ஒரு பாடல் இரண்டு மனிதர்களுக்கு இடையே வார்த்தைகளால் உருவாக்க முடியாத ஓர் உறவை உருவாக்க முடியுமா?
இசை என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கா, அல்லது மனிதர்கள் தங்களுக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கும் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் மொழியா?
இத்தகைய நுட்பமான கேள்விகளை எந்தவிதமான தத்துவப் பிரசங்கமும் இல்லாமல், இசையையும் மனித உணர்வுகளையும் இணைத்து ஆராயும் திரைப்படம்தான் 2007 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஐரிஷ் திரைப்படமான ‘ஒன்ஸ்’ (Once).
இயக்குநர் ஜான் கார்னி எழுதி இயக்கிய இந்த 86 நிமிடத் திரைப்படம், மிக எளிய வாழ்க்கைச் சூழல்களுக்குள் இசை எவ்வாறு ஆழமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதை மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான சிறப்பு அதன் கதை சொல்லும் முறையில் இருக்கிறது. வழக்கமான இசைத் திரைப்படங்களில் பாடல்கள் கதையின் வேகத்தை அதிகரிக்கவோ, உணர்ச்சிகளை அலங்கரிக்கவோ பயன்படுத்தப்படும்.
ஆனால் இத்திரைப்படத்தில் இசையே திரைப்படத்தின் மொழியாக மாறுகிறது. கதாபாத்திரங்கள் தங்களுடைய மனநிலையை விளக்குவதற்குப் பதிலாக இசையின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
பாடல்களும் காட்சிகளும் தனித்தனியாக இயங்காமல் ஒன்றையொன்று நிறைவு செய்கின்றன. இதனால் இசை என்பது கதைக்குள் இடம்பெறும் ஓர் அம்சமாக இல்லாமல், திரைப்படத்தின் அடிப்படை வெளிப்பாட்டு முறையாக உருவெடுக்கிறது.
இயக்குநர் ஜான் கார்னியின் அணுகுமுறை இந்தப் படைப்பின் தனித்துவத்திற்கு முக்கியக் காரணம். முன்னாள் இசைக்கலைஞராக இருந்த அவரது அனுபவம், இசைக்கலைஞர்களின் உலகத்தையும் அவர்களுடைய படைப்புப் போராட்டங்களையும் இயல்பாகப் பதிவு செய்ய உதவியிருக்கிறது.
இசையின் மீது கொண்ட ஆர்வம், படைப்பாளிகளின் பொருளாதாரச் சிக்கல்கள், தங்களுடைய திறமையை உலகிற்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற கனவு ஆகியவை செயற்கையான நாடகத்தன்மையின்றி காட்சிகளுக்குள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்கும் அவர்களுடைய கலைக்கான கனவுகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை இயக்குநர் நுட்பமாக அணுகியிருக்கிறார்.
காலஞ்சென்ற க்ளென் ஹன்சார்ட் நடித்திருக்கும் ஆண் கதாபாத்திரமும், மார்கெட்டா இர்க்லோவா நடித்திருக்கும் பெண் கதாபாத்திரமும் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான மையமாக விளங்குகின்றன.
இருவருமே தொழில்முறை இசைக்கலைஞர்கள் என்பதால் அவர்களுடைய நடிப்பில் இசையின் மீதான உண்மையான ஈடுபாடு வெளிப்படுகிறது.
குறிப்பாக, பாடல்களைப் பாடும் தருணங்களில் அவர்களுடைய உடல்மொழியும் முகபாவங்களும் இசையுடன் இயல்பாக இணைகின்றன.
தொழில்முறை நடிகர்களின் நேர்த்தியான நடிப்பைவிட, தங்களுடைய உண்மையான அனுபவங்களிலிருந்து வெளிப்படும் உணர்வுகளுக்கு இத்திரைப்படம் முக்கியத்துவம் அளித்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இருவருக்கிடையிலான புரிதலும் நெருக்கமும் மிகச் சிறிய உரையாடல்கள் மற்றும் இசை நிகழ்வுகளின் வழியாக வெளிப்படுகின்றன.
