ஒரு மனிதன் உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் வயதில் வளர்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய உடல் காலத்தின் வழக்கமான விதிக்கு மாறாகப் பயணித்தால், வாழ்க்கையையும் காதலையும் இழப்பையும் அவன் எப்படிப் புரிந்துகொள்வான்?
காலத்தைப் பற்றிய இந்த விசித்திரமான கற்பனையை வெறும் புதுமையான கதையாகச் சுருக்கிவிடாமல், மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மைகளை ஆராயும் உணர்ச்சிகரமான திரைப்பட அனுபவமாக மாற்றியிருக்கிறது 2008ஆம் ஆண்டு வெளியான தி க்யூரியஸ் கேஸ் ஆஃப் பெஞ்சமின் பட்டன், The Curious Case of Benjamin Button .
காலம் எல்லோருக்கும் ஒரே திசையில் நகர்ந்தாலும், அதை உணரும் விதம் ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடுகிறது என்ற சிந்தனையை அழகான திரைமொழியில் முன்வைக்கிறது இப்படம்.
எஃப். ஸ்காட் ஃபிட்ஸ்ஜெரால்டின் 1922ஆம் ஆண்டு வெளியான சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்தப் படத்தை இயக்கியவர் டேவிட் ஃபின்சர்.
மர்மம், உளவியல் அழுத்தம், தொழில்நுட்ப நேர்த்தி ஆகியவற்றுக்குப் பெயர்பெற்ற அவரது இயக்கத்தில், இத்திரைப்படம் ஒரு மாறுபட்ட பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது.
பிரமிக்க வைக்கும் கற்பனையை முன்னிறுத்துவதற்குப் பதிலாக, அந்தக் கற்பனையின் வழியாக மனிதர்கள், உறவுகள், நினைவுகள், காலத்தின் தாக்கம் ஆகியவற்றை ஆராய்வதே அவரது அணுகுமுறையாக இருக்கிறது.
விசித்திரமான ஒரு கருத்தை நம்பத்தகுந்த உலகமாக மாற்றுவதும், அதன் நடுவே மனித உணர்ச்சிகளுக்கான இடத்தை உருவாக்குவதும் எளிதான பணியல்ல. ஃபின்சர் அந்தச் சவாலை மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் கையாள்கிறார்.
எரிக் ரோத் மற்றும் ராபின் ஸ்விகார்ட் எழுதிய திரைக்கதை, மூலச் சிறுகதையின் மையக் கற்பனையை விரிவான வாழ்க்கைச் சித்திரமாக மாற்றுகிறது.
இது வழக்கமான கற்பனைத் திரைப்படங்களைப் போல அடுத்தடுத்து நிகழும் அதிசயங்களின் மீது மட்டும் நம்பிக்கை வைப்பதில்லை. வாழ்க்கையின் பொருள் என்ன, ஒருவரை இன்னொருவருடன் இணைக்கும் அம்சங்கள் எவை, காலம் மனித அனுபவங்களை எவ்வாறு மாற்றுகிறது போன்ற கேள்விகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.
திரைக்கதையின் சிறப்பு, எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் நேரடியான பதில்களை வழங்குவதில் இல்லை; பார்வையாளருக்குள் புதிய கேள்விகளை உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது.
அதன் நீண்ட பயணத்தில் சில இடங்களில் கதை சொல்லும் வேகம் மெதுவாக உணரப்படலாம். ஆனால் அந்த நிதானம், காட்சிகளையும் உணர்ச்சிகளையும் அவசரமின்றி உள்வாங்குவதற்கான வாய்ப்பையும் வழங்குகிறது.
பெஞ்சமின் பட்டன் (பிராட் பிட்) என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தின் வழியாக, உடலின் தோற்றத்திற்கும் மனித மனத்தின் வளர்ச்சிக்கும் இடையிலான சிக்கலான உறவு ஆராயப்படுகிறது.
இந்தக் கதாபாத்திரத்தை ஏற்று நடித்திருக்கும் பிராட் பிட், வெளிப்புறத் தோற்ற மாற்றங்களை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல், பார்வை, முகபாவனை, உடல்மொழி, குரலின் நுணுக்கம் ஆகியவற்றின் வழியாக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துகிறார்.
ஒரே மனிதரின் பல்வேறு வயது நிலைகளை நம்பத்தகுந்த வகையில் திரையில் நிலைநிறுத்த வேண்டிய சவாலை அவர் எதிர்கொள்கிறார்.
அவரது நடிப்பின் பலம், அந்த வித்தியாசமான வாழ்க்கைநிலையை இயல்பான மனித அனுபவமாக உணரச் செய்வதில் இருக்கிறது.
டெய்சி ஃபுல்லராக வரும் கேட் பிளான்ஷெட், இந்தத் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான மையத்தை வலுப்படுத்துகிறார். அழகான தோற்றமும் வெளிப்படையான உணர்ச்சிகளும் மட்டுமே அவரது நடிப்பின் அடையாளங்களாக அமைவதில்லை; மகிழ்ச்சி, ஏக்கம், தயக்கம், மன உறுதி போன்ற நுண்ணிய உணர்வுகளையும் அவர் அற்புதமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
இரண்டு முன்னணி நடிகர்களின் நடிப்பிலும் மிகையான நாடகத்தன்மையைவிட அடக்கமான வெளிப்பாட்டுக்கே முக்கியத்துவம் இருக்கிறது. இதனால் அவர்களின் திரை இருப்பு, பிரமாண்டமான கற்பனையின் மத்தியில் மனிதர்களின் நெருக்கத்தை உணரச் செய்கிறது.
