ஒரு நகரத்தின் பொருளாதாரத்திற்காகவும், ஒரு தொழிலின் தொடர்ச்சிக்காகவும், கடல்வாழ் உயிரினங்கள் எதிர்கொள்ளும் கொடூரங்களை உலகம் அறியாமல் போய்விட முடியுமா?
இயற்கையின் அழகையும் கடல்வாழ் உயிரினங்களின் சுதந்திரத்தையும் கொண்டாடும் மனிதர்களே, அவற்றின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் செயல்களில் பங்கேற்கும்போது எழும் அறநெறிக் கேள்விகளை முன்வைக்கிறது 2009ஆம் ஆண்டு வெளியான தி கோவ் (The Cove) ஆவணப்படம்.
ஜப்பானின் தைஜி நகரில் நடைபெறும் டால்பின் வேட்டையை மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ள இப்படம், ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வைப் பதிவு செய்வதோடு நின்றுவிடாமல், மனிதர்களின் பொறுப்பு, விலங்குகளின் உரிமைகள், அரசின் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றையும் ஆழமாக ஆராய்கிறது.
லூயி சைஹாயோஸ் இயக்கியுள்ள இந்த ஆவணப்படத்தின் மையத்தில் ரிக் ஓ'பாரி இருக்கிறார். ஒருகாலத்தில் டால்பின்களுக்குப் பயிற்சி அளித்து அவற்றை நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கச் செய்தவரான அவர், பின்னர் டால்பின்களைப் பிடித்து அடைத்து வைப்பதற்கும் வணிக நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்துவதற்கும் எதிராகச் செயல்படத் தொடங்கினார்.
டால்பின்கள் குறித்த அவரது அனுபவங்களும், அவற்றின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதலில் ஏற்பட்ட மாற்றமும், படத்தின் அடிப்படையான உணர்வை உருவாக்குகின்றன. கடந்தகாலத்தில் அவர் வகித்த பங்குக்கும் பின்னர் ஏற்றுக்கொண்ட பொறுப்புக்கும் இடையிலான முரண்பாடு, மனிதர்கள் தங்களுடைய செயல்களை மறுபரிசீலனை செய்வதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.
ஜப்பானின் தைஜி நகரில் நடைபெறும் டால்பின் வேட்டைதான் இப்படத்தின் முக்கியப் பொருள். குறிப்பிட்ட பருவங்களில் டால்பின்கள் கடலிலிருந்து ஒரு குறுகிய பகுதிக்குள் விரட்டப்பட்டு, அங்கிருந்து சில டால்பின்கள் உயிருடன் பிடிக்கப்பட்டு விற்பனைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன.
எஞ்சியவை கொல்லப்படுகின்றன.
இந்த நடைமுறையின் பின்னணியில் உள்ள பொருளாதாரக் காரணங்கள், உள்ளூர் மரபுகள், வணிக நலன்கள் மற்றும் அதற்கு எதிராக எழும் விலங்குகள் நலக் கேள்விகள் ஆகியவற்றை ஆவணப்படம் ஆராய்கிறது.
இதன் மூலம், ஒரு சமூகத்தின் நீண்டகால நடைமுறையை விமர்சிப்பது எளிதானதல்ல என்பதையும், அதே நேரத்தில் மரபு என்ற காரணத்தால் எல்லாச் செயல்களையும் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டதாகக் கருத முடியாது என்பதையும் படம் எடுத்துரைக்கிறது.
இந்த விவகாரத்தை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருவதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகளே படத்தின் கதை சொல்லும் முறைக்கு வலிமை சேர்க்கின்றன. வழக்கமான செய்திப் பதிவுகளை மட்டும் நம்பாமல், நேரடி ஆதாரங்களைப் பெறுவதற்கான திட்டமிடல், கண்காணிப்பு மற்றும் ஆவணப்படுத்தல் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. சம்பவங்கள் நடைபெறும் இடத்தில் நிலவும் கட்டுப்பாடுகள், வெளிநபர்களுக்கு விதிக்கப்படும் தடைகள், படப்பிடிப்பைத் தடுக்க மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகள் ஆகியவை, உண்மையைப் பதிவு செய்வதற்கான சவால்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. இதனால், இப்படம் ஒரு சுற்றுச்சூழல் ஆவணப்படமாக மட்டுமல்லாமல், விசாரணைத் தன்மை கொண்ட திரைப்படமாகவும் மாறுகிறது.
படத்தின் ஒளிப்பதிவு அதன் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாகும். கடலின் இயல்பான அழகையும் டால்பின்களின் இயக்கங்களையும் காட்டும் காட்சிகளுக்கு எதிராக, மனிதர்களின் தலையீட்டால் உருவாகும் கொடூரமான சூழல்களும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. இந்த இரு வகைக் காட்சிகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடு, பார்வையாளர்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டுகிறது. மறைக்கப்பட்ட பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்படும் படப்பிடிப்பும், நேரடி ஆதாரங்களைச் சேகரிக்கும் முயற்சிகளும் படத்திற்கு விசாரணைத் திரைப்படத்தின் பதற்றத்தை அளிக்கின்றன. காட்சிகள் வெறும் தகவல்களை வழங்குவதற்காக மட்டுமல்லாமல், பார்வையாளர்களைச் சம்பவத்தின் மையத்திற்கே அழைத்துச் செல்லும் வகையிலும் அமைந்துள்ளன.
