தி ரீடர் The Reader 2008

ஒரு மனிதனின் கடந்தகாலத்தைப் புரிந்துகொள்வது, அவன் செய்த தவறுகளை மன்னிப்பதற்குச் சமமா? 

காதல், குற்றவுணர்வு, அறநெறி, வரலாற்றுப் பொறுப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும் இடத்தில் உருவாகும் திரைப்படம் தி ரீடர் The Reader, 2008. 

பெர்ன்ஹார்ட் ஷ்லிங்கின் ஜெர்மானிய நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஸ்டீபன் டால்ட்ரி இயக்கியுள்ள இப்படம், ஒரு தனிப்பட்ட உறவின் வழியாக மனித மனத்தின் சிக்கல்களையும் வரலாற்றின் அழிக்க முடியாத தடங்களையும் ஆராய்கிறது.

டேவிட் ஹேரின் திரைக்கதை, காதலை வெறுமனே உணர்ச்சிகரமான அனுபவமாகச் சித்தரிக்காமல், புரிந்துகொள்ள முடியாத மனிதர்களுடன் நாம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் உறவுகளின் இயல்பைப் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

 தனிப்பட்ட நெருக்கம், மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள், அறநெறிச் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை வரலாற்றுப் பின்னணியுடன் இணைப்பதே இதன் முக்கியமான அணுகுமுறை. 

ஹாலோகாஸ்டின் நினைவுகளையும் அதன் பின்னர் வாழ்ந்த தலைமுறையின் மனநிலையையும் இணைத்துப் பார்க்கும் முயற்சி, படத்திற்குத் தனித்துவமான பரிமாணத்தை அளிக்கிறது.

ஹன்னா ஷ்மிட்ஸ் என்ற கதாபாத்திரத்தில் கேட் வின்ஸ்லெட் வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு படத்தின் முக்கியமான பலம். 

வெளிப்படையாகத் தெரியும் குணங்களுக்கும் உள்ளுக்குள் மறைந்திருக்கும் உணர்வுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவர் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார். 

அந்தக் கதாபாத்திரத்தை எளிதில் புரிந்துகொள்ளவோ, முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளவோ முடியாத வகையில் அவரது நடிப்பு அமைந்துள்ளது. 

இளமைக் கால மைக்கேல் பெர்க் ஆக டேவிட் கிராஸ் காட்டும் உணர்ச்சிகரமான மாற்றங்களும், முதிர்ந்த மைக்கேலாக ரால்ஃப் ஃபைன்ஸ் வெளிப்படுத்தும் மனச்சுமையும், ஒரே மனிதனின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களை இணைக்கின்றன. 

லீனா ஓலின் மற்றும் புருனோ கான்ஸ் ஆகியோரின் பங்களிப்புகளும் படத்தின் உணர்ச்சிச் செறிவை வலுப்படுத்துகின்றன.

இயக்குநர் ஸ்டீபன் டால்ட்ரி, தனிப்பட்ட உறவையும் வரலாற்றின் கொடூரமான நினைவுகளையும் ஒரே திரைப்பட அனுபவத்தில் இணைக்கிறார். 

இவற்றில் எதையும் மற்றொன்றுக்கு எளிய விளக்கமாக மாற்றாமல், இரண்டுக்கும் இடையிலான அறநெறி முரண்பாட்டை முன்னிறுத்துகிறார். 

இதனால் பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றாலும், அவர்களின் செயல்களை எவ்வாறு மதிப்பிடுவது என்ற கேள்வியிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. 

அதே நேரத்தில், இந்த அணுகுமுறை வரலாற்றுக் குற்றங்களுக்கான பொறுப்பையும் தனிப்பட்ட துயரத்தையும் ஒரே அளவுகோலில் பார்க்கலாமா என்ற விவாதத்தையும் உருவாக்குகிறது.

கிறிஸ் மென்ஜஸ் மற்றும் ரோஜர் டீக்கின்ஸ் ஆகியோரின் ஒளிப்பதிவு படத்திற்கு நேர்த்தியான காட்சியமைப்பை வழங்குகிறது. காட்சிகளின் அமைதியும் கட்டுப்பாடும் உணர்ச்சிகளை மிகைப்படுத்தாமல் வெளிப்படுத்த உதவுகின்றன.

 நிக்கோ முஹ்லியின் இசை, படத்தின் மனநிலைக்கு ஆதரவாக அமைகிறது. கிளேர் சிம்ப்சனின் படத்தொகுப்பு, வெவ்வேறு காலகட்டங்களுக்கிடையிலான தொடர்புகளை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

 இத்தகைய தொழில்நுட்ப அம்சங்கள் தனித்தனியாகக் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்குப் பதிலாக, கதையின் உளவியல் அடுக்குகளை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ஒன்றிணைகின்றன.

எனினும், படத்தின் திரைக்கதையும் இயக்கமும் அதன் சிக்கலான கருப்பொருள்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகின்றன என்று கூற முடியாது. 

உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளுக்கும் வரலாற்று அறநெறி குறித்த ஆழமான விசாரணைக்கும் இடையே சில இடங்களில் இடைவெளி ஏற்படுகிறது. 

குறிப்பாக, ஒரு கதாபாத்திரத்தின் தனிப்பட்ட பலவீனத்தை மையப்படுத்தும் அணுகுமுறை, அதன் செயல்களுக்கான பொறுப்பை எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற கேள்வியைச் சிக்கலாக்குகிறது. 

இந்த முரண்பாடுதான் படத்தின் விவாதத்திற்குரிய அம்சமாகவும் அமைகிறது.

விமர்சன வரவேற்பில் படம் கலவையான கருத்துகளைப் பெற்றிருந்தாலும், கேட் வின்ஸ்லெட்டின் நடிப்பு பரவலான பாராட்டைப் பெற்றது.