குயீனி என்ற கதாபாத்திரத்தில் நடித்த தராஜி பி. ஹென்சன், திரைப்படத்திற்கு அன்பும் அரவணைப்பும் நிறைந்த மனிதநேயத் தொனியை வழங்குகிறார்.
அவரது நடிப்பில் இயல்பான நகைச்சுவையும் உணர்ச்சிகரமான ஆழமும் இணைகின்றன. கதாபாத்திரத்தின் தனித்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் அன்பை வெறும் வசனங்களால் அல்லாமல் சிறிய முகபாவனைகளாலும் செயல்களாலும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
மான்சியர் கேட்டோவாக வரும் எலியாஸ் கோட்டியாஸ், எலிசபெத் அபாட்டாக வரும் டில்டா ஸ்வின்டன் உள்ளிட்ட துணை நடிகர்களும் படத்தின் உலகத்திற்கு வெவ்வேறு உணர்ச்சிச் சாயல்களை வழங்குகின்றனர்.
ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் மையக் கதையைச் சுற்றி நிற்கும் அலங்காரப் பாத்திரமாக மட்டும் இல்லாமல், வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் வெவ்வேறு அணுகுமுறைகளை நினைவூட்டுகின்றன.
இத்திரைப்படத்தின் மிகப் பெரிய தொழில்நுட்பச் சாதனைகளில் ஒன்று, காலத்துக்கு மாறான உடல் வளர்ச்சியைத் திரையில் உருவாக்கியிருக்கும் விதம்.
ஒரு நடிகரின் தோற்றத்தை மாற்றுவது என்பது வெறுமனே முகத்தில் சுருக்கங்களைச் சேர்ப்பதோ நீக்குவதோ அல்ல. முகத்தின் அமைப்பு, தோலின் தன்மை, கண்களின் தோற்றம், தசைகளின் இயக்கம், வயதுக்கேற்ப மாறும் உடல்மொழி ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்த வேண்டும்.
பிராட் பிட்டின் முக அசைவுகளைப் பதிவு செய்து அவற்றை டிஜிட்டல் முறையில் மாற்றுவதற்குப் பிரத்யேகத் தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. டிஜிட்டல் டொமைன் நிறுவனம் மேற்கொண்ட காட்சி விளைவுப் பணிகள், கற்பனையான உடல் மாற்றங்களைத் திரையின் இயல்பான பகுதியாக உணரச் செய்கின்றன.
தொழில்நுட்பம் பார்வையாளரின் கவனத்தைத் தன்னிடமே கட்டாயமாக ஈர்க்காமல், கதாபாத்திரத்தை நம்புவதற்கான அடித்தளமாகச் செயல்படுவது இதன் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்.
கிளாடியோ மிராண்டாவின் ஒளிப்பதிவு, திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான தன்மைக்கு மிக முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகிறது.
மண்ணின் நிறங்கள், மென்மையான ஒளி, நிழல்களின் நுட்பமான பயன்பாடு ஆகியவை காட்சிகளுக்கு நினைவுகளின் வழியாக உலகைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை உருவாக்குகின்றன.
ஒவ்வொரு காலகட்டத்திற்கும் தனித்துவமான காட்சித் தோற்றத்தை வழங்கினாலும், திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த அழகியல் சிதறிவிடுவதில்லை.
காட்சிகளின் பிரமாண்டத்தைவிட அவற்றுக்குள் இருக்கும் உணர்ச்சியை முன்னிறுத்தும் ஒளிப்பதிவு, பார்வையாளரை அந்த உலகத்துடன் மெதுவாக இணைக்கிறது.
கலை இயக்கமும் காட்சியமைப்பும் இந்த அனுபவத்தை மேலும் செறிவாக்குகின்றன. வீடுகள், அறைகள், தெருக்கள், பொதுக் கட்டடங்கள், அன்றாடப் பயன்பாட்டுப் பொருட்கள் என ஒவ்வொரு விவரமும் அந்தந்தக் காலத்தின் வாழ்க்கை முறையை உணர்த்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
காலம் நகரும்போது கட்டடங்களின் தோற்றமும் சுற்றுப்புறங்களின் தன்மையும் மாறுவதை உருவாக்குவதற்குப் பல டிஜிட்டல் சூழல்களும் பயன்படுத்தப்பட்டன.
ரயில் நிலையத்தின் உட்புறத் தோற்றம் வெவ்வேறு காலங்களில் மாறுவதை முப்பரிமாண வடிவமைப்பின் உதவியுடன் உருவாக்கியிருப்பது, கலை இயக்கத்திற்கும் தொழில்நுட்பத்திற்கும் இடையிலான ஒருங்கிணைப்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
ஆடை வடிவமைப்பும் இந்தக் காலப்பின்னணியை நம்பத்தகுந்ததாக்க உதவுகிறது. ஆடைகள் வெறும் அழகுக்காக இடம்பெறாமல், காலத்தின் அடையாளங்களையும் மனிதர்களின் சமூகச் சூழலையும் உணர்த்துகின்றன.
கிர்க் பாக்ஸ்டர் மற்றும் ஆங்கஸ் வால் மேற்கொண்ட படத்தொகுப்பு, நீண்ட காலப்பரப்பை உள்ளடக்கிய கதையை ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய சவாலை எதிர்கொள்கிறது.
வெவ்வேறு காலகட்டங்களையும் காட்சித் தன்மைகளையும் இணைக்கும்போது, பார்வையாளரின் கவனம் சிதறாமல் இருப்பது அவசியம். படத்தொகுப்பு காட்சிகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்குவதுடன் நின்றுவிடாமல், அவற்றுக்கிடையே உணர்ச்சிகரமான தொடர்ச்சியையும் உருவாக்குகிறது.
