ஒரு மனிதரின் உடல் மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப இயங்கவில்லை என்பதற்காக, அவருடைய கனவுகளுக்கும் திறமைகளுக்கும் எல்லை விதிக்க சமூகத்துக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?
உடல் குறைபாடுகளைச் சூனியத்துடனும் சாபத்துடனும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் மூடநம்பிக்கைகள் நிறைந்த சூழலில், தனது குரலையும் இசையையும் நம்பிக்கையாகக் கொண்டு உலகின் கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒரு இளம் பெண்ணின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்கிறது 2010ஆம் ஆண்டு வெளியான Music by Prudence என்ற ஆவணப்படம்.
ரோஜர் ராஸ் வில்லியம்ஸ் இயக்கிய இந்த 33 நிமிடப் படம், ஜிம்பாப்வே நாட்டைச் சேர்ந்த பாடகியும் பாடலாசிரியருமான ப்ரூடன்ஸ் மபெனாவின் வாழ்க்கையையும், அவருடன் இணைந்து இசைப் பயணத்தை மேற்கொள்ளும் மாற்றுத்திறனாளி இளைஞர்களின் அனுபவங்களையும் மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
இது தனிப்பட்ட வெற்றியைப் பதிவு செய்யும் படமாக மட்டுமல்லாமல், ஒருவரின் உடலைப் பார்த்து அவருடைய எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் சமூகப் பார்வைக்கு எதிரான குரலாகவும் அமைகிறது.
கடுமையான உடல் குறைபாட்டுடன் பிறந்த ப்ரூடன்ஸ் மபெனா, தான் வாழும் சமூகத்தின் முன்முடிவுகளையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சூழலில் வளர்ந்தவர்.
ஜிம்பாப்வேயின் சில சமூகச் சூழல்களில் மாற்றுத்திறனாளிகளின் பிறப்பு சூனியம் அல்லது மந்திரவாதத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது.
இதன் விளைவாக, சில குழந்தைகள் குடும்பங்களாலேயே கைவிடப்படும் நிலையும் நிலவியது.
ஒரு குழந்தையின் உடல் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இடத்தில், அதற்குப் பின்னால் தீய சக்திகள் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்யும் மனநிலை மேலோங்கும்போது, அந்தக் குழந்தையின் வாழ்வுரிமையும் சமூக அங்கீகாரமும் கேள்விக்குறியாகின்றன.
இத்தகைய பின்னணியில் ப்ரூடன்ஸின் வாழ்க்கையை அணுகும் படம், அவரை இரக்கத்துக்குரியவராக மட்டும் சித்தரிப்பதில்லை. மாறாக, தனக்கான இடத்தைத் தானே உருவாக்கிக்கொள்ளும் கலைஞராக அவரை முன்னிறுத்துகிறது.
அவரது வாழ்க்கையில் இசை முக்கியமான வெளிப்பாடாக உருவெடுக்கிறது. பாடுவதோடு மட்டுமல்லாமல் பாடல்களை இயற்றும் திறனையும் கொண்டிருக்கும் அவர், தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை இசையின் வழியாக அணுகுகிறார். உடல் குறைபாடு கொண்ட ஒருவர் மற்றவர்களின் உதவியைப் பெற்று வாழ வேண்டியவர் என்ற பொதுவான எதிர்பார்ப்பைத் தாண்டி, தனது படைப்பாற்றலின் மூலம் பிறரிடம் பேசும் ஆளுமையாக அவர் வளர்கிறார்.
இந்த மாற்றம் தனிப்பட்ட தன்னம்பிக்கையுடன் மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை; அவரைப் போன்ற அனுபவங்களைக் கொண்ட இளைஞர்களுக்கும் தங்களுடைய திறமைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது.
அந்த முயற்சியின் மையத்தில் லியானா (Liyana) என்ற இசைக்குழு இருக்கிறது. ப்ரூடன்ஸுடன் இணைந்து செயல்படும் ஏழு இளம் இசைக்கலைஞர்களும் வெவ்வேறு வகையான உடல் குறைபாடுகளைக் கொண்டவர்கள்.
தபிவா ஞென்யேரா பின்னணிப் பாடகராகவும் விசைப்பலகை இசைக்கலைஞராகவும் குழுவின் முன்னணி ஆளுமையாகவும் செயல்படுகிறார்.