இப்படத்தின் பாடல்கள் தனித்தனியான இசைத் தொகுப்புகளாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் அக உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வழிகளாக அமைந்துள்ளன.
குறிப்பாக, க்ளென் ஹன்சார்ட் மற்றும் மார்கெட்டா இர்க்லோவா இணைந்து உருவாக்கிய ‘ஃபாலிங் ஸ்லோலி’ பாடல், இசையின் வழியாக மனிதர்களிடையே உருவாகும் உணர்ச்சிப் பிணைப்பை மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது.
இப்பாடலின் எளிமையும் இசையமைப்பின் நேர்மையும் அதன் உணர்ச்சித் தாக்கத்தை அதிகரிக்கின்றன. இதற்காக இருவரும் சிறந்த அசல் பாடலுக்கான ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்றது, திரைப்படத்தின் இசைக்கு உலகளவில் கிடைத்த அங்கீகாரமாகும்.
‘இஃப் யூ வாண்ட் மீ’, ‘கோல்டு’, ‘வென் யுவர் மைண்ட்ஸ் மேட் அப்’, ‘தி ஹில்’ ஆகிய பாடல்களும் படத்தின் இசை அனுபவத்தைப் பல்வேறு உணர்வுத் தளங்களுக்கு விரிவுபடுத்துகின்றன.
குறிப்பாக இசைப்பதிவுக் காட்சிகளில் இயக்குநரின் இசை சார்ந்த புரிதல் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ஒரு பாடல் உருவாகும்போது இசைக்கலைஞர்களிடையே ஏற்படும் ஒருங்கிணைப்பு, ஒவ்வொருவருடைய தனித்துவமான பங்களிப்பு, இசையின் வழியாக உருவாகும் கூட்டுப் படைப்பாற்றல் ஆகியவை காட்சிகளின் இயல்பான ஓட்டத்தில் வெளிப்படுகின்றன.
இசைக்கருவிகளின் ஒலிகளும் குரல்களும் ஒன்றோடொன்று இணையும் விதம், பார்வையாளரையும் அந்தப் படைப்புச் செயல்பாட்டின் ஓர் அங்கமாக உணரச் செய்கிறது.
பின்னணி இசையின் துணையின்றியே பாடல்களின் உண்மையான ஒலியும் உணர்வும் காட்சிகளைத் தாங்கிச் செல்கின்றன.
ஒளிப்பதிவாளர் டிம் ஃப்ளெமிங்கின் பங்களிப்பும் திரைப்படத்தின் இயல்பான அழகியலுக்கு வலுசேர்க்கிறது. டப்ளின் நகரத்தின் உண்மையான வீதிகள், சிறிய கடைகள், இசைக்கடைகள், வீடுகள் என அன்றாட வாழ்க்கையின் பகுதிகளே காட்சியமைப்பின் அடித்தளமாகின்றன.
செயற்கையான அழகூட்டல்களைத் தவிர்த்து, இயற்கையான வெளிச்சத்தையும் உண்மையான இடங்களையும் பயன்படுத்தியிருப்பது காட்சிகளுக்கு ஆவணப்படத் தன்மையிலான நெருக்கத்தை அளிக்கிறது.
நீண்ட குவியநீள ஒளிப்பதிவு முறையின் பயன்பாடும், தெருக்களில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகளின் இயல்பான தன்மையும் பார்வையாளரை அந்த நகரத்தின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் அழைத்துச் செல்கின்றன. படத்தொகுப்பும் காட்சிகளின் இயல்பான ஓட்டத்தைப் பாதுகாக்கிறது.
இத்திரைப்படத்தின் தயாரிப்பு முறையே அதன் கலைநோக்கைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. வெறும் ஒரு லட்சத்து பன்னிரண்டாயிரம் யூரோ செலவில் உருவாக்கப்பட்ட இப்படம், 17 நாட்களில் படமாக்கப்பட்டது.
மிகக் குறைந்த படக்குழுவினருடன், இயக்குநர் தனது சம்பளத்தையும் இரண்டு முதன்மை நடிகர்களுக்கு வழங்கியதுடன், திரைப்படம் வெற்றியடைந்தால் அதன் வருவாயில் அனைவருக்கும் பங்கு அளிப்பதாக உறுதியளித்திருந்தார்.