 அதற்காக அவர் சிறந்த நடிகைக்கான அகாடமி விருதையும், பாஃப்டா விருதையும் வென்றார்; 

சிறந்த துணை நடிகைக்கான கோல்டன் குளோப் மற்றும் திரையுலக நடிகர் சங்க விருதுகளையும் பெற்றார்.

 இப்படம் சிறந்த படம், இயக்கம், தழுவல் திரைக்கதை உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் அகாடமி விருது பரிந்துரைகளையும் பெற்றது.

தி ரீடர் ஒரு காதல் கதையாகத் தொடங்கி அதிலேயே முடங்கிவிடும் திரைப்படம் அல்ல. நினைவுகள், அறியாமை, குற்றவுணர்வு, வரலாற்றுப் பொறுப்பு ஆகியவற்றை மனித உறவுகளின் வழியாக அணுகும் படைப்பு இது. 

அதன் எல்லா அணுகுமுறைகளும் முழுமையாக வெற்றி பெறாவிட்டாலும், ஒருவரைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் அவரது செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்கச் செய்வதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. 

எளிய தீர்ப்புகளை வழங்காமல், அசௌகரியமான கேள்விகளுடன் பார்வையாளரை விட்டுச் செல்லும் இந்தத் தன்மையே படத்தைப் பார்க்கத் தகுந்ததாக மாற்றுகிறது.

===============================

படத்தின் கதை:-

பெர்ன்ஹார்ட் ஷ்லிங்க் எழுதிய தி ரீடர் (The Reader) நாவலின் கதையை விரிவாகப் புரிந்துகொள்ளும்போது, 2008 திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற சம்பவங்களுடன் சேர்த்து, நாவலில் கூடுதலாக விளக்கப்படும் சில முக்கியமான நிகழ்வுகளையும் கவனிக்க வேண்டும். குறிப்பாக, ஹன்னா தனது கல்வியறிவின்மையை மறைப்பதற்காக எடுக்கும் முடிவுகள், மைக்கேலின் தந்தையிடம் அவன் ஆலோசனை கேட்பது, நீதிமன்ற விசாரணையின்போது அவனுக்குள் ஏற்படும் மனமாற்றங்கள், ஹன்னாவின் சிறை வாழ்க்கை ஆகியவை நாவலில் கூடுதல் விவரங்களுடன் வருகின்றன.

நாவலின் கதை மூன்று பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது. மைக்கேல் பெர்க் தனது கடந்தகாலத்தை நினைவுகூர்ந்து சொல்வதுபோல கதை நகர்கிறது. இளமைக்காலத்தில் ஹன்னாவுடன் அவனுக்கிருந்த உறவு, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவளை நீதிமன்றத்தில் சந்திப்பது, அதன் பின்னர் அவனுடைய வாழ்க்கையில் அந்த உறவு ஏற்படுத்தும் தாக்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.

1958ஆம் ஆண்டு, மேற்கு ஜெர்மனியில் பதினைந்து வயதான மைக்கேல் பள்ளியிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் கடுமையாக உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு, ஒரு கட்டடத்தின் அருகே வாந்தி எடுக்கிறான். அந்தக் கட்டடத்தில் வசிக்கும் முப்பத்தாறு வயதான ஹன்னா ஷ்மிட்ஸ் அவனைக் கவனித்து உதவுகிறாள். அவனைச் சுத்தப்படுத்தி, பாதுகாப்பாக வீட்டுக்கு அனுப்பிவைக்கிறாள். மருத்துவர் மைக்கேலுக்கு நோய் இருப்பதாகக் கண்டறிந்ததால், அவன் சுமார் மூன்று மாதங்கள் பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாமல் வீட்டில் இருக்கிறான். உடல்நிலை தேறியதும், தாயின் வற்புறுத்தலால் தனக்கு உதவிய ஹன்னாவுக்கு நன்றி சொல்ல அவளுடைய வீட்டுக்குச் செல்கிறான்.

ஹன்னா அவனை வழியனுப்பத் தயாராகும்போது ஆடை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மைக்கேல், அவள் தன்னைப் பார்ப்பதைக் கவனித்ததும் வெட்கப்பட்டு அங்கிருந்து ஓடிவிடுகிறான். பின்னர் தனது நடத்தைக்காகக் குற்றவுணர்வு அடைகிறான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு மன்னிப்புக் கேட்கும் எண்ணத்துடன் மீண்டும் அவளுடைய வீட்டுக்குச் செல்கிறான். ஹன்னா அவன் மீது கோபப்படாமல், வீட்டின் அடித்தளத்திலிருந்து நிலக்கரியைக் கொண்டுவரச் சொல்கிறாள். நிலக்கரிக் குவியலைக் கையாளும்போது அவன் மீது நிலக்கரித் தூசி படிந்துவிடுகிறது. அவனைக் குளிக்க வைப்பதற்காக ஹன்னா குளியலறையைத் தயார் செய்கிறாள். அப்போது இருவருக்கும் இடையே உடல்ரீதியான நெருக்கம் உருவாகிறது. இதுவே அவர்களுடைய காதல் உறவின் தொடக்கமாகிறது.