எனர்ஜி மபுருட்சே மரிம்பா இசைக்கருவியை வாசிப்பதோடு பின்னணிப் பாடல்களிலும் பங்கேற்கிறார்.
ஹானஸ்ட் முபாட்சே டெனர் மரிம்பா வாசிக்கிறார்; மார்வலஸ் ம்புலோ பின்னணிப் பாடகராகப் பங்களிக்கிறார்.
செவித்திறன் குறைபாடு கொண்ட வசானி வுமா பாஸ் மரிம்பாவை வாசிக்கிறார்.
ஒரு காலை இழந்த குட்வெல் என்ஸோ பாரம்பரியத் தாளக் கருவிகளையும் தாள வாத்தியங்களையும் கையாள்வதுடன் பின்னணிப் பாடல்களிலும் இணைகிறார்.
ஆர்த்ரோகிரைப்போசிஸ் எனப்படும் மூட்டுகளின் இயக்கத்தையும் வளர்ச்சியையும் பாதிக்கும் நிலை கொண்ட பராய் மம்பாண்டே முன்னணி விசைப்பலகை இசைக்கலைஞராக இருக்கிறார். ப்ரூடன்ஸுக்கும் இதே வகையான உடல்நிலை உள்ளது.
இந்த அறிமுகங்கள் வெறும் தகவல் தொகுப்பாக இல்லாமல், ஒவ்வொரு கலைஞரும் இசைக்குழுவில் ஆற்றும் பங்கை முன்னிறுத்துவதன் மூலம் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
அவர்களுடைய உடல் நிலைகளை அடையாளப்படுத்தும் மருத்துவப் பெயர்களை மட்டும் முன்வைத்திருந்தால், படம் மீண்டும் அவர்களைப் பற்றாக்குறைகளின் வழியாகவே வரையறுத்திருக்கும்.
ஆனால் இசைக்கருவிகள், குரல்கள், தாளங்கள் என அவர்களுடைய பங்களிப்புகளை முன்வைப்பதன் மூலம், ஒரு குழுவின் வெற்றிக்கு ஒவ்வொருவரும் அளிக்கும் பங்கு என்ன என்பதைப் பார்வையாளர்கள் உணரக்கூடிய வகையில் அணுகுகிறது.
குறிப்பாக, செவித்திறன் குறைபாடு கொண்ட ஒருவர் இசைக்குழுவில் பாஸ் மரிம்பா வாசிப்பதும், உடல் இயக்கத்தைப் பாதிக்கும் நிலைகளைக் கொண்டவர்கள் பாடுவதிலும் இசையமைப்பதிலும் ஈடுபடுவதும், திறமை என்பது ஒரே மாதிரியான உடல் அமைப்பையோ செயல்பாட்டையோ சார்ந்ததல்ல என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
இயக்குநர் ரோஜர் ராஸ் வில்லியம்ஸ், இந்த இளம் கலைஞர்களின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்வதன் மூலம் தனிப்பட்ட அனுபவங்களுக்கும் சமூகத்தின் அணுகுமுறைக்கும் இடையே ஒரு தொடர்பை உருவாக்குகிறார்.
மாற்றுத்திறனாளிகள் எதிர்கொள்ளும் தடைகளைப் பற்றிப் பேசுவது மட்டுமே படத்தின் நோக்கமல்ல; அந்தத் தடைகளுக்கு மத்தியில் அவர்கள் எதை உருவாக்குகிறார்கள் என்பதையும் காட்டுவதே அதன் முக்கியமான அணுகுமுறை.
இசைக்குழுவின் உறுப்பினர்களை அவர்களுடைய உடல் குறைபாடுகளின் அடிப்படையில் மட்டுமே அறிமுகப்படுத்தாமல், அவர்களுடைய கலைத்திறனுக்கும் தனித்துவத்துக்கும் இடமளிப்பது படத்தின் பார்வையை வலுப்படுத்துகிறது.
இதனால், பார்வையாளரின் கவனம் அவர்களால் செய்ய முடியாதவற்றிலிருந்து அவர்கள் செய்து காட்டும் செயல்களுக்குத் திரும்புகிறது.
ஆவணப்படத்தின் 33 நிமிடக் கால அளவு, அதன் கருத்தைச் செறிவாக முன்வைப்பதற்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறது.