திரைப்படத்தின் படத்தொகுப்பும் கதை சொல்லும் வேகத்தைத் தீர்மானிப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. தகவல்கள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வழங்காமல், விசாரணையின் பல்வேறு கட்டங்களின் வழியாகப் பார்வையாளர்களை அழைத்துச் செல்கிறது. ஆரம்பத்தில் எழுப்பப்படும் கேள்விகள் படிப்படியாக விரிவடைகின்றன; புதிய தகவல்கள் வெளிப்படும்போது, ஏற்கெனவே பார்த்த காட்சிகளின் பொருளும் மாறுகிறது. இதனால், ஆவணப்படம் ஒரு தகவல் தொகுப்பாக இல்லாமல், தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை கவனத்தை ஈர்க்கும் விசாரணை அனுபவமாக உருவாகிறது.
இப்படத்தின் இசையும் ஒலியமைப்பும் பதற்றத்தை அதிகரிக்க உதவுகின்றன. சில தருணங்களில் அமைதியும் இயற்கையான ஒலிகளும் காட்சிகளின் தாக்கத்தை வலுப்படுத்துகின்றன; வேறு சில தருணங்களில் இசை, அடுத்ததாக என்ன நிகழப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. இருப்பினும், படத்தின் உணர்ச்சித் தாக்கம் இசையை மட்டும் சார்ந்ததல்ல. கேமராவில் பதிவான சம்பவங்களும் அவற்றின் பின்னணியில் உள்ள உண்மைகளுமே பார்வையாளர்களிடம் வலுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
தி கோவ் திரைப்படம் முன்வைக்கும் முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்று, விலங்குகளை மனிதர்களின் பொழுதுபோக்கிற்கும் வணிகத்திற்கும் பயன்படுத்துவதற்கான எல்லை எது என்பதாகும். டால்பின்கள் அறிவுத்திறன் கொண்ட சமூக உயிரினங்கள் என்பதையும், அவற்றின் இயல்பான வாழ்விடத்திலிருந்து பிரித்து அடைத்து வைப்பது அவற்றின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கக்கூடும் என்பதையும் படம் வலியுறுத்துகிறது. டால்பின்களைப் பயிற்றுவித்து நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கச் செய்வதன் மூலம் உருவாகும் வருமானத்துக்கும், அவற்றைப் பிடிக்கும் நடைமுறைகளின் பின்னணியில் உள்ள கொடுமைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பை ஆராய்கிறது. இதன் வழியாக, ஒரு பொழுதுபோக்கின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் செயல்முறைகளைப் பற்றி நுகர்வோர் அறிந்திருக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், இப்படம் எழுப்பும் விவாதம் விலங்குகள் நலத்துடன் மட்டும் முடிவதில்லை. ஒரு நாட்டின் உள்ளூர் நடைமுறைகளை வெளிநாட்டவர்கள் விமர்சிப்பது எந்த அளவுக்கு நியாயமானது, பாரம்பரியத்துக்கும் நவீன அறநெறிக்கும் இடையே முரண்பாடு ஏற்பட்டால் எவ்வாறு அணுக வேண்டும், அரசாங்கங்களும் நிறுவனங்களும் தகவல்களைப் பொதுமக்களிடமிருந்து மறைப்பது எந்த அளவுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது போன்ற கேள்விகளையும் முன்வைக்கிறது. இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, தைஜியில் நடைபெறும் நிகழ்வுகள் ஒரு தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக இல்லாமல், அதிகாரம், தகவல் மற்றும் பொது பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றைச் சுற்றியுள்ள பரந்த விவாதத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுகின்றன.
இருப்பினும், படத்தின் அணுகுமுறை குறித்து விமர்சனங்களும் எழுந்தன. விலங்குகள் நலத்திற்காகப் போராடும் தரப்பின் பார்வைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதால், சம்பந்தப்பட்ட உள்ளூர் சமூகத்தின் விளக்கங்களுக்கும் மாற்றுக் கருத்துகளுக்கும் போதிய இடம் வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. மேலும், அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சிகளையும் பதற்றம் நிறைந்த விசாரணை முறையையும் பயன்படுத்துவது பார்வையாளர்களிடம் வலுவான உணர்ச்சித் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினாலும், சில இடங்களில் நடுநிலையான அணுகுமுறையை விடப் பிரச்சாரத் தன்மை மேலோங்குவதாகவும் கருதப்படலாம். இத்தகைய விமர்சனங்களைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டாலும், படத்தின் மையக் கேள்விகளையும் அது வெளிப்படுத்தும் ஆதாரங்களையும் புறக்கணிப்பது எளிதல்ல.