காட்சிகளின் மனநிலையையும் காலத்தின் நகர்வையும் உள்வாங்க விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கு திரைப்படத்தின் நிதானம் தனித்துவமான அனுபவமாக அமையும்.
அலெக்சாண்டர் டெஸ்ப்லாவின் இசை, படத்தின் உணர்ச்சிகளை வலுக்கட்டாயமாகத் தீர்மானிக்க முயலாமல், காட்சிகளுடன் இணைந்து இயங்குகிறது.
87 இசைக் கலைஞர்களைக் கொண்ட ஹாலிவுட் ஸ்டுடியோ சிம்பொனி குழுவின் உதவியுடன் பதிவு செய்யப்பட்ட பின்னணி இசை, படத்தின் விரிவான காலப்பரப்புக்கும் நெருக்கமான மனித உணர்வுகளுக்கும் ஏற்ற இசை உலகத்தை உருவாக்குகிறது.
இசை, ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு ஆகியவை இணைந்து செயல்படுவதால், காட்சிகளின் தாக்கம் வசனங்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது. மௌனம், முகபாவனை, ஒளியின் மாற்றம் ஆகியவையும் திரைப்பட மொழியின் முக்கியமான பகுதிகளாக மாறுகின்றன.
இந்தப் படத்தின் மையத்தில் இருப்பது காலத்தின் விசித்திரமான விளையாட்டு மட்டுமல்ல; மனித வாழ்க்கையை அளவிட நாம் பயன்படுத்தும் வழக்கமான அளவுகோல்களை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய அவசியமும்தான்.
வயது, உடல் தோற்றம், அனுபவம், உறவுகளின் நெருக்கம் ஆகியவை எப்போதும் ஒன்றுக்கொன்று நேரான தொடர்புடையவையா என்ற கேள்வியை இது எழுப்புகிறது.
ஒருவரின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தை வைத்து அவருடைய மனநிலையையும் வாழ்க்கைப் புரிதலையும் மதிப்பிட முடியுமா? காலம் மனிதர்களுக்கு அனுபவங்களை வழங்கினாலும், அந்த அனுபவங்களிலிருந்து அவர்கள் கற்றுக்கொள்ளும் பாடங்கள் ஒரே மாதிரியாக இருக்குமா?
இப்படியான சிந்தனைகளை நேரடியாக அறிவுரை கூறாமல், கற்பனையின் வழியாகப் பார்வையாளரிடம் கொண்டு சேர்ப்பதே படத்தின் மனிதநேய அணுகுமுறையாகும்.
சிலருக்கு இதன் உணர்ச்சிகரமான காட்சிகள் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம்; மற்றவர்களுக்கு அதன் அணுகுமுறை அளவுக்கு அதிகமான பாதுகாப்பான பாதையில் பயணிப்பதாகத் தோன்றலாம்.
உலகளாவிய விமர்சன வரவேற்பும் இந்த இரு பார்வைகளையும் பிரதிபலிக்கிறது. விமர்சனங்களைத் தொகுக்கும் ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 254 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 72 விழுக்காடு நேர்மறையான மதிப்பீட்டைப் பெற்றது.
மெட்டாகிரிட்டிக் தளத்தில் 100க்கு 70 மதிப்பெண்களைப் பெற்றது. நடிப்பு, காட்சியமைப்பு, தொழில்நுட்பத் தரம் ஆகியவற்றுக்குப் பாராட்டுகள் கிடைத்தபோதும், கதையின் நீளம், அதன் அடிப்படைக் கற்பனையின் பயன்பாடு, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் விதம் ஆகியவை குறித்து விமர்சனங்கள் எழுந்தன.
விருதுகளிலும் இப்படம் குறிப்பிடத்தக்க சாதனையைப் படைத்தது. எண்பத்தொன்றாவது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர் உள்ளிட்ட பிரிவுகள் உட்பட 13 பரிந்துரைகளைப் பெற்றது.
அவற்றில் சிறந்த கலை இயக்கம், சிறந்த ஒப்பனை, சிறந்த காட்சி விளைவுகள் ஆகிய மூன்று பிரிவுகளில் விருதுகளை வென்றது.
இந்த அங்கீகாரம், அதன் தொழில்நுட்ப உருவாக்கத்தையும் திரையில் உருவாக்கப்பட்ட உலகத்தின் நுணுக்கத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
150 முதல் 167 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் வரையிலான தயாரிப்புச் செலவில் உருவான இப்படம், உலகளவில் சுமார் 335.8 மில்லியன் டாலர்களை வசூலித்தது.
தி க்யூரியஸ் கேஸ் ஆஃப் பெஞ்சமின் பட்டன் வியப்பூட்டும் காட்சி விளைவுகளைக் கொண்ட கற்பனைத் திரைப்படம் மட்டுமல்ல; நாம் வாழும் காலத்தைப் பற்றியும், மனிதர்களை மதிப்பிடும் விதத்தைப் பற்றியும், உறவுகளின் அர்த்தத்தைப் பற்றியும் மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டும் படைப்பு.
அதன் நீளமும் நிதானமான கதை சொல்லும் முறையும் எல்லாப் பார்வையாளர்களுக்கும் ஒரே விதமாகப் பொருந்தாமல் இருக்கலாம். ஆனால் காட்சிகளின் அழகையும் நடிப்பின் நுணுக்கத்தையும் தொழில்நுட்பத்தின் புதுமையையும் மனித உணர்ச்சிகளின் ஆழத்தையும் ஒரே அனுபவத்தில் ரசிக்க விரும்புவோருக்கு இது தவறவிடக் கூடாத திரைப்படம்.