இயற்கையான வெளிச்சம், நண்பர்களின் வீடுகள், உண்மையான நகர வீதிகள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்திய தயாரிப்பு முறை, குறைந்த செலவு என்பது கலைத்தரத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.
குறிப்பாக இசை சார்ந்த படைப்பில் உண்மையான இசைக்கலைஞர்களின் பங்களிப்பை முதன்மைப்படுத்தியிருப்பது படத்தின் நம்பகத்தன்மையை அதிகரிக்கிறது.
இத்திரைப்படம் மனித உறவுகளை அணுகும் விதத்திலும் தனித்துவமானது. காதல், தனிமை, புரிதல், கலை மீதான அர்ப்பணிப்பு, தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள் போன்றவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய உணர்வுகளாக வெளிப்படுகின்றன.
மனிதர்கள் தங்களுடைய உணர்வுகளை எப்போதும் நேரடியாகச் சொல்லிவிட முடியாது என்பதையும், சில நேரங்களில் இசை அவர்களுக்கிடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கும் மொழியாக மாறுகிறது என்பதையும் படம் உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், தனிப்பட்ட உறவுகளையும் மனிதர்களின் வாழ்க்கைச் சூழல்களையும் எளிமைப்படுத்தாமல் அணுகுகிறது.
இதனால் இது வெறும் காதல் இசைத் திரைப்படமாகச் சுருங்கிவிடாமல், மனிதர்களின் தனிப்பட்ட கனவுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் ஆராயும் படைப்பாக விரிவடைகிறது.
திரைப்படம் வெளியானபோது விமர்சன ரீதியாகப் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 159 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 97 சதவீத ஆதரவையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 33 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100-க்கு 88 மதிப்பெண்களையும் பெற்றது.
2007 ஆம் ஆண்டு சிறந்த வெளிநாட்டுத் திரைப்படத்திற்கான இன்டிபெண்டன்ட் ஸ்பிரிட் விருதையும் வென்றது. பின்னர் இதன் இசை நாடக வடிவம் பிராட்வே மேடையில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்று எட்டு டோனி விருதுகளை வென்றது.
ஒரு குறைந்த செலவிலான சுயாதீனத் திரைப்படம் உலகளாவிய அளவில் இத்தகைய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றிருப்பது அதன் படைப்பாற்றலுக்கும் இசையின் மொழி எல்லைகளைக் கடக்கும் ஆற்றலுக்கும் சான்றாகும்.
‘ஒன்ஸ்’ திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் எளிமையைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு ஆழமான உணர்ச்சிகளை உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது.
இசையை நேசிப்பவர்கள் மட்டுமல்லாமல், மனித உறவுகளின் நுட்பங்களையும் வாழ்க்கையில் உருவாகும் எதிர்பாராத உணர்வுப் பிணைப்புகளையும் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் அனைவரும் ரசிக்கக்கூடிய படைப்பு இது.
பிரம்மாண்டமான காட்சிகளோ சிக்கலான கதை அமைப்போ இல்லாமலேயே ஒரு திரைப்படம் பார்வையாளரின் மனதில் நீண்ட காலம் தங்க முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறது.
இசை சில நேரங்களில் வார்த்தைகளைவிட உண்மையாகப் பேசுகிறது; அந்த உண்மையைத் திரைப்பட மொழியாக மாற்றியிருக்கும் ஜான் கார்னியின் ‘ஒன்ஸ்’, இசையையும் மனிதநேயத்தையும் ஒரே அனுபவமாக உணர விரும்பும் ஒவ்வொரு சினிமா ரசிகரும் தவறவிடக்கூடாத ஓர் அழகான இசை சினிமா.
===============================
படத்தின் கதை:-
அயர்லாந்தின்,டப்ளின் நகரின் கிராஃப்டன் தெருவில், முப்பது வயதைக் கடந்த ஓர் இளைஞன் (க்ளென் ஹன்சார்ட்) தனது கித்தாரை வாசித்துப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறான்.