திரைப்படம் வெளியான பிறகு, தைஜியில் நடைபெறும் டால்பின் வேட்டை குறித்த சர்வதேச விவாதம் மேலும் கவனம் பெற்றது. விலங்குகள் நல அமைப்புகள், சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் மற்றும் பொதுமக்களிடையே இந்த விவகாரம் குறித்து விவாதங்கள் தீவிரமடைந்தன. அதே நேரத்தில், இப்படம் ஜப்பானிய மக்களையும் அவர்களின் கலாசாரத்தையும் ஒரே கோணத்தில் சித்தரிப்பதாகக் கூறி எதிர்ப்புகளும் முன்வைக்கப்பட்டன. எனவே, படத்தின் தாக்கத்தை மதிப்பிடும்போது அது வெளிப்படுத்திய பிரச்சினைகளையும், அதன் அணுகுமுறை தொடர்பாக எழுந்த விமர்சனங்களையும் ஒன்றாகக் கவனிப்பது அவசியம்.
விமர்சன ரீதியாகவும் இப்படம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் வெளியான 133 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் இப்படம் 95 சதவீத ஆதரவைப் பெற்றது. மெட்டாகிரிட்டிக் தளத்தில் 26 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 84 மதிப்பெண்களைப் பெற்றது. படத்தின் கதை சொல்லும் முறை, விசாரணைத் தன்மை, ஒளிப்பதிவு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தொடர்பான முக்கியமான பிரச்சினையை உலகளாவிய கவனத்துக்குக் கொண்டுவந்த விதம் ஆகியவை பலரது பாராட்டைப் பெற்றன. அதேவேளையில், அதன் பரபரப்பான அணுகுமுறை நடுநிலைத்தன்மையைக் குறைப்பதாகச் சில விமர்சனங்கள் சுட்டிக்காட்டின.
2010ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 82ஆவது அகாடமி விருது விழாவில், சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான விருதை தி கோவ் வென்றது. இந்த அங்கீகாரம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் விலங்குகள் நலன் சார்ந்த பிரச்சினைகளை மையமாகக் கொண்ட ஆவணப்படங்களின் முக்கியத்துவத்தை மேலும் உயர்த்தியது. விருதைப் பெற்றதுடன், பொதுமக்களிடையே ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினை குறித்து விவாதத்தை உருவாக்குவதிலும் ஆவணப்படங்களுக்கு முக்கியப் பங்கு இருக்க முடியும் என்பதை இப்படம் எடுத்துக்காட்டியது.
தி கோவ் திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், பார்வையாளர்களை வெறுமனே தகவல்களைப் பெறுபவர்களாக விட்டுவிடாமல், தாங்கள் காணும் உலகைப் பற்றிக் கேள்வி எழுப்பத் தூண்டுவதில்தான் இருக்கிறது. நாம் விரும்பும் பொழுதுபோக்குகளின் பின்னால் என்ன நடக்கிறது, நுகர்வுப் பழக்கங்கள் இயற்கையையும் உயிரினங்களையும் எவ்வாறு பாதிக்கின்றன, அதிகாரம் கொண்ட அமைப்புகள் வெளியிட விரும்பாத உண்மைகளை வெளிக்கொணர்வதில் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் ஆவணப்பட இயக்குநர்களுக்கும் என்ன பொறுப்பு இருக்கிறது என்பன போன்ற கேள்விகளை இப்படம் எழுப்புகிறது.
சில தருணங்களில் உணர்ச்சித் தூண்டுதலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பதாகத் தோன்றினாலும், அது எடுத்துக்கொண்டுள்ள பிரச்சினையின் தீவிரத்தை மறுக்க முடியாது. இயற்கையைப் பாதுகாப்பது என்பது அழகான காட்சிகளை ரசிப்பதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அந்த இயற்கையின் ஓர் அங்கமாக வாழும் உயிரினங்களின் உரிமைகளையும் அவற்றின் வாழ்விடங்களையும் மதிப்பதில்தான் அதன் உண்மையான பொருள் இருக்கிறது என்பதை இப்படம் நினைவூட்டுகிறது.
மொத்தத்தில், தி கோவ் என்பது டால்பின் வேட்டையைப் பற்றிய ஆவணப்படம் மட்டுமல்ல. மனிதர்களின் செயல்களுக்கும் இயற்கையின் மீதான அவர்களுடைய பொறுப்புக்கும் இடையிலான உறவை ஆராயும் வலுவான படைப்பு. விசாரணைத் திரைப்படத்தின் பதற்றத்தையும் சுற்றுச்சூழல் ஆவணப்படத்தின் சமூக அக்கறையையும் இணைத்து, பார்வையாளர்களின் மனதில் நீடித்த கேள்விகளை உருவாக்குகிறது. விலங்குகள் நலன், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, புலனாய்வு ஊடகம் மற்றும் ஆவணப்படக் கலையின் சமூகப் பங்கு ஆகியவற்றில் ஆர்வமுள்ளவர்கள் தவறவிடக் கூடாத திரைப்படமாக இது திகழ்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்ஆவணப்படம்