ப்ரூடன்ஸின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, லியானா இசைக்குழுவின் உருவாக்கம், அதன் உறுப்பினர்களின் பங்களிப்புகள், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சமூகப் பார்வை ஆகியவை ஒரே மையக் கருத்தைச் சுற்றி அமைகின்றன.
எனினும், குறுகிய கால அளவு காரணமாக ஒவ்வொரு உறுப்பினரின் வாழ்க்கையையும் தனித்தனியாக ஆழமாக ஆராய்வதற்கான இடம் குறைவாகவே உள்ளது.
குழுவின் ஒவ்வொரு கலைஞருடைய தனிப்பட்ட அனுபவங்கள், குடும்பச் சூழல்கள், சமூகத் தடைகள் ஆகியவற்றை விரிவாக அறிந்துகொள்ள விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கு இன்னும் கூடுதலான விவரங்கள் தேவைப்படலாம்.
இருந்தாலும், பலருடைய அனுபவங்களை ஒரே படத்தில் இணைத்து, அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பொதுவான பிரச்சினையைத் தெளிவாக முன்வைப்பதில் இந்தச் சுருக்கமான வடிவம் பயனுள்ளதாக அமைகிறது.
திரைப்படத்தின் இசை சார்ந்த மையம் அதன் கதை சொல்லும் முறையிலும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. மாற்றுத்திறனாளிகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசும்போது அவர்களுடைய துயரங்களையும் சிரமங்களையும் மட்டுமே முன்னிறுத்துவது எளிதான அணுகுமுறை.
ஆனால் லியானா இசைக்குழுவின் கலைச் செயல்பாடுகளை முன்னிறுத்துவதன் மூலம், அவர்களுடைய வாழ்க்கை என்பது எதிர்கொள்ள வேண்டிய துயரங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; உருவாக்கம், ஒத்துழைப்பு, தனித்துவம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட அனுபவமும் கூட என்பதைப் படம் வெளிப்படுத்துகிறது.
இசை இங்கு பின்னணியில் ஒலிக்கும் அலங்காரமாக இருப்பதில்லை. சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் தங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புக்கும் இடையே அது ஒரு பாலமாகச் செயல்படுகிறது.
அதே நேரத்தில், ப்ரூடன்ஸின் வாழ்க்கையை வெற்றிக் கதையாக மட்டும் சுருக்கிவிடாமல் இருப்பதும் முக்கியம்.
ஒரு தனிநபர் தன்னம்பிக்கையுடன் முன்னேறுவதால் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரச்சினைகளும் மறைந்துவிடுவதில்லை. மாற்றுத்திறனாளிகள் எதிர்கொள்ளும் புறக்கணிப்பு, மூடநம்பிக்கை, வாய்ப்புகளுக்கான தடைகள் போன்றவை தனிப்பட்ட முயற்சியால் மட்டும் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினைகள் அல்ல. அவற்றை உருவாக்கும் சமூக அணுகுமுறைகளும் மாற வேண்டும்.
இந்தப் பின்னணியில், ப்ரூடன்ஸின் சாதனையை முன்னிறுத்தும் படம், அவருடைய வெற்றியைப் பார்த்து மகிழ்வதுடன் நின்றுவிடாமல், அத்தகைய திறமைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏன் அனைவருக்கும் இயல்பாகக் கிடைப்பதில்லை என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.
இந்த ஆவணப்படத்தின் தயாரிப்பு வரலாறும் குறிப்பிடத்தக்கது. ரோஜர் ராஸ் வில்லியம்ஸ் இயக்கிய இப்படத்தை எலினோர் பர்கெட் மற்றும் பேட்ரிக் ரைட் தயாரித்தனர்; பேட்ரிக் ரைட் இணைத் தொகுப்புப் பணியிலும் பங்கேற்றார்.
டெரெக் வைசெஹான் ஒளிப்பதிவுத் துறையில் முக்கியப் பங்காற்றியதுடன், எரோல் வெபரும் ஒசாட்டோ டிக்சனும் ஒளிப்பதிவுப் பணியில் பங்களித்தனர்.
கீதா காந்த்பீர் படத்தொகுப்பை மேற்கொண்டார். ஐதெம்பா புரொடக்ஷன்ஸ் தயாரித்த இப்படத்தை எச்பிஓ விநியோகித்தது.