தெருவில் பாடுவதன் மூலம் கிடைக்கும் பணத்தைக் கொண்டு அவன் வாழ்க்கையை நடத்துகிறான். அன்றாடம் தெருவில் பாடுவதும், இசை நிகழ்த்துவதும் அவனுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கின்றன.
ஒருநாள் அவன் பாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, அங்கு வரும் ஒருவன் அவன் சம்பாதித்த பணத்தைத் திருடிச் செல்கிறான்.
இதைக் கண்ட இளைஞன், தனது பணத்தைத் திருடியவனைத் துரத்திச் செல்கிறான். அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு, அவனுடைய பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பத்தொன்பது வயது செக் நாட்டுப் பெண் (மார்கெட்டா இர்க்லோவா) அவனிடம் வந்து பேசுகிறாள்.
அவள் பத்திரிகைகளையும் பூக்களையும் விற்று வாழ்க்கை நடத்துபவள். அவனுடைய பாடல்களால் ஈர்க்கப்பட்ட அவள், அவை எதைப் பற்றியவை என்று ஆர்வத்துடன் கேட்கிறாள். இருவருக்கும் இடையே உரையாடல் தொடங்குகிறது.
அந்த இளைஞன் பகல் நேரத்தில் வாகும் க்ளீனர் கருவிகளைப் பழுதுபார்க்கும் வேலையும் செய்வதை அறிந்த பெண், தன்னிடம் பழுதடைந்த அத்தகைய கருவி ஒன்று இருப்பதாகச் சொல்கிறாள்.
அதைச் சரிசெய்து தரும்படி அவனிடம் கேட்கிறாள். மறுநாள் அந்தப் பழுதடைந்த கருவியைக் கொண்டுவந்து அவனைச் சந்திக்கிறாள். அப்போது அவளும் இசையில் ஆர்வமுள்ளவள் என்றும், தானும் இசைக்கருவிகளை வாசிப்பவள் என்றும் அவனிடம் தெரிவிக்கிறாள். இதனால் இருவருக்கும் இடையிலான அறிமுகம் மேலும் நெருக்கமாகிறது.
அந்தப் பெண் வழக்கமாகச் சென்று பியானோ வாசிக்கும் ஓர் இசைக் கடைக்கு அவள் இளைஞனை அழைத்துச் செல்கிறான்.
அங்கே அவள் பியானோ வாசிக்கிறாள். அவளுடைய இசை ஆர்வத்தை அறிந்துகொள்ளும் இளைஞன், தான் உருவாக்கிய பாடல்களில் ஒன்றான “ஃபாலிங் ஸ்லோலி” என்ற பாடலை அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறான்.
இருவரும் சேர்ந்து அந்தப் பாடலைப் பாடி, இசைக்கருவிகளை வாசிக்கிறார்கள். இவ்வாறு இசையின் வழியாக அவர்களுக்கிடையே நெருக்கம் உருவாகிறது.
பின்னர் அவளைத் தனது தந்தையின் கடைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அவனுடைய தந்தை வாகும் க்ளீனர் கருவிகளைப் பழுதுபார்க்கும் சிறிய கடையை நடத்தி வருகிறார். அங்கே அந்தப் பெண்ணைத் தனது தந்தைக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறான்.
அதன் பிறகு அவளைத் தனது அறைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அப்போது அவள் அன்றிரவு அங்கே தங்க வேண்டும் என்று கேட்கிறான்.
அவனுடைய இந்தக் கேள்வியால் பெண் வருத்தமடைந்து அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள். ஆனால் இந்தப் பிரிவு நீடிப்பதில்லை. மறுநாள் இருவரும் மீண்டும் சந்தித்து, முந்தைய நாளில் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பைச் சரிசெய்துகொள்கிறார்கள்.
அதன்பிறகு ஒரு வாரம் முழுவதும் இருவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து பாடல்களை எழுதுவதிலும், இசைப் பயிற்சி செய்வதிலும், பாடல்களைப் பதிவு செய்வதிலும் ஈடுபடுகிறார்கள்.