படம் முடிந்த பிறகும், காலம் எவ்வளவு நகர்ந்தது என்பதைவிட, நாம் வாழ்ந்த காலத்தில் எதை உணர்ந்தோம் என்பதே முக்கியமா என்ற கேள்வி மனத்தில் தங்குகிறது. அந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதற்காகவேனும் இந்தப் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.
===============================
படத்தின் கதை:-
2005ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம், அமெரிக்காவின் நியூ ஆர்லியன்ஸ் நகரில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனையில் டெய்சி ஃபுல்லர் (கேட் பிளான்ஷெட்) மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறார்.
அவருக்கு அருகில் அவரது மகள் கரோலின் பட்டன் (ஜூலியா ஆர்மண்ட்) இருக்கிறார். வெளியில் கத்ரீனா புயலால் நகரம் வெள்ளத்தில் மூழ்கும் அபாயம் நிலவுகிறது.
இந்தச் சூழலில் டெய்சி, தனது வாழ்க்கையோடும் ஒரு விசித்திரமான கடிகாரத்தோடும் தொடர்புடைய பழைய நிகழ்வுகளை மகளிடம் எடுத்துச் சொல்கிறார்.
1918ஆம் ஆண்டு ரயில் நிலையத்திற்காக ஒரு கடிகாரத்தை உருவாக்கிய பார்வையற்ற கடிகார நிபுணர் மான்சியர் கேட்டோ (எலியாஸ் கோட்டியாஸ்) பற்றிய நினைவுகளுடன் அவர் தொடங்குகிறார்.
முதல் உலகப் போரில் மகன்களை இழந்த குடும்பங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னமாக அந்தக் கடிகாரம் அமைந்தது.
கேட்டோவும் போரில் தனது மகனை இழந்திருந்தார். அந்தத் துயரத்தின் வெளிப்பாடாக, வழக்கம்போல முன்னோக்கி நேரத்தைக் காட்டாமல் பின்னோக்கி இயங்கும் வகையில் அவர் அந்தக் கடிகாரத்தை உருவாக்கியிருந்தார்.
இப்போது அந்தப் பழைய நினைவுகளை மீண்டும் நினைவுகூரும் டெய்சி, பெஞ்சமின் பட்டன் எழுதிய நாட்குறிப்பைத் தனக்காக வாசிக்குமாறு கரோலினிடம் கேட்கிறார்.
அந்த நாட்குறிப்பின் வழியாக, வழக்கத்திற்கு மாறான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த பெஞ்சமினின் கதை வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.
1918ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 11ஆம் தேதி மாலை, முதல் உலகப் போர் முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருந்த காலகட்டத்தில், ஓர் ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது.
ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் உடலமைப்பு சாதாரணப் பச்சிளம் குழந்தையைப் போல இல்லை. முதியவருக்கு இருப்பதைப் போன்ற உடல் தோற்றத்துடனும் பல்வேறு முதுமை சார்ந்த உடல்நலப் பிரச்சினைகளுடனும் அவன் பிறக்கிறான்.
குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த அவனது தாய் கரோலின் உயிரிழக்கிறார். குழந்தையின் தந்தையான தாமஸ் பட்டன் (ஜேசன் ஃப்ளெமிங்) செல்வந்தரான தொழிலதிபர். குழந்தையின் விசித்திரமான தோற்றத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்த அவர், அந்தக் குழந்தையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறார்.
இறுதியில், அவனைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ளாமல், ஒரு முதியோர் இல்லத்தின் வாசலில் விட்டுவிட்டுச் செல்கிறார்.
அந்த முதியோர் இல்லத்தின் பராமரிப்பாளரான குயீனி (தராஜி பி. ஹென்சன்), அங்கு சமையல் வேலை செய்துவரும் டிஸ்ஸி வெதர்ஸ் (மகேர்ஷலா அலி) ஆகியோர் அந்தக் குழந்தையைக் கண்டெடுக்கிறார்கள்.
குழந்தையின் நிலையைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தாலும், அவனை அங்கேயே விட்டுவிடாமல் குயீனி தன்னுடைய குழந்தையாக வளர்க்க முடிவு செய்கிறார்.
அவனுக்கு பெஞ்சமின் என்று பெயரிடுகிறார். தன்னுடைய சொந்தக் குழந்தையாகவே அவனை அன்புடன் வளர்க்கத் தொடங்குகிறார்.
பெஞ்சமினின் வாழ்க்கை இயற்கையின் வழக்கமான விதிகளுக்கு மாறாக அமைந்திருக்கிறது. அவனுடைய மனம் மற்றவர்களைப் போலவே காலத்துடன் வளர்கிறது; ஆனால் அவனது உடல் முதுமையிலிருந்து இளமையை நோக்கிப் பயணிக்கிறது.
அவன் மனதளவில் குழந்தையாக இருந்தாலும், அவனுடைய உடல் முதியவருடையதாக இருக்கிறது. காலம் செல்லச் செல்ல அவனது உடல் தோற்றத்தில் மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன.
ஆரம்பத்தில் சக்கர நாற்காலியைப் பயன்படுத்த வேண்டிய நிலையில் இருக்கும் அவன், பின்னர் ஊன்றுகோல்களின் உதவியுடன் நகரத் தொடங்குகிறான்.
மேலும் பயிற்சி மற்றும் உடல் மாற்றங்களின் மூலம் நடக்கவும் கற்றுக்கொள்கிறான். அவனுடைய வாழ்க்கை மற்ற குழந்தைகளின் வாழ்க்கையைப் போல அமையாவிட்டாலும், குயீனியின் பராமரிப்பும் அன்பும் அவனுக்குப் பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குகின்றன.
