சில திரைப்படங்கள் தனித்துவமானவை, ஒரு பெண்ணின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுவதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒரு காலகட்டத்தின் சமூகக் கொடுமைகளையும் மனித உரிமைகளையும் நம் கண்முன் நிறுத்தும்,நம்மை பதற வைக்கும்.
ஆட்ரி திவானின் ‘ஹேப்பனிங்’ Happening, 2021அத்தகைய திரைப்படம்.
ஒரு பெண்ணின் உடல், அவளுடைய எதிர்காலம், அவளுடைய தனிப்பட்ட முடிவுகள் ஆகியவற்றின் மீது சமூகமும் சட்டமும் எவ்வளவு அதிகாரம் செலுத்த முடியும் என்ற பதற்றமான கேள்வியை இந்தப் படம் எழுப்புகிறது.
கருக்கலைப்பு சட்டவிரோதமாக இருந்த 1963ஆம் ஆண்டின் பிரான்ஸைப் கதைக்களமாகக் கொண்டாலும்,கடந்த காலத்தைப் பற்றிய ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை.
பெண்களின் பாதுகாப்பான மருத்துவ உரிமை மறுக்கப்படும்போது உருவாகும் அச்சத்தையும் அவலத்தையும் பார்வையாளரின் மனதில் நேரடியாகப் பதிய வைக்கிறது.
இந்தத் திரைப்படத்தை ருமேனிய இயக்குநர் கிறிஸ்டியன் முங்கியுவின் 4 Months, 3 Weeks and 2 Days and later 2007 திரைப்படத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது மிகவும் பொருத்தமானது.
இரு திரைப்படங்களுமே சட்டவிரோதமான கருக்கலைப்பை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றின் அணுகுமுறையில் தனித்துவமான வேறுபாடுகள் உள்ளன.
ஒரு பெண்ணின் உயிரையும் கண்ணியத்தையும் ஆபத்துக்குள்ளாக்கும் சமூக அமைப்பை இரு படங்களும் மிக நெருக்கமாகப் பதிவு செய்கின்றன.
பாதுகாப்பான மருத்துவ வசதி மறுக்கப்படும் சூழலில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் அச்சம், ரகசியம், சமூகப் புறக்கணிப்பு, உடல் வேதனை ஆகியவை இந்த இரு படங்களையும் ஆழமான உணர்ச்சிப் படைப்புகளாக மாற்றுகின்றன.
ஆட்ரி திவான் இந்தப் படத்தை இயக்கிய விதத்தில் மிக முக்கியமான அம்சம், பார்வையாளர்களை ஆனின் வாழ்க்கையைத் தொலைவில் இருந்து வேடிக்கை பார்ப்பவர்களாக வைத்திருக்காமல், அவளுடைய அனுபவத்திற்கு மிக அருகில் கொண்டுசெல்வதுதான்.
இதற்காகவே ஒளிப்பதிவாளர் லாரன்ட் டாங்கியின் கேமரா பெரும்பாலும் கதாநாயகியை நெருக்கமாகப் பின்தொடர்கிறது.
அவளுடைய முகபாவனைகள், உடல் மொழி, சுற்றியுள்ள மனிதர்களுடனான இடைவெளி என ஒவ்வொன்றும் காட்சிகளின் வழியாக வெளிப்படுகின்றன.
நீண்ட காட்சிகளும் இயல்பான கேமரா நகர்வுகளும் பதற்றத்தை உருவாக்குகின்றன. வேகமான படத்தொகுப்பின் மூலம் அதிர்ச்சியைத் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு சூழலுக்குள் பார்வையாளரை நீண்ட நேரம் இருக்கச் செய்வதன் மூலம் மன அழுத்தத்தை உணர வைக்கிறார் இயக்குநர்.
இதில்தான் 4 Months, 3 Weeks and 2 Days and later திரைப்படத்துடனான ஒற்றுமையும் வேறுபாடும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
அந்தப் படத்திலும் சட்டவிரோதக் கருக்கலைப்பின் பின்னணியில் பெண்களின் அச்சம், அவமானம், பாதுகாப்பற்ற நிலை ஆகியவை மிக இயல்பான காட்சிமொழியில் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.
இரு படங்களுமே பார்வையாளருக்கு வசதியான இடைவெளியை வழங்குவதில்லை. ஆனால், ‘ஹேப்பனிங்’ திரைப்படம் கதாநாயகியின் தனிப்பட்ட அனுபவத்தையும் கல்வி, இளமை, எதிர்காலம், சமூக எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றுடனான அவளுடைய உறவையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது.
4 Months, 3 Weeks and 2 Days and later திரைப்படத்தின் அணுகுமுறையில் நெருக்கடியான சூழலில் உருவாகும் மனித உறவுகளும் அதிகாரச் சமநிலையின்மையும் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகின்றன.
