ஒரு மனிதரின் வாழ்க்கையில் மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என்றால், மரணமடைந்தவர்களின் உடலுக்கு இறுதிமரியாதைக்கு வேண்டிய பணிகளை செய்பவர்களை மட்டும் ஏன் சமூகம் விலக்கிப் பார்க்க வேண்டும்?
வாழ்வின் கடைசி தருணத்திலும் ஒருவரின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பது எவ்வளவு பெரிய மனிதநேயச் செயல்?
இந்தக் கேள்விகளைப் பெரும் உரைகளின்றி, மென்மையான உணர்வுகளாலும் அழுத்தமான காட்சிகளாலும் நம்மிடம் எழுப்பும் ஜப்பானியத் திரைப்படம் யோஜிரோ தகிதா இயக்கிய டிபார்ச்சர்ஸ் (Departures, 2008).
மரணத்தை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படம் என்றாலும், இது மரணத்தைப் பற்றிய சோகக் கதையாக மட்டும் சுருங்கிவிடுவதில்லை; மனிதர்களின் மதிப்பீடுகள், உறவுகள், கண்ணியம், வாழ்க்கையின் நிலையாமை ஆகியவற்றை அணுகும் ஆழமான மனிதநேயப் படைப்பாக விரிகிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய தனித்துவம், பலரும் பேசத் தயங்கும் ஒரு தொழிலையும் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களையும் திரையின் மையத்திற்குக் கொண்டுவருவதுதான்.
மரணத்துடன் தொடர்புடைய வேலைகளைத் தீட்டு, அவமானம் அல்லது தாழ்வு என்ற பார்வையில் அணுகும் சமூக மனநிலையைப் படம் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
ஒரு தொழிலின் உண்மையான மதிப்பு அதைச் செய்பவரின் சமூக அந்தஸ்தில் இல்லை; அந்தப் பணியில் வெளிப்படும் அக்கறை, நேர்மை, பொறுப்பு ஆகியவற்றில்தான் இருக்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.
இதை வெறும் அறிவுரையாகச் சொல்லாமல், தொழிலின் நுணுக்கங்களையும் அதில் தேவைப்படும் மனப்பக்குவத்தையும் திரையில் காட்சிப்படுத்துவதன் மூலம் பார்வையாளரின் பார்வையை மாற்ற முயல்கிறது.
யோஜிரோ தகிதாவின் இயக்கம் ஆர்ப்பாட்டமற்றது. அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சிகளையோ உணர்ச்சியை வலுக்கட்டாயமாகத் தூண்டும் உத்திகளையோ அதிகம் நம்பாமல், மனிதர்களின் முகபாவங்கள், உடல் மொழி, அமைதியான தருணங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடமளிக்கிறார்.
இறுதிச் சடங்குடன் தொடர்புடைய சடங்குகள் படத்தில் மிகுந்த கவனத்துடனும் மரியாதையுடனும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. அவற்றின் கைகளின் அசைவுகள், செயல்களின் துல்லியம், ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் வெளிப்படும் நிதானம் ஆகியவை வெறும் தொழில்நுட்பச் செயல்களாகத் தோன்றாமல், மனிதக் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கும் கலையாக உணரப்படுகின்றன.
மரணத்தைப் பற்றிய அச்சத்தையும் அருவருப்பையும் மட்டுமே முன்வைக்காமல், அதனுடன் தொடர்புடைய பராமரிப்பிலும் அழகு இருக்க முடியும் என்பதை இயக்குநர் உணர்த்துகிறார்.
குன்டோ கோயாமாவின் திரைக்கதை, கனமான கருப்பொருளை எளிதில் அணுகக்கூடிய மனித உணர்வுகளுடன் இணைக்கிறது. படத்தின் சில பகுதிகளில் நகைச்சுவை இயல்பாக வெளிப்படுகிறது.
மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள சங்கடங்களும் சமூகத் தயக்கங்களும் சில நேரங்களில் சிரிப்பை ஏற்படுத்தினாலும், அந்த நகைச்சுவை கருப்பொருளின் தீவிரத்தைச் சிறுமைப்படுத்துவதில்லை.
மாறாக, மரணத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது எல்லாமே துயரமாகவும் இறுக்கமாகவும் இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.
இருப்பினும், உணர்ச்சிகளைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தும் அதன் அணுகுமுறை சில இடங்களில் நேரடியாகவும் கணிக்கக்கூடியதாகவும் தோன்றலாம்.
மிக நுட்பமான, மறைமுகமான கதைசொல்லலை விரும்புவோருக்கு இந்த உணர்ச்சிசார் வெளிப்படைத்தன்மை சற்று அதிகமாகத் தெரியக்கூடும். ஆனால் அதன் நேர்மையான மனிதநேய நோக்கம் படத்துக்கு தனித்த அடையாளத்தை வழங்குகிறது.
முக்கியக் கதாபாத்திரமான டைகோ கோபயாஷியாக (மசாஹிரோ மோட்டோகி) நடிக்கும் நடிகரின் பங்களிப்பு படத்தின் உணர்ச்சி மையத்தைத் தாங்குகிறது.
அளவான முகபாவனைகள், தயக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் உடல்மொழி, மிக நுணுக்கமாகக் கையாளப்படும் கை அசைவுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக அவர் கதாபாத்திரத்திற்கு நம்பகத்தன்மை அளிக்கிறார்.
