ஒரு மனிதன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், செய்யும் ஒவ்வொரு அசைவையும் அவனால் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாவிட்டால், அவனைச் சுற்றியிருக்கும் உலகம் அவனை எப்படிப் புரிந்துகொள்ளும்?
அவனுடைய செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மருத்துவக் காரணத்தை அறியாமல், அவனைத் தவறான மனிதனாகத் தீர்மானிக்கும் சமூகத்தின் முன் அவன் எப்படி வாழ்வான்?
இத்தகைய ஆழமான மனிதநேயக் கேள்விகளை எளிமையான, உணர்ச்சிகரமான திரைமொழியில் அணுகும் பிரிட்டிஷ் வாழ்க்கை வரலாற்றுத் திரைப்படம் ஐ ஸ்வியர் (I Swear, 2025).
கிர்க் ஜோன்ஸ் இயக்கி, எழுதி, தயாரித்துள்ள இந்தப் படம், டூரெட் நோய்க்குறியுடன் வாழும் ஸ்காட்லாந்தைச் சேர்ந்த ஜான் டேவிட்சனின் உண்மையான வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
ஒருவரின் உடல்நிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவருடைய நடத்தையை மட்டும் வைத்து அவரை மதிப்பிடும் சமூகத்தின் மனப்பான்மையை ஆராய்வதே இப்படத்தின் முக்கியமான சிறப்பு.
டூரெட் நோய்க்குறி என்பது சிலருக்கு விருப்பமின்றி ஏற்படும் தன்னிச்சையான உடல் அசைவுகள் மற்றும் குரல் வெளிப்பாடுகளுடன் தொடர்புடைய நரம்பியல் நிலையாகும்.
சிலருக்கு இது கட்டுப்படுத்த முடியாத வார்த்தைகளை வெளிப்படுத்தும் வடிவத்திலும் இருக்கலாம். ஆனால், இந்த நோய்க்குறி உள்ள அனைவரும் ஆபாசமான வார்த்தைகளைப் பேசுவார்கள் என்ற பொதுவான எண்ணம் தவறானது.
இந்த வேறுபாட்டை மனதில் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தையும், ஒரு குறிப்பிட்ட அறிகுறியை வைத்து ஒட்டுமொத்த மனிதரையும் வரையறுத்துவிடும் ஆபத்தையும் இப்படத்தின் மையப்பொருள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
மருத்துவம் சார்ந்த ஒரு விஷயத்தைத் தகவல்களாக மட்டும் விளக்காமல், அந்த நிலையை எதிர்கொள்ளும் மனிதரின் அன்றாட அனுபவங்கள், சமூக உறவுகள், மன அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக அணுகுவதால் இப்படத்தின் கருப்பொருள் பரந்த மனிதநேயப் பரிமாணத்தைப் பெறுகிறது.
இயக்குநர் கிர்க் ஜோன்ஸின் அணுகுமுறையில் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், உண்மையான மனிதரின் வாழ்க்கையைத் திரையில் கொண்டுவரும்போது அவரது அனுபவங்களை வெறும் பரிதாப உணர்வை உருவாக்கும் கருவியாக மாற்றாமல் இருப்பதாகும்.
வாழ்க்கை வரலாற்றுத் திரைப்படங்களில் நாயகனின் துயரங்களை மிகைப்படுத்தி, பார்வையாளர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவது எளிது.
ஆனால், ஐ ஸ்வியர் திரைப்படம் தீவிரமான வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளையும் நகைச்சுவையையும் இணைக்கும் முயற்சியால் தனித்துவம் பெறுகிறது.
இங்கு நகைச்சுவை என்பது ஒரு மனிதரின் மருத்துவ நிலையை இழிவுபடுத்துவதற்கான வழியாக அல்லாமல், மனித உறவுகளில் உருவாகும் சங்கடங்களையும் சமூகத்தின் எதிர்வினைகளையும் புரிந்துகொள்ள உதவும் வெளிப்பாட்டு முறையாக அமைகிறது.
அதே நேரத்தில், உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதற்காகப் பிரச்சினைகளின் தீவிரத்தைக் குறைத்துக் காட்டாமல் இருப்பதும் படத்தின் அணுகுமுறைக்கு வலிமை சேர்க்கிறது.
திரைக்கதையைப் பொறுத்தவரை, ஒரு தனிமனிதரின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த வாழ்க்கையைச் சமூகத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்காமல் அணுகுவது முக்கியமான அம்சமாகும்.
ஒருவருடைய உடல்நிலை அவருடைய தனிப்பட்ட அனுபவமாக மட்டுமே நின்றுவிடுவதில்லை; குடும்பம், கல்வி, வேலை, பொது இடங்கள், பிறருடனான தொடர்புகள் ஆகியவற்றிலும் அதன் தாக்கம் உணரப்படலாம்.
இந்தப் பரந்த பின்னணியில் டூரெட் நோய்க்குறியை அணுகும் படம், பார்வையாளர்களை மருத்துவ அறிகுறிகளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதுடன் நிறுத்திவிடாமல், அந்த அறிகுறிகளுடன் வாழும் மனிதரின் சமூக அனுபவத்தையும் புரிந்துகொள்ளத் தூண்டுகிறது.
இப்படத்தின் ஈர்ப்பு ஒரு மனிதரின் வாழ்க்கையில் என்னென்ன நிகழ்கின்றன என்பதில் மட்டுமல்ல; அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் அவரைப் பார்க்கும் விதத்திற்கும், அவரைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்திற்கும் இடையே உருவாகும் பதற்றத்திலும்தான் இருக்கிறது.
ஜான் டேவிட்சன் என்ற உண்மையான மனிதரைத் திரையில் வெளிப்படுத்தும் பொறுப்பு ராபர்ட் அரமாயோவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்காக அவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது இயக்குநர் வழக்கமான திரைத்தேர்வைக் கூட நடத்தவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஜானின் வாழ்க்கையை உண்மையாகப் பிரதிபலிக்கக்கூடியவர் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக இயக்குநர் தெரிவித்துள்ளார்.
இந்த அணுகுமுறைக்குப் பின்னால், ஒரு உண்மையான மனிதரைப் பின்பற்றும் வெளிப்புற நடிப்பை விட, அவரது அனுபவங்களைப் புரிந்துகொண்டு கதாபாத்திரமாக வாழ்வதே முக்கியம் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது.
அந்தத் தயாரிப்பின் ஒரு பகுதியாக, அரமாயோ மூன்று மாதங்கள் ஜானின் சொந்த ஊரான கலாஷீல்ஸில் அவருடன் நேரம் செலவிட்டார்.
ஜானின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தகவல்களைத் திரட்டுவதோடு மட்டுமல்லாமல், டூரெட் நோய்க்குறியுடன் வாழும் பிறருடனும் இணையவழி உரையாடல்களில் ஈடுபட்டார். இதனால், ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதரின் அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், அதே மருத்துவ நிலையை எதிர்கொள்ளும் பிறரின் அனுபவங்களையும் மதிப்பதற்கும் இடையே சமநிலையை ஏற்படுத்த முயன்றிருக்கிறார்.
இத்தகைய தயாரிப்பு முறை, வாழ்க்கை வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை வெளிப்புறத் தோற்றத்திலும் உடல் அசைவுகளிலும் மட்டும் பிரதிபலிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த மனிதரின் வாழ்வியல் நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியாக அமைகிறது.
நடிப்பில் ராபர்ட் அரமாயோவின் பங்களிப்பு திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாக விமர்சகர்களால் பாராட்டப்பட்டுள்ளது. அவருடைய நடிப்பைப் பற்றி வெரைட்டி இதழ் மிக உயர்ந்த மதிப்பீட்டை வெளியிட்டது. ஒரு உண்மையான மனிதரின் உடல் அசைவுகள், குரல் வெளிப்பாடுகள் போன்றவற்றைப் பிரதிபலிப்பது மட்டும் இத்தகைய கதாபாத்திரத்தில் போதாது. அந்த வெளிப்பாடுகளுக்கு நடுவிலும் தனித்துவமான விருப்பங்கள், உறவுகளுக்கான தேவை, சுயமரியாதை, மன உறுதி ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஒரு முழுமையான மனிதரை உருவாக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட பாத்திரத்தில் நடிப்பவருக்கு மிக நுணுக்கமான கட்டுப்பாடும் உணர்ச்சிகளை அளவோடு வெளிப்படுத்தும் திறனும் தேவை. அரமாயோவின் நடிப்பு குறித்த பாராட்டுகள், இந்தச் சவாலை அவர் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் எதிர்கொண்டிருப்பதைச் சுட்டுகின்றன.
டாமி ட்ராட்டர் உள்ளிட்ட துணைக் கதாபாத்திரங்களில் பீட்டர் முல்லன், மேக்சின் பீக், ஷெர்லி ஹென்டர்சன் ஆகியோர் நடித்துள்ளனர். இவர்களின் பங்களிப்பு, திரைப்படத்தின் மனித உறவுகள் சார்ந்த உலகத்தை உருவாக்குவதில் முக்கியமானதாக அமைகிறது.
குறிப்பாக, ஒரு மனிதரின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் அணுகுமுறைக்கும், அவரைத் தவறாக மதிப்பிடும் அணுகுமுறைக்கும் இடையே இருக்கும் வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துவதற்கு துணைக் கதாபாத்திரங்கள் அவசியமாகின்றன.
அவை கதாநாயகனின் வாழ்க்கையைச் சுற்றியுள்ள பின்னணியாக மட்டுமே இல்லாமல், சமூகத்தின் பல்வேறு மனப்பான்மைகளைப் பிரதிபலிக்கும் மனிதர்களாகச் செயல்படும்போது கதையின் உணர்ச்சிசார் ஆழம் அதிகரிக்கிறது.
துணை நடிகர்களின் நடிப்பையும் பாராட்டிய விமர்சனங்கள், படத்தின் வெற்றியில் இந்தக் குழுவின் பங்களிப்பும் குறிப்பிடத்தக்கது என்பதை உணர்த்துகின்றன.
காலப்பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில், 1980களிலிருந்து 2020கள் வரையிலான பல தசாப்தங்களைக் கதை உள்ளடக்கியுள்ளது.
இத்தகைய நீண்ட காலப்பரப்பைக் கையாளும் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் படத்தில், கதாபாத்திரங்களின் வயது மாற்றங்கள் மட்டுமல்லாமல், காலத்திற்கேற்ற சூழல், உடை, வீடுகள், பொது இடங்கள் ஆகியவற்றின் தோற்றமும் முக்கியமானவை.
இவை காலப்பின்னணியை நம்பத்தகுந்ததாக உணரச் செய்யும் கூறுகளாகும். படப்பிடிப்பு ஸ்காட்லாந்தின் கிளாஸ்கோ மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் நடைபெற்றுள்ளது.
ஸ்ட்ராத்பிளேன் தேவாலயம், போ'னஸில் அமைந்துள்ள ஹிப்போட்ரோம் திரையரங்கம் உள்ளிட்ட இடங்கள் படப்பிடிப்புக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
உண்மையான இடங்களைப் பயன்படுத்துவது, கதையின் புவியியல் மற்றும் பண்பாட்டுச் சூழலை உருவாக்க உதவும் ஒரு நடைமுறையாகும்.
இசையமைப்பாளர் ஸ்டீபன் ரென்னிக்ஸின் பங்களிப்பு படத்தின் ஒலியுலகத்தை உருவாக்கும் முக்கியமான தொழில்நுட்பக் கூறாகும்.
ராட்டன் டொமேட்டோஸ் இணையதளத்தில் பதிவான 137 விமர்சனங்களில் 96 சதவீதம் நேர்மறையான மதிப்பீடுகளைப் பெற்றிருந்தன; சராசரி மதிப்பீடு பத்தில் 7.9 ஆக இருந்தது. மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 27 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் நூற்றுக்கு 70 மதிப்பெண்கள் கிடைத்தன.
தி கார்டியன், இப்படத்தை நகைச்சுவையும் தீவிரமும் இதயப்பூர்வமான உணர்வும் நிறைந்த படைப்பாகப் பாராட்டியதுடன், டூரெட் நோய்க்குறியைச் சித்தரிக்கும்போது அளவுக்கு மீறிய உணர்ச்சிவசப்படுதலைத் தவிர்த்ததையும் குறிப்பிட்டது.
ஃபைனான்ஷியல் டைம்ஸ், படத்தின் தீவிரத்திற்கும் நகைச்சுவைக்கும் இடையேயான சமநிலையைப் பாராட்டியது. இவ்வாறான விமர்சனங்கள், திரைப்படம் பார்வையாளர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதோடு மட்டுமல்லாமல், தனது கருப்பொருளை அளவான அணுகுமுறையுடன் கையாள முயன்றிருப்பதையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
விருதுகள் பிரிவிலும் இப்படம் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளைப் பெற்றுள்ளது. 2026ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பிரிட்டிஷ் அகாடமி திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த முன்னணி நடிகருக்கான விருதை ராபர்ட் அரமாயோ வென்றார். சிறந்த நடிகர் தேர்வுக்கான விருதையும் படம் பெற்றது.
பிரிட்டிஷ் சுதந்திரத் திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த முன்னணி நடிப்புக்கான விருதையும் அரமாயோ வென்றார்; நடிகர் தேர்வுக்கான விருதும் படத்துக்குக் கிடைத்தது. மேலும், தேசிய திரைப்பட விருதுகள் பிரிவில் சிறந்த பிரிட்டிஷ் திரைப்படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.
இத்தகைய அங்கீகாரங்கள், படத்தின் நடிப்புத் தரத்தையும் அதன் தயாரிப்பில் ஈடுபட்ட குழுவின் பணியையும் திரைத்துறையினர் கவனித்திருப்பதை உணர்த்துகின்றன.
===============================
படத்தின் கதை:-
1983ஆம் ஆண்டு, ஸ்காட்லாந்தின் எல்லைப் பகுதியில் உள்ள கேலாஷீல்ஸ் நகரில், தொழிலாளர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் ஜான் டேவிட்சன் (ஸ்காட் எல்லிஸ் வாட்சன்), தனது பெற்றோருடன் வசித்து வருகிறான்.
அவனுக்குக் கால்பந்தாட்ட வீரனாக வேண்டும் என்பது பெரிய கனவு. குறிப்பாக, கோல்காப்பாளராகத் தனது திறமையை வெளிப்படுத்தி, அந்தத் துறையில் முன்னேற வேண்டும் என்று விரும்புகிறான்.
இதற்காக, கேலாஷீல்ஸ் அகாடமி என்ற இடைநிலைப் பள்ளியில் படிக்கத் தொடங்குகிறான். ஆனால், அவனது வாழ்க்கை விரைவில் எதிர்பாராத விதமாக மாறுகிறது.
கால்பந்தாட்டத் தேர்வாளர் ஒருவர் பள்ளிக்கு வந்து, ஜானின் கோல்காப்புத் திறமையை மதிப்பிடவிருக்கும் நாளுக்கு முந்தைய காலையில், அவனுக்கு விசித்திரமான உடல் அசைவுகளும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத வகையில் திடீரெனக் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசும் நிகழ்வுகளும் ஏற்படத் தொடங்குகின்றன.
அவன் வேண்டுமென்றே அவ்வாறு பேசுவதில்லை; தன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாத திடீர் உந்துதல்களால் அவனது உடலும் பேச்சும் பாதிக்கப்படுகின்றன.
பின்னர், அவனுக்கு டூரெட்ஸ் நோய்க்குறி இருப்பது கண்டறியப்படுகிறது. இது தன்னிச்சையான அசைவுகளையும் ஒலிகளையும் ஏற்படுத்தக்கூடிய நரம்பியல் நிலையாகும். சிலருக்கு, அதனுடன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசும் அறிகுறியும் ஏற்படலாம்.
ஆனால், பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியரான டொனால்ட் வாட்கின்ஸ் (ரான் டோனச்சி), ஜானின் நடத்தைக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதில்லை.
அவன் பள்ளியில் திடீரெனக் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசுவதைக் கண்டித்து, ஒரு பெல்ட்டால் அவனது கையில் அடித்துத் தண்டிக்கிறார்.