அதன் பின்னர் மைக்கேல் அடிக்கடி ஹன்னாவின் வீட்டுக்குச் செல்கிறான். அவளுடன் குளிப்பதும், உடலுறவில் ஈடுபடுவதும் அவர்களுடைய சந்திப்புகளின் வழக்கமான பகுதிகளாகின்றன. ஆனால் அவர்களுடைய உறவு உடல்ரீதியான நெருக்கத்தில் மட்டுமே முடங்கிவிடுவதில்லை. ஹன்னாவுக்கு மைக்கேல் வாசித்துக் காட்டும் புத்தகங்களும் அவர்களுக்கிடையிலான உறவின் முக்கிய அங்கமாகின்றன. பள்ளியில் அவன் படிக்கும் நூல்களை அவள் ஆர்வத்துடன் கேட்கிறாள். ஹோமரின் ஒடிசி போன்ற இலக்கியப் படைப்புகளையும், ஆன்டன் செக்காவின் நாயுடன் வந்த பெண் என்ற சிறுகதையையும் அவன் அவளுக்கு வாசித்துக் காட்டுகிறான். நாளடைவில், அவளுக்குப் புத்தகங்களை வாசித்துக் காட்டிய பிறகே அவர்களுடைய நெருக்கமான சந்திப்புகள் தொடரும் வழக்கம் உருவாகிறது.

மைக்கேலுக்கு ஹன்னாவின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது. அவளும் தன்னைப் பற்றிய விவரங்களைத் திறந்து பேசுவதில்லை. இருவரும் உடல்ரீதியாக நெருக்கமாக இருந்தாலும், மனதளவில் ஒருவரையொருவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை நீடிக்கிறது. சில நேரங்களில் ஹன்னா அவனிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறாள்; அவனை வார்த்தைகளால் காயப்படுத்துவதோடு உடல்ரீதியாகவும் துன்புறுத்துகிறாள். இருந்தாலும், அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தால் மைக்கேல் அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு மீண்டும் உறவைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்கிறான்.

ஈஸ்டர் விடுமுறையின்போது இருவரும் மிதிவண்டிப் பயணம் மேற்கொள்ள மைக்கேல் திட்டமிடுகிறான். பயணத்துக்கான ஏற்பாடுகள் அனைத்தையும் அவனே கவனிக்கிறான். உணவகங்களில் உணவை முன்பதிவு செய்வது, தங்கும் விடுதிகளில் தங்களைத் தாயும் மகனுமாகப் பதிவு செய்வது, வரைபடங்களைப் பயன்படுத்திப் பயணப் பாதையைத் திட்டமிடுவது என எல்லாவற்றையும் அவன் செய்கிறான். அவர்கள் தங்கும் இடங்களில் காலைப் பொழுதுகளை நெருக்கமாகக் கழித்துவிட்டு, பகலில் மிதிவண்டியில் சுற்றிப் பார்க்கிறார்கள்.

ஒருநாள் காலையில் ஹன்னா எழுவதற்கு முன்பாகவே மைக்கேல் காலை உணவு வாங்கச் செல்கிறான். தான் எங்கே சென்றிருக்கிறான் என்பதைத் தெரிவிக்கும் குறிப்பையும் விட்டுச் செல்கிறான். ஆனால் அவன் திரும்பி வந்ததும் ஹன்னா கடும் கோபத்துடன் இருக்கிறாள். அவன் தன்னை எந்தத் தகவலும் தெரிவிக்காமல் விட்டுச் சென்றதாகக் கருதுகிறாள். மைக்கேல் குறிப்பை விட்டுச் சென்றதாகச் சொன்னாலும், அப்படியொரு குறிப்பைப் பார்க்கவில்லை என்று ஹன்னா மறுக்கிறாள். கோபத்தில் அவனைப் பெல்ட்டால் அடித்துவிட்டு, பின்னர் அழத் தொடங்குகிறாள். இந்தச் சம்பவம் மைக்கேலுக்கு அதிர்ச்சியையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. அவள் ஏன் இவ்வளவு கடுமையாக நடந்துகொள்கிறாள் என்பதை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

புதிய கல்வியாண்டு தொடங்கியதும் மைக்கேல் பதினொன்றாம் வகுப்புக்குச் செல்கிறான். பள்ளியில் புதிய நண்பர்களை உருவாக்குகிறான். அவர்களில் சோஃபி என்ற பெண்ணிடம் அவனுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது. நண்பர்களுடன் நீச்சல் குளத்துக்குச் செல்வது உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகளில் அவன் ஈடுபடத் தொடங்குகிறான். இதனால், நண்பர்களுடன் நேரம் செலவிடுவதற்கும் ஹன்னாவைச் சந்திப்பதற்கும் இடையில் அவன் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

ஹன்னாவுடனான உறவைப் பற்றி நண்பர்களிடம் அவன் கூறுவதில்லை. அவளுடைய முக்கியத்துவத்தைத் தனது வாழ்க்கையில் மறைப்பதன் மூலம் அவளுக்குத் துரோகம் செய்வதாகவும் அவன் உணர்கிறான். அதே நேரத்தில், தனது வயதையொத்த நண்பர்களுடன் இயல்பாகப் பழக வேண்டும் என்ற விருப்பமும் அவனுக்கு இருக்கிறது. ஹன்னாவுடன் வாக்குவாதம் ஏற்படும் போதெல்லாம் அவள் தன்னை அடக்கி, தன்னுடைய விருப்பத்துக்கு அடிபணியச் செய்வதாக அவன் மனத்தில் கோபம் உருவாகிறது. இருந்தாலும், அவளை இழக்க விரும்பாததால் மீண்டும் அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறான்.