குறிப்பாக, இறுதிச் சடங்கு சார்ந்த பணிகளுக்கான அவரது உடல் மொழியில் காணப்படும் கவனமும் மென்மையும், அந்தத் தொழிலுக்காக அவர் மேற்கொண்ட தீவிரமான பயிற்சியின் பலனை வெளிப்படுத்துகின்றன. மிகை நடிப்பின்றி உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் இந்த அணுகுமுறை, கதாபாத்திரத்தை வெறும் திரைக்கதை உருவமாக அல்லாமல் நம்மால் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய மனிதராக மாற்றுகிறது.
மிகா கோபயாஷியாக (ரியோகோ ஹிரோசுவே) நடிக்கும் நடிகை, உறவுகளின் நெருக்கத்தையும் தனிப்பட்ட அச்சங்களையும் இயல்பான முறையில் வெளிப்படுத்துகிறார்.
சசாகியாக (சுடோமு யமசாகி) நடிக்கும் மூத்த நடிகர், கதாபாத்திரத்துக்கு அமைதியான நகைச்சுவையையும் அனுபவத்தின் ஆழத்தையும் சேர்க்கிறார்.
தீவிரமான தருணங்களுக்கும் இலகுவான தருணங்களுக்கும் இடையே உருவாகும் சமநிலைக்கு இந்த நடிப்புகள் முக்கியக் காரணமாகின்றன.
துணைக் கதாபாத்திரங்களும் வெறும் கதையை நகர்த்தும் கருவிகளாக இல்லாமல், மரணம், தொழில், குடும்பம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய வெவ்வேறு சமூக மனநிலைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
ஒளிப்பதிவாளர் தகேஷி ஹமாடாவின் கேமரா, ஜப்பானின் கிராமப்புறச் சூழலை வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்தாமல், படத்தின் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் முக்கியக் கூறாக மாற்றுகிறது.
மலைகள், ஆறுகள், பனிப்பொழிவு, பருவமாற்றங்கள், செர்ரி மலர்கள் ஆகியவை வாழ்க்கையின் நிலையாமையை நினைவூட்டுகின்றன.
வெள்ளை நிறத்தின் தொடர்ச்சியான பயன்பாடு தூய்மை, அமைதி, மரியாதை போன்ற உணர்வுகளை உருவாக்குகிறது. பழைய கட்டிடங்கள், எளிமையான வீடுகள், பொது குளியலறை போன்ற இடங்களின் இயல்பான தோற்றம், நகர்ப்புற நவீன வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிய ஜப்பானியச் சமூகத்தின் அன்றாட உலகை நம்பகமாகப் பதிவு செய்கிறது.
பிரம்மாண்டமான காட்சிகளைக் காட்டிலும் சிறிய இடங்களிலும் நுணுக்கமான விவரங்களிலும் அழகைக் கண்டடைவதே படத்தின் காட்சிமொழியின் பலம்.
இசையமைப்பாளர் ஜோ ஹிசாய்ஷியின் இசை இந்தப் படத்தின் ஆன்மாவுக்கு நெருக்கமானது. குறிப்பாக, செலோ இசை வெறும் பின்னணி இசையாக ஒலிப்பதில்லை;
படத்தின் உணர்ச்சிகளையும் அதன் மையக் கருத்துகளையும் இணைக்கும் பாலமாகச் செயல்படுகிறது. செலோவின் ஆழமான ஒலி, காட்சிகளின் அமைதி, கதாபாத்திரங்களின் மௌனம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து சொல்லப்படாத உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
செலோ வாசிக்கும் முறையில் இருக்கும் நிதானத்துக்கும் இறுதிச் சடங்கு சார்ந்த பணிகளில் வெளிப்படும் மென்மைக்கும் இடையே இயக்குநர் உருவாக்கும் ஒப்புமை குறிப்பிடத்தக்கது.
படத்தொகுப்பும் இந்த உணர்வோட்டத்தைப் பேணுகிறது. சில காட்சிகளை இசையுடன் இணைத்துத் தொகுக்கும் விதம், வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு அனுபவங்களை ஒரே உணர்ச்சித் தளத்தில் சந்திக்கச் செய்கிறது.
அதே நேரத்தில், சில காட்சிகள் உணர்ச்சியை மேலும் வலியுறுத்தும் வகையில் அமைந்திருப்பதால், நுட்பமான வெளிப்பாட்டை விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கு அவை சற்று மிகையாகத் தோன்றலாம்.
இந்தப் படத்தின் மற்றொரு பலம், துயரத்தையும் நகைச்சுவையையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாகக் கருதாத அணுகுமுறை. மனித வாழ்க்கையில் சங்கடமும் சிரிப்பும் ஒரே நேரத்தில் இருக்க முடியும் என்பதைப் படம் இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறது.
இதனால் மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள காட்சிகள் முழுவதும் இருண்ட மனநிலைக்குள் சிக்கிக்கொள்வதில்லை.
அதே சமயம், இறுதிச் சடங்கு சார்ந்த பணிகளைப் படம் அழகுபடுத்திக் காட்டுகிறது என்ற விமர்சனத்துக்கும் இடமுண்டு;
உண்மையான வாழ்க்கையில் இந்தத் தொழிலைச் செய்பவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சமூக ஒதுக்குதலையும் அச்சத்தையும் படம் முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கவில்லை என்று சில விமர்சகர்கள் கருதினர்.
