ஒரு பள்ளியில் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்பிப்பது மட்டும்தான் ஆசிரியர்களின் வேலை என்றால், அந்தப் பள்ளியே அரசின் அரசியல் கொள்கைகளைப் பரப்பும் கருவியாக மாறும்போது அங்கே பணிபுரியும் ஒருவர் என்ன செய்வார்?
தனது வேலையைத் தொடர்ந்து செய்வதா, மனசாட்சிக்கு எதிராக நிற்பதா, அல்லது தனக்குத் தெரிந்த உண்மைகளை உலகம் அறியும்படி பதிவு செய்வதா?
இந்த முரண்பாட்டின் மையத்தில் நிற்கும் ஆவணப்படம்தான் Mr Nobody Against Putin (2025).
அதிகாரம் ஒரு நாட்டின் கல்வி அமைப்புக்குள் நுழைந்து, குழந்தைகளின் சிந்தனையையும் பொதுமக்களின் பார்வையையும் எவ்வாறு வடிவமைக்க முயல்கிறது என்பதை ஒரு சாதாரணப் பள்ளி ஊழியரின் அனுபவங்களின் வழியாக ஆராய்கிறது இந்தப் படம்.
ரஷ்யாவின் யூரல் மலைத்தொடருக்கு அருகிலுள்ள, சுரங்கத் தொழிலை நம்பியிருக்கும் ஏழ்மையான நகரமான கராபாஷில் உள்ள தொடக்கப் பள்ளி ஒன்றில் வீடியோ ஒளிப்பதிவாளராகவும் நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளராகவும் பணியாற்றுபவர் பாவெல் தலான்கின்.
பாஷா என்று அழைக்கப்படும் இவர், ஆரம்பத்தில் தனது பணியை வழக்கம்போலச் செய்து வருகிறார். ஆனால் 2022ஆம் ஆண்டு உக்ரைன் மீதான ரஷ்யப் படையெடுப்புக்குப் பிறகு பள்ளியின் சூழல் மாறுகிறது.
அரசின் தேசப்பற்று நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவதும், போரை நியாயப்படுத்தும் வகையில் தயாரிக்கப்பட்ட பாடத்திட்டங்களைப் பின்பற்றுவதும் கல்வி அமைப்பின் கட்டாயங்களாகின்றன.
Conversations about Important Things என்ற பாடத்திட்டத்தின் வழியாக அரசின் கருத்துகள் மாணவர்களிடம் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன.
பள்ளியில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகளின் காணொளிகளை அரசு இணையதளத்தில் பதிவேற்ற வேண்டும் என்ற விதியும் அறிமுகமாகிறது.
அரசின் உத்தரவுகளைப் பின்பற்றியதற்கான ஆதாரமாகக் காட்சிகளைப் பதிவு செய்ய வேண்டிய இந்தப் பணி, பாவெலுக்கு வேறொரு நோக்கத்திற்கான வாய்ப்பையும் வழங்குகிறது.
அதிகாரப்பூர்வமாக அனுமதிக்கப்பட்ட பதிவுகளின் பின்னணியில், பள்ளிக்குள் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் அவர் படம்பிடிக்கத் தொடங்குகிறார்.
இயக்குநர்களான டேவிட் போரன்ஸ்டீனும் பாவெல் தலான்கினும் இணைந்து உருவாக்கியுள்ள இந்த ஆவணப்படத்தின் முக்கியத்துவம், அரசியல் அதிகாரத்தைப் பற்றிய பொதுவான விவாதங்களில் மட்டும் தங்கிவிடாமல், அதன் தாக்கம் அன்றாட வாழ்க்கையில் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைப் பதிவு செய்வதில் இருக்கிறது.
வகுப்பறைகள், பள்ளிக் கூட்டங்கள், மாணவர்களுக்கான நிகழ்ச்சிகள், பள்ளிக்கு வரும் விருந்தினர்கள் என வழக்கமான கல்விச் சூழலின் பகுதிகளே அரசின் சித்தாந்தத்தைப் பரப்பும் இடங்களாக மாறுகின்றன.
வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் இவை சாதாரணப் பள்ளி நடவடிக்கைகள். ஆனால் அவற்றின் உள்ளடக்கத்தையும் நோக்கத்தையும் கவனிக்கும்போது கல்விக்கும் அரசியல் பிரசாரத்திற்கும் இடையிலான எல்லை மங்கத் தொடங்குகிறது.