இரண்டிலும் பதற்றம் என்பது திடீர் அதிர்ச்சிகளால் உருவாவதில்லை; பாதுகாப்பற்ற சூழலில் நேரம் நகர்வதே ஒரு பெரும் அச்சமாக மாறுகிறது.
இந்த இரு திரைப்படங்களிலும் நீண்ட காட்சிகள் பயன்படுத்தப்படுவது வெறும் கலைநுட்பத் தேர்வு கிடையாது. பார்வையாளர்கள் ஒரு நிகழ்வின் தீவிரத்தைத் தவிர்த்துவிட்டுச் செல்ல முடியாதபடி, அதன் காலநீளத்தையும் மன அழுத்தத்தையும் நேரடியாக உணரச் செய்கின்றன.
‘ஹேப்பனிங்’ படத்தில் காலம் நகர்வதை உணர்த்தும் இடைக்காட்சிக் குறிப்புகளும் படத்தொகுப்பின் கட்டுப்பாடும் இந்தப் பதற்றத்தை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன.
ஒவ்வொரு நாளும் முக்கியத்துவம் பெறும் ஒரு சூழலில், காலம் என்பது பின்னணித் தகவலாக இல்லாமல் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சியை இயக்கும் சக்தியாக மாறுகிறது.
இந்த அம்சத்தில் கிறிஸ்டியன் முங்கியுவின் திரைப்படத்துடன் ஆட்ரி திவானின் படைப்பு நெருக்கமான உரையாடலை நிகழ்த்துகிறது.
ஆனின் கதாபாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கும் அனமரியா வார்டோலோமெயின் நடிப்பு இத்திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
வெளிப்படையான அழுகை, ஆவேசமான வசனங்கள், மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சிகள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்திராமல், முகத்தில் தோன்றும் சிறிய மாற்றங்கள், பார்வையில் வெளிப்படும் அச்சம், உடல் மொழியில் தெரியும் பதற்றம் ஆகியவற்றின் வழியாக அவர் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
ஒரு இளம் பெண்ணின் இயல்பான துடிப்புக்கும், அவளுக்குள் உருவாகும் மனப்போராட்டத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவரது நடிப்பு நம்பகத்தன்மையுடன் காட்டுகிறது.
பார்வையாளர்கள் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை ஒரு திரைக்கதை மாந்தராகப் பார்க்காமல், நிஜத்தில் வாழும் பெண்ணாக உணர்வதற்கு அவரது நடிப்பு முக்கியக் காரணமாகிறது.
துணைக் கதாபாத்திரங்களில் வரும் கேசி மோட்டே க்ளெய்ன், லுவானா பஜ்ராமி, சாண்ட்ரின் பொன்னேர் உள்ளிட்டவர்களும் கதையின் சமூகச் சூழலை உருவாக்குவதில் பங்களிக்கின்றனர்.
இத்திரைப்படத்தின் திரைக்கதை, ஆன்னி எர்னோவின் 2000ஆம் ஆண்டு வெளியான சுயசரிதை நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆட்ரி திவானும் மார்சியா ரொமானோவும் உருவாக்கியுள்ளனர்.
ஒரு தனிப்பட்ட வாழ்க்கை அனுபவத்தைத் திரைப்படமாக மாற்றும்போது அதன் உணர்ச்சித் தீவிரத்தை இழக்காமல் காட்சிமொழியில் வெளிப்படுத்துவது முக்கியம்.
அந்தப் பணியைத் திரைக்கதை கவனமாகச் செய்கிறது. கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை நீண்ட உரையாடல்களால் விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அவர்களைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகள் வழியாகப் பார்வையாளர்கள் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இதனால் படம் ஒரு சமூகப் பிரச்சினையைப் பற்றிய பிரசாரப் படமாக மாறாமல், மனித அனுபவத்தை மையமாகக் கொண்ட நாடகமாக நிலைபெறுகிறது.
1963ஆம் ஆண்டு பிரான்ஸின் பின்னணியை உருவாக்குவதிலும் இயக்குநர் தனித்துவமான அணுகுமுறையைக் கையாள்கிறார்.
அந்தக் காலகட்டத்தின் உடைகள், சுற்றுப்புறம், வாழ்க்கைச் சூழல் ஆகியவை காட்சிகளில் இயல்பாக இடம்பெறுகின்றன. ஆனால், பழைய காலத்தைப் பற்றிய ஏக்கத்தை உருவாக்கும் வகையில் அவற்றை அழகுபடுத்துவதில் படம் கவனம் செலுத்துவதில்லை.
இந்தப் படத்தை வெறும் வரலாற்றுத் திரைப்படமாக மாற்றிவிடக் கூடாது என்பதே இயக்குநரின் நோக்கமாக இருந்தது.
கதாபாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினை அக்காலத்துடன் முடிந்துவிடாத ஒன்று; பல நாடுகளில் இன்றும் பெண்களின் வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய பிரச்சினையாகத் தொடர்கிறது என்ற அணுகுமுறை படத்தின் ஒட்டுமொத்த வடிவமைப்பிலும் வெளிப்படுகிறது.