இதனால் ஜானின் கை வலிக்கத் தொடங்குகிறது. மறுநாள் கால்பந்தாட்டத் தேர்வாளர் முன்னிலையில் தனது திறமையை வெளிப்படுத்த வேண்டிய நேரத்தில், கையில் ஏற்பட்ட வலியால் அவனால் வழக்கம்போல் விளையாட முடியவில்லை.
கால்பந்தாட்டத்தில் முன்னேற வேண்டும் என்ற அவனது கனவுக்கு முதல் பெரிய தடையாக இந்தச் சம்பவம் அமைகிறது.
ஜானின் உடலியக்கங்களும் கட்டுப்பாடற்ற பேச்சும் தொடர்ந்து பல்வேறு சிக்கல்களை ஏற்படுத்துகின்றன. அவனது நிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவன் பள்ளிக்குப் பொருந்தாதவன் என்ற அணுகுமுறையுடன் தலைமை ஆசிரியர் நடந்துகொள்கிறார்.
இறுதியில், வேறு பள்ளியைத் தேடிக்கொள்ளுமாறு ஜானிடம் கூறுகிறார். இதனால், ஏற்கெனவே தனது உடலிலும் பேச்சிலும் ஏற்படும் மாற்றங்களால் குழப்பமடைந்திருந்த ஜான், பள்ளியிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.
வீட்டிலும் அவனது நிலைமை எளிதாக இருப்பதில்லை. ஒரு நாள் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து இரவு உணவு சாப்பிடும்போது, ஜான் திடீரெனத் தனது குடும்பத்தினர் மீது எச்சில் துப்புகிறான்.
இது அவனது தாயான ஹீதர் டேவிட்சனை (ஷெர்லி ஹென்டர்சன்) கோபப்படுத்துகிறது. ஜான் ஏன் இப்படிச் செய்கிறான் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, அவனை உணவு மேசையில் அமர்ந்து சாப்பிடத் தடை விதிக்கிறார்.
அதற்குப் பதிலாக, குளிர் காயும் சிம்னி இருக்கும் இடத்தின் முன்பாகத் தனியாக அமர்ந்து உணவு உண்ணும்படி கட்டளையிடுகிறார். குடும்பத்தினருடன் இயல்பாகப் பழக முடியாமல், தனது வீட்டிலேயே தனிமைப்படுத்தப்படுகிறான் ஜான்.
ஜானின் கட்டுப்படுத்த முடியாத அறிகுறிகளால் குடும்ப வாழ்க்கையிலும் தொடர்ந்து பதற்றம் உருவாகிறது. அவனது தந்தையான டேவிட் டேவிட்சனுக்கும் ஹீதருக்கும் இடையிலான திருமண உறவு இந்த அழுத்தத்தால் மேலும் பாதிக்கப்படுகிறது.
குடும்பத்தில் நிலவும் சூழ்நிலையையும் ஜானின் நிலைமையையும் சமாளிக்க முடியாமல், இறுதியில் டேவிட் வீட்டைவிட்டு வெளியேறிவிடுகிறார்.
தந்தை பிரிந்துபோனதால் மனமுடைந்த ஜான், ஏற்கெனவே பள்ளியிலும் வீட்டிலும் எதிர்கொண்ட நிராகரிப்புகளால் மேலும் துயரமடைகிறான். இந்த மனவேதனையின் உச்சத்தில், ஆற்றுக்குள் நடந்து சென்று உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயற்சிக்கிறான்.
ஆனால், அவன் காப்பாற்றப்படுகிறான். பின்னர் மருத்துவமனையில் கண்விழிக்கிறான். இவ்வாறு, தனது சிறுவயதிலேயே புரிந்துகொள்ளப்படாத ஒரு நரம்பியல் நிலையின் காரணமாக, கல்வி, குடும்ப உறவுகள், எதிர்காலக் கனவுகள் எனப் பல திசைகளிலும் பாதிப்புகளைச் சந்திக்கிறான் ஜான்.
1996ஆம் ஆண்டில், ஜானுக்கு இருபத்தைந்து வயதாகிறது. அவனுக்கு டூரெட்ஸ் நோய்க்குறி இருப்பது ஏற்கெனவே கண்டறியப்பட்டிருந்தாலும், அந்த நிலையை முழுமையாகக் குணப்படுத்த முடியாது என்ற உண்மையுடன் அவன் வாழ்கிறான்.
இன்னும் தனது தாய் ஹீதருடன் வசித்துவரும் அவனது வாழ்க்கை, சமூகத்தில் இயல்பாகக் கலந்துகொள்வதற்கும் வேலைவாய்ப்பைப் பெறுவதற்கும் பல தடைகளைக் கொண்டதாக இருக்கிறது.
அவனது திடீர் உடலியக்கங்களும் கட்டுப்பாடற்ற பேச்சும் மற்றவர்களிடையே தவறான புரிதலை ஏற்படுத்துகின்றன.
இந்தச் சூழலில், ஜான் தனது பழைய பள்ளி நண்பனான முர்ரே அக்கன்பாக்கை (பிரான்செஸ்கோ பியாசென்டினி-ஸ்மித்) எதிர்பாராத விதமாகச் சந்திக்கிறான்.
முர்ரே ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து திரும்பியிருக்கிறான். அதற்குக் காரணம் அவனது தாயான டாட்டி அக்கன்பாக்குக்கு (மேக்சின் பீக்) கல்லீரலில் புற்றுநோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டதுதான்.