2010 ஏப்ரலில் வெளியான இப்படம், அதே ஆண்டு மே 12ஆம் தேதி எச்பிஓவில் ஒளிபரப்பானது.
படத்தின் வெற்றியோடு தொடர்புடைய ஒரு சர்ச்சையும் அதன் வரலாற்றில் இடம்பெற்றது.
இப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் எலினோர் பர்கெட்டுக்கும் ரோஜர் ராஸ் வில்லியம்ஸுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது.
திட்டத்தைத் தொடங்கியவர் தாமே என்றும், பின்னர் வில்லியம்ஸ் அதன் மைய அணுகுமுறையை மாற்றிவிட்டார் என்றும் பர்கெட் வாதிட்டார்.
வில்லியம்ஸ் அந்தக் கூற்றுகளையும் மறுத்தார். இந்தப் பிரச்சினை பின்னர் சட்ட நடவடிக்கைக்கு வழிவகுத்து, இறுதியில் சமரசத்தின் மூலம் முடிவுக்கு வந்தது.
2010 மார்ச் 7ஆம் தேதி நடைபெற்ற 82வது அகாடமி விருது விழாவில், 2009ஆம் ஆண்டுக்கான சிறந்த ஆவணப்படக் குறும்பட விருதை Music by Prudence வென்றபோது, ஏற்புரை நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த தருணத்தில் பர்கெட் குறுக்கிட்டார்.
அந்தச் சம்பவத்தை ஊடகங்கள், முந்தைய ஆண்டு எம்டிவி வீடியோ மியூசிக் விருது விழாவில் டெய்லர் ஸ்விஃப்டின் உரையைக் கன்யே வெஸ்ட் இடைமறித்த நிகழ்வுடன் ஒப்பிட்டன.
படத்தின் கலைநோக்கத்திலிருந்து வேறுபட்ட இந்தச் சர்ச்சை, அதன் தயாரிப்பு உரிமை குறித்த கேள்விகளையும் விருது விழாவின் நிகழ்வுகளையும் பொதுக் கவனத்துக்குக் கொண்டுவந்தது.
இருப்பினும், இப்படத்தின் முக்கியத்துவத்தை அதன் விருதோ அல்லது தயாரிப்பாளர்களுக்கு இடையிலான சர்ச்சையோ மட்டும் தீர்மானிப்பதில்லை.
மாற்றுத்திறனாளிகளின் வாழ்க்கையைப் பார்வையாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும்போது, அவர்களைப் பிறருடைய இரக்கத்தைப் பெற வேண்டியவர்களாக அல்லாமல், தங்களுடைய குரலும் கலைத்திறனும் கொண்ட மனிதர்களாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தை இது முன்னிறுத்துகிறது.
ப்ரூடன்ஸ் மபெனாவும் லியானா இசைக்குழுவினரும் தங்கள் வாழ்க்கையை இசையின் வழியாக வெளிப்படுத்தும்போது, அவர்களைச் சுற்றியிருந்த முன்முடிவுகளுக்கும் அவர்களுடைய உண்மையான திறன்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளி தெளிவாகிறது.
அதனால்தான் Music by Prudence நினைவில் நிற்பது வெறும் விருது பெற்ற ஆவணப்படமாக அல்ல. ஒருவரின் உடலைப் பார்த்து அவருடைய திறமையின் எல்லையை நிர்ணயிக்கும் பழக்கத்திலிருந்து விலகி, அவர் உருவாக்கும் கலைக்கும் வெளிப்படுத்தும் ஆளுமைக்கும் கவனம் செலுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை இது முன்வைக்கிறது.
33 நிமிடங்களில் விரிவான சமூக வரலாற்றை முழுமையாக ஆராய முடியாவிட்டாலும், ஒரு மனிதரைப் புரிந்துகொள்வதற்கான பார்வையை மாற்றும் கேள்வியை இந்தப் படம் எழுப்புகிறது.
அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் அளிப்பது ப்ரூடன்ஸின் குரல் மட்டுமல்ல; தங்களுக்கான இடத்தை இசையின் வழியாக உருவாக்கும் லியானா இசைக்குழுவின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரின் பங்களிப்பும்தான்.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