இவ்வாறு அரசின் செயல்பாடுகளை வெளிப்படுத்துவதற்கு, தனியாக அமைக்கப்பட்ட விசாரணைக் குழுவோ அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களின் தொகுப்போ தேவையில்லை; அந்த அமைப்புக்குள் வேலை செய்யும் ஒருவரின் தொடர்ச்சியான பதிவு போதுமானதாகிறது.
பாவெல் தனது பணியை விட்டுவிட்டு அரசுக்கு ஆதரவான நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்பதைத் தவிர்க்க முதலில் முடிவு செய்கிறார்.
ஆனால் டேவிட் போரன்ஸ்டீனுடன் தொடர்பு ஏற்பட்ட பிறகு, தனது ராஜினாமா முடிவை மாற்றிக்கொண்டு தொடர்ந்து காட்சிகளைச் சேகரிக்கிறார்.
இந்தத் தீர்மானம் அவரது பணியின் தன்மையையே மாற்றுகிறது. ஒரு பள்ளி ஊழியராகக் கடமைகளைச் செய்வதற்கும், அந்தக் கடமைகளின் பின்னால் இயங்கும் அரசியல் நோக்கங்களைப் பதிவு செய்வதற்கும் இடையில் அவர் வாழ வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.
அதனால் படம்பிடிக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் வெறும் பதிவாக இல்லாமல், அவர் பணிபுரியும் நிறுவனத்துடனான அவரது உறவையும் வெளிப்படுத்தும் சாட்சியாக மாறுகிறது.
பள்ளியில் நடைபெறும் சில நிகழ்வுகள் இந்த முரண்பாட்டை நேரடியாக வெளிக்கொண்டு வருகின்றன. வாக்னர் குழுவைச் சேர்ந்த கூலிப்படையினர் பள்ளிக்கு வந்து மாணவர்களிடம் உரையாற்றுவது, போர் சார்ந்த கருத்துகள் கல்விச் சூழலுக்குள் எவ்வளவு நெருக்கமாக நுழைந்துள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது.
மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், ரஷ்ய தேசிய கீதத்திற்குப் பதிலாக லேடி காகா பாடிய அமெரிக்க தேசிய கீதமான The Star-Spangled Banner இசைக்கப்படும்படி செய்து, கொடியேற்ற நிகழ்வின் வழக்கத்தைப் பாவெல் சீர்குலைக்கிறார்.
இந்தச் செயல் வெளிப்படையான எதிர்ப்பின் சிறிய வெளிப்பாடாக அமைந்தாலும், அதைச் சுற்றியுள்ள சூழல் அதன் பொருளைத் தீர்மானிக்கிறது.
அரசின் நடைமுறைகளை வெளிப்படையாக மறுப்பதற்கான இடம் குறுகியதாக இருக்கும் நிலையில், ஒரு நிகழ்வின் இசையையே மாற்றுவது கூட அரசியல் அர்த்தம் பெறுகிறது.
அதேவேளையில், இத்தகைய எதிர்ப்புச் செயல்களை மட்டும் வைத்து ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த எதிர்ப்புணர்வை அளவிட முடியாது என்பதும் படத்தின் பின்னணியில் எழும் முக்கியமான கேள்வியாகும்.
பாவெலின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் இந்தப் பதிவுகளுக்குள் இடம் பெறுகிறது. அதே பள்ளியில் நூலகராகப் பணியாற்றும் அவரது தாய், புதின் அரசுக்கு ஆதரவான வரலாற்று ஆசிரியர் பாவெல் அப்துல்மானோவ், போரில் ஈடுபட்டு பின்னர் உயிரிழக்கும் தனது சகோதரனைப் பற்றிய அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளும் மாணவி மாஷா, ராணுவத்தில் சேர்க்கப்படும் முன்னாள் மாணவர்கள் எனப் பலரின் வாழ்க்கைகள் அரசியல் முடிவுகளின் மனித விளைவுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.
இவர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவர்கள் அல்ல. அவர்களுடைய பணிகள், குடும்ப உறவுகள், நம்பிக்கைகள், இழப்புகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும் சூழலில், போர் என்பது தொலைவில் நடக்கும் ஒரு செய்தி மட்டுமல்ல; பள்ளிக்கூடத்திற்குள்ளும் குடும்பங்களுக்குள்ளும் நுழைந்து வாழ்க்கையை மாற்றும் நிகழ்வு என்பது தெளிவாகிறது.