நோய் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியிருப்பதாக மருத்துவர்கள் தெரிவித்திருப்பதால், அவருக்கு இன்னும் ஆறு மாதங்களே வாழ்நாள் இருக்கலாம் என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது.
மனநலச் செவிலியராகப் பணியாற்றும் டாட்டி, தனது குடும்பத்துடன் இந்தக் கடினமான சூழ்நிலையை எதிர்கொண்டு வருகிறார்.
முர்ரே, ஜானைத் தங்கள் வீட்டிற்கு வந்து குடும்பத்தினருடன் இரவு உணவு சாப்பிட அழைக்கிறான். ஆனால், மற்றவர்களுடன் கலந்து பழகுவதில் ஏற்கெனவே தயக்கமும் அசௌகரியமும் கொண்டிருக்கும் ஜான், அந்த அழைப்பை மறுக்கிறான்.
அவன் தங்களைச் சந்திப்பதற்குத் தயங்குவதை உணரும் டாட்டி, அவன் வெளியேறிவிடாமல் உள்ளே வருமாறு வலியுறுத்துகிறார்.
ஜானின் நடத்தையைப் பார்த்து அவனைத் தவறாக மதிப்பிடாமல், அவன் எதிர்கொள்ளும் சிரமத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறார்.
ஜானின் உடல்நிலை குறித்து அக்கறை காட்டும் டாட்டி, அவன் எடுத்துவரும் மருந்துகளைப் பற்றிக் கேட்கிறார். ஜானுக்கு எப்படிப்பட்ட உதவி தேவைப்படுகிறது என்பதையும், அவன் ஏன் இவ்வாறு நடந்துகொள்கிறான் என்பதையும் அறிந்துகொள்ள முயல்கிறார்.
பின்னர், ஜான் தங்களுடன் தங்கியிருக்கலாம் என்று குடும்பத்தினர் முடிவெடுக்கின்றனர். ஆனால், இதைக் கேட்கும் ஹீதர் மகிழ்ச்சியடைவதில்லை.
ஜானுடன் வாழ்வதில் நீண்டகாலமாக ஏற்பட்டிருந்த மன அழுத்தமும் குடும்பப் பிரச்சினைகளும் காரணமாக, மற்றொரு குடும்பம் அவனைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொள்வது அவளுக்கு நிம்மதியை அளிப்பதற்குப் பதிலாக ஏமாற்றத்தையும் மனக்கலக்கத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
இருப்பினும், டாட்டி ஜானின் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கிறார். உள்ளூர் சமூக மையத்தில் ஒரு வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்வுக்கு ஏற்பாடு செய்கிறார்.
அங்கு பணிபுரியும் வயதான பராமரிப்பாளரான டாமி ட்ராட்டர் (பீட்டர் முல்லன்), ஜானைச் சந்தித்து அந்த இடத்தைச் சுற்றிக் காட்டுகிறார். ஜானின் திடீர் அசைவுகளையும் கட்டுப்பாடற்ற பேச்சையும் டாமி முதலில் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
மற்றவர்கள் அவனது நடத்தையைப் பார்த்து சங்கடப்படுவதுபோல அவர் நடந்துகொள்ளவில்லை என்பதால், ஜானுக்கு அங்கு வேலை கிடைக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கை உருவாகிறது.
ஆனால், சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ஜான் தன்னையறியாமல் டாமியின் நாயை அடித்துவிடுகிறான்.
அது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட செயல் அல்ல என்றாலும், அந்தச் சம்பவத்தால் ஜான் மிகவும் கலங்குகிறான். இதனால் டாமி தன்னைப் பற்றித் தவறாக நினைத்திருப்பார் என்றும், வேலை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பைத் தானே கெடுத்துவிட்டதாகவும் அவன் கருதுகிறான்.
தனது அறிகுறிகள் காரணமாக நல்ல வாய்ப்புகள் கிடைத்தாலும் அவற்றைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியாது என்ற பழைய அச்சம் மீண்டும் அவனை ஆட்கொள்கிறது.
ஆனால், ஜான் நினைப்பதற்கு மாறாக நல்ல செய்தி காத்திருக்கிறது. முர்ரேயின் குடும்பத்தினர் அவனைச் சந்திக்க வீட்டிற்கு வருகிறார்கள்.
சமூக மையத்தில் பராமரிப்பாளரின் உதவியாளராகப் பணிபுரியும் வேலை ஜானுக்குக் கிடைத்துவிட்டதாகத் தெரிவிக்கிறார்கள்.
அதோடு, டாட்டியின் கல்லீரலில் காணப்பட்ட வளர்ச்சி புற்றுநோய் அல்ல; அது தீங்கற்ற வளர்ச்சி என்று தெரியவந்துள்ளது என்பதையும் கூறுகிறார்கள். இதனால், வேலை கிடைத்த மகிழ்ச்சியுடன் டாட்டியின் உடல்நிலை குறித்த நிம்மதியும் ஜானுக்குக் கிடைக்கிறது.
அவனது வாழ்க்கையில் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு ஒரே நேரத்தில் இரண்டு நல்ல செய்திகள் வந்துசேர்கின்றன.
இந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடுவதற்காக, ஜான் வெளியிலிருந்து உணவு வாங்கிவரச் செல்கிறான். ஆனால், வழியில் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தபோது, அவனுக்குத் தன்னிச்சையாக ஏற்படும் பேச்சு அறிகுறியின் காரணமாக அவளை “வேசி” என்று அவமதிக்கும் வார்த்தையைச் சொல்லிவிடுகிறான்.