மேலும், அதன் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அணுகுமுறையும் சில நிகழ்வுகளை முன்கூட்டியே கணிக்க முடியும் என்ற தன்மையும் விமர்சனத்துக்கு உள்ளானவை.
இருப்பினும், சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்படும் ஒரு தொழிலின் மனிதநேய மதிப்பை உலகளாவிய பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்த்திருப்பது இதன் முக்கியச் சாதனை.
இப்படத்தின் சர்வதேச வரவேற்பு அதன் தாக்கத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. 2008ஆம் ஆண்டு மாண்ட்ரியல் உலகத் திரைப்பட விழாவில் உயரிய விருதைப் பெற்றதுடன், 2009ஆம் ஆண்டு ஜப்பானின் தேசியத் திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்கம், சிறந்த திரைக்கதை உள்ளிட்ட பத்து விருதுகளை வென்றது.
அதே ஆண்டில், அமெரிக்கத் திரைப்படக் கலை மற்றும் அறிவியல் அகாடமியின் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்துக்கான ஆஸ்கார் விருதையும் பெற்றது. இந்த வெற்றி, மொழி மற்றும் கலாசார வேறுபாடுகளைத் தாண்டி மனிதர்களின் அடிப்படை உணர்வுகளைத் தொடும் திறன் இத்திரைப்படத்துக்கு இருப்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
உலகளாவிய விமர்சனங்களில் பாராட்டுகளுடன் கருத்து வேறுபாடுகளும் இருந்தாலும், மரணத்தை மையமாகக் கொண்டு வாழ்வின் அர்த்தத்தை ஆராயும் அதன் முயற்சி மறுக்க முடியாதது.
டிபார்ச்சர்ஸ் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் என்பதற்குக் காரணம், அது மரணத்தைப் பற்றிய நமது எண்ணங்களை மட்டுமல்ல, பிற மனிதர்களை மதிப்பிடும் முறையையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
நாம் தவிர்க்கும் பணிகளுக்குப் பின்னாலும் அக்கறையும் கண்ணியமும் இருக்கலாம்; வெளிப்புறத் தோற்றத்தின் அடிப்படையில் நாம் தாழ்வாகக் கருதும் மனிதர்களிடம் ஆழமான மனிதநேயம் இருக்கலாம் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக அமைதியாக விரியும் இந்தப் படம், வேகமான திருப்பங்களையோ பரபரப்பான கதைசொல்லலையோ எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கான அனுபவம் அல்ல.
ஆனால் மனித உறவுகள், இழப்பு, மரியாதை, வாழ்க்கையின் நிலையாமை ஆகியவற்றைப் பற்றி சிந்திக்க விரும்புவோருக்கு இது மனதில் நீண்ட நேரம் தங்கும் படைப்பு. திரை அணைந்த பிறகும், ஒருவருக்கு நாம் அளிக்கக்கூடிய கடைசி மரியாதை என்ன, வாழும் மனிதர்களிடம் நாம் காட்ட வேண்டிய அக்கறை என்ன என்ற கேள்விகளை நம்முடன் எடுத்துச் செல்ல வைக்கும் திரைப்படம் இது.
===============================
படத்தின் கதை:-
டைகோ கோபயாஷி (மசாஹிரோ மோடோகி) டோக்கியோவில் ஒரு இசைக்குழுவில் இசைக்கலைஞராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.
அவர் செல்லோ என்னும் இசைக்கருவியை வாசிப்பதில் தேர்ச்சி பெற்றவர். இசையின் மீது மிகுந்த ஆர்வமும் ஈடுபாடும் கொண்ட அவர், தனது மனைவி மிக்காவுடன் (ரியோகோ ஹிரோசு) டோக்கியோவில் வாழ்ந்து வருகிறார்.
இசைக்குழுவில் தொடர்ந்து வாசித்து, தனது கலைத்திறனை வளர்த்துக்கொண்டு, இசையையே வாழ்க்கையாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும் என்பதுதான் அவரது விருப்பம். ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக அவரது இசைக்குழு கலைக்கப்படுகிறது.
இதனால் அவருடைய வேலை பறிபோகிறது.
இசைக்கலைஞராகத் தொடர்ந்து பணியாற்றுவதற்கான வாய்ப்பு இல்லாமல் போனதால், அவர் தனது எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தொடங்குகிறார்.
டோக்கியோவில் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கான பொருளாதாரச் சூழல் இல்லாத நிலையில், டைகோவும் மிக்காவும் டைகோவின் சொந்த ஊரான யமகட்டாவுக்குச் செல்ல முடிவெடுக்கிறார்கள்.
டைகோவின் தாய் இறந்து இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகியிருந்ததால், அவர் விட்டுச் சென்ற வீட்டில் இருவரும் குடியேறுகிறார்கள்.
அந்த வீட்டின் முன்புறத்தில் ஒரு சிறிய காபி கடை இருந்தது. முன்பு அந்தக் கடையை டைகோவின் தந்தை நடத்தி வந்தார். ஆனால், டைகோவுக்கு ஆறு வயதாக இருந்தபோது, அந்தக் கடையில் வேலை செய்த ஒரு பெண்ணுடன் அவரது தந்தை வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டார்.
அதன் பிறகு அவர் தனது குடும்பத்துடன் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ளவில்லை. தந்தை தங்களை விட்டுப் பிரிந்ததால், டைகோவின் மனத்தில் அவர்மீது ஆழமான வெறுப்பு இருந்தது.