குறிப்பாக, மாஷாவின் சகோதரனின் மரணம் போரின் தாக்கத்தை ஒரு புள்ளிவிவரமாக அல்லாமல், ஒரு குடும்பத்தின் துயரமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
இரண்டு ஆண்டுகளாகச் சேகரிக்கப்பட்ட காட்சிகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருப்பது படத்திற்கு ஒரு முக்கியமான வலிமையை அளிக்கிறது.
பாவெல் தானே ஒளிப்பதிவு செய்திருப்பதால், பள்ளியின் அன்றாடச் செயல்பாடுகள் வெளிப்புற பார்வையாளரின் தற்காலிக வருகையாகத் தோன்றுவதில்லை.
அவர் அந்தச் சூழலின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதால், காட்சிகள் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்ச்சிகளையும் தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் ஒரே தொடர்ச்சிக்குள் கொண்டுவருகின்றன.
இயக்கம், ஒளிப்பதிவு ஆகியவை இங்கு தனித்தனியாகத் தங்களை முன்னிறுத்துவதற்குப் பதிலாக, ஏற்கெனவே பதிவு செய்யப்பட்ட வாழ்க்கையின் உணர்வைத் தக்கவைக்கின்றன.
நிக்கோலாஜ் மான்பெர்க், ரெபெக்கா லோன்க்விஸ்ட் ஆகியோரின் படத்தொகுப்பு, பல்வேறு காலங்களில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களை ஆவணப்படத்தின் ஒருங்கிணைந்த அனுபவமாக அமைக்கிறது.
மிச்சல் ரடாய், ஜோனாஸ் ஸ்ட்ரக் ஆகியோரின் இசையும் இந்த உருவாக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. இருப்பினும், படத்தின் அடிப்படை வலிமை இசையிலோ காட்சியமைப்பிலோ மட்டும் இல்லை; அதன் மையத்தில் இருக்கும் உண்மையான மனிதர்களையும் அவர்களது முரண்பாடுகளையும் பதிவு செய்திருப்பதில்தான் உள்ளது.
இந்த அணுகுமுறை சில முக்கியமான நெறிமுறைச் சிக்கல்களையும் எழுப்புகிறது. பள்ளியில் படமாக்கப்பட்ட பல காட்சிகள் ரகசியமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டவை.
மாணவர்களிடமும் சக ஊழியர்களிடமும், குறிப்பாக வயது குறைந்த குழந்தைகளிடமும், முழுமையான தகவலறிந்த ஒப்புதல் பெறப்படாமல் காட்சிகள் பதிவு செய்யப்பட்டதா என்ற கேள்வி கடுமையான விவாதத்தை ஏற்படுத்தியது.
அரசியல் ரீதியாக உணர்வுபூர்வமான சூழலில் படம்பிடிக்கப்பட்டவர்களின் அடையாளங்களும் அவர்களது பாதுகாப்பும் ஆபத்துக்குள்ளாகக்கூடும்.
அரசின் செயல்பாடுகளை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இருந்தாலும், அதற்காகப் படமாக்கப்படும் குழந்தைகளின் உரிமைகளையும் பாதுகாப்பையும் எந்த அளவுக்கு ஆபத்தில் வைக்கலாம் என்பதற்கு எளிய பதில் இல்லை.
ஆவணப்படத்தின் நோக்கம் முக்கியமானதாக இருப்பது மட்டுமே அதன் உருவாக்க முறைக்கு தானாகவே நியாயத்தை வழங்கிவிடாது.
ரஷ்யாவிலிருந்து வெளியேறிய புலம்பெயர்ந்த சமூகத்தினரிடையேயும் இந்தப் படம் கருத்து வேறுபாடுகளை உருவாக்கியது.
சிலர் பாவெலின் செயல்களைத் துணிச்சலான ஆவணப்படுத்தலாகப் பாராட்டினர்; மற்றவர்கள் அவரது நோக்கங்களையும் படத்தின் நெறிமுறைகளையும் கேள்விக்குட்படுத்தினர்.