அது அவன் திட்டமிட்டு சொன்ன வார்த்தை அல்ல; அவனது நோய்க்குறியின் அறிகுறி. இருப்பினும், அங்கிருந்த இரண்டு ஆண்கள் இதை அவமதிப்பாக எடுத்துக்கொண்டு அவனைத் தாக்குகிறார்கள்.
அவர்கள் ஜானை மிகக் கடுமையாக அடித்துக் காயப்படுத்துகிறார்கள். சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு வேலை கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் இருந்த அவன், இப்போது மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.
ஜான் மருத்துவமனையில் இருக்கும்போது, டாட்டி அவனது அருகிலேயே இருந்து அவனைப் பார்த்துக்கொள்கிறார்.
அவனுக்கு நேர்ந்த வன்முறைச் சம்பவத்தால் வேலைவாய்ப்பை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் ஏற்படக்கூடும் என்பதை அவர் உணர்கிறார். எனவே, அவன் குணமடைந்து திரும்பும் வரை அந்த வேலை காத்திருக்கும் என்றும், அவன் வேலைக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு பறிபோய்விடாது என்றும் உறுதியளிக்கிறார்.
இதன் மூலம், ஜானின் வாழ்க்கையில் அவனைப் புரிந்துகொண்டு ஆதரிக்கும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற நம்பிக்கை வலுப்பெறுகிறது.
காயங்களிலிருந்து மீண்ட பிறகு, ஜான் சமூக மையத்தில் பணியைத் தொடங்குகிறான். அங்கு டாமியுடன் இணைந்து வேலை செய்கிறான்.
டாமி அவனது அறிகுறிகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவனை ஒதுக்காமல் ஆதரிக்கிறார். வேலை செய்வது எப்படி, அன்றாடப் பொறுப்புகளை எப்படிச் சமாளிப்பது என்பவற்றில் ஜானுக்கு வழிகாட்டுகிறார்.
இதனால், வேலைவாய்ப்பைப் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல், தன்னை ஏற்றுக்கொண்டு வழிநடத்தும் ஒரு மூத்தவரின் ஆதரவையும் ஜான் பெறுகிறான்.
இருப்பினும், சமூகத்தில் பிறருடன் பழகும்போது ஏற்படும் சிக்கல்கள் முற்றிலும் மறைந்துவிடுவதில்லை. ஒரு மதுக்கூடத்தில் ஜானின் தன்னிச்சையான பேச்சு அறிகுறிகள் காரணமாகச் சண்டை ஏற்படுகிறது.
அந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, அவன் தாக்குதல் நடத்தியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு வழக்கை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.
அவனது செயல்கள் மற்றவர்களால் திட்டமிட்ட அவமதிப்பாகவோ வன்முறையாகவோ புரிந்துகொள்ளப்படுவதால், நோய்க்குறியால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவனாக அவன் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்கள் மீண்டும் சட்டச் சிக்கலாக மாறுகின்றன.
வழக்கு விசாரணையின்போது, நீதிமன்றத்தில் ஜான் சாட்சியமளிக்க அழைக்கப்படுகிறான். வழக்கமான முறையில் உறுதிமொழி அளிக்க முயற்சிக்கும்போது, அவனது கட்டுப்பாடற்ற பேச்சு மீண்டும் குறுக்கிடுகிறது.
நீதிபதியை நோக்கிக் கெட்ட வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிடுவதால், அவனால் உறுதிமொழியை முழுமையாக முடிக்க முடியவில்லை.
இதனால் நீதிபதி அவனைச் சாட்சியமளிக்கும் இடத்திலிருந்து அகற்றுகிறார். அந்தச் சூழலில், ஜான் தனது பேச்சைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாலும் அது அவனது விருப்பத்திற்கு உட்பட்டதாக இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்துவது கடினமாகிறது.
ஜானுக்கு ஆதரவாக டாமி நீதிமன்றத்தில் சாட்சியமளிக்கிறார். ஜானின் நடத்தை வேண்டுமென்றே செய்யப்படுவது அல்ல என்றும், அவனால் கட்டுப்படுத்த முடியாத அறிகுறிகளின் காரணமாகவே இத்தகைய சம்பவங்கள் நிகழ்கின்றன என்றும் அவர் விளக்குகிறார்.
ஜானை ஒரு குற்றவாளியாக மட்டும் பார்க்காமல், அவனது நிலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைக் காட்டும் வகையில் டாமி அவனது குணநலனுக்கும் நடத்தைக்கும் ஆதரவாகப் பேசுகிறார்.
இறுதியில், ஜான் குற்றமற்றவன் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கிறது. இதனால் அவன் அந்த வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறான்.
இந்தச் சட்டச் சிக்கலுக்குப் பிறகு, ஜான் டாமியைச் சந்திப்பதற்காக அவரது வீட்டிற்குச் செல்கிறான். ஆனால் அங்கு அவன் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியைச் சந்திக்கிறான்.
டாமி மாரடைப்பால் உயிரிழந்திருக்கிறார். தனது பணியிடத்தில் தன்னை ஏற்றுக்கொண்டு, வழிகாட்டி, கடினமான நேரங்களில் ஆதரவாக இருந்த மனிதரை இழந்ததால் ஜான் துயரமடைகிறான்.
டாமியின் மரணம் அவனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் மட்டுமல்லாமல், வேலைவாய்ப்பிலும் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
டாமியின் இறுதிச்சடங்கிற்குப் பிறகு, இனி சமூக மையத்தில் தனக்குப் பணி இருக்காது என்று ஜான் நினைக்கிறான்.
