ஒரு நகரத்தின் ஒவ்வொரு சாலையும், கட்டிடமும், வாகனமும், மனிதரும் ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தின் விளம்பரமாக மாறிவிட்டால், அந்த உலகத்தில் மனித வாழ்க்கைக்கு என்று தனித்த அடையாளம் எஞ்சியிருக்குமா?
நாம் அன்றாடம் பார்த்துப் பழகிவிட்ட நிறுவனங்களின் சின்னங்கள் வெறும் வணிக அடையாளங்களாக இல்லாமல், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகின் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் ஆக்கிரமித்துவிட்டால் என்ன நடக்கும்?
இந்தக் கேள்வியை வெறும் உரையாடலாக முன்வைக்காமல், கண்களுக்கு விருந்தளிக்கும் அனிமேஷன் காட்சிகளின் வழியாகவும், கறுப்பு நகைச்சுவையின் வழியாகவும், அதிரடியான அழிவுக் காட்சிகளின் வழியாகவும் ஆராய்கிறது 2009ஆம் ஆண்டு வெளியான பிரெஞ்சு குறும்படமான லோகோராமா (Logorama).
பிரான்ஸைச் சேர்ந்த H5 கிராஃபிக் வடிவமைப்பு மற்றும் அனிமேஷன் குழுவின் முதல் திரைப்படப் படைப்பான இதை ஃபிரான்சுவா அலோ, ஹெர்வே டி கிரேசி, லுடோவிக் ஹூப்லான் ஆகியோர் இணைந்து இயக்கியுள்ளனர்.
இவர்களுடன் கிரிகோரி ஜே. பிரஸ் திரைக்கதையில் பங்களித்துள்ளார். வெறும் 16 நிமிடங்கள் மட்டுமே ஓடும் இந்தப் படம், பார்வையாளர்கள் உலகைப் பார்க்கும் முறையையே விளையாட்டுத்தனமாக மாற்றுகிறது.
இதன் கற்பனை உலகில் மரங்களுக்குப் பதிலாக நிறுவனங்களின் சின்னங்கள், சாதாரண மனிதர்களுக்குப் பதிலாக வணிகப் பொருட்களின் உருவங்கள், இயற்கைக் காட்சிகளுக்குப் பதிலாக விளம்பர அடையாளங்கள் என அனைத்தும் பிராண்டுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இரண்டாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட சமகால மற்றும் பழைய நிறுவனச் சின்னங்களையும் அவற்றின் அடையாளப் பாத்திரங்களையும் பயன்படுத்தி, ஒரு முழுமையான நகரத்தையும் அதன் வாழ்க்கையையும் உருவாக்கியிருப்பதே படத்தின் தனித்துவம்.
லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரத்தின் கற்பனை வடிவத்தில்தான் படம் தொடங்குகிறது. வானில் பறவைகளைப் போல பென்ட்லி, ஆஸ்டன் மார்ட்டின் நிறுவனங்களின் சின்னங்கள் மிதக்கின்றன; எம்எஸ்என் பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்கின்றன; ஏஓஎல் மனித உருவம் தெருக்களில் நடக்கிறது; சாலைகளில் பல்வேறு நிறுவனங்களின் அடையாளங்கள் வழிகாட்டிப் பலகைகளாக நிற்கின்றன. இங்கே விளம்பரங்கள் நகரத்தின் மீது ஒட்டப்பட்டவை அல்ல; நகரமே விளம்பரங்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தக் காட்சியமைப்பு பார்வையாளருக்குப் புதிர் விளையாட்டைப் போன்ற அனுபவத்தை அளிக்கிறது.