ரஷ்யாவின் நிகழ்வுகளை மேற்கத்திய பார்வையாளர்களுக்குப் பொருந்தும் வகையில் படம் வடிவமைக்கிறதா, சில சம்பவங்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனவா, பாவெல் அளவுக்கு அதிகமாக ஒரு தனிநபர் நாயகனாக முன்னிறுத்தப்படுகிறாரா என்பனவும் விமர்சனங்களாக எழுந்தன.
The A.V. Club திரைப்படத்தின் கதை ஒரே பள்ளியை மையமாகக் கொண்டிருப்பதால் அதன் பார்வை வரம்புக்குட்படுவதாகவும், தொடர்ந்து செல்லும்போது சில கதை இழைகள் கைவிடப்படுவதாகவும் சுட்டிக்காட்டியது.
The Independent இதைவிட வேறொரு முக்கியமான குறையை முன்வைத்தது: புதின் ஆட்சிக்கு எதிரான சிறிய எதிர்ப்புச் செயல்களுக்கு படம் அளிக்கும் முக்கியத்துவம், ரஷ்யாவில் நிலவும் அரசியல் அக்கறையின்மையையும் அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படிதலையும் போதுமான அளவு பிரதிபலிக்கிறதா என்பதே அந்தக் கேள்வி.
குறிப்பாக உக்ரைனியப் பார்வையாளர்களிடம் இந்த அணுகுமுறை குறித்த அதிருப்தி இருந்தது.
ஒரே பள்ளியின் அனுபவம் ஒரு நாட்டின் முழுச் சமூகத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடியாது. அதேபோல், தனிநபர் துணிச்சலை மையமாகக் கொண்ட கதை, அமைதியாக ஒத்துழைக்கும் பலரின் பங்கையும் அரசியல் எதிர்ப்பின் சிக்கல்களையும் ஓரளவு மறைத்துவிடக்கூடும். இந்த வரம்புகளை மனதில் வைத்துப் பார்க்கும்போது, படம் காட்டும் சம்பவங்களுக்கும் அவற்றிலிருந்து உருவாக்கப்படும் பெரிய அரசியல் முடிவுகளுக்கும் இடையில் பார்வையாளர் தானாகவே ஒரு விமர்சன இடைவெளியை வைத்துக்கொள்ள முடியும்.
இத்தகைய விவாதங்கள் இருந்தபோதிலும், படத்திற்குக் கிடைத்த வரவேற்பு குறிப்பிடத்தக்கது.
2025 ஜனவரி 25 அன்று சன்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவின் உலக ஆவணப்படப் பிரிவில் உலகத் திரையிடலைக் கண்ட இது, சிறப்பு நடுவர் விருதைப் பெற்றது. டென்மார்க்கின் ஆஸ்கர் பரிந்துரைப் படமாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டதுடன், 2026ஆம் ஆண்டு 79வது பிரிட்டிஷ் அகாடமி திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான விருதையும், 98வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான விருதையும் வென்றது.
43வது ராபர்ட் விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான விருதும் இதற்குக் கிடைத்தது;
படத்தொகுப்புப் பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. 2025ஆம் ஆண்டு ஆன் ஆர்பர் திரைப்பட விழாவின் சர்வதேச ஆவணப்படப் பார்வையாளர் விருதையும் வென்றது.
Rotten Tomatoes தளத்தில் 52 விமர்சனங்களும் நேர்மறையாகப் பதிவாகி 100 சதவீத மதிப்பீட்டைப் பெற்றது;
Metacritic தளத்தில் 13 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100க்கு 80 மதிப்பெண் கிடைத்தது.
IndieWire, The Guardian, The Daily Beast, Variety ஆகிய வெளியீடுகள் படத்தைப் பாராட்டின. இந்த வரவேற்பு, அதன் ஆவணப்படுத்தும் முயற்சி சர்வதேச அளவில் கவனம் பெற்றதை வெளிப்படுத்துகிறது;
அதேநேரத்தில், விருதுகளும் விமர்சன மதிப்பீடுகளும் படத்தின் நெறிமுறைச் சிக்கல்களை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில்லை.
படம் சர்வதேச அளவில் அங்கீகாரம் பெற்ற பின்னரும் ரஷ்யாவில் அதன் நிலைமை மேலும் சிக்கலானது.
2026 பிப்ரவரியில் கிரெம்ளின் செய்தித் தொடர்பாளர் டிமிட்ரி பெஸ்கோவ், படத்தைப் பார்க்காமல் அதற்கு மதிப்பீடு வழங்குவது சரியல்ல என்று தெரிவித்தார்.