அதே நேரத்தில், தனது தாயைக் கடைசிக் காலத்தில் இன்னும் நன்றாகக் கவனித்திருக்க வேண்டுமோ என்ற குற்றவுணர்வும் அவருக்குள் இருந்தது.
டைகோவிடம் சிறுவயதிலிருந்து பாதுகாத்து வைத்திருந்த ஒரு சிறிய கல்லும் இருந்தது. அது அவரது தந்தை அவருக்குக் கொடுத்தது.
கல்லின் மேற்பரப்பில் காணப்படும் வழவழப்பும் சொரசொரப்பும் ஒருவருடைய உணர்வுகளை வார்த்தைகளின்றி எடுத்துச் சொல்லும் என்று நம்பப்படும் ஒரு வகைக் கல் அது.
டைகோவின் தந்தை அந்தக் கல்லைக் கொடுத்தபோது, அதற்குப் பின்னால் இருந்த உணர்வை அவர் சிறுவனாக இருந்தபோது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
இருந்தாலும், தந்தையின் நினைவாக அந்தக் கல்லைத் தன்னுடன் வைத்திருந்தார். தந்தையிடம் வெறுப்பு இருந்தபோதிலும், அந்தக் கல் அவருடைய கடந்தகாலத்துடன் டைகோவை இணைத்திருக்கும் ஒரு நினைவுப் பொருளாகத் திகழ்ந்தது.
யமகட்டாவில் குடியேறிய பிறகு, டைகோ புதிய வேலை தேடத் தொடங்குகிறார். அப்போது ஒரு வேலைவாய்ப்பு விளம்பரம் அவரது கவனத்துக்கு வருகிறது. அதில், இறந்தவர்களை அனுப்பி வைக்கும் பணிக்கான உதவியாளர் தேவைப்படுவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.
அந்த விளம்பரத்தைப் பார்த்த டைகோ, ஏதோ ஒரு பயண நிறுவனத்தில் வேலை கிடைக்கலாம் என்று நினைக்கிறார். அதனால், அதிகம் யோசிக்காமல் நேர்முகத் தேர்வுக்குச் செல்கிறார்.
அங்கு சென்றதும், அவர் எதிர்பார்த்தது போன்ற வேலை அல்ல என்பது தெரியவருகிறது. அந்த அலுவலகம், இறந்தவர்களின் உடல்களை இறுதிச் சடங்கிற்காக அலங்கரித்து தயார்படுத்தும் பணியைச் செய்யும் நிறுவனம்.
அங்கு பணிபுரியும் யூரிகோ காமிமுரா (கிமிகோ யோ) அவரை வரவேற்று, அந்த வேலையின் உண்மையான தன்மையை விளக்குகிறார்.
ஜப்பானிய மரபில், இறந்தவரின் உடலைக் குளிப்பாட்டி, ஆடை அணிவித்து, குடும்பத்தினர் இறுதியாகப் பார்ப்பதற்குத் தகுந்த வகையில் மரியாதையுடன் தயார் செய்யும் சடங்கு உள்ளது.
இந்தச் சடங்கைச் செய்வதில் பயிற்சி பெற்றவரே நோகான்ஷி எனப்படுகிறார். டைகோ விண்ணப்பித்திருந்த வேலையும் இதுதான்.
இறந்தவர்களின் உடல்களைத் தொடுவது, அவற்றைத் தயார்படுத்துவது போன்ற பணிகளை இதுவரை செய்திராத டைகோவுக்கு அந்த வேலையை ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக இருக்கிறது.
மரணத்தையும் இறந்தவர்களின் உடல்களையும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும்போது அவருக்கு இயல்பாகவே அருவருப்பும் தயக்கமும் ஏற்படுகின்றன.
இருப்பினும், அவருடைய புதிய முதலாளியான சசாகி (சுடோமு யமசாகி), அவரை உடனடியாகப் பணியில் அமர்த்துகிறார்.
வேலையை ஏற்றுக்கொண்டதற்காக முன்பணமாகவும் பணம் கொடுக்கிறார். வேலையின் தன்மை குறித்து இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத டைகோ, தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
ஆனால், இந்த வேலையைப் பற்றித் தனது மனைவி மிக்காவிடம் உண்மையைச் சொல்ல அவர் தயங்குகிறார்.
இறந்தவர்களின் உடல்களைத் தயார்படுத்தும் வேலை என்று தெரிந்தால் மிக்கா என்ன நினைப்பாள் என்ற அச்சம் அவருக்கு இருக்கிறது.
எனவே, தான் செய்யும் வேலையின் உண்மையான தன்மையை மறைத்து வைக்கிறார். புதிய வேலையில் சேர்ந்தாலும், அந்தப் பணியுடன் தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்வது அவருக்கு எளிதாக இல்லை.
டைகோவுக்கு முதன்முதலில் ஒதுக்கப்படும் பணி மிகவும் கடினமான அனுபவமாக அமைகிறது. வீட்டில் இறந்த ஒரு பெண்ணின் உடலைத் தயார்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது.
அந்தப் பெண் இறந்ததை யாரும் உடனடியாகக் கண்டுபிடிக்காததால், அவரது உடல் இரண்டு வாரங்களாகக் கவனிப்பாரின்றி நாறிக் கிடந்திருந்தது.