இசையமைப்பாளர்கள் எவ்கேனி கல்பெரினும் சாச்சா கல்பெரினும் உருவாக்கிய பின்னணி இசை, படத்தின் உணர்ச்சித் தன்மைக்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது.
குறிப்பாக, பதற்றம் நிறைந்த சூழலில் இசையை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்தாமல் கட்டுப்படுத்தியிருப்பது முக்கியமானது.
அமைதியும் ஒலியும் இணைந்து காட்சிகளின் மனநிலையை வலுப்படுத்துகின்றன. ஒளிப்பதிவும் படத்தொகுப்பும் இசையும் தனித்தனியாகத் தங்களுடைய திறமையை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, ஒரே உணர்ச்சிப் பயணத்தின் பகுதிகளாகச் செயல்படுகின்றன.
இதனால் பார்வையாளருக்கு செயற்கையான திரையனுபவம் ஏற்படாமல், கதாபாத்திரத்தின் உலகத்திற்குள் நுழைந்த உணர்வு கிடைக்கிறது.
4 Months, 3 Weeks and 2 Days and later திரைப்படமும் ‘ஹேப்பனிங்’ திரைப்படமும் ஒப்பிடப்பட வேண்டிய முக்கியமான காரணம், இரண்டுமே பாதுகாப்பான கருக்கலைப்பு மறுக்கப்படும் சமூகத்தில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் கொடுமைகளை நேர்மையாக அணுகுவதுதான்.
ஆனால், இரண்டையும் ஒரே மாதிரியான திரைப்படங்களாகக் கருத முடியாது. கிறிஸ்டியன் முங்கியுவின் படைப்பு அதன் இறுக்கமான சமூகச் சூழலையும் மனிதர்களுக்கிடையிலான அதிகாரப் போராட்டங்களையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது.
ஆட்ரி திவானின் படைப்பு ஒரு பெண்ணின் உடல் அனுபவத்தையும் அவளுடைய தனிப்பட்ட சுதந்திரம், கல்வி, எதிர்காலம் ஆகியவற்றையும் மையமாகக் கொள்கிறது.
இரண்டிலும் பார்வையாளர்களை அதிர்ச்சியடையச் செய்வதைவிட, அந்தச் சூழலில் வாழும் மனிதர்களின் வேதனையை உணரச் செய்வதே முக்கிய நோக்கமாக இருக்கிறது. இந்த ஒப்பீட்டில் இரண்டு படங்களுமே தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகின்றன.
வெனிஸ் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவின் உயரிய விருதான தங்கச் சிங்கம் விருதை வென்ற இத்திரைப்படம், உலகளாவிய அளவில் விமர்சகர்களிடமிருந்து மிகச் சிறந்த வரவேற்பைப் பெற்றது.
ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 172 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 99 சதவீத நேர்மறையான மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக் தளத்தில் 100க்கு 86 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது.
பாஃப்டா, கோத்தம், லூமியர், சீசர் உள்ளிட்ட முக்கிய விருது விழாக்களிலும் பல்வேறு பிரிவுகளில் அங்கீகாரம் பெற்றது.
குறிப்பாக, அனமரியா வார்டோலோமெயின் நடிப்புக்குக் கிடைத்த பாராட்டுகளும் விருதுகளும் கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சித் தீவிரத்தை அவர் எவ்வளவு சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகின்றன.
‘ஹேப்பனிங்’ திரைப்படம் அனைவருக்கும் எளிதான பொழுதுபோக்கு அனுபவத்தை வழங்கும் படமல்ல.
அதன் காட்சிகள் சில நேரங்களில் மனதை அழுத்தலாம்; அதன் உணர்ச்சித் தீவிரம் பார்வையாளரைச் சோர்வடையச் செய்யலாம்.
ஆனால், அதுவே இந்தப் படத்தின் கலைநோக்கின் ஒரு பகுதியாகவும் அமைகிறது. ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் தனிப்பட்ட பிரச்சினை, அவளுடைய சமூகச் சூழல், சட்டம், மருத்துவ உரிமை, கல்வி, எதிர்காலம் என எத்தனை தளங்களைப் பாதிக்கக்கூடும் என்பதை மிக நெருக்கமாக உணர்த்துகிறது.
4 Months, 3 Weeks and 2 Days and later திரைப்படத்தை விரும்பியவர்களுக்கு அதே அளவிலான சமூக யதார்த்தத்தையும் இறுக்கமான உணர்ச்சிப் பதற்றத்தையும் வேறுபட்ட கலை அணுகுமுறையுடன் வழங்கும் படைப்பாக இது இருக்கும்.