மார்ச் மாதத்தில், ரஷ்யாவின் குடிமைச் சமூகம் மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கான அதிபர் மன்றம், சிறார்களின் உரிமைகள் மீறப்பட்டிருக்கக்கூடும் என்ற காரணத்தைக் குறிப்பிட்டு, படத்தை ஆய்வு செய்யுமாறு அகாடமி மற்றும் யுனெஸ்கோவிடம் முறையிட்டது.
அதே மாதத்தில், செல்யாபின்ஸ்க் நீதிமன்றம் ரஷ்யாவில் இப்படத்தை விநியோகிக்கத் தடை விதித்தது.
படத்தில் இடம்பெறும் வெள்ளை–நீலம்–வெள்ளை கொடியைத் தீவிரவாதம் மற்றும் பயங்கரவாதத்துடன் தொடர்புடைய பிரசாரமாக அதிகாரிகள் சுட்டிக்காட்டினர்.
மேலும், படம் ராணுவமயமாக்கலை ஊக்குவிப்பதாகவும், போர் மற்றும் தற்போதைய அரசாங்கத்தின் மீதான எதிர்மறையான அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துவதாகவும், பெற்றோரின் ஒப்புதல் இல்லாமல் சிறார்களைக் காட்டுவதாகவும் வழக்குத் தரப்பு குற்றஞ்சாட்டியது.
இவ்வாறு படத்தின் உள்ளடக்கத்தைச் சுற்றிய அரசியல் மோதல், அதன் உருவாக்கம் தொடர்பான நெறிமுறை விவாதங்களுடன் சேர்ந்து தொடர்ந்து நீடித்தது.
பாவெலின் பாதுகாப்பும் இந்தக் கதையின் முக்கியமான பகுதியாகிறது. அவரது வீட்டைக் காவல்துறை கண்காணித்ததற்கான சான்றுகள் படத்தில் இடம்பெறுகின்றன.
இதைத் தொடர்ந்து, தயாரிப்பாளர்களும் போரன்ஸ்டீனும் ஐரோப்பாவில் புகலிடம் பெறுவதற்கான ஏற்பாடுகளில் உதவிய நிலையில், 2024 கோடையில் அவர் ரஷ்யாவிலிருந்து ரகசியமாக வெளியேறினார்.
இந்த முடிவு அவரது ஆவணப்படுத்தலின் தனிப்பட்ட விலையை வெளிப்படுத்துகிறது. பள்ளியில் நிகழ்ந்தவற்றைப் பதிவு செய்வது அவருக்கு ஒரு தொழில்முறைப் பணியாகத் தொடங்கியிருந்தாலும், அந்தப் பதிவுகள் உருவாக்கிய சூழல் அவரது சொந்த வாழ்க்கையையே மாற்றிவிட்டது.
டேவிட் போரன்ஸ்டீனும் பாவெல் தலான்கினும் இணைந்து உருவாக்கியுள்ள இந்த ஆவணப்படம், அதிகாரத்தை எதிர்ப்பவர்களின் துணிச்சலை மட்டும் கொண்டாடும் படமாகவோ, ரஷ்யக் கல்வி அமைப்பைப் பற்றிய ஓர் அரசியல் விளக்கமாகவோ எளிதில் சுருக்கிவிட முடியாது.
அதன் வலிமை, அரசின் கட்டுப்பாடு அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் விதத்தைப் பதிவு செய்வதிலும், அதன் வரம்பு, அந்த அனுபவத்தை ஒரு தனிநபரின் பார்வை வழியாகவே நமக்கு அளிப்பதிலும் இருக்கிறது.
ரகசியப் படப்பிடிப்பின் நெறிமுறைச் சிக்கல்கள் அதனை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்ள விடுவதில்லை; மாறாக, ஆவணப்படுத்தலின் அவசியத்தையும் அதற்காகச் செலுத்தப்படும் மனித விலையையும் ஒன்றாக மதிப்பிட வேண்டிய நிலைக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன.
ஒரு பள்ளியின் அன்றாட நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்த கேமரா, இறுதியில் அரசியல் அதிகாரம், கல்வி, குழந்தைகளின் உரிமைகள், உண்மையைப் பதிவு செய்வதற்கான பொறுப்பு ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் சாட்சியாக மாறுகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்bafta
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