இளைஞன் உருவாக்கிய பாடல்களில் ஒன்றுக்கு அந்தப் பெண் வரிகளை எழுதுகிறாள். “இஃப் யூ வாண்ட் மீ” என்ற அந்தப் பாடலை அவள் தெருவில் நடந்துசெல்லும்போது தனக்குத்தானே பாடிக்கொள்கிறாள்.
இருவரும் இசையில் இணைந்து செயல்படத் தொடங்கியதால், அவர்களுடைய இசை முயற்சியில் மற்றவர்களும் கூட பங்கேற்கிறார்கள்.
ஒரு விருந்தின்போது அங்கிருந்தவர்கள் தன்னிச்சையாக இசை நிகழ்த்துகிறார்கள். அந்த நிகழ்ச்சியில் “கோல்ட்” என்ற பாடலும் இடம்பெறுகிறது.
இதற்கிடையில், இளைஞன் தனது முன்னாள் காதலியைப் பற்றிய நினைவுகளில் இருந்து முழுமையாக விடுபடவில்லை.
அவள் அவனைப் பிரிந்து லண்டனுக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவளை நினைத்துத் தனது மனவேதனையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் “லைஸ்” என்ற பாடலை உருவாக்குகிறான்.
அவனுடைய முன்னாள் காதலியை மீண்டும் சந்தித்து உறவைச் சரிசெய்துகொள்ள வேண்டும் என்று அந்தப் பெண் அவனை ஊக்குவிக்கிறாள்.
அவனுடைய கடந்தகாலக் காதல் வாழ்க்கையைப் பற்றி அவள் அறிந்துகொண்டிருந்தாலும், அவன் தனது வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதில் அவள் அக்கறை காட்டுகிறாள்.
ஒருநாள் அந்தப் பெண் அவனைத் தனது வீட்டிற்கு அழைக்கிறாள். அங்கே சென்ற இளைஞன், அவள் தனது தாயுடனும் ஒரு சிறு குழந்தையுடனும் வசித்து வருவதை அறிந்துகொள்கிறான்.
இதுவரை அவளுடன் இசை தொடர்பாக மட்டுமே பழகியிருந்த அவனுக்கு, அவளுடைய குடும்ப வாழ்க்கையையும் பொறுப்புகளையும் நேரடியாக அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.
அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை இசை உலகத்துக்கு அப்பாற்பட்ட பல பொறுப்புகளைக் கொண்டிருப்பதை அவன் புரிந்துகொள்கிறான்.
இந்நிலையில், தனது பாடல்களைப் பதிவு செய்து ஒரு இசைத் தொகுப்பாக உருவாக்கி, அதை எடுத்துக்கொண்டு லண்டனுக்குச் செல்ல இளைஞன் முடிவெடுக்கிறான்.
அங்கே தனது இசைக்கு வாய்ப்பு தேட வேண்டும் என்பதே அவனுடைய நோக்கம். லண்டனுக்குச் செல்வதற்கு முன்பு பாடல்களைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்பதால், அந்தப் பெண்ணிடம் தன்னுடன் இணைந்து பாடல்களைப் பதிவு செய்ய உதவுமாறு கேட்கிறான்.
அவளும் அதற்கு ஒப்புக்கொள்கிறாள். இதற்குத் தேவையான பணத்தை தேற்றுவதற்காக இருவரும் வங்கியில் கடன் பெறுகிறார்கள். பின்னர் ஒரு இசைப் பதிவு நிலையத்தில் நேரத்தையும் முன்பதிவு செய்கிறார்கள்.
இந்தத் தயாரிப்புகளுக்கு இடையில், அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏற்கெனவே செக் குடியரசில் ஒரு கணவர் இருப்பதை இளைஞன் அறிந்துகொள்கிறான்.
அவளுடைய திருமண வாழ்க்கை பற்றிய இந்த உண்மை அவனுக்கு முன்பே தெரியாது. இதனால் அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிய புதிய விவரம் அவனுக்குத் தெரியவருகிறது.