எந்தெந்த நிறுவனங்களின் சின்னங்களை அடையாளம் காண முடிகிறது என்பதில் ஒரு மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. அதேவேளையில், அத்தனை சின்னங்களும் ஒன்றாகக் கூடி உலகையே ஆக்கிரமித்திருப்பது ஒரு விசித்திரமான அசௌகரியத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
அந்த நகரத்தின் அன்றாட வாழ்க்கை இயல்பாக நகர்கிறது. பழைய பிரிங்கிள்ஸ் முகமூடி உருவம் கொண்ட ஒருவர் காரில் பயணித்து, மாலிபு பகுதியில் உள்ள உணவகத்துக்கு வருகிறார். அங்கு எஸ்ஸோ நிறுவனத்தின் எண்ணெய்த் துளி உருவத்திலான பணிப்பெண் புகைபிடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
அவரிடம் நெருங்கிப் பழக முயலும் பிரிங்கிள்ஸ் உருவத்துக்கு ஏமாற்றமே கிடைக்கிறது. இந்தச் சிறிய நிகழ்வு, பிராண்டுகளால் உருவாக்கப்பட்ட உலகத்திலும் மனிதர்களின் விருப்பங்கள், மறுப்புகள், உறவுகள் போன்ற அன்றாட அனுபவங்கள் தொடர்ந்து இயங்குவதைக் காட்டுகிறது. ஆனால் இந்த இயல்பான சூழலுக்குள் விரைவிலேயே வன்முறை நுழைகிறது.
சாண்டா மோனிகா கடற்கரைக்கு அருகே, மிச் மற்றும் மைக் என்ற இரண்டு மிச்செலின் மனித உருவங்கள் காவல்துறை அதிகாரிகளாகப் பணியாற்றுகின்றனர்.
உயிரியல் பூங்காக்களில் விலங்குகளை அடைத்து வைப்பது குறித்த உரையாடலுக்குப் பிறகு, மைக் உணவு வாங்கச் செல்கிறார். அதே நேரத்தில், மெக்டொனால்ட்ஸ் நிறுவனத்தின் புகழ்பெற்ற கோமாளி உருவமான ரொனால்ட் மெக்டொனால்ட் ஆயுதங்களைக் கடத்திக்கொண்டு ஒரு சிவப்பு நிற வாகனத்தில் பயணிக்கிறான்.
அவனைப் பற்றிய தகவல் காவல் வானொலியில் வந்ததும், மைக் அவனை அடையாளம் கண்டு துரத்தத் தொடங்குகிறார். ஒரு சாதாரண காவல்துறை நடவடிக்கையாகத் தொடங்கும் இந்த நிகழ்வு, சில நொடிகளிலேயே கட்டுப்பாடற்ற துரத்தலாக மாறுகிறது.
இந்தக் கதாபாத்திரத் தேர்விலேயே இயக்குநர்களின் நையாண்டி வெளிப்படுகிறது. குழந்தைகளையும் குடும்பங்களையும் கவரும் வணிக அடையாளமாக அறியப்படும் ரொனால்ட் மெக்டொனால்ட், இங்கே அச்சுறுத்தும் குற்றவாளியாக மாறியிருக்கிறான்.
விளம்பர உலகம் உருவாக்கிய நட்பான முகத்துக்கு முற்றிலும் எதிரான வன்முறைப் பாத்திரம் இது. அதேபோல், மிச்செலின் மனித உருவங்கள் காவல்துறை அதிகாரிகளாக மாறும்போது, பழக்கமான சின்னங்கள் புதிய அர்த்தங்களைப் பெறுகின்றன.
இந்த மாற்றங்கள் வெறும் நகைச்சுவைக்கான உத்திகள் மட்டுமல்ல; ஒரு பிராண்டின் அடையாளம் நமது மனதில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது என்பதையும், அந்த அடையாளத்தைச் சிறிது மாற்றினால்கூட அது எவ்வாறு வேறொரு பொருளை உருவாக்குகிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ரொனால்டைத் துரத்தும் காவல்துறையினர் வேகமாகச் செல்லும்போது, சாலையில் பயணிக்கும் அப்பாவி மக்கள் விபத்துகளில் சிக்குகின்றனர்.
நகரத்தின் இன்னொரு பகுதியில், மிஸ்டர் க்ளீன் உருவம் வழிநடத்தும் மாணவர்களின் உயிரியல் பூங்காச் சுற்றுலா நடைபெறுகிறது.
அங்கு பிக் பாய் மற்றும் ஹரிபோ பாய் என்ற இரு சிறுவர்கள் வழிகாட்டியின் பேச்சைக் கேட்காமல் விலங்குகள் இருக்கும் பகுதிக்குச் செல்கின்றனர்.
தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் எம்ஜிஎம் சிங்கத்தைத் தொந்தரவு செய்து, அதனிடம் அவமரியாதையாக நடந்துகொள்கின்றனர்.
பூங்காவின் நிர்வாகியான ஜாலி கிரீன் ஜெயன்ட் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார். விலங்குகளை அடைத்து வைப்பது குறித்த தொடக்க உரையாடல், சிறுவர்களின் பொறுப்பற்ற செயல்கள், பின்னர் நகரத்தில் விலங்குகள் எதிர்கொள்ளும் நிலை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன.
மனிதர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைக்கப்பட்ட இயற்கை, அந்தக் கட்டுப்பாடு தளரும்போது எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றுகிறது என்பதற்கான முன்னோட்டமாகவும் இந்தப் பகுதி அமைகிறது.
காவல்துறை வாகனமும் ரொனால்டின் வாகனமும் நகரத்தின் வழியாகப் பாய்கின்றன. இந்தத் துரத்தல் தொலைக்காட்சியில் நேரடியாக ஒளிபரப்பப்படுவதால், நகரத்தின் பிற பகுதிகளில் வாழ்பவர்களும் அதைப் பார்க்கின்றனர்.
உணவகத்தில் பணிபுரியும் எஸ்ஸோ பெண்ணிடம் மற்றொரு பிரிங்கிள்ஸ் உருவம் பாலியல் அத்துமீறலில் ஈடுபடுகிறது. அவள் கையிலிருந்த குவளை கீழே விழுந்து உடைகிறது. இதுபோன்ற சிறிய சம்பவங்களைக்கூட படம் வெறுமனே கடந்து செல்வதில்லை.
நகைச்சுவையாகத் தோன்றும் காட்சிகளுக்குள் பாலியல் அத்துமீறல், அதிகாரமின்மை, பொதுமக்களின் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவை இயல்பாகப் புகுத்தப்பட்டுள்ளன. இதனால், பிராண்டுகளின் வண்ணமயமான உலகம் வெளிப்புறத்தில் எவ்வளவு கவர்ச்சிகரமாக இருந்தாலும், அதன் உள்ளே மனிதர்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் மறைந்துவிடுவதில்லை என்பது தெளிவாகிறது.
துரத்தல் தொடரும்போது, சாலையைக் கடக்கும் எம் அண்ட் எம் மிட்டாய் உருவங்களான சிவப்பும் மஞ்சளும் காவல்துறை வாகனத்தால் மோதிக் கொல்லப்படுகின்றனர்.
ரொனால்ட் ஒரு பள்ளிப் பேருந்தைத் தவிர்க்க முயலும்போது, வாகனங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி விபத்து ஏற்படுகிறது. இறுதியில் அவனது வாகனம் பீட்சா ஹட் உணவகத்தின் அருகே விபத்துக்குள்ளாகிறது.
வாகனத்திலிருந்து ஆயுதங்களும் உயிரியல் ஆபத்தைக் குறிக்கும் பொருட்களும் சாலையில் சிதறுகின்றன. காவல்துறையினர் அவனைச் சுற்றிவளைக்கத் தயாராகும் வேளையில், பிக் பாய் மற்றும் ஹரிபோ பாய் அந்தப் பொருட்களைத் திருடிச் செல்ல முயல்கின்றனர்.
சிறுவர்களின் இந்தச் செயல், கட்டுப்பாடற்ற வன்முறையின் நடுவிலும் தங்களுக்கான ஆதாயத்தைத் தேடும் மனநிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஆனால் நிலைமை மேலும் மோசமடைகிறது. ரொனால்ட் வாகனத்திலிருந்து வெளியேறி ஹரிபோ பாயைத் தாக்கிவிட்டு, பிக் பாயைத் துப்பாக்கி முனையில் பிணைக்கைதியாகப் பிடிக்கிறான்.
அவனைப் பீட்சா ஹட் உணவகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்கிறான். அங்கு பிக் பாய் தப்பிக்க முயல்கிறான்; எஸ்ஸோ பெண் மறைந்துகொண்டு உயிர் பிழைக்கப் போராடுகிறாள். காவல்துறையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தத் தயாராகும் சூழலில், மிச் மேலதிகாரிகளின் கட்டளையை மீறிச் செயல்படுவது நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது.
அவரது துப்பாக்கிக் குண்டு மிஸ்டர் பீனட்டின் தலையைத் தாக்கி, அதன் ஓட்டைப் பிளக்கிறது. ஒரு சிறிய நகைச்சுவைக் காட்சியைப் போலத் தோன்றும் இந்தச் சம்பவம், படத்தின் உலகில் உயிரும் மரணமும் எவ்வளவு அபத்தமான முறையில் ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
காவல்துறை அதிரடிப் படையினரை வரவழைக்கிறது. அவர்கள் உயரமான கட்டிடத்தின் கூரையிலிருந்து ரொனால்டைச் சுட முயல்கின்றனர்.
அச்சமயம் பூமி அதிர்கிறது. குறிபார்த்த துப்பாக்கிச் சூடு தவறி, உணவகத்தின் கூரையில் பட்ட குண்டு அங்கிருந்து தெறித்து ஹெலிகாப்டரின் வால் சுழலியைத் தாக்குகிறது.
கட்டுப்பாட்டை இழந்த ஹெலிகாப்டர் உணவகத்தின் மீது விழுகிறது. இந்தச் சம்பவத்துடன் நிலநடுக்கம் தீவிரமடைந்து, நகரத்தின் ஒழுங்கமைப்பு சிதையத் தொடங்குகிறது.
உயிரியல் பூங்காவிலிருந்து விலங்குகள் தப்பியோடுகின்றன; அவற்றைத் தடுக்க முயலும் ஜாலி கிரீன் ஜெயன்ட் யானையால் தூக்கிச் செல்லப்படுகிறார்.
மனிதர்கள் தங்கள் வசதிக்காக உருவாக்கிய கட்டுப்பாடுகள் அனைத்தும் சில நொடிகளில் அர்த்தமற்றவையாகின்றன.
இயற்கைப் பேரழிவின் தாக்கம் அதிகரிக்கும்போது, உணவகத்தின் இடிபாடுகளிலிருந்து பிக் பாயும் எஸ்ஸோ பெண்ணும் பில்ஸ்பரி டோபாய் உருவமும் தப்பிக்கின்றனர்.
மறுபுறம், ரொனால்ட் மிச்சைக் கொன்றுவிட்டு அங்கிருந்து தப்பிச் செல்கிறான். நகரம் முழுவதும் வாகனங்கள், கட்டிடங்கள், விளம்பரப் பலகைகள் என அனைத்தும் நிலநடுக்கத்தால் சிதறுகின்றன.
ஒரு கட்டத்தில் சாலையில் உருவாகும் பிளவு எக்ஸ்பாக்ஸ் நிறுவனத்தின் சின்னத்தை ஒத்த வடிவத்தைப் பெறுகிறது.
நகரத்தின் அடிப்படை அமைப்புகளே பிராண்டுகளின் வடிவங்களாக இருப்பதால், அழிவுகூட நிறுவன அடையாளங்களின் உருவத்தில்தான் காட்சியளிக்கிறது.
இதுவே படத்தின் காட்சியமைப்பில் உள்ள மிக முக்கியமான முரண்பாடு: உலகம் சிதைந்தாலும், அதைச் சித்தரிக்கும் மொழி இன்னும் வணிகச் சின்னங்களின் மொழியாகவே இருக்கிறது.
மோட்டார் சைக்கிளில் தப்பிச் செல்லும் ரொனால்ட், இடிபாடுகளையும் சரிந்து விழும் விளம்பரப் பலகைகளையும் கடந்து நகரத்தை விட்டு வெளியேற முயல்கிறான்.
ஆனால் வழியில் தடையாக இருக்கும் பலகையில் மோதி ஒரு ஆழமான பிளவுக்குள் விழுகிறான். அதே நேரத்தில், காவல்துறை வாகனத்தைக் கைப்பற்றித் தப்பிச் செல்லும் எஸ்ஸோ பெண்ணும் பிக் பாயும் அவனைத் தாண்டிச் செல்கின்றனர்.
நகரத்திலிருந்து மலைப்பகுதியை நோக்கிச் செல்லும் அவர்களது பயணம், நிலநடுக்கத்தால் சிதையும் சாலைகளையும் சரிந்து விழும் ஹாலிவுட் அடையாளத்தையும் கடந்து செல்கிறது.
இறுதியில், ஆப்பிள் மரத்தை ஒத்த நிறுவனச் சின்னத்தின் அருகே அவர்களது வாகனம் விபத்துக்குள்ளாகிறது. இந்த விபத்து நிலநடுக்கத்தின் இயக்கத்தை நிறுத்துகிறது.
ஆனால் பேரழிவு அத்துடன் முடிவதில்லை; பாலைவனத்தில் உருவான பிளவிலிருந்து பெட்ரோலியம் பெருக்கெடுத்து வெளியேறி, லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரத்தை வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கிறது.
நகரம் முழுவதும் எண்ணெய் வெள்ளம் பரவும்போது, உயிர் பிழைத்தவர்கள் உயரமான கட்டிடங்களின் எஞ்சிய பகுதிகளில் தஞ்சமடைகின்றனர்.
நீரில் மிதக்கும் குப்பைகளுக்கும் இடிபாடுகளுக்கும் இடையே முதலைகள் அலைகின்றன. எஸ்ஸோ பெண்ணும் பிக் பாயும் இருக்கும் நிலப்பகுதி பிளந்து, வடக்கு முகம் நிறுவனத்தின் சின்னத்தை ஒத்த பெரும் வடிவம் வெளிப்படுகிறது.
இறுதியில், அவர்களைச் சுற்றிய நிலம் கடலுக்குள் மூழ்கி, சிறிய தீவு மட்டுமே எஞ்சுகிறது. அந்தத் தீவு அமெரிக்காவின் தெற்குக் கலிபோர்னியாவையும் பாஜா கலிபோர்னியாவையும் பிரிக்கும் நிலப்பரப்பை நினைவூட்டும் வகையில் நைக்கின் வளைந்த சின்னத்தை ஒத்திருக்கிறது.
பூமியே யுனிவர்சல் பிக்சர்ஸ் நிறுவனத்தின் சின்னத்தைப் போன்ற வடிவத்தில் காட்டப்படுகிறது. நிலநடுக்கமும் எண்ணெய் வெள்ளமும் சேர்ந்து உருவாக்கிய இந்தப் புதிய உலகம், பூமியின் இயற்கை அமைப்புகளைக்கூட மனிதர்கள் உருவாக்கிய வணிக அடையாளங்களிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாத நிலையை அடைகிறது.
திரைப்படத்தின் இறுதிக் காட்சிகள் பூமியைக் கடந்து விண்வெளிக்கும் செல்கின்றன. கோள்கள், விண்மீன் கூட்டங்கள், பால்வெளி என அனைத்தும் நிறுவனங்களின் சின்னங்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
செவ்வாய்க் கோளுக்கு மார்ஸ் நிறுவனத்தின் அடையாளம் பொருந்துகிறது; ஓரியன் விண்மீன் கூட்டம் ஓரியன் பிக்சர்ஸ் சின்னமாகிறது; பால்வெளி ஒரு சாக்லேட் பிராண்டின் பெயருடன் இணைக்கப்படுகிறது.
இந்தக் காட்சிகள், பூமியில் மட்டுமல்லாமல் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் விளம்பர மொழி ஆக்கிரமித்துவிட்டதைப் போன்ற அபத்தமான கற்பனையை உருவாக்குகின்றன.
இதற்கிடையில், ரொனால்ட் மெக்டொனால்டும் உயிர் பிழைத்திருப்பது தெரியவருகிறது. கடுமையான காயங்களுடன் அவன் மீண்டும் தோன்றும் இந்த இறுதிப் பகுதி, வன்முறையின் நடுவிலும் அந்தக் குற்றவாளியின் பாத்திரம் முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை என்ற கறுப்பு நகைச்சுவை உணர்வைத் தக்கவைக்கிறது.
லோகோராமாவின் மிகப்பெரிய பலம், அதன் கதையைப் புரிந்துகொள்வதற்காக பார்வையாளரிடம் நீண்ட விளக்கங்களை எதிர்பார்க்காததுதான்.
காட்சிகளே அதன் மொழியாகின்றன. கார், சாலை, உணவகம், காவல் நிலையம், உயிரியல் பூங்கா, வானம், கடல் என ஒவ்வொன்றும் பிராண்டுகளால் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதால், படத்தின் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தனியான அறிமுகம் தேவையில்லை.
பார்வையாளர்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் பார்த்துப் பழகிய சின்னங்களைப் புதிய சூழல்களில் காணும்போது, அடையாளம் காணும் மகிழ்ச்சியும் அவற்றின் பயன்பாட்டில் இருக்கும் நையாண்டியும் ஒரே நேரத்தில் செயல்படுகின்றன.
ஒரு நிறுவனத்தின் சின்னம் வெறும் விளம்பரப் பலகையில் தோன்றும்போது ஏற்படும் உணர்வுக்கும், அதே சின்னம் ஒரு கதாபாத்திரமாக வன்முறையில் ஈடுபடும்போது ஏற்படும் உணர்வுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை படம் தொடர்ந்து பயன்படுத்துகிறது.
இயக்குநர்கள் காட்சிகளின் அடர்த்தியைக் கட்டுப்படுத்தாமல், அதையே படத்தின் அடிப்படை அழகியலாக மாற்றியுள்ளனர்.
ஒவ்வொரு சட்டகத்திலும் புதிய அடையாளங்கள் தென்படுவதால், முதல் பார்வையில் கவனிக்கத் தவறிய விவரங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது கண்டறிய முடியும்.
படத்தொகுப்பு இந்தக் காட்சி வேகத்தைத் தக்கவைக்கிறது. நகரத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து துரத்தலுக்கும், அங்கிருந்து பேரழிவுக்கும் நகரும் மாற்றங்கள் திடீரென நிகழ்ந்தாலும், அவை படத்தின் அபத்தமான உலகத்துக்குள் இயல்பானவையாகத் தோன்றுகின்றன.
இசையமைப்பாளர்களான பிரையன் ரே டர்கோட் மற்றும் டெய்னா டர்கோட் வழங்கிய இசையும் ஒலியமைப்பும் காட்சிகளின் வேகத்துடன் இணைந்து செயல்படுகின்றன.
உரையாடல்கள் குறைவாக இருந்தாலும், குரல் நடிப்பு கதாபாத்திரங்களின் தன்மைகளை வெளிப்படுத்த உதவுகிறது. பாப் ஸ்டீபன்சன் ரொனால்ட் மெக்டொனால்டுக்கும் மிச்ச் உள்ளிட்ட காவல்துறைப் பாத்திரங்களுக்கும் குரல் வழங்கியுள்ளார்.