ஆட்ரி திவான் இயக்கிய Happening திரைப்படம் குறித்து அவர் பல்வேறு நேர்காணல்களில் தெரிவித்த கருத்துகளைத் தொகுத்துப் பார்த்தால், இந்தப் படத்தின் மைய நோக்கம் கர்ப்பம் எப்படி உருவானது, அதற்குக் காரணமான ஆண் யார் என்பதைக் கண்டறிவது கிடையாது. எதிர்பாராத கர்ப்பத்தை அறிந்துகொண்ட ஒரு இளம் பெண், அதைத் தொடர முடியாத சூழலில் உடலாலும் மனதாலும் எதிர்கொள்ளும் வேதனைகளையும், தனிமையையும், சமூக அழுத்தங்களையும் பார்வையாளர்கள் உணர வேண்டும் என்பதே இயக்குநரின் நோக்கம்.
இந்தக் கதையில் ஆன்னின் உடலே முக்கியமான களமாக மாறுகிறது. கர்ப்பம் உறுதியான தருணத்திலிருந்து அவள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் அவளுடைய உடல்நலத்தையும் உயிரையும் எதிர்காலத்தையும் பாதிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது.
கர்ப்பத்தைக் கலைக்க முயல்வதற்கும், அதைத் தொடர்வதற்கும் இடையில் அவள் எதிர்கொள்ளும் இக்கட்டான நிலையை வெறும் உரையாடல்களால் விளக்காமல், உடல்ரீதியான அனுபவமாகவே பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்த விரும்பியதாக திவான் கூறியுள்ளார்.
ஆன்னின் அனுபவத்தை வெளியில் இருந்து பார்ப்பதைவிட, பார்வையாளர்கள் அவளுடைய இடத்தில் இருந்து அந்தச் சூழலை உணர வேண்டும் என்பதற்காகவே படப்பிடிப்பில் கேமராவை அவளுக்கு மிக நெருக்கமாக வைத்ததாகவும் இயக்குநர் விளக்கியுள்ளார்.
அவளுடைய முகபாவனைகள், உடல் மொழி, மௌனம், சிறிய அசைவுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக அவளுக்குள் நிகழும் போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துவதே அவரது அணுகுமுறை.
யாரிடமும் வெளிப்படையாகப் பேச முடியாத ரகசியத்தைச் சுமந்து வாழும் பெண்ணின் தனிமையை உணர்த்துவதில் மௌனத்திற்கும் முக்கிய இடம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
பெண்களின் பாலியல் விருப்பம், இன்பம், தனிப்பட்ட சுதந்திரம் ஆகியவற்றைப் பற்றியும் திவான் பேசியுள்ளார்.
பாலியல் இன்பம் இயல்பானது என்றும், அதனுடன் இணைக்கப்படும் அவமான உணர்வு சமூகத்தால் உருவாக்கப்படுவது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
ஆன்னின் அனுபவத்தை ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவமாக மட்டும் பார்க்காமல், பெண்களின் விருப்பங்களையும் எதிர்காலத் தேர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்தும் சமூகச் சூழலின் பிரதிபலிப்பாகவும் பார்க்க வேண்டும் என்பதே அவரது அணுகுமுறை.
இந்தப் படம் அரசியல் அறிக்கையாகவோ, ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தை வலியுறுத்தும் பிரச்சாரப் படமாகவோ இருக்க வேண்டும் என்று தாம் விரும்பவில்லை என்றும் திவான் தெரிவித்துள்ளார்.
ஒரு பெண்ணின் மிக நெருக்கமான தனிப்பட்ட அனுபவத்தை நேர்மையாகப் பதிவு செய்யும்போது, அதற்குள் இருக்கும் சமூக மற்றும் அரசியல் பிரச்சினைகள் இயல்பாகவே வெளிப்படும் என்பதே அவரது எண்ணம்.
ஒரு பெண்ணின் உடல், அவளுடைய முடிவெடுக்கும் உரிமை, கல்வி, எதிர்காலம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று எவ்வாறு தொடர்புபட்டுள்ளன என்பதையும் படம் வெளிப்படுத்துகிறது.
எழுத்தாளர் அன்னி எர்னோவின் நினைவுக் குறிப்பை வாசிப்பதற்கு முன்பே திவான் கருக்கலைப்பு அனுபவத்தைச் சந்தித்திருந்தார்.
அந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு, இதைப் பற்றிய இலக்கியப் பதிவைத் தேடியபோது எர்னோவின் நூலை வாசித்ததாக அவர் கூறியுள்ளார்.
அந்த நூல் திரைப்படமாக உருவாகும்போது, தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் உண்மைத்தன்மையையும் உடல் சார்ந்த வலியையும் திரையில் நேரடியாக உணர்த்த வேண்டும் என்பதில் அவர் கவனம் செலுத்தியுள்ளார்.
ஆன்னின் கர்ப்பத்திற்குக் காரணமானவர் யார், அது எந்தச் சூழலில் நிகழ்ந்தது என்பதற்கு இயக்குநர் இந்த நேர்காணல்களில் நேரடியான விளக்கம் அளிக்கவில்லை.