ஒருநாள் மைக்கேல் தனது நண்பர்களுடன் நீச்சல் குளத்தில் இருக்கும்போது, தொலைவில் ஹன்னாவைப் பார்க்கிறான். அவளைப் பார்த்ததும் அவளிடம் செல்ல வேண்டுமா, நண்பர்களுடனேயே இருக்க வேண்டுமா என்று தயங்குகிறான். அவளை அணுகுவதற்கு முன்பே அவள் அங்கிருந்து சென்றுவிடுகிறாள். மறுநாள் ஹன்னாவின் வீட்டுக்குச் சென்றபோது அவள் அங்கு இல்லை. அவளுடைய வேலை செய்யும் இடத்திலும், குடிமக்கள் பதிவு அலுவலகத்திலும் விசாரித்த பிறகு, அவளுக்குக் கிடைத்த பதவி உயர்வை ஏற்காமல் வேறு இடத்துக்குச் சென்றுவிட்டதை அறிகிறான். அவள் எங்கே சென்றாள் என்பதை அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

ஹன்னா திடீரென மறைந்துவிட்டதால் மைக்கேல் கடுமையான மனவேதனை அடைகிறான். நீச்சல் குளத்தில் அவளைப் பார்த்தபோது தான் தயங்கியதும், அவளுடனான உறவை நண்பர்களிடமிருந்து மறைத்ததும் அவள் விலகிச் சென்றதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறான். இந்தக் குற்றவுணர்வு அவனை நீண்ட காலம் துன்புறுத்துகிறது. ஹன்னாவின் நினைவு அவனுடைய பிற உறவுகளையும் பாதிக்கிறது. மற்ற பெண்களுடன் நெருக்கமாக இருக்க முயன்றாலும், ஹன்னாவுடனான அனுபவத்தை முழுமையாகக் கடந்து செல்ல அவனால் முடியவில்லை.

ஆண்டுகள் கடந்தபின் மைக்கேல் பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டம் பயில்கிறான். நாஜி ஆட்சியின்போது நடைபெற்ற போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பான வழக்குகளைப் பற்றி ஆராயும் வகுப்பில் அவன் பங்கேற்கிறான். அந்த வகுப்பின் ஒரு பகுதியாக, முன்னாள் வதைமுகாம் காவலர்களுக்கு எதிராக நடைபெறும் நீதிமன்ற விசாரணையை அவனும் மற்ற மாணவர்களும் பார்வையிடுகிறார்கள். நாஜி ஆட்சியின்போது குற்றங்களைச் செய்தவர்கள் மட்டுமல்லாமல், அந்தக் குற்றங்களைத் தடுக்காமல் இருந்தவர்களும், போருக்குப் பிறகு குற்றவாளிகளை மீண்டும் சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொண்டவர்களும் பொறுப்புக்குரியவர்கள் என்று மாணவர்கள் கருதுகிறார்கள்.

நீதிமன்றத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட பெண்களின் பெயர்கள் அழைக்கப்படும்போது, அவர்களில் ஹன்னாவும் இருப்பதை மைக்கேல் அறிகிறான். அவள் முன்னாள் நாஜி பாதுகாப்புப் படையைச் சேர்ந்த காவலராக இருந்திருக்கிறாள். அவன் காதலித்த பெண், இப்போது போர்க்குற்ற வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கும்போது, அவனுடைய கடந்தகால அனுபவங்களும் நிகழ்கால உண்மைகளும் ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன. இருப்பினும், அவளை மீண்டும் பார்த்த அந்த முதல் தருணத்தில் அவனுக்குள் எந்த உணர்ச்சியும் எழவில்லை என்று அவன் நினைக்கிறான். அவன் தொடர்ந்து விசாரணையைப் பார்வையிடத் தொடங்குகிறான்; மற்ற மாணவர்கள் வாரந்தோறும் நீதிமன்றத்துக்குச் செல்லும்போது, மைக்கேல் மட்டும் தினமும் அங்கு சென்று ஹன்னாவைக் கவனிக்கிறான்.

ஹன்னாவும் மற்ற நான்கு பெண்களும் போலந்தில் ஆஷ்விட்ஸ் வதைமுகாமின் கிளை முகாமில் காவலர்களாகப் பணியாற்றியவர்கள். முகாமிலிருந்து கைதிகளை வேறு இடத்துக்கு மாற்றியபோது, ஒரு இரவு அவர்கள் ஒரு தேவாலயத்தில் தங்கவைக்கப்பட்டனர். அங்கு நூற்றுக்கணக்கான யூதப் பெண்களும் சிறுமிகளும் பூட்டப்பட்டிருந்தனர். நேசநாடுகளின் குண்டுவீச்சின்போது தேவாலயம் தீப்பற்றியதால், உள்ளே இருந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் உயிரிழந்தனர். கைதிகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய காவலர்கள் அவர்களைக் காப்பாற்ற எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்பதே வழக்கின் முக்கியக் குற்றச்சாட்டு.

அந்தத் தீ விபத்தில் உயிர் பிழைத்த யூதப் பெண் ஒருவர், தனது அனுபவங்களைப் பற்றிப் புத்தகம் எழுதியிருக்கிறாள். அவளே நீதிமன்றத்தில் முக்கியமான சாட்சியாக இருக்கிறாள். அவளும் அவளுடைய தாயும் உயிர் பிழைத்திருந்தாலும், தங்களுடைய குடும்பத்தை இழந்த துயரத்தை அவர்கள் தொடர்ந்து சுமக்கிறார்கள்.

விசாரணையில் ஹன்னாவின் நடத்தை அவளுக்கு எதிராக அமைகிறது. அவள் தனது செயல்களைப் பற்றிய கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும்போது, அவற்றின் விளைவுகளின் தீவிரத்தை உணர்ந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. சில குற்றச்சாட்டுகளை மறுக்கிறாள்; மற்றவற்றை உண்மை என்று கருதுவதால் ஒப்புக்கொள்கிறாள். கைதிகள் இறந்துவிடுவார்கள் என்பது தனக்குத் தெரிந்திருந்ததாகவும் அவள் ஒப்புக்கொள்கிறாள். அவள் அளிக்கும் இந்தப் பதில்கள் அவளுடைய நிலையை மேலும் மோசமாக்குகின்றன.