அவள் இன்னும் தனது கணவரைக் காதலிக்கிறாளா என்று இளைஞன் அவளிடம் கேட்கிறான். அதற்கு அவள் செக் மொழியில் “மிலுயு தேபே” என்று பதிலளிக்கிறாள். அதன் பொருள், “நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்” என்பதாகும்.
ஆனால் அந்தப் பதிலின் பொருளை இளைஞனிடம் நேரடியாக மொழிபெயர்த்துச் சொல்லாமல், அதைத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்கிறாள்.
பாடல்களைப் பதிவு செய்வதற்காக இருவரும் மற்ற தெரு இசைக் கலைஞர்களையும் இணைத்துக்கொண்டு ஒரு குழுவை உருவாக்குகிறார்கள்.
பின்னர் அனைவரும் இசைப் பதிவு நிலையத்திற்குச் செல்கிறார்கள். அங்கே அவர்களுடைய பாடல்களைப் பதிவு செய்யும் பணி தொடங்குகிறது.
இசைப் பதிவு நிலையத்தின் பொறியாளரான ஈமன், இசை உலகில் பல அனுபவங்களைக் கடந்ததால் சலிப்படைந்த மனநிலையுடன் இருக்கிறார்.
ஆனால் அந்தக் குழுவினர் முதன்முதலில் “வென் யுவர் மைண்ட்ஸ் மேட் அப்” என்ற பாடலைப் பாடி இசைக்கும்போது, அவர்களுடைய இசை நடத்தல் அவரைக் கவர்கிறது.
இதனால் அந்தக் குழுவினரின் இசைப் பதிவு முயற்சி நல்ல முறையில் முன்னேறுகிறது.
இரவு முழுவதும் நீடிக்கும் இசைப் பதிவுப் பணியின் இடையே, அதிகாலை நேரத்தில் சிறிது ஓய்வு கிடைக்கிறது.
அப்போது அந்தப் பெண், காலியாக இருந்த இசைப் பதிவு அறையில் ஒரு பியானோ இருப்பதைக் காண்கிறாள்.
அதன் அருகில் சென்று அமர்ந்து, தான் சொந்தமாக உருவாக்கிய பாடல்களில் ஒன்றான “தி ஹில்” என்ற பாடலை வாசித்து இளைஞனுக்குக் கேட்கச் செய்கிறாள்.
இதுவரை அவள் அவனுடைய பாடல்களைப் பாடுவதிலும் அவற்றுக்கு வரிகள் எழுதுவதிலும் பங்கேற்றிருந்தாள். இப்போது தனது சொந்த இசையையும் அவனுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறாள்.
இரவு முழுவதும் நடைபெற்ற இசைப் பதிவு அமர்வு முடிவடைகிறது. அதன் பிறகு இருவரும் ஒன்றாக நடந்துசென்று வீடு திரும்புகிறார்கள்.
பிரிந்து செல்லும் முன்பு அந்தப் பெண், தனது கணவருடன் பேசியதாகவும், அவர் செக் குடியரசிலிருந்து டப்ளினுக்கு வந்து தன்னுடன் வாழப்போவதாகவும் இளைஞனிடம் தெரிவிக்கிறாள்.
இதனால் அவளுடைய குடும்ப வாழ்க்கை மீண்டும் ஒன்றிணையப்போகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியவருகிறது.
இளைஞன் விரைவில் லண்டனுக்குப் புறப்பட வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கு முன்பு தனது கடைசி இரவை அவளுடன் கழிக்க வேண்டும் என்று அவளிடம் கேட்கிறான்.
அவனுடைய வேண்டுகோளுக்கு அவள் முதலில் இணங்குவதில்லை. ஆனால் அவன் தொடர்ந்து வற்புறுத்தியதால், இறுதியில் வருவதாகச் சம்மதிக்கிறாள்.
எனினும், அவள் அந்தச் சந்திப்புக்கு வருவதில்லை. இளைஞன் அவளைத் தேடிப் பார்க்கிறான். ஆனால் அவளைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இதனால் விமானத்தில் புறப்படுவதற்கு முன்பு அவளிடம் நேரில் விடைபெறவும் அவனால் முடியாமல் போகிறது.