1930ஆம் ஆண்டு தேசிய நன்றி தெரிவிக்கும் நாளன்று, ஏழு வயதான டெய்சியை பெஞ்சமின் சந்திக்கிறான். டெய்சியின் பாட்டி அந்த முதியோர் இல்லத்தில் வசித்து வருவதால், டெய்சி அங்கு வருகிறாள்.
வயதில் சிறுமியாக இருக்கும் டெய்சியும் உடல் தோற்றத்தில் முதியவரைப் போன்ற பெஞ்சமினும் சந்திக்கும் அந்த முதல் தருணத்திலேயே ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகிறார்கள்.
அவர்களுக்கிடையே இயல்பான நட்பு உருவாகிறது. டெய்சி அவனிடம் அச்சமோ அருவருப்போ காட்டாமல் பழகுகிறாள். பெஞ்சமினுக்கும் அவளுடன் இருப்பது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது.
இந்தச் சந்திப்பு இருவருடைய வாழ்க்கையிலும் முக்கியமான தொடர்பின் தொடக்கமாக அமைகிறது.
பெஞ்சமின் வளர்ந்து வரும் காலத்தில், முதியோர் இல்லத்துக்கு வெளியேயுள்ள உலகத்தைப் பற்றியும் அவனுக்குள் ஆர்வம் அதிகரிக்கிறது.
அந்த ஆர்வம் அவனைப் புதிய அனுபவங்களைத் தேடிச் செல்லத் தூண்டுகிறது. அவன் செல்சியா என்ற இழுவைப் படகில் வேலைக்குச் சேர்கிறான்.
அந்தப் படகின் தலைவராக மைக் கிளார்க் (ஜாரெட் ஹாரிஸ்) இருக்கிறார். படகில் வேலை செய்வதன் மூலம் பெஞ்சமின் முதியோர் இல்லத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டி, பல்வேறு மனிதர்களையும் இடங்களையும் சந்திக்கும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறான்.
இதற்கிடையில், தாமஸ் பட்டன் பெஞ்சமினை நேரில் சந்திக்கிறார். ஆனால் தான்தான் அவனுடைய உயிரியல் தந்தை என்பதை அவர் வெளிப்படுத்துவதில்லை.
பெஞ்சமினுடன் தன்னுடைய உண்மையான உறவை மறைத்தபடியே பழகுகிறார். இதனால் பெஞ்சமினுக்கு அந்தச் சந்திப்பின் பின்னணியில் இருக்கும் முழு உண்மை தெரியாமல் போகிறது.
1936ஆம் ஆண்டு இலையுதிர்காலத்தில், பெஞ்சமின் படகுக் குழுவினருடன் பணிக்காகப் புறப்பட்டு உலகின் பல பகுதிகளுக்குப் பயணம் செய்கிறான்.
முதியோர் இல்லத்தில் வாழ்ந்த அனுபவத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட உலகத்தை அவன் நேரில் காண்கிறான்.
புதிய இடங்கள், மனிதர்கள், வாழ்க்கை முறைகள் ஆகியவை அவனுடைய அனுபவத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன.
அவன் டெய்சியுடன் தொடர்பைத் துண்டித்துவிடாமல், அவளுக்குத் தொடர்ந்து அஞ்சல் அட்டைகளை அனுப்புகிறான். இதற்கிடையில், டெய்சிக்கு நடனத்தில் இருந்த ஆர்வம் ஒரு புதிய வாய்ப்பைப் பெற்றுத் தருகிறது.
அவள் நியூயார்க் நகரில் உள்ள ஒரு நடனக் குழுவில் சேர்வதற்குத் தேர்வு செய்யப்படுகிறாள். இவ்வாறு இருவரும் வெவ்வேறு இடங்களில் தங்களுடைய வாழ்க்கைப் பயணங்களைத் தொடர்ந்தாலும், அவர்களுக்கிடையேயான தொடர்பு நினைவுகளின் வழியாகத் தொடர்கிறது.
1941ஆம் ஆண்டு, ரஷ்யாவின் மர்மான்ஸ்க் நகரில் தங்கியிருக்கும் போது, பெஞ்சமின் எலிசபெத் அபாட்டை (டில்டா ஸ்வின்டன்) சந்திக்கிறான்.
அவர் அங்கு பிரிட்டிஷ் வர்த்தகத் தூதரகத்தின் தலைமை அதிகாரியாக இருக்கும் ஒருவரின் மனைவி. எலிசபெத்துக்கும் பெஞ்சமினுக்கும் இடையே ஈர்ப்பு உருவாகிறது.
இருவரும் திருமணத்திற்கு வெளியேயான காதல் உறவில் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்த உறவு பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க உணர்ச்சிகரமான அனுபவமாக அமைகிறது. ஆனால் அந்த உறவு தொடர்ந்து நீடிக்காமல் முடிவுக்கு வருகிறது. இதனால் பெஞ்சமின் மனமுடைகிறான்.
அதே ஆண்டு டிசம்பர் மாதம், பேர்ல் ஹார்பர் மீதான தாக்குதலைத் தொடர்ந்து அமெரிக்கா இரண்டாம் உலகப் போரில் நுழைகிறது.
பெஞ்சமின் பணியாற்றும் செல்சியா படகின் தலைவர் மைக், அமெரிக்கக் கடற்படையில் பணியாற்ற முன்வருகிறார்.