மற்ற குற்றம் சாட்டப்பட்ட பெண்களின் வழக்கறிஞர்கள், ஹன்னாதான் காவலர்களுக்குத் தலைமை தாங்கியவள் என்றும், மற்றவர்களைவிட அதிகப் பொறுப்புடையவள் என்றும் வாதிடுகிறார்கள். கைதிகள் இறப்பார்கள் என்பதை அவள் அறிந்திருந்ததாகவும், அவளுடைய செயல்களே மற்றவர்களின் செயல்களைவிடக் கொடூரமானவை என்றும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள். முகாமில் சில இளம் பெண்களுக்கு ஹன்னா தனிச்சலுகைகள் வழங்கியதாகவும் சாட்சியங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. அந்தப் பெண்களுக்கு நல்ல உணவும் தங்குமிடமும் வழங்கப்பட்டு, மாலையில் ஹன்னாவின் அறைக்கு வர அனுமதிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

முதலில், அந்தப் பெண்களை ஹன்னா பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தியிருக்கலாம் என்று மற்றவர்கள் சந்தேகித்திருந்தனர். ஆனால் விசாரணையில் உயிர் பிழைத்த பெண் ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறாள். ஹன்னாவின் அறைக்குச் சென்ற அந்தப் பெண்கள் அவளுக்குப் புத்தகங்களை வாசித்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள். இந்தச் சாட்சியம் மைக்கேலுக்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. ஏனெனில், ஹன்னாவுடனான தனது இளமைக்கால உறவிலும் அவளுக்குப் புத்தகங்களை வாசித்துக் காட்டுவது முக்கியமான பகுதியாக இருந்தது. அவளுடைய வாழ்க்கையின் இரண்டு வெவ்வேறு காலகட்டங்களிலும் ஒரே பழக்கம் மீண்டும் தோன்றுவதை அவன் கவனிக்கிறான்.

விசாரணை தொடரும்போது, தீப்பற்றிய தேவாலயத்தின் கதவுகளை ஏன் திறக்கவில்லை என்று நீதிபதி குற்றம் சாட்டப்பட்ட பெண்களிடம் கேட்கிறார். சிலர் தாங்கள் வேறு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்ததாகக் கூறுகிறார்கள். ஆனால் காவலர்கள் கைதிகள் தப்பிச் செல்லாமல் இருக்கவே தேவாலயத்தைக் காவல் காத்ததாகக் கூறும் அறிக்கை நீதிமன்றத்தில் முன்வைக்கப்படுகிறது. அந்த அறிக்கையை மற்ற பெண்கள் மறுக்கிறார்கள். ஹன்னாதான் அதை எழுதியதாகவும், தங்கள்மீது இருந்த பொறுப்பை அவளிடம் சுமத்த முயல்கிறார்கள்.

ஹன்னா, அந்த அறிக்கையின் உள்ளடக்கத்தை அனைவரும் சேர்ந்து முடிவு செய்ததாகக் கூறுகிறாள். ஆனால் அவளுடைய கையெழுத்தை அறிக்கையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் யோசனை முன்வைக்கப்பட்டதும், அவள் பதற்றமடைந்து அந்த அறிக்கையைத் தானே எழுதியதாக ஒப்புக்கொள்கிறாள். இந்த ஒப்புதல் அவளுக்கு மேலும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

அப்போது மைக்கேலுக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மை புரிகிறது. ஹன்னாவுக்கு எழுதவும் படிக்கவும் தெரியாது. இதனால்தான் அவள் எப்போதும் மற்றவர்களிடம் வாசித்துக் காட்டும்படி கேட்டிருக்கிறாள்; இதனால்தான் கையெழுத்து மாதிரியைக் கொடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலையைத் தவிர்க்க முயன்றிருக்கிறாள். தொழிற்சாலையில் கிடைத்த பதவி உயர்வையும் அவள் மறுத்ததற்குப் பின்னால் இதே ரகசியம் இருக்கலாம் என்று மைக்கேல் புரிந்துகொள்கிறான். அந்தப் பதவி உயர்வு அவளுடைய எழுதப் படிக்கத் தெரியாத நிலையை மற்றவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கக்கூடும். அந்த உண்மை தெரியவருவதைவிட, வேலையை விட்டுச் செல்வதையே அவள் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாள்.

முகாமில் இருந்த பலவீனமான பெண்களைத் தனது அறைக்கு அழைத்து வாசிக்கச் சொல்லியதற்குப் பின்னாலும் இதே காரணம் இருக்கலாம் என்று மைக்கேல் சிந்திக்கிறான். அந்தப் பெண்களை அவள் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தாள் என்பதில் அவனுக்குத் தெளிவில்லை.

 அவர்களின் இறுதி நாட்களைச் சற்றே ஆறுதலாக மாற்றுவதற்காக அவர்களைத் தன்னிடம் வைத்திருந்தாளா, அல்லது தனது ரகசியம் வெளிப்படாமல் இருப்பதற்காக அவர்களைப் பயன்படுத்தினாளா என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை.

 அவளுடைய கல்வியறிவின்மை அவளுடைய சில செயல்களை விளக்கினாலும், அவள் செய்த போர்க்குற்றங்களுக்கு அது நியாயமாகிவிடாது என்பதையும் அவன் எதிர்கொள்கிறான்.

இந்த உண்மையை நீதிபதியிடம் தெரிவிக்கலாமா என்று மைக்கேல் யோசிக்கிறான். ஹன்னாவுக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாது என்பது நிரூபிக்கப்பட்டால், அவளுக்கு விதிக்கப்படும் தண்டனையில் மாற்றம் ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கிறது. 

ஆனால் அவளுடைய ரகசியத்தை அவளுடைய அனுமதியின்றி வெளிப்படுத்துவது சரியா என்ற கேள்வியும் அவனைத் தடுக்கிறது.