இயக்குநர் டேவிட் ஃபின்ச்சர் பழைய பிரிங்கிள்ஸ் உருவத்துக்குக் குரல் கொடுத்திருப்பதும், ஆண்ட்ரூ கெவின் வாக்கர் ஹாட் அண்ட் ஸ்பைசி உருவத்துக்குக் குரல் வழங்கியிருப்பதும் படத்தின் பின்னணியில் உள்ள சுவாரஸ்யமான அம்சங்கள்.
எனினும், இத்தனை சின்னங்களை அடையாளம் காண்பதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, சில பார்வையாளர்களுக்கு படத்தின் மையக் கருத்திலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்பக்கூடும்.
ஒரு சட்டகத்தில் எத்தனை பிராண்டுகளைக் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது என்ற விளையாட்டு, நுகர்வுக் கலாசாரத்தின் மீதான விமர்சனத்தைவிட மேலோங்கும் அபாயம் இருக்கிறது.
மேலும், குறும்படத்தின் வேகமும் கறுப்பு நகைச்சுவையும் காரணமாக, பாலியல் அத்துமீறல், அப்பாவி உயிர்களின் இழப்பு, காவல்துறையின் தவறுகள் போன்றவை ஆழமாக ஆராயப்படாமல் விரைவாகக் கடந்து செல்கின்றன.
ஆனால் இந்தச் சுருக்கமே படத்தின் வடிவமைப்புடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் விரிவாக விளக்குவதற்குப் பதிலாக, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழும் அபத்தங்களின் வழியாக நுகர்வுக் கலாசாரத்தின் அளவுகடந்த விரிவை உணர்த்துவதே அதன் நோக்கம்.
2009 மே 20ஆம் தேதி கான் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்ட லோகோராமா, அதே ஆண்டில் சிறந்த குறும்படத்துக்கான காடக் டிஸ்கவரி விருதை வென்றது.
2010ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 82வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த அனிமேஷன் குறும்படத்துக்கான ஆஸ்கர் விருதையும் பெற்றது.
2011ஆம் ஆண்டு பிரான்சின் சீசர் விருதுகளில் சிறந்த குறும்படத்துக்கான விருதை வென்றது; சிறந்த அனிமேஷன் திரைப்படப் பிரிவிலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
இந்த அங்கீகாரங்கள், வழக்கமான கதாபாத்திரங்கள் அல்லது பாரம்பரிய அனிமேஷன் வடிவங்களைச் சார்ந்திருக்காமல், கிராஃபிக் வடிவமைப்பையே கதை சொல்லும் கருவியாக மாற்றிய படைப்பின் தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
பின்னர், இதன் இணை இயக்குநரான லுடோவிக் ஹூப்லான் உருவாக்கிய லோகோபுக் என்ற நூல் 2013ஆம் ஆண்டு வெளியானது.
தி சிம்ப்சன்ஸ் தொடரின் ஒரு பகுதியில் இடம்பெற்ற லோகோமேனியா என்ற காட்சித் தொகுப்பும் இந்தக் குறும்படத்தால் ஈர்க்கப்பட்டது.
லோகோராமாவைப் பார்த்து முடித்த பிறகு, நாம் அன்றாடம் கடந்து செல்லும் விளம்பரப் பலகைகளையும் பொருட்களின் அடையாளங்களையும் முன்பைப் போலவே பார்க்க முடியுமா என்பதே சுவாரஸ்யமான கேள்வி.
நுகர்வுக் கலாசாரம் குறித்த நீண்ட உரையாடலை நடத்தாமல், அதன் அளவுகடந்த ஆதிக்கத்தை ஒரு முழு உலகமாக உருவாக்கிக் காட்டுகிறது இந்தப் படம்.
வணிகச் சின்னங்கள் மனிதர்களின் கற்பனையை எவ்வாறு ஆக்கிரமித்துள்ளன என்பதைப் பார்ப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், கிராஃபிக் வடிவமைப்பைச் சினிமாவின் மொழியாக எவ்வளவு துணிச்சலாகப் பயன்படுத்த முடியும் என்பதை அனுபவிப்பதற்காகவும் இந்த 16 நிமிடக் குறும்படம் பார்க்கத் தகுதியானது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