லண்டனுக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்பு, தாங்கள் இணைந்து உருவாக்கிய இசைப் பதிவைத் தனது தந்தைக்குக் கேட்கச் செய்கிறான்.
இதுவரை அவனுடைய இசை முயற்சியில் அதிக ஆர்வம் காட்டாத தந்தை, அந்தப் பதிவைக் கேட்ட பிறகு அவனுக்கு உதவ முன்வருகிறார்.
லண்டனில் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்குத் தேவையான பணத்தை அவனுக்குக் கொடுக்கிறார். இதனால் தனது இசைக் கனவைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல அவனுக்குத் தந்தையின் ஆதரவும் கிடைக்கிறது.
விமான நிலையத்திற்குச் செல்வதற்கு முன்பு, அந்தப் பெண்ணுக்காக இளைஞன் ஒரு பியானோவை வாங்குகிறான்.
அதை அவளுடைய வீட்டிற்குக் கொண்டுசென்று சேர்ப்பதற்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்கிறான். பின்னர் லண்டனில் இருக்கும் தனது முன்னாள் காதலியைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்கிறான்.
தான் விரைவில் லண்டனுக்கு வரப்போகிறேன் என்று அவளிடம் தெரிவிக்கிறான். அவனுடைய வருகையை அறிந்த முன்னாள் காதலி மகிழ்ச்சியடைகிறாள்.
இளைஞன் லண்டனுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, அந்தப் பெண்ணின் கணவர் டப்ளினுக்கு வந்து அவளுடன் மீண்டும் இணைகிறார்.
இருவரும் ஒன்றாக வாழத் தொடங்குகிறார்கள். இளைஞன் அவளுக்காக வாங்கிய பியானோவும் அவளுடைய வீட்டிற்கு வந்து சேர்கிறது.
அந்தப் பெண் தனது வீட்டில் அமர்ந்து அந்தப் பியானோவை வாசிக்கிறாள். இவ்வாறு, இசையின் வழியாக ஒருவரையொருவர் சந்தித்து, பாடல்களை உருவாக்கி, தங்களுடைய வாழ்க்கையில் புதிய பாதைகளைத் திறந்துகொண்ட இருவரின் கதை நிறைவடைகிறது.
ஒன்ஸ் திரைப்படத்தின் இறுதியில், க்ளென் ஹன்சார்ட் நடித்த இளைஞன் லண்டனுக்குப் புறப்படுகிறான். அவனுடன் வாழ்க்கையைத் தொடர முடியாத பெண்ணுக்காக, ஒரு பியானோவை வாங்கி அவளுடைய வீட்டிற்கு அனுப்பிவைக்கிறான்.
இருவரும் இணைந்து உருவாக்கிய இசையும், பகிர்ந்துகொண்ட நினைவுகளும் அவளிடம் நிலைத்திருக்கின்றன. அந்தப் பிரிவு சோகமானதாக இருந்தாலும், அவன் அவளுடைய வாழ்க்கையில் விட்டுச்சென்ற இசைப் பரிசு ஒரு அழகான நினைவாக மாறுகிறது.
ஆனால் இன்று அந்தக் காட்சியை நினைக்கும்போது இதயம் கனக்கிறது. க்ளென் ஹன்சார்ட் 2026 ஜூலை 29 அன்று டப்ளினில் நிகழ்ந்த மோட்டார் சைக்கிள் விபத்தில் தனது 56-ஆவது வயதில் உயிரிழந்தார்.
திரைப்படத்தில் அவர் விட்டுச்சென்றது ஒரு பியானோ; நிஜ வாழ்க்கையில் நமக்காக விட்டுச்சென்றது காலத்தால் அழிக்க முடியாத இசை. மார்கெட்டா இர்க்லோவாவுடன் அவர் பாடிய “ஃபாலிங் ஸ்லோலி” ஒலிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்தக் குரலின் வழியாக அவர் நம்மிடையே மீண்டும் உயிர்பெறுவார்.
திரைப்படத்தில் ஒரு பிரிவு நினைவாக மாறியது; வாழ்க்கையில் ஒரு கலைஞனின் பிரிவு அவரது இசையை இன்னும் ஆழமாக உணரச் செய்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