அந்த விவரத்தைவிட, கர்ப்பம் உறுதியான பிறகு ஆன் எதிர்கொள்ளும் உடல் வேதனை, மன அழுத்தம், சமூகத் தனிமை, தனது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் உரிமைக்கான போராட்டம் ஆகியவற்றுக்கே அவர் முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளார்.
ஒரு திரைப்படம் முடிந்த பிறகும் அதன் காட்சிகளும் எழுப்பிய கேள்விகளும் மனதை விட்டு அகலாமல் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புபவர்கள் தவறவிடக்கூடாத படைப்பு ‘ஹேப்பனிங்’.
================================
படத்தின் கதை:-
1963ஆம் ஆண்டு பிரான்ஸ் நாட்டின் அங்குலேம் நகரத்தின். பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் ஆன் (அனமரியா வார்டோலோமெய்), நல்ல எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கனவுகளுடன் வாழும் இளம்பெண்.
படிப்பில் திறமையானவளாக இருக்கும் அவளுக்குப் பல நெருங்கிய தோழிகள் இருக்கிறார்கள். ஆனால், கல்லூரியில் அவளைப் பற்றிப் பலவிதமான கேலிப் பேச்சுகள் எழுகின்றன.
ஆண்களுடன் மிக நெருக்கமாகப் பழகுகிறாள் என்றும், அவளுடைய நடத்தை சரியில்லை என்றும் மற்ற மாணவிகள் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.
உண்மையில் அவர்களும் ஆண்களுடன் நெருக்கமான உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்ள விரும்புபவர்கள்தான். இருந்தாலும் சந்தர்ப்பம் கிட்டாதவரகள், ஆன் மீது மட்டும் அவர்களின் அவதூறான பார்வை விழுகிறது. இத்தகைய சூழலிலும் தனது படிப்பையும் எதிர்காலத்தையும் முன்னிலைப்படுத்தி ஆன் வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறாள்.
ஒருநாள் தனது குடும்பத்தினரைப் பார்ப்பதற்காகக் கிராமப்புறத்திற்குச் செல்லும் ஆன், உடல்உபாதை காரணமாக அங்குள்ள மருத்துவரைச் சந்திக்கிறாள்.
உடல்நலப் பரிசோதனையின்போது அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதாக மருத்துவர் தெரிவிக்கிறார். அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் ஆன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போகிறாள்.
தான் இன்னும் கன்னித்தன்மையுடன் இருப்பதாகக் கூறியவள், இந்தக் கர்ப்பம் எப்படி ஏற்பட்டது என்று புரியாமல் பிதற்றி தவிக்கிறாள்.
ஆனால், பரிசோதனையில் கர்ப்பம் உறுதியாகியிருப்பதாக மருத்துவர் தெரிவிக்கிறார். அவளுடைய உலகமே ஒரே நொடியில் தலைகீழாக மாறிவிடுகிறது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் பிரான்சில் கருக்கலைப்பு சட்டவிரோதமானது. எனவே, கர்ப்பத்தைத் தொடர விரும்பாத ஆன், அதை கலைக்க உதவுமாறு மருத்துவரிடம் கண்ணீருடன் மன்றாடுகிறாள். ஆனால், சட்டத்தை மீறி அந்தச் சிகிச்சையைச் செய்ய முடியாது என்று மருத்துவர் மறுத்துவிடுகிறார்.
தனது வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடக்கூடிய ஒரு பிரச்சினையுடன் வந்திருக்கும் அவளுக்கு, மருத்துவமனையில் இருந்து எந்த உதவியும் கிடைக்கவில்லை. செய்வதறியாமல் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள்.
ஆனால், அவள் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. வேறு மருத்துவரை அணுகினால் ஏதாவது வழி கிடைக்கும் என்று நினைத்து நகரத்திற்குச் செல்கிறாள்.
அங்குள்ள மற்றொரு மருத்துவரிடம் தனது கர்ப்பத்தை கலைக்க உதவுமாறு கேட்கிறாள். அந்த மருத்துவர் அவளுக்கு ஓர் ஊசியைப் பரிந்துரைக்கிறார்.
அதைச் செலுத்தினால் கருச்சிதைவு ஏற்பட்டு கர்ப்பம் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று உறுதியளிக்கிறார். வேறு வழியில்லாமல் அந்த மருத்துவரை நம்பும் ஆன் ஊசியைப் செலுத்திக்கொள்கிறாள்.
ஆனால், நாட்கள் கடந்தும் அவளுடைய கர்ப்பம் முடிவுக்கு வரவில்லை. தான் நம்பிய மருத்துவ உதவியும் பயனளிக்காததால் மீண்டும் பதற்றமடைகிறாள்.
பின்னர்தான் அந்த ஊசி உண்மையில் ஈஸ்ட்ராடையால் என்ற ஹார்மோன் மருந்து என்பது தெரியவருகிறது.
கருச்சிதைவை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, கர்ப்பம் தொடர்ந்து நீடிக்க உதவும் மருந்தை அவளுக்குச் செலுத்தியிருக்கிறார்கள்.