அதன்பின் அந்தப் படகு மீட்புப் பணிகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. போரின் கொடூரத்தை நேரில் காணும் சூழல் பெஞ்சமினுக்கும் அவனுடைய சக ஊழியர்களுக்கும் உருவாகிறது.
ஒரு நாள், அவர்கள் கடலில் மூழ்கும் நிலையில் இருக்கும் ஓர் அமெரிக்கப் போக்குவரத்துக் கப்பலைக் காண்கிறார்கள்.
அந்தக் கப்பலில் ஆயிரக்கணக்கான அமெரிக்க வீரர்கள் உயிரிழந்து கிடக்கிறார்கள். இந்தப் பேரழிவுக்குக் காரணமான ஜெர்மானிய நீர்மூழ்கிக் கப்பல் அப்பகுதியில் மேலெழுந்து, செல்சியா படகை நோக்கித் தாக்குதல் நடத்துகிறது.
ஆபத்தை எதிர்கொண்ட மைக், அந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பலைத் தனது படகால் மோதித் தாக்க முடிவு செய்கிறார். அதன் விளைவாகப் பெரும் வெடிப்பு ஏற்படுகிறது.
இரு கப்பல்களும் கடலில் மூழ்குகின்றன. படகுக் குழுவினரில் பெரும்பாலானோர் உயிரிழக்கிறார்கள். பெஞ்சமினும் ரிக் பிராடியும் மட்டுமே உயிர் பிழைக்கிறார்கள்.
பின்னர் இருவரும் மீட்கப்படுகிறார்கள். போரின் இந்த அனுபவம் பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையில் அழிக்க முடியாத நினைவாகப் பதிகிறது.
1945ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில், பெஞ்சமின் நியூ ஆர்லியன்ஸுக்குத் திரும்புகிறான். அங்கு அவனை வளர்த்த குயீனியை மீண்டும் சந்திக்கிறான்.
ஆனால் அவன் இல்லாத காலத்தில் டிஸ்ஸி வெதர்ஸ் இறந்துவிட்டார் என்பதை அறிகிறான். தன்னுடைய பழைய வாழ்க்கையுடன் மீண்டும் இணையும் முயற்சியில், பெஞ்சமின் டெய்சியையும் சந்திக்கிறான்.
அப்போது டெய்சி அவனிடம் காதல் உணர்வை வெளிப்படுத்தி, அவனைத் தன்னிடம் நெருங்க முயற்சி செய்கிறாள்.
ஆனால் பெஞ்சமின் அவளுடைய முயற்சியை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறான். இதனால் டெய்சி அங்கிருந்து விலகிச் செல்கிறாள்.
அதன்பின் பெஞ்சமின், மரணத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் தாமஸ் பட்டனைச் சந்திக்கிறான்.
இந்தச் சந்திப்பில் தாமஸ் தன்னுடைய உண்மையான அடையாளத்தையும் பெஞ்சமினின் பிறப்புடன் தொடர்புடைய குடும்ப ரகசியங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
பெஞ்சமின் தன்னுடைய மகன் என்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். இதுவரை மறைக்கப்பட்டிருந்த தந்தை–மகன் உறவு வெளிச்சத்துக்கு வருகிறது.
தாமஸ் தனது பட்டன் தயாரிப்பு நிறுவனத்தையும் சொத்துக்களையும் பெஞ்சமினுக்குக் கொடுக்கிறார். அதன்பின் தாமஸ் இறந்துவிடுகிறார்.
பெஞ்சமின் தனது பிறப்பைப் பற்றிய உண்மையையும், தன்னைக் கைவிட்ட தந்தையின் முடிவுக்குப் பின்னால் இருந்த வரலாற்றையும் அறிந்துகொள்கிறான்.
1947ஆம் ஆண்டு, பெஞ்சமின் டெய்சியைச் சந்திப்பதற்காக நியூயார்க் நகருக்குச் செல்கிறான். அவளுக்குத் திடீரென்று தெரியாமல் அவளைப் பார்க்கச் செல்கிறான்.
ஆனால் அங்கு டெய்சி வேறொரு ஆணுடன் காதல் உறவில் இருப்பதைக் காண்கிறான். அவளுடைய வாழ்க்கையில் தான் எதிர்பார்த்த இடத்தில் இல்லை என்பதை உணர்ந்த பெஞ்சமின், அவளைச் சந்திக்காமல் அங்கிருந்து திரும்பிச் செல்கிறான்.
1954ஆம் ஆண்டு, டெய்சியின் நடன வாழ்க்கை பாரிசில் நிகழ்ந்த ஓர் வாகன விபத்தால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகிறது.
அந்த விபத்தில் அவளுடைய கால் நசுங்கிவிடுகிறது. நடனத்தைத் தனது வாழ்க்கையின் முக்கியமான பகுதியாகக் கொண்டிருந்த டெய்சிக்கு, இந்தக் காயம் பெரும் அதிர்ச்சியாக அமைகிறது.
அவளுடைய நடன வாழ்க்கை முடிவுக்கு வருகிறது. இந்தச் செய்தியை அறிந்த பெஞ்சமின் அவளைப் பார்ப்பதற்காகச் செல்கிறான்.
அவனுடைய தோற்றத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றத்தைக் கண்டு டெய்சி ஆச்சரியப்படுகிறாள். ஆனால் விபத்தால் ஏற்பட்ட உடல் பாதிப்பையும் தனது நிறைவேறாத எதிர்பார்ப்புகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் அவள் மன உளைச்சலில் இருக்கிறாள்.
அந்த மனநிலையில், பெஞ்சமின் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் தலையிட வேண்டாம் என்றும் தன்னை விட்டு விலகி இருக்குமாறும் கூறுகிறாள். பெஞ்சமின் அவளுடைய விருப்பத்தை ஏற்று அங்கிருந்து விலகுகிறான்.