இதற்காக அவன் தனது தந்தையைச் சந்திக்கிறான். மைக்கேலின் தந்தை தத்துவப் பேராசிரியர். நாஜி ஆட்சிக் காலத்தில் ஸ்பினோசா பற்றிய சொற்பொழிவு நிகழ்த்தியதற்காகத் தனது பணியை இழந்தவர். 

பின்னர் குடும்பத்தைப் பராமரிப்பதற்காக நடைப்பயண வழிகாட்டி நூல்களை எழுதி வந்தவர். அவர் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதில் மிகவும் கட்டுப்பாடானவர்;

 பிள்ளைகள்கூட அவரைச் சந்திக்க முன்கூட்டியே நேரம் கேட்க வேண்டும். மைக்கேல் தனது பிரச்சினையைப் பற்றி அவரிடம் பேசும்போது, அவன் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு எளிதான பதில் கிடைப்பதில்லை.

தந்தை அவனிடம், ஒருவருக்கு எது நல்லது என்பதைத் தனக்குத் தெரியும் என்று நினைப்பதற்காக மட்டும், அந்த நபரின் விருப்பத்துக்கு மாறாகச் செயல்பட முடியாது என்று விளக்குகிறார். 

ஹன்னாவின் கல்வியறிவின்மையை அவளுடைய அனுமதியின்றி வெளிப்படுத்துவது அவளுடைய மனித மரியாதையை மீறுவதாக இருக்கலாம். அவளுக்குச் சரியானது என்று மைக்கேல் கருதுவதை அவளிடம் நேரடியாகப் பேசி உணர்த்த முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதே தந்தையின் கருத்து.

ஆனால் மைக்கேலால் ஹன்னாவை நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பேச முடியவில்லை. இறுதியில் நீதிபதியைச் சந்திக்கச் சென்றாலும், ஹன்னாவுக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாது என்ற உண்மையை அவன் தெரிவிப்பதில்லை.

 அவன் அறிந்திருந்த உண்மையை நீதிமன்றத்தின் முன் வைக்காததால், வழக்கின் முடிவை மாற்றுவதற்கான வாய்ப்பு பயன்படுத்தப்படாமல் போகிறது. 

ஹன்னாவுக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது; மற்ற பெண்களுக்கு ஒப்பீட்டளவில் குறைவான தண்டனைகள் வழங்கப்படுகின்றன.

விசாரணைக்குப் பிறகு மைக்கேல் தனது படிப்பில் முழுமையாக மூழ்கி, மற்றவர்களிடமிருந்து விலகி வாழ்கிறான். 

நீதிமன்றத்தில் கேட்ட கொடூரமான சம்பவங்கள் அவனுக்குள் ஏற்படுத்திய உணர்ச்சியற்ற நிலையை அவனால் உடனடியாகக் கடக்க முடியவில்லை. நண்பர்களுடன் பனிச்சறுக்குப் பயணத்துக்குச் சென்றபோதும் அவன் உணர்ச்சியற்றவனாகவே இருக்கிறான். 

உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு காய்ச்சல் ஏற்பட்ட பின்னர், விசாரணையின்போது அனுபவித்த அதிர்ச்சியும் மனவேதனையும் மீண்டும் அவனுக்குள் எழுகின்றன.

பல்கலைக்கழகப் படிப்பை முடிக்கும் காலத்தில், ஜெர்மனியின் இளைய தலைமுறையினர் நாஜி ஆட்சியின் கடந்தகாலத்தை எவ்வாறு எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்ற விவாதம் தீவிரமடைகிறது. 

மைக்கேலும் தனது தலைமுறையைப் போலவே, முந்தைய தலைமுறையினரைக் குற்றம் சாட்டியிருந்தான். ஆனால் அவனுடைய சொந்த அனுபவம் இந்தக் கேள்வியை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. அவனுடைய பெற்றோர் நாஜி குற்றங்களில் ஈடுபட்டவர்கள் அல்ல என்பதை அவன் புரிந்துகொள்கிறான்.

 அதே நேரத்தில், அவன் காதலித்த ஹன்னா உண்மையான குற்றங்களில் ஈடுபட்டவள். அவளைத் தேர்ந்தெடுத்து காதலித்ததற்காகத் தனக்குள்ளேயே குற்றவுணர்வு ஏற்படுகிறது.

பின்னர் மைக்கேல் நீதிபதியிடம் சட்ட உதவியாளராகப் பணியாற்றத் தொடங்குகிறான். அங்கு பணிபுரியும் சக ஊழியரான கெர்ட்ரூடுடன் அவனுக்குத் தொடர்பு உருவாகிறது. 

அவள் கர்ப்பமடைந்ததும் இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஜூலியா என்ற மகள் பிறக்கிறாள். 

ஆனால் திருமண வாழ்க்கையிலும் மைக்கேலால் தனது கடந்தகாலத்தை முழுமையாக மறக்க முடியவில்லை. கெர்ட்ரூடின் நடத்தையையும் ஹன்னாவின் நடத்தையையும் மனத்தில் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறான். ஹன்னாவைப் பற்றிய உண்மையைத் தனது மனைவியிடம் அவன் தெரிவிப்பதில்லை.

அவர்களுடைய திருமணம் ஐந்து ஆண்டுகள் மட்டுமே நீடித்து விவாகரத்தில் முடிகிறது. தனது கடந்தகாலத்தால் மகள் ஜூலியாவும் பாதிக்கப்படுவதாக மைக்கேல் உணர்கிறான். பின்னர் மற்ற பெண்களுடன் உறவு உருவாகும்போது ஹன்னாவைப் பற்றிப் பேச முயற்சி செய்கிறான். 