இதை அறியாத ஆன், தனக்கு உதவி கிடைத்துவிட்டதாக நம்பியிருந்தாள். இப்போது அந்த நம்பிக்கையும் சிதறிப்போகிறது.
இதற்கிடையில், தனது வகுப்புத் தோழனான ஜீனை (கேசி மோட்டே க்ளெய்ன்) சந்திக்கும் ஆன், தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பிரச்சினையை எடுத்துச் சொல்கிறாள்.
கருக்கலைப்பு செய்ய உதவக்கூடிய யாரையாவது அவனுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்கிறாள். ஆனால், ஜீன் தனக்கு அப்படிப்பட்ட நபர் யாரையும் தெரியாது என்று கூறுகிறான்.
அதோடு நிற்காமல், அவளுடன் உடனே பாலுறவு கொள்ள விரும்புவதாகத் தெரிவிக்கிறான். ஏற்கெனவே கர்ப்பமாக இருப்பதால் தன்னுடன் உறவு கொண்டால் கர்ப்பம் ஏற்படும் ஆபத்து இல்லை என்றும் கூறுகிறான்.
உதவி தேடி வந்த அவளிடம் இப்படிப் பேசும் ஜீனால் ஆன் ஏமாற்றமடைகிறாள். அவளுடைய இக்கட்டான நிலையைப் புரிந்துகொண்டு உதவக்கூடிய ஒருவர் கூட அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை.
நாட்கள் நகர்கின்றன. கர்ப்பம் தொடர்ந்து நீடிக்கிறது. ஆன் மனதளவில் உடைந்து போகிறாள். யாரிடமும் உதவி கேட்க முடியாத நிலையில், தானே ஏதாவது செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விபரீதமான முடிவுக்கு வருகிறாள். ஒருநாள் தனது படுக்கையறையின் தரையில் அமர்ந்து,குளிர் கம்பளி பின்னுவதற்குப் பயன்படுத்தும் கூர்மையான ஊசியைக் கொண்டு தானாகவே கருக்கலைப்பு செய்ய முயற்சி செய்கிறாள்.
அந்த முயற்சி அவளுக்குப் பெரும் வேதனையை ஏற்படுத்தினாலும், கர்ப்பம் முடிவுக்கு வரவில்லை. உயிரைப் பணயம் வைத்து மேற்கொண்ட அந்த முயற்சியும் தோல்வியில் முடிகிறது.
இதற்குப் பிறகு, தனது தோழிகளிடம் இனியும் உண்மையை மறைக்க முடியாது என்று முடிவு செய்கிறாள்.
அவர்கள் அனைவரும் இதற்கு முன்பு பாலியல் நெருக்கம் குறித்த தங்களுடைய விருப்பங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டவர்கள்.
அப்படிப்பட்ட தோழிகளிடம் ஆன், தான் கர்ப்பமாக இருப்பதாகவும், அந்தக் கர்ப்பத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரப் போராடிக்கொண்டிருப்பதாகவும் தெரிவிக்கிறாள்.
தனக்கு இப்போது அவர்களுடைய ஆதரவு தேவைப்படும் என்று எதிர்பார்க்கிறாள். ஆனால், அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் தோழிகள் அவளிடமிருந்து தெறித்து விலகிச் செல்கிறார்கள்.
ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாக இருந்தவர்கள், அவளுடைய வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய பிரச்சினை ஏற்பட்ட நேரத்தில் அவளைக் கைவிடுகிறார்கள். ஆன் முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தப்படுகிறாள்.
இந்தப் பிரச்சினை அவளுடைய கல்வியையும் கடுமையாகப் பாதிக்கத் தொடங்குகிறது. இதுவரை சிறப்பாகப் படித்துவந்த அவளால் பாடங்களில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.
தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று கௌரவத்துடன் பட்டம் பெற வேண்டும் என்ற கனவு மெல்லக் கலைகிறது. கர்ப்பம் தொடர்ந்து நீடித்தால் தனது கல்வி, எதிர்காலம் என அனைத்தும் பாதிக்கப்படும் என்பதை ஆன் உணர்கிறாள்.
ஒருபுறம் உடல் ரீதியான பிரச்சினை; மறுபுறம் படிப்பை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம். இந்த இரண்டுக்கும் நடுவே சிக்கித் தவிக்கிறாள்.
இந்நிலையில், தனது காதலனான மாக்ஸிமை (ஜூலியன் ஃபிரிசான்) சந்திக்கிறாள். இதற்கு முன்பே தான் கர்ப்பமாக இருப்பதாகவும், கருக்கலைப்பு செய்யப்போவதாகவும் அவனிடம் ஆன் கூறியிருந்தாள்.
அவள் அந்தப் பிரச்சினையைத் தானாகவே சமாளித்துவிடுவாள் என்று மாக்ஸிம் நினைத்திருக்கிறான்.
