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் சந்தித்து, ஒன்றாக வாழ்ந்து, தங்களுடைய காதலை நிறைவேற்றிக்கொள்வதாக எழுதுகிறாள்.
தனது தவறால் அவர்களுக்குக் கிடைக்காமல் போன மகிழ்ச்சியான முடிவை, குறைந்தபட்சம் தனது எழுத்தின் வழியாக அவர்களுக்கு வழங்குகிறாள்.
திரைப்படத்தின் இறுதிக் காட்சியில், ராபியும் சிசீலியாவும் கடற்கரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு அழகான வீட்டில் ஒன்றாக வாழ்வதாகக் காட்டப்படுகிறது.
முன்பு இருவரும் மீண்டும் சந்தித்தால் கடற்கரையோரம் சென்று வாழ வேண்டும் என்று விரும்பியிருந்த அந்த இடமே இந்தக் கற்பனைக் காட்சியின் பின்னணியாக அமைகிறது.
இருவரும் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதைப் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் அந்தக் காட்சி உண்மையில் நடந்த வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சி கிடையாது; வயதான பிரையோனி தனது நாவலுக்காக உருவாக்கிய கற்பனையான முடிவுடன் இத்திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்க்ளோப்
#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்bafta