அந்த உடலைத் தயார்படுத்தும் பணியில் ஈடுபடும்போது, டைகோவுக்கு கடுமையான குமட்டல் ஏற்படுகிறது. மரணத்துடன் நேரடியாகத் தொடர்புடைய பணியைச் செய்வதற்குத் தன்னால் முடியுமா என்ற சந்தேகம் அவருக்குள் எழுகிறது.
அந்த அனுபவம் அவரை மனதளவிலும் பாதிக்கிறது. பின்னர், பேருந்தில் பயணம் செய்யும்போது, அவரது உடலில் இருந்து வரும் துர்நாற்றத்தை மற்றவர்கள் உணர்கிறார்கள்.
இதனால் அவர் அவமானமடைகிறார். புதிய வேலையின் காரணமாகத் தனக்குக் கிடைக்கும் சமூக அவமதிப்பையும் அசௌகரியத்தையும் உணரத் தொடங்குகிறார். அந்த வேலையைத் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் அவருக்குள் எழுகிறது.
அந்தச் சூழலில், சிறுவயதில் அடிக்கடி சென்ற பொதுக் குளியலறைக்குச் சென்று தன்னைச் சுத்தப்படுத்திக்கொள்ள டைகோ முடிவு செய்கிறார்.
அந்தக் குளியலறையை சுயாகோ யமஷிதா (கசுகோ யோஷியுகி) என்ற வயதான பெண் நடத்தி வருகிறார். அவர் டைகோவின் முன்னாள் பள்ளித் தோழர்களில் ஒருவரின் தாயும் ஆவார்.
சிறுவயது நினைவுகளுடன் தொடர்புடைய அந்த இடம், புதிய வேலையால் ஏற்பட்ட மன உளைச்சலுக்கு இடையே டைகோவுக்குச் சிறிது ஆறுதலை அளிக்கிறது.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, டைகோ தொடர்ந்து இறுதிச் சடங்குகளுக்கான பணிகளைச் செய்கிறார். ஆரம்பத்தில் அவருக்கு ஏற்பட்ட அருவருப்பும் தயக்கமும் மெல்ல மாறத் தொடங்குகின்றன.
ஒவ்வொரு முறையும் இறந்தவரின் உடலைக் கையாளும்போது, அந்த உடல் வெறுமனே ஒரு சடலம் அல்ல என்பதையும், ஒருகாலத்தில் வாழ்ந்து, உறவுகளை உருவாக்கி, பல உணர்வுகளுடன் இந்த உலகில் இருந்த ஒரு மனிதரின் உடல் என்பதையும் உணர்கிறார்.
இறந்தவரின் குடும்பத்தினர் தங்களுடைய அன்புக்குரியவரை இறுதியாகப் பார்க்கும்போது, அவர்களுடைய உணர்வுகளையும் துயரத்தையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார்.
உடலைக் கையாள்வதில் அவர் காட்டும் கவனமும் மரியாதையும், குடும்பத்தினருக்கு ஆறுதலை அளிக்கின்றன. தங்களுடைய அன்புக்குரியவர் அமைதியாகவும் கண்ணியமாகவும் இறுதிப் பயணத்துக்குத் தயார்படுத்தப்படுவதைப் பார்க்கும் குடும்பத்தினர், டைகோவுக்கு மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவிக்கிறார்கள்.
அந்த நன்றியுணர்வு, இதுவரை தாழ்வாக நினைத்திருந்த தனது வேலையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க அவருக்கு உதவுகிறது.
அந்தப் பணியில் ஒரு மனிதநேயமும் பொறுப்புணர்வும் இருப்பதை அவர் படிப்படியாகப் புரிந்துகொள்கிறார்.
இருப்பினும், அவர் செய்யும் தொழிலுக்கு சமூகத்தில் நல்ல மதிப்பு கிடைப்பதில்லை. மரணத்துடன் தொடர்புடைய வேலை என்பதால், இறந்தவர்களின் உடல்களைத் தொடுபவர்கள் அசுத்தமானவர்கள் என்ற பழைய நம்பிக்கை பலரிடம் நீடிக்கிறது.
இதனால் டைகோவும் அவருடைய குடும்பத்தினரும் பிறருடைய ஒதுக்குதலுக்கும் அவமதிப்புக்கும் ஆளாகிறார்கள். டைகோ தனது வேலையைப் பற்றித் தொடர்ந்து ரகசியமாக வைத்திருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
ஒருநாள், டைகோ இந்த வேலையைப் பயிற்சி செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு காணொளியை மிக்கா பார்க்க நேரிடுகிறது.
அதில், டைகோ இறந்தவரைப் போலப் படுத்துக்கொண்டு, உடலை எப்படித் தயார்படுத்துவது என்பதை விளக்கும் பயிற்சியில் பங்கேற்றிருப்பதைப் பார்க்கிறாள்.
அப்போதுதான் தனது கணவர் உண்மையில் என்ன வேலை செய்கிறார் என்பது அவளுக்குத் தெரியவருகிறது. அவர் தன்னிடம் உண்மையை மறைத்திருந்ததும் அவளுக்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது.
இறந்தவர்களின் உடல்களைக் கையாளும் வேலையைத் தனது கணவர் செய்வதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
இதனால் டைகோவுக்கும் மிக்காவுக்கும் இடையே கடுமையான கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது. அந்தத் தொழிலை விட்டுவிட்டு வேறு வேலை தேடுமாறு மிக்கா வலியுறுத்துகிறாள்.