1962ஆம் ஆண்டு, டெய்சி நியூ ஆர்லியன்ஸுக்குத் திரும்புகிறாள். அங்கு அவள் மீண்டும் பெஞ்சமினைச் சந்திக்கிறாள்.
இப்போது இருவரின் உடல் தோற்றங்களும் ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமான வயதைச் சேர்ந்தவர்களைப் போல இருக்கின்றன.
இதனால் அவர்களுக்கிடையே இருந்த வயது மற்றும் உடல் தோற்ற வேறுபாடு முன்பைப் போலத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
இருவரும் மீண்டும் நெருங்கிப் பழகத் தொடங்குகிறார்கள். அவர்களுக்கிடையேயான பழைய நட்பு காதலாக மலர்கிறது.
இருவரும் ஒருவரையொருவர் நேசிப்பதை ஏற்றுக்கொண்டு ஒன்றாக வாழத் தொடங்குகிறார்கள். இந்தக் காலகட்டத்தில், பெஞ்சமினை வளர்த்த குயீனி இறந்துவிடுகிறார்.
குயீனியின் மறைவு பெஞ்சமினுக்கு மிகுந்த இழப்பாக அமைகிறது. அதன்பின் பெஞ்சமினும் டெய்சியும் ஒன்றாகத் தங்களுடைய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
1967ஆம் ஆண்டு, டெய்சி ஒரு நடனப் பயிற்சி நிலையத்தைத் தொடங்கி நடத்துகிறார். அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் புதிய மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
டெய்சி கர்ப்பமாக இருப்பதாக பெஞ்சமினிடம் தெரிவிக்கிறாள். 1968ஆம் ஆண்டு வசந்தகாலத்தில் அவர்களுடைய மகள் கரோலின் பிறக்கிறாள்.
தந்தையாகும் மகிழ்ச்சி பெஞ்சமினுக்கு இருந்தாலும், தன்னுடைய உடல் மற்றவர்களைப் போல முதுமையை நோக்கி நகராமல் இளமையை நோக்கிச் செல்வதால், குழந்தையைச் சரியாக வளர்க்க முடியுமா என்ற அச்சம் அவனுக்குள் எழுகிறது.
தன்னுடைய உடல் தோற்றம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் நிலையில், மகளுக்கு நிலையான தந்தையாக இருக்க முடியாது என்று அவன் கருதுகிறான்.
இந்த அச்சத்தின் காரணமாக, பெஞ்சமின் தனது சொத்துக்களை விற்றுவிடுகிறான். கிடைத்த பணத்தை டெய்சிக்கும் கரோலினுக்கும் விட்டுச் செல்கிறான்.
அவர்களுடைய எதிர்கால வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருளாதாரப் பாதுகாப்பை ஏற்படுத்திவிட்டு, தனியாகப் பயணம் செய்யப் புறப்படுகிறான்.
1970களில் அவன் பல இடங்களுக்குச் சுற்றித் திரிகிறான். தன்னுடைய குடும்பத்துடன் தொடர்ந்து வாழ்வதற்குப் பதிலாக விலகிச் செல்லும் இந்த முடிவை, அவர்களுடைய வாழ்க்கைக்குத் தான் தடையாகிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணத்திலேயே எடுக்கிறான்.
1980ஆம் ஆண்டு, உடல் தோற்றத்தில் இளைஞனாக மாறியிருக்கும் பெஞ்சமின் டெய்சியை மீண்டும் சந்திக்கிறான்.
இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் டெய்சி மறுமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய புதிய கணவர் ராபர்ட். அவர்களுடைய மகளான கரோலினும் வளர்ந்திருக்கிறாள்.
பெஞ்சமின் அங்கு வரும்போது, டெய்சி அவனைத் தனது குடும்ப நண்பராகவே கரோலினுக்கும் ராபர்ட்டுக்கும் அறிமுகப்படுத்துகிறாள்.
பெஞ்சமின் அவர்களுடன் குடும்ப உறுப்பினராகத் தன்னை இணைத்துக்கொள்ளாமல், விருந்தினரைப் போலவே இருக்கிறான்.
பின்னர் டெய்சி, பெஞ்சமின் தங்கியிருக்கும் விடுதிக்குச் செல்கிறாள். அங்கு இருவரும் மீண்டும் உடல்ரீதியாகவும் உணர்ச்சிரீதியாகவும் நெருக்கமாகிறார்கள்.
அவர்கள் ஒன்றாக இரவைக் கழிக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தச் சந்திப்பு நீண்டகால உறவாக மாறுவதில்லை. இருவரும் மீண்டும் பிரிந்து செல்கிறார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கைப் பாதைகள் தொடர்ந்து வேறுபட்ட திசைகளில் நகர்கின்றன.
1990ஆம் ஆண்டு, டெய்சி கணவரை இழந்து விதவையாகியிருக்கிறாள். இந்தச் சமயத்தில், பெஞ்சமின் பற்றிய தகவல் சமூகப் பணியாளர்கள் மூலம் அவளுக்குக் கிடைக்கிறது.
பெஞ்சமின் இப்போது உடல் தோற்றத்தில் பன்னிரண்டு வயதுக்கும் குறைவான சிறுவனைப் போல மாறியிருக்கிறான்.
அவன் பாழடைந்து, இடிக்கப்பட வேண்டிய நிலையில் இருக்கும் ஒரு கட்டடத்தில் வசித்து வந்திருக்கிறான். அவனுடைய உடல்நிலை மோசமடைந்ததால், அதிகாரிகள் அவனை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.