டாமி இல்லாததால் அந்த வேலையையும் இழந்துவிடுவேன் என்று கருதுகிறான். ஆனால், அவன் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக, டாமி செய்து வந்த பராமரிப்பாளர் பணியே ஜானுக்கு வழங்கப்படுகிறது.
இதனால், உதவியாளராகத் தொடங்கிய அவனது பணி, இப்போது அதிகப் பொறுப்புள்ள நிலைக்கு முன்னேறுகிறது.
டாமி அவனுக்குக் கொடுத்த ஆதரவும் வழிகாட்டுதலும், ஜான் தன்னம்பிக்கையுடன் பணியாற்றுவதற்கான அடித்தளமாக அமைந்திருக்கின்றன.
சமூக மையத்தில் தனது பணியைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளும் ஜானின் வாழ்க்கையில் அடுத்த மாற்றம், டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றவர்களுக்கு உதவுவதன் மூலம் ஏற்படுகிறது.
உள்ளூர் மருத்துவமனையைச் சேர்ந்த ஒரு குடும்பம், அந்த நோய்க்குறியால் பாதிக்கப்பட்ட தங்களது மகளை ஜானைச் சந்திக்க அழைத்து வருகிறது.
அந்தச் சிறுமி எதிர்கொள்ளும் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவளுக்கு இதே நிலையை அனுபவித்த ஒருவருடன் பேசும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தவும் இந்தச் சந்திப்பு உதவுகிறது.
ஜான் தனது சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் அவளுக்கும் அவளது குடும்பத்தினருக்கும் உதவத் தொடங்குகிறான்.
இதன் தொடர்ச்சியாக, சமூக மையத்தில் டூரெட்ஸ் நோய்க்குறி தொடர்பான பயிலரங்குகளை நடத்துகிறான்.
அந்த நோய்க்குறியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அன்றாடச் சிரமங்கள், அவர்களது தன்னிச்சையான அசைவுகளும் பேச்சும் ஏன் ஏற்படுகின்றன,
அவற்றை அவர்கள் ஏன் எப்போதும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பன குறித்து மற்றவர்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த முயற்சிக்கிறான்.
பள்ளிகளுக்கும் காவல் நிலையங்களுக்கும் சென்று உரையாற்றுகிறான். குறிப்பாக, இத்தகைய அறிகுறிகளை வேண்டுமென்றே செய்யப்படும் செயல்களாகக் கருதாமல், அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் நரம்பியல் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறான்.
சிறுவயதில் தனது நிலையைப் புரிந்துகொள்ளாத பள்ளியால் நிராகரிக்கப்பட்ட ஜான், இப்போது பள்ளிகளுக்குச் சென்று அதே நிலையை எதிர்கொள்ளும் குழந்தைகளையும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களையும் விழிப்புணர்வூட்டும் நிலைக்கு உயர்கிறான்.
சமூகத்தினர் தனது நடத்தையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதால் ஏற்பட்ட துயரங்களை அனுபவித்த அவன், மற்றவர்கள் அதேபோன்ற நிராகரிப்பைச் சந்திக்காமல் இருக்கத் தனது அனுபவத்தைப் பயன்படுத்துகிறான்.
இதனால், அவனது வாழ்க்கை தனக்கான வாழ்வாதாரத்தைத் தேடுவதோடு நின்றுவிடாமல், தன்னைப் போன்றவர்களுக்கான ஆதரவையும் புரிதலையும் உருவாக்கும் பணியாக மாறுகிறது.
2019ஆம் ஆண்டில், டூரெட்ஸ் நோய்க்குறி குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியதற்காக ஜானுக்கு பிரிட்டிஷ் பேரரசின் உறுப்பினர் என்ற கௌரவ விருது வழங்கப்படுகிறது.
ஸ்காட்லாந்தின் ஹோலிரூட் அரண்மனையில் நடைபெறும் நிகழ்வில், இரண்டாம் எலிசபெத் மகாராணியிடமிருந்து அந்த விருதைப் பெற்றுக்கொள்கிறான்.
தனது வாழ்க்கையில் இத்தகைய அங்கீகாரத்தைப் பெறும் நிலைக்கு வந்திருப்பது, அவனது நீண்டகாலப் போராட்டத்தில் ஒரு முக்கியமான தருணமாக அமைகிறது.
விருதைப் பெற்ற பிறகு, ஜான் தனது தாயான ஹீதரைச் சந்தித்து அந்தப் பதக்கத்தைக் காட்டுகிறான். ஆனால், அந்த நிகழ்வுக்கு அவளை ஏன் அழைக்கவில்லை என்பதையும் வெளிப்படையாக விளக்குகிறான்.
தனது சிறுவயதில், நோய்க்குறியின் அறிகுறிகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவள் தன்னிடம் கோபமாகவும் பொறுமையின்றியும் நடந்துகொண்டதை அவன் மறக்கவில்லை.
வீட்டிலேயே தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அனுபவமும், தனது நிலையைச் சுற்றியிருந்த குடும்பப் பதற்றங்களும் அவனது மனதில் ஆழமான காயங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தன.
அதனால், இவ்வளவு முக்கியமான நிகழ்வில் தாயை அழைக்காமல் இருந்ததற்கான காரணத்தை அவளிடம் கூறுகிறான்.