ஆனால், இன்னும் கர்ப்பமாகவே இருப்பதை அறிந்ததும் அவன் அதிர்ச்சியடைகிறான்.
ஏற்கெனவே முடிந்துவிட்டதாக நினைத்திருந்த பிரச்சினை இன்னும் தொடர்வதை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இருவருக்கும் இடையே கடுமையான வாக்குவாதம் வெடிக்கிறது.
தனக்கு ஆதரவாக இருப்பான் என்று எதிர்பார்த்த காதலனிடமிருந்தும் ஆன் ஆறுதலைப் பெற முடியவில்லை. மனவேதனையுடன் அவனைப் பிரிந்து மீண்டும் பல்கலைக்கழகத்திற்குத் திரும்புகிறாள்.
இனி யாரை அணுகுவது, எங்கே செல்வது என்று தெரியாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கும் ஆனை எதிர்பாராத விதமாக ஜீன் மீண்டும் சந்திக்கிறான்.
இம்முறை அவன் அவளுக்கு உதவக்கூடிய ஒரு பெண்ணை அறிமுகப்படுத்துகிறான். அந்தப் பெண்ணும் ஏற்கெனவே கருக்கலைப்பு செய்துகொண்ட அனுபவம் கொண்டவள்.
எனவே, சட்டவிரோதமாகக் கருக்கலைப்பு செய்யும் ஒருவரைப் பற்றிய தகவலை அவளால் கொடுக்க முடிகிறது.
அந்தப் பெண், ரகசியமாகக் கருக்கலைப்பு செய்துவரும் ஒருவரின் தொலைபேசி எண்ணை ஆனிடம் கொடுக்கிறாள்.
அதே சமயம், இந்தச் செயல்முறை மிகவும் வேதனையானதாக இருக்கும் என்றும், அதற்கு முன்கூட்டியே 400 பிராங்குகள் செலுத்த வேண்டும் என்றும் எச்சரிக்கிறாள்.
ஆன் அதிர்ச்சியடைந்தாலும், இந்த வாய்ப்பை விட்டுவிடத் தயாராக இல்லை. இத்தனை நாட்களாகத் தேடிய தீர்வு இப்போதாவது கிடைத்துவிடுமா என்ற நம்பிக்கை அவளுக்குள் எழுகிறது.
ஆனால், அந்தப் பணத்தை எப்படித் திரட்டுவது? அவளிடம் அவ்வளவு பணம் இல்லை. வேறு வழியின்றி தனக்குச் சொந்தமான பொருட்கள் அனைத்தையும் விற்கத் தொடங்குகிறாள்.
தனக்குப் பிடித்தமான பொருட்களையும், பயன்படுத்தி வந்த உடைமைகளையும் ஒவ்வொன்றாக விற்று பணம் சேகரிக்கிறாள்.
தனது வாழ்க்கையை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்தில், தனக்குச் சொந்தமானவற்றை எல்லாம் இழக்கத் துணிகிறாள்.
இறுதியில் தேவையான 400 பிராங்குகளைத் திரட்டி, அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கச் செல்கிறாள்.
கருக்கலைப்பு செய்யும் பெண்ணின் வீட்டில், சமையலறை மேசையின் மீதே அந்தச் செயல்முறை நடைபெறுகிறது.
எந்தவிதமான முறையான மருத்துவ வசதிகளும் இல்லாத அந்த இடத்தில், ஆன் மிகுந்த அச்சத்துடன் இருக்கிறாள். அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் ஓசை எதையும் கேட்டுவிடக்கூடாது என்பதால், செயல்முறை நடக்கும் நேரத்தில் சத்தமிடாமல் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று அந்தப் பெண் அவளிடம் கூறுகிறாள்.
பின்னர் ஒரு மருத்துவக் மருந்துக் கருவியை ஆனின் உடலுக்குள் செலுத்துகிறாள். இன்னும் 24 மணி நேரத்தில் கருச்சிதைவு ஏற்படத் தொடங்கும் என்று தெரிவிக்கிறாள்.
உடல் வேதனையையும் மனப் பதற்றத்தையும் தாங்கிக்கொண்டு ஆன் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள். இம்முறையாவது தனது பிரச்சினை முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று நம்புகிறாள்.
ஆனால், 24 மணி நேரம் கடந்தும் கருச்சிதைவு ஏற்படவில்லை. அவளுடைய நம்பிக்கை மீண்டும் சிதைகிறது. இத்தனை ஆபத்துகளையும் கடந்து, தனது உடைமைகளையெல்லாம் விற்று பணம் கொடுத்தும் எந்தப் பலனும் கிடைக்கவில்லை.
வேறு வழியின்றி மீண்டும் அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கிறாள். தனது உடலில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை என்பதைத் தெரிவிக்கிறாள். அப்போது அந்தப் பெண் மீண்டும் அதே கருவியைச் செலுத்தலாம் என்று கூறுகிறாள்.