ஆனால், டைகோ அந்த வேலையை உடனடியாக விட்டுவிடத் தயாராக இல்லை. தன்னுடைய பணியில் அர்த்தமும் மதிப்பும் இருப்பதை அவர் உணரத் தொடங்கியிருந்தார்.
இருந்தாலும், மனைவியின் எதிர்ப்பால் அவர்களுடைய குடும்ப வாழ்க்கை பாதிக்கப்படுகிறது. இறுதியில், மிக்கா டைகோவை விட்டுப் பிரிந்து டோக்கியோவில் இருக்கும் தனது பெற்றோரின் வீட்டுக்குச் செல்கிறாள்.
டைகோவின் பழைய பள்ளித் தோழரான யமஷிதா (டெட்டா சுகிமோட்டோ) கூட அவரது தொழிலை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்.
இறந்தவர்களின் உடல்களைத் தயார்படுத்தும் வேலையை டைகோ செய்வது தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறார்.
டைகோ அந்த வேலையை விட்டுவிட்டு, சமூகத்தில் மதிப்புள்ள வேறொரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று அவர் வற்புறுத்துகிறார்.
அதுவரை டைகோவையும் அவரது குடும்பத்தினரையும் தவிர்த்து வருகிறார். இதனால், டைகோவின் தொழில் அவருடைய திருமண வாழ்க்கையை மட்டுமல்லாமல், பழைய நட்புகளையும் பாதிக்கிறது.
சில மாதங்கள் கழித்து, மிக்கா மீண்டும் டைகோவிடம் திரும்பி வருகிறாள். அப்போது தான் கர்ப்பமாக இருப்பதாக அவள் தெரிவிக்கிறாள்.
விரைவில் அவர்களுக்குக் குழந்தை பிறக்கவிருப்பதால், தங்களுடைய குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி அவள் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறாள்.
தங்களுடைய குழந்தை வளர்ந்து பெரியவனாகும்போது, தனது தந்தையின் தொழிலைப் பெருமையாக நினைக்கக்கூடிய சூழல் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் விரும்புகிறாள்.
அதற்காக, டைகோ வேறு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற தனது விருப்பத்தை மீண்டும் தெரிவிக்கிறாள்.
இருவருக்கும் இடையே மீண்டும் வாக்குவாதம் ஏற்படுகிறது. டைகோ தனது தொழிலைத் தொடர விரும்புகிறார்;
மிக்காவோ குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையும் குழந்தையின் பார்வையில் தந்தையின் சமூக மதிப்பையும் நினைத்துக் கவலைப்படுகிறாள்.
இந்த வாக்குவாதம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே, டைகோவுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது.
சுயாகோ யமஷிதா இறந்துவிட்டதாகவும், அவரது உடலை இறுதிச் சடங்கிற்காகத் தயார்படுத்த வேண்டும் என்றும் தகவல் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
சுயாகோ, டைகோவின் சிறுவயது நினைவுகளுடன் தொடர்புடைய பொதுக் குளியலறையை நடத்தி வந்தவர்.
மிக்காவுக்கும் அவரை நன்றாகத் தெரியும். எனவே, இந்தச் செய்தி இருவரையும் பாதிக்கிறது. சுயாகோவின் உடலைத் தயார்படுத்தும் பொறுப்பு டைகோவிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.
இந்த முறை, அவர் தனது வேலையை மிக்காவிடமோ அல்லது அங்கு கூடியிருக்கும் குடும்பத்தினரிடமோ மறைக்க வேண்டியதில்லை.
சுயாகோவின் குடும்பத்தினர் முன்னிலையில், மிகுந்த கவனத்துடனும் மரியாதையுடனும் அவர் இறுதிச் சடங்குக்கான பணியைச் செய்கிறார்.
டைகோ உடலைத் தயார்படுத்தும் விதத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மிக்காவுக்கு, அவர் செய்யும் பணியின் தன்மை புரியத் தொடங்குகிறது.
இறந்தவரின் உடலை வெறுமனே கையாள்வது அல்ல அது; இறந்தவரின் கண்ணியத்தைக் காப்பாற்றி, குடும்பத்தினர் தங்களுடைய அன்புக்குரியவரை அமைதியாக வழியனுப்ப உதவும் பணி என்பதை அவள் உணர்கிறாள்.
அங்கு கூடியிருந்த யமஷிதாவின் குடும்பத்தினரும் டைகோவின் பணியைப் பார்த்து மதிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
இதுவரை அவரது தொழிலை ஏற்க மறுத்திருந்தவர்களிடம்கூட அவருக்கான மரியாதை உருவாகிறது.
இந்த அனுபவத்துக்குப் பிறகு, டைகோ வேலையை விட்டுவிட வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்துவதை மிக்கா நிறுத்துகிறாள்.
தனது கணவர் செய்யும் தொழிலின் பின்னால் இருக்கும் மனிதநேயத்தையும் பொறுப்பையும் அவள் புரிந்துகொள்கிறாள்.
இதனால், டைகோவுக்கும் மிக்காவுக்கும் இடையே ஏற்பட்டிருந்த கருத்து வேறுபாடு மெல்லத் தீரத் தொடங்குகிறது.