ஜானின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஹீதர், தனது கடந்தகால நடத்தையைப் பற்றி வருந்துகிறாள். அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது அவனிடம் பொறுமையின்றி நடந்துகொண்டதற்காக மன்னிப்புக் கேட்கிறாள்.
ஜானும் தனது மனதில் நீண்டகாலமாகச் சுமந்துவந்த துயரத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். இருவருக்கும் இடையே இருந்த மனக்கசப்புகள் அந்த உரையாடலில் வெளிப்படுகின்றன.
இறுதியில், தாயும் மகனும் கண்ணீருடன் சமரசம் செய்துகொள்கிறார்கள். சிறுவயதில் ஏற்பட்ட காயங்கள் அனைத்தும் ஒரே கணத்தில் மறைந்துவிடாவிட்டாலும், ஒருவருக்கொருவர் தங்களது வேதனையைப் புரியவைத்துக்கொள்வதன் மூலம் அவர்களது உறவில் ஒரு முக்கியமான இணக்கம் உருவாகிறது.
2023ஆம் ஆண்டில், ஜான் நாட்டிங்ஹாம் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்களுடன் இணைந்து, டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியின் அறிகுறிகளைக் கட்டுப்படுத்த உதவும் ஒரு கருவியைச் சோதிக்கிறான்.
மணிக்கட்டில் அணியக்கூடிய வளையல் போன்ற அந்தக் கருவி, நடுநரம்பை ஊடுருவாத மின்தூண்டல் முறையில் தூண்டுவதன் மூலம் அறிகுறிகளைக் குறைக்க முயல்கிறது.
அறுவைச் சிகிச்சையோ உடலுக்குள் கருவியைப் பொருத்துவதோ தேவையில்லாத இந்த முறையின் மூலம், ஜானின் தன்னிச்சையான அசைவுகளும் பேச்சு அறிகுறிகளும் போதுமான அளவு குறைகின்றன.
இந்தக் கருவியைப் பயன்படுத்திய பிறகு, ஜான் ஒரு நூலகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கு அவன் முழு நேரமும் அமைதியாக இருக்க முடிகிறது. அவனது வாழ்க்கையில் இதற்கு முன்பு பலமுறை ஏற்பட்ட அறிகுறிகள், பொது இடங்களில் இருப்பதையே கடினமாக்கியிருந்தன.
ஆனால் இப்போது, நூலகத்தில் ஒரு முழு வருகையின்போதும் அமைதியாக இருக்க முடிவது அவனுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக அமைகிறது.
இது அவனது அன்றாட வாழ்க்கையில் மேலும் சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது.
நூலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பும் பயணத்தில், மின்தொடர்வண்டியில் ஜான் ஒரு பெண்ணுடன் தானாகவே உரையாடலைத் தொடங்குகிறான்.
முன்பு தனது அறிகுறிகள் காரணமாக மற்றவர்களுடன் பேசுவதற்கும் பழகுவதற்கும் தயங்கிய அவன், இப்போது தன்னம்பிக்கையுடன் உரையாட முன்வருகிறான்.
அவனது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றம், அறிகுறிகளைக் குறைக்கும் கருவியின் உதவியோடு மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தில் தன்னை வெளிப்படுத்துவதற்கான அவனது வளர்ந்த தன்னம்பிக்கையிலும் வெளிப்படுகிறது.
இறுதியில், திரைப்படம் உண்மையான ஜான் டேவிட்சனின் காணொளிக் காட்சிகளுக்குத் திரும்புகிறது.
1989ஆம் ஆண்டு ஒளிபரப்பான ஜான்ஸ் நாட் மேட் என்ற ஆவணப்படம் தொடங்கி, பிபிசி நிறுவனம் அவரைப் பற்றிப் பல ஆவணப்படங்களை உருவாக்கியிருக்கிறது.
அந்த உண்மையான காட்சிகள் மூலம், இதுவரை திரையில் புனைவாகக் காட்டப்பட்ட நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் வாழ்ந்த மனிதரான ஜான் டேவிட்சன் பார்வையாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்.
அவருடைய வாழ்க்கைப் பயணத்துடன் தொடர்புடைய இந்தக் காட்சிகள், திரைப்படத்தின் கதையை நிறைவு செய்கின்றன.
இதனுடன் வரும் இறுதிக் குறிப்பில், டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கையை நிர்வகிப்பதில் சமூக விழிப்புணர்வும் புரிதலும் முக்கியமானவை என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது.
ஜானின் வாழ்க்கையில் சிறுவயதில் ஏற்பட்ட நிராகரிப்புகள், குடும்பப் பிரச்சினைகள், தற்கொலை முயற்சி, வேலைவாய்ப்பில் ஏற்பட்ட சிரமங்கள், வன்முறைச் சம்பவம் மற்றும் நீதிமன்ற வழக்கு எனப் பல தடைகள் இருந்தாலும், அவற்றைத் தொடர்ந்து அவன் மற்றவர்களுக்கு உதவும் நிலையை அடைகிறான்.
தனது அனுபவங்களைப் பயன்படுத்தி, தன்னைப் போன்றவர்களின் நிலையைச் சமூகம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகப் பணியாற்றுகிறான்.
இறுதியில், தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத அறிகுறிகளுடன் வாழ்ந்த சிறுவனாகத் தொடங்கிய அவனது வாழ்க்கைப் பயணம், தன்னம்பிக்கையுடனும் பிறருக்கு உதவும் நோக்கத்துடனும் முன்னேறும் மனிதனின் பயணமாக நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்Bafta