அவனிடம் இருந்த நாட்குறிப்பில் டெய்சியின் பெயர் இருப்பதால், சமூகப் பணியாளர்கள் அவளைத் தொடர்புகொள்கிறார்கள்.
பெஞ்சமினுக்கு நினைவாற்றல் குறைபாட்டின் ஆரம்ப அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன. அவனுடைய மனநிலையும் உடல்நிலையும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருப்பதால், அவனைப் பராமரிப்பது அவசியமாகிறது.
1997ஆம் ஆண்டு, டெய்சி அந்த முதியோர் இல்லத்திற்குத் திரும்பிச் செல்கிறாள். அதே இடத்தில்தான் பெஞ்சமின் தனது வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில் குயீனியால் வளர்க்கப்பட்டான். இப்போது டெய்சி அங்கு தங்கி, பெஞ்சமினைப் பராமரிக்கத் தொடங்குகிறாள்.
பெஞ்சமினின் உடல் தொடர்ந்து இளமையை நோக்கிச் செல்கிறது. அவனுடைய நினைவாற்றலும் மனநிலையும் குழந்தையின் நிலைக்குத் திரும்புகின்றன.
ஒரு காலத்தில் தன்னைவிட வயதான உடல் தோற்றத்துடன் இருந்த அவன், இப்போது சிறுவனாகவும் பின்னர் பச்சிளம் குழந்தையைப் போன்ற நிலையிலும் மாறுகிறான்.
டெய்சி அவனை விட்டுவிடாமல் அவனுடன் இருந்து கவனித்துக்கொள்கிறாள். அவனுடைய வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில் அவன் தனிமையில் இருக்காமல் பார்த்துக்கொள்கிறாள்.
இவ்வாறு, பெஞ்சமினின் வாழ்க்கை வழக்கமான மனித வாழ்க்கையின் எதிர்திசையில் நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.
2002ஆம் ஆண்டு, நியூ ஆர்லியன்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் இருந்த மான்சியர் கேட்டோ உருவாக்கிய பழைய கடிகாரம் அகற்றப்படுகிறது.
அதற்குப் பதிலாக சரியான திசையில் நேரத்தைக் காட்டும் நவீன மின்னணுக் கடிகாரம் நிறுவப்படுகிறது. முதல் உலகப் போரில் மகன்களை இழந்தவர்களின் துயரத்தை நினைவூட்டுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட அந்தப் பழைய கடிகாரம், பல தசாப்தங்களாகப் பின்னோக்கி இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அதன் இடத்தில் புதிய கடிகாரம் நிறுவப்படுவது, காலத்தின் நகர்வைப் பற்றிய அந்தப் பழைய நினைவுச் சின்னத்தின் பயணத்தில் ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது.
2003ஆம் ஆண்டு வசந்தகாலத்தில், பெஞ்சமின் டெய்சியின் கைகளில் உயிரிழக்கிறான்.
அப்போது அவனுடைய உடல் தோற்றம் ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல இருக்கிறது.
ஆனால் அவன் வாழ்ந்த காலத்தை ஆண்டுகளால் கணக்கிட்டால், அவனுடைய வயது ஏறத்தாழ 85 ஆண்டுகள்.
அவன் முதியவராகப் பிறந்து, தனது வாழ்நாள் முழுவதும் உடல் தோற்றத்தில் இளமையை நோக்கிப் பயணித்து, இறுதியில் குழந்தையின் உடலமைப்பை அடைகிறான்.
அவனுடைய வாழ்க்கையின் இறுதி நிமிடங்களில் டெய்சி அவனுடன் இருக்கிறாள். அவனைத் தனிமையில் விட்டுவிடாமல், அவன் இறக்கும் வரை பராமரித்து வந்த அவள், தனது வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான மனிதரின் பிரிவை எதிர்கொள்கிறாள்.
2005ஆம் ஆண்டில், மருத்துவமனையில் மரணத்தை எதிர்நோக்கிக் கிடக்கும் டெய்சி, தனது மகள் கரோலினிடம் பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
இந்தக் கட்டத்தில், கரோலினின் உண்மையான தந்தை பெஞ்சமின்தான் என்பதை டெய்சி வெளிப்படுத்துகிறாள்.
இதுவரை கரோலினுக்கு முழுமையாகத் தெரியாத குடும்ப உண்மை அவளுக்குத் தெரியவருகிறது. பெஞ்சமினின் நாட்குறிப்பும் டெய்சியின் நினைவுகளும் ஒன்றிணைந்து, கரோலினின் தந்தையின் வாழ்க்கையை அவளுக்குப் புரியவைக்கின்றன. அதன்பின் டெய்சியும் உயிரிழக்கிறாள்.
இதற்கிடையில், கத்ரீனா புயலால் நியூ ஆர்லியன்ஸ் நகரம் வெள்ளத்தில் மூழ்குகிறது. பழைய பொருட்கள் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஓர் அறைக்குள் வெள்ளநீர் புகுகிறது.
அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த மான்சியர் கேட்டோவின் பழைய கடிகாரமும் வெள்ளத்தில் மூழ்குகிறது. காலத்தைப் பின்னோக்கிச் செலுத்தும் நோக்கத்துடன் உருவாக்கப்பட்ட அந்தக் கடிகாரம், வெள்ளநீருக்குள் இருந்தபோதும் தொடர்ந்து பின்னோக்கி இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
பெஞ்சமின் பட்டனின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய நினைவுகள் முடிவுக்கு வந்தாலும், அந்தப் பழைய கடிகாரத்தின் இயக்கம் தொடர்கையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