ஆனால் அவனுடைய அனுபவங்களைப் பற்றிய அவர்களுடைய எதிர்வினைகள் அவனுக்குத் திருப்தியளிப்பதில்லை. நாளடைவில் ஹன்னாவைப் பற்றிப் பேசுவதையே அவன் நிறுத்திவிடுகிறான்.

விவாகரத்துக்குப் பிறகு மைக்கேல் அமைதியற்ற வாழ்க்கையை வாழ்கிறான். ஹன்னாவின் நினைவுகள் அவனைத் தொடர்ந்து துரத்துகின்றன. 

அந்த நினைவுகளுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்பை வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், புத்தகங்களைச் சத்தமாக வாசித்துத் தன்னுடைய குரலை ஒலிநாடாக்களில் பதிவு செய்யத் தொடங்குகிறான்.

 அவற்றைச் சிறையில் இருக்கும் ஹன்னாவுக்கு அனுப்புகிறான். ஆனால் அந்தப் பதிவுகளில் தனது தனிப்பட்ட உணர்வுகளைப் பற்றிய செய்திகளைச் சேர்ப்பதில்லை.

 புத்தக வாசிப்புகள் மட்டுமே அவர்களுக்கிடையிலான தொடர்பாக நீடிக்கின்றன.

சிறையில் இருக்கும் ஹன்னா, மைக்கேல் அனுப்பும் ஒலிநாடாக்களைக் கேட்டுக்கொண்டே சிறை நூலகத்திலிருந்து அதே புத்தகங்களை எடுத்துப் படிக்கத் தொடங்குகிறாள். 

ஒலிநாடாவில் கேட்கும் சொற்களைப் புத்தகத்தில் உள்ள எழுத்துகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, மெதுவாக வாசிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொள்கிறாள்.

 நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மைக்கேலுக்கு அவளிடமிருந்து கையால் எழுதப்பட்ட நன்றி தெரிவிக்கும் கடிதம் கிடைக்கிறது. ஹன்னா எழுதக் கற்றுக்கொண்டதை அறிந்து அவன் மகிழ்கிறான். 

ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகள் அவளால் எழுதவும் படிக்கவும் முடியாமல் இருந்ததையும், அந்தக் குறை அவளுடைய வாழ்க்கையை எவ்வளவு தாமதப்படுத்தியிருக்கிறது என்பதையும் நினைத்து வருந்துகிறான்.

அதன் பின்னர் ஹன்னா தொடர்ந்து கடிதங்கள் எழுதுகிறாள். புத்தகங்களைப் பற்றியும் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றியும் அவள் அவற்றில் குறிப்பிடுகிறாள். 

ஆனால் மைக்கேல் அவளுடைய கடிதங்களுக்கு ஒருபோதும் பதில் எழுதுவதில்லை. அவன் ஒலிநாடாக்களை மட்டும் அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறான். இவ்வாறு சுமார் பத்து ஆண்டுகள் அவர்களுடைய தொடர்பு நீடிக்கிறது.

பதினெட்டு ஆண்டுகள் சிறையில் கழித்த பிறகு, ஹன்னாவுக்கு விடுதலை வழங்கப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்குகின்றன.

 சிறை அதிகாரி மைக்கேலுக்கு எழுதி, ஹன்னா விடுதலையான பிறகு அவளுக்கு உதவ முடியுமா என்று கேட்கிறார். மைக்கேல் தயங்கினாலும், அவளுக்குத் தங்குவதற்கான வீட்டையும் வேலைவாய்ப்பையும் ஏற்பாடு செய்ய ஒப்புக்கொள்கிறான். இருப்பினும், அவளை நேரில் சந்திக்க அவனால் உடனடியாக முடியவில்லை. 

நீண்ட காலமாக அவளுடன் ஒலிநாடாக்கள் வழியாக மட்டுமே தொடர்பு வைத்திருந்ததால், நேருக்கு நேர் சந்திப்பது அவனுக்குக் கடினமாக இருக்கிறது.

இறுதியில் மைக்கேல் சிறைக்குச் சென்று உணவகத்தில் ஹன்னாவைச் சந்திக்கிறான். அங்கு அவளைப் பார்த்ததும் அவன் அதிர்ச்சியடைகிறான்.

 இளமையில் தான் காதலித்த பெண்ணாக அவளைக் காண முடியவில்லை; அவள் முதுமையடைந்திருக்கிறாள்.

 ஹன்னா அவனைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாலும், இருவருக்கும் இடையிலான உரையாடல் இயல்பாக அமையவில்லை.

 ஒலிநாடாக்கள் வழியாக உருவாகியிருந்த நெருக்கத்தை நேரில் சந்திக்கும்போது தொடர முடியாது என்பதை இருவரும் உணர்கிறார்கள்.

மைக்கேல், ஹன்னா தனது முன்னாள் நாஜி காவலர் வாழ்க்கையைப் பற்றி அவர்களுடைய காதல் உறவின்போது எப்போதாவது நினைத்தாளா என்று கேட்கிறான். 

ஹன்னா அதற்குத் தெளிவான பதில் அளிக்காமல், இறந்தவர்கள்தான் தன்னைக் கேள்வி கேட்க முடியும் என்று கூறுகிறாள். 

சிறையில் ஒவ்வோர் இரவும் இறந்தவர்கள் தன்னை வந்து சந்திப்பதாகவும் தெரிவிக்கிறாள். 

ஆனால் மைக்கேலுக்கு இந்தப் பதில் போதுமானதாகத் தெரியவில்லை. இறந்தவர்களிடம் மட்டுமல்ல, உயிரோடு இருப்பவர்களிடமும் அவள் தனது செயல்களுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது என்று அவன் உள்ளுக்குள் நினைக்கிறான்.