ஆனால், இரண்டாவது முறையாகச் செய்யப்படும் இந்தச் செயல்முறை உயிருக்கு ஆபத்தானதாக இருக்கலாம் என்றும், மரணம் கூட ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்றும் எச்சரிக்கிறாள்.
ஆன் இப்போது மிகக் கொடூரமான முடிவெடுக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள். ஒரு பக்கம் தொடர்ந்து நீடிக்கும் கர்ப்பம்; மறுபக்கம் உயிருக்கு ஆபத்தான கருக்கலைப்பு முயற்சி. ஏற்கெனவே மருத்துவர்களால் கைவிடப்பட்டிருக்கிறாள்.
தோழிகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். காதலனிடமிருந்தும் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. படிப்பும் எதிர்காலமும் கண்ணெதிரே சிதைந்துகொண்டிருக்கின்றன.
இத்தனை நாட்களாகப் போராடியும் வேறு எந்த வழியும் கிடைக்காததால், உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படலாம் என்பதை அறிந்தும் மீண்டும் அந்தச் செயல்முறையை மேற்கொள்ள முடிவு செய்கிறாள்.
இரண்டாவது முறையாகவும் அந்தப் பெண் கருவியை அவளுடைய உடலுக்குள் செலுத்துகிறாள். இந்த முறை என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை அறியாமல், மிகுந்த அச்சத்துடன் ஆன் தனது மாணவர் விடுதிக்குத் திரும்புகிறாள்.
அவள் எதிர்பார்த்ததுபோலவே நிலைமை மிகவும் மோசமாகிறது. கடுமையான வலியுடன் அவளுக்குக் கருச்சிதைவு ஏற்படத் தொடங்குகிறது.
உடலில் தாங்க முடியாத வேதனை உருவாகிறது. தனியாக இருக்கும் அவளால் அந்தச் சூழலைச் சமாளிக்க முடியவில்லை. உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படக்கூடிய அளவுக்கு நிலைமை சிக்கலாகிறது.
இத்தனை நாட்களாக ரகசியமாகப் போராடி வந்த அவளுடைய பிரச்சினை இப்போது அனைவருக்கும் தெரியவரக்கூடிய நிலையை அடைகிறது.
அந்த நேரத்தில் மாணவர் விடுதியில் தங்கியிருக்கும் மற்றொரு மாணவி, ஆனின் நிலையைக் கண்டுபிடிக்கிறாள். அவள் கடுமையான வேதனையில் இருப்பதையும், கருச்சிதைவு ஏற்பட்டிருப்பதையும் பார்த்து உடனடியாக உதவிக்கு விரைகிறாள்.
அப்போது தொப்புள் கொடியைத் துண்டிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. அந்த மாணவி அதனை வெட்டுவதற்கு அரைமனதுடன் உதவுகிறாள். நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த அவள் உடனடியாக அவசர மருத்துவ ஊர்தியையும் அழைக்கிறாள்.
மருத்துவ உதவி கிடைத்ததும் ஆன் சிகிச்சைக்காகக் கொண்டு செல்லப்படுகிறாள். அவளுக்கு ஏற்பட்ட இந்தச் சம்பவம் தொடர்பான அதிகாரப்பூர்வ மருத்துவப் பதிவில், அது கருச்சிதைவு என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
இவ்வளவு நாட்களாகத் தனது கர்ப்பத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர ரகசியமாகப் போராடிய அவளுடைய வாழ்க்கையில், இந்தக் கொடூரமான அனுபவம் மிகப்பெரிய திருப்பமாக அமைகிறது.
எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கக்கூடிய அளவுக்கு உடலாலும் மனதாலும் சோர்ந்துபோன ஆன், மீண்டும் தனது வாழ்க்கையைத் தொடர வேண்டிய நிலைக்கு வருகிறாள்.
அவளுடைய கல்வி இன்னும் முடிவடையவில்லை. இறுதித் தேர்வுகள் எழுத வேண்டியிருக்கின்றன. கர்ப்பப் பிரச்சினையால் இத்தனை நாட்களாகப் படிப்பில் ஏற்பட்ட தடைகளையும் மன உளைச்சல்களையும் கடந்து, மீண்டும் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்கிறாள்.
இறுதியில், ஆன் தனது பல்கலைக்கழகத்திற்குத் திரும்பி இறுதித் தேர்வுகளை எழுதச் செல்கிறாள்.
இதுவரை அவளைச் சுற்றி இருந்த அவமானம், அச்சம், தனிமை, உடல் வேதனை, நம்பிக்கைத் துரோகம் எனப் பல அனுபவங்களைக் கடந்து அவள் மீண்டும் தனது கல்வியைத் தொடரும் இடத்திற்கு வந்திருக்கிறாள்.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த அனைத்தையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, தேர்வுகளை எதிர்கொள்ளப் பல்கலைக்கழகத்திற்குள் திரும்பும் அந்தக் காட்சியுடன் திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்லயன்
#கீதப்ப்ரியன்ஐரோப்பியசினிமா