சுயாகோவின் இறுதிச் சடங்கின்போது, அவரது மகன் யமஷிதாவுக்கும் ஒரு முக்கியமான அனுபவம் ஏற்படுகிறது. தாயின் உடல் எரியூட்டப்படும் நிகழ்வை நேரடியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கிறது.
எரியூட்டும் உலையின் கதவில் இருக்கும் சிறிய துளை வழியாக, தாயின் உடல் எரியூட்டப்படுவதை அவர் பார்க்கிறார். அந்தத் தருணத்தில், இறப்பின் இயல்பையும் பிரிவின் உண்மையையும் அவர் எதிர்கொள்கிறார்.
அப்போது, எரியூட்டும் பணியைச் செய்யும் தொழிலாளி மரணத்தைப் பற்றிய மனதைத் தொடும் ஒரு நிகழ்வை அவரிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.
அந்த அனுபவம், தாயின் மறைவை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் இறப்பின் பொருளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் யமஷிதாவுக்கு உதவுகிறது.
இவ்வாறு, தனது தொழிலின் மூலம் பல குடும்பங்களின் துயரத்தை நேரில் காணும் டைகோ, மரணத்தைப் பற்றிய தனது புரிதலை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறார்.
பிறர் தன்னுடைய தொழிலை எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என்பதைவிட, அந்தப் பணியால் துயரத்தில் இருக்கும் குடும்பங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட ஆறுதல் கிடைக்கிறது என்பதையே அவர் முக்கியமாகக் கருதத் தொடங்குகிறார்.
ஆனால், அவரது சொந்தக் குடும்பத்தைச் சார்ந்த ஒரு சம்பவம், அவர் நீண்ட காலமாகத் தவிர்த்து வந்த கடந்தகாலத்தை மீண்டும் எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது.
சில காலத்துக்குப் பிறகு, டைகோவின் தந்தை இறந்துவிட்டதாகச் செய்தி வருகிறது. சிறுவயதில் தன்னையும் தனது தாயையும் விட்டுவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறிய தந்தை, அதன் பிறகு தன்னுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்ற நினைவு டைகோவின் மனத்தில் மீண்டும் எழுகிறது.
தந்தை தன்னைப் புறக்கணித்துவிட்டார் என்ற கோபமும், இத்தனை ஆண்டுகளாக அவருடன் எந்த உறவும் இல்லாமல் வாழ்ந்த வேதனையும் அவரை ஆட்கொள்கின்றன.
தனது தந்தையின் உடலைத் தயார்படுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்படும்போது, டைகோ அதனை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்.
மற்றவர்களின் குடும்பத்தினருக்காகத் தனது வேலையைச் செய்து வந்தாலும், தன்னைச் சிறுவயதில் கைவிட்ட தந்தைக்காக அதே பணியைச் செய்ய அவரால் முடியவில்லை.
எனவே, தனது அலுவலகத்தில் உள்ளவர்களிடம் தந்தையின் உடலைக் கையாளப் போவதில்லை என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார்.
அப்போது, அவருடன் பணிபுரியும் யூரிகோ ஒரு முக்கியமான உண்மையை அவரிடம் எடுத்துரைக்கிறார்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தானும் தனது சொந்த மகனை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டதாகவும், அதற்காகத் தனக்குள் இன்னும் குற்றவுணர்வு இருப்பதாகவும் அவர் தெரிவிக்கிறார்.
தனது கடந்தகாலத் தவறை நினைத்து வருந்தும் யூரிகோ, டைகோ தனது தந்தையைப் பற்றிய கோபத்திலேயே நின்றுவிடாமல், இந்த இறுதி வாய்ப்பையாவது பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.
அதனால், தந்தையின் உடலைத் தயார்படுத்தச் செல்லுமாறு டைகோவிடம் கூறுகிறார்.
ஆனால், தந்தையைப் பற்றிய கோபம் டைகோவுக்குள் இன்னும் வலுவாக இருப்பதால், யூரிகோவின் வார்த்தைகள் அவரை உடனடியாகச் சமாதானப்படுத்தவில்லை.
மாறாக, அவர் யூரிகோவிடம் கடுமையாகப் பேசிவிட்டு, கோபத்துடன் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்.
இருப்பினும், சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு தனது மனநிலையைத் தானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறார். தந்தையின் மீது இருக்கும் கோபத்தையும், இறந்தவரின் உடலை மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டிய தனது தொழில்முறைப் பொறுப்பையும் அவர் மீண்டும் சிந்திக்கிறார்.
இறுதியில், தந்தையின் உடலைப் பார்க்கச் செல்ல முடிவு செய்கிறார்.
மிக்காவும் அவருடன் செல்கிறாள். இருவரும் மற்றொரு கிராமத்துக்குச் சென்று, அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் டைகோவின் தந்தையின் உடலைப் பார்க்கிறார்கள்.
பல ஆண்டுகளாகத் தந்தையை நேரில் பார்த்திராததால், முதலில் அந்த உடலை டைகோவால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.
காலம் அவரது தந்தையின் தோற்றத்தை மாற்றியிருந்தது; சிறுவயதில் நினைவில் பதிந்திருந்த முகத்துக்கும் இப்போது அவருக்கு முன்னால் கிடக்கும் உடலுக்கும் இடையே வேறுபாடு இருந்தது.
அங்கு இருந்த உள்ளூர் இறுதிச் சடங்குப் பணியாளர்கள், டைகோவின் தந்தையின் உடலைக் கையாளும் விதம் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை.
உடலைக் கவனமின்றிக் கையாள்வதைக் கண்டு அவர் வருத்தமும் கோபமும் அடைகிறார். தந்தையின் மீது எவ்வளவு வெறுப்பு இருந்தாலும், இறந்த ஒருவரின் உடல் இவ்வாறு அலட்சியமாக நடத்தப்படுவதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
தனது தந்தையின் உடலைத் தானே தயார்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் முடிவு செய்கிறார்.
டைகோ தனது தந்தையின் உடலை மிகுந்த கவனத்துடனும் மரியாதையுடனும் தயார்படுத்தத் தொடங்குகிறார்.
உடலைச் சுத்தப்படுத்தி, ஆடை அணிவித்து, இறுதிப் பயணத்திற்குத் தேவையான வகையில் ஒழுங்குபடுத்தும் பணியைச் செய்யும்போது, அவர் தனது தொழிலில் கற்றுக்கொண்ட நுட்பங்களையும் அனுபவத்தையும் பயன்படுத்துகிறார்.
மற்றவர்களின் அன்புக்குரியவர்களுக்கு அவர் இதுவரை அளித்து வந்த மரியாதையை, இப்போது தனது தந்தைக்கும் அளிக்கிறார்.
அந்தப் பணியின்போது, டைகோவின் தந்தையின் கைகளுக்குள் ஒரு சிறிய கல் இறுக்கமாகப் பிடிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறார்.
அதை எடுத்துப் பார்க்கும்போது, அது பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தனது தந்தைக்குக் கொடுத்திருந்த கல் என்பதை அவர் அறிந்துகொள்கிறார்.
சிறுவயதில் தனது தந்தையிடமிருந்து பெற்ற கல்லைத் தான் பாதுகாத்து வைத்திருந்ததைப் போலவே, தந்தையும் அந்தக் கல்லை இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன்னுடன் வைத்திருந்திருக்கிறார்.
இந்தக் கண்டுபிடிப்பு டைகோவின் மனத்தில் ஆழமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தன்னை விட்டுச் சென்ற தந்தை, தன்னுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளாதவர் என்ற எண்ணத்திலேயே அவர் இத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருந்தார்.
ஆனால், தனது கல்லைத் தந்தை இறக்கும் வரை கைகளில் இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்ததைப் பார்க்கும்போது, அவர்களுக்கிடையேயான உறவு முற்றிலும் அழிந்துவிடவில்லை என்பதை அவர் உணர்கிறார்.
தந்தையின் செயல்களைப் பற்றிய தனது நினைவுகளுக்குள் மறைந்திருந்த சிறுவயது பாசம் மீண்டும் மேலெழுகிறது.
தந்தையின் முகத்தைப் பற்றிய சிறுவயது நினைவுகளும் டைகோவுக்கு மீண்டும் தெளிவாகத் திரும்புகின்றன.
நீண்ட காலமாகக் கோபத்தாலும் பிரிவின் வேதனையாலும் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நினைவுகள், இப்போது தந்தையை வேறொரு விதமாகப் பார்க்க அவருக்கு உதவுகின்றன.
தனது தந்தையின் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பின் இடத்தில், இழந்த உறவையும் அதனுடன் இணைந்திருந்த பாசத்தையும் அவர் உணரத் தொடங்குகிறார்.
டைகோ தனது தந்தையின் உடலைத் தயார்படுத்தும் பணியை முடிக்கிறார். இறந்தவரின் உடலை மரியாதையுடன் வழியனுப்பும் தனது தொழிலின் மூலம், தனது வாழ்க்கையில் தீர்க்கப்படாமல் இருந்த ஒரு தனிப்பட்ட உறவையும் அவர் எதிர்கொள்கிறார்.
பல ஆண்டுகளாகத் தன்னை விட்டு விலகியிருந்த தந்தையைப் பற்றிய தனது உணர்வுகளில் ஒரு மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
தந்தை உயிருடன் இருந்தபோது அவர்களுக்கிடையே நிகழாத உரையாடல்களும் வெளிப்படுத்தப்படாத உணர்வுகளும், அந்த இறுதிச் சடங்கின் வழியாக டைகோவின் மனத்தில் புதிய அர்த்தத்தைப் பெறுகின்றன.
இறுதியாக, டைகோ தனது தந்தையிடமிருந்து மீண்டும் கண்டெடுத்த அந்தக் கல்லை மென்மையாகக் கையில் ஏந்திக்கொள்கிறார்.
பின்னர், மிக்காவின் கர்ப்பமாக இருக்கும் வயிற்றின் மீது அந்தக் கல்லை மெதுவாக வைக்கிறார். தனது தந்தையிடமிருந்து சிறுவயதில் பெற்ற கல், இப்போது அவருடைய பிறக்காத குழந்தையுடனான உறவின் அடையாளமாக மாறுகிறது.
தலைமுறைகளுக்கு இடையே தொடரும் நினைவுகளையும், பிரிவுகளைக் கடந்தும் நிலைத்திருக்கும் பாசத்தையும் அந்தச் செயல் வெளிப்படுத்துகிறது.
தந்தையுடனான தனது உறவின் இறுதி அத்தியாயத்தை முடித்துக்கொள்ளும் அதே நேரத்தில், தனது குழந்தையுடன் உருவாகவிருக்கும் புதிய உறவையும் டைகோ மனதளவில் ஏற்றுக்கொள்கையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