ஹன்னா விடுதலையாகும் நாளுக்கு முந்தைய நாள், மைக்கேல் சிறைக்கு தொலைபேசியில் அழைக்கிறான். 

மறுநாள் என்ன செய்ய விரும்புகிறாள் என்பதைப் பற்றி யோசிக்கும்படி அவளிடம் கூறுகிறான். ஹன்னா அவனுடன் சற்றே கேலியாகப் பேசுகிறாள். அந்த உரையாடலின்போது, அவளுடைய குரலில் இன்னும் இளமையின் சாயல் இருப்பதை மைக்கேல் கவனிக்கிறான்.

ஆனால் மறுநாள் அவளை அழைத்துச் செல்லச் சிறைக்கு வந்தபோது, ஹன்னா தற்கொலை செய்துகொண்டுவிட்டதாக மைக்கேலுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. 

அவள் தனது அறையில் தூக்கிட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். சிறை அதிகாரி அவளை வைத்திருந்த அறையைக் காட்டுகிறார். அங்கு ஹன்னா படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகங்கள் காணப்படுகின்றன.

 ஹோலோகாஸ்டில் உயிர் பிழைத்தவர்களின் எழுத்துகளையும், வதைமுகாம்களின் வரலாற்றைப் பற்றிய நூல்களையும் அவள் படித்துவந்திருக்கிறாள்.

 அவற்றில் எலி வீசல், ப்ரிமோ லெவி, ததேயுஷ் போரோவ்ஸ்கி போன்றோரின் படைப்புகளும் அடங்கும்.

அவளுடைய அறையில் மைக்கேலின் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்தபோது செய்தித்தாளில் வெளியான புகைப்படமும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. 

அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்த மைக்கேல் அழத் தொடங்குகிறான். இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் ஹன்னா அவனை நினைவில் வைத்திருந்ததையும், அவனுடைய வாழ்க்கையில் அவளுக்கு இருந்த பிணைப்பு எவ்வளவு ஆழமானது என்பதையும் அவன் உணர்கிறான்.

ஹன்னா ஒரு உயிலையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறாள். தனது வங்கிக் கணக்கிலுள்ள பணத்தையும், தேநீர்ப் பெட்டியில் வைத்திருக்கும் பணத்தையும் தேவாலயத் தீ விபத்தில் உயிர் பிழைத்த யூதப் பெண்ணிடம் ஒப்படைக்குமாறு மைக்கேலிடம் கேட்டிருக்கிறாள். இந்த இறுதி விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக மைக்கேல் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று நியூயார்க் நகரில் வசிக்கும் அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கிறான்.

அவளிடம் தனது இளமைக்காலத்தில் ஹன்னாவுடன் இருந்த உறவைப் பற்றியும், அதன் பின்னர் தனது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மனச்சிக்கல்களைப் பற்றியும் மைக்கேல் விளக்குகிறான். தனது திருமண வாழ்க்கை நீடிக்காமல் முடிந்ததையும், மகளுடனான உறவு தொலைவடைந்ததையும் அவளிடம் கூறுகிறான். ஹன்னா தன்னுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை மறைக்காமல் பகிர்ந்துகொள்கிறான்.

அந்தப் பெண் மைக்கேலின் மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டாலும், ஹன்னா விட்டுச் சென்ற பணத்தைத் தனக்காக ஏற்க மறுக்கிறாள். அந்தப் பணத்தை ஹோலோகாஸ்டுடன் தொடர்புடைய அமைப்புக்கு வழங்கினால், ஹன்னாவின் செயல்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்குவது போன்ற பொருள் உருவாகிவிடும் என்று அவள் கருதுகிறாள். 

ஹன்னாவை மன்னிப்பதற்கான அதிகாரம் தனக்கில்லை என்பதையும் அவள் தெளிவுபடுத்துகிறாள். எனவே, அந்தப் பணத்தைத் தகுந்த அமைப்புக்கு வழங்குவது குறித்து மைக்கேலே முடிவு செய்யலாம் என்று கூறுகிறாள்.

அந்தப் பெண், ஹன்னா பணத்தை வைத்திருந்த பழைய தேநீர்ப் பெட்டியை மட்டும் பெற்றுக்கொள்கிறாள். சிறுமியாக இருந்தபோது வதைமுகாமில் தன்னுடைய பொக்கிஷங்களை வைத்திருந்த இதே போன்ற ஒரு பெட்டி திருடப்பட்டிருந்தது அவளுக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த நினைவுடன் தொடர்புடையதால், ஹன்னாவின் பெட்டியை அவள் தன்னிடம் வைத்துக்கொள்கிறாள்.

மைக்கேல் ஹன்னாவின் பணத்தை எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவர்களுக்கு உதவும் யூத அமைப்புக்கு அவளுடைய பெயரில் நன்கொடையாக வழங்குகிறான். நன்கொடையைப் பெற்றுக்கொண்டதற்கான கடிதம் கிடைத்த பிறகு, ஹன்னாவின் கல்லறைக்கு மகளுடன் செல்கிறான். அவளுடைய மரணத்துக்குப் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவன் அங்கு செல்வது அதுவே முதல் முறையும் கடைசி முறையுமாக இருக்கிறது.

 ஹன்னாவுடனான தனது கடந்தகால உறவையும், அவளுடைய செயல்களால் ஏற்பட்ட மனவேதனையையும், அவளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றபோதும் அவளுடைய குற்றங்களுக்குத் தீர்வு காண முடியாத தனது இயலாமையையும் சுமந்துகொண்டு மைக்கேல் அந்தக் கல்லறைக்குச் செல்கிறான். இத்தருணத்தில் படம் நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்

#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு 

#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா

#கீதப்ப்ரியன்bafta