ஒரு நட்பு முடிவுக்கு வருவதற்கு எப்போதும் பெரிய துரோகம் தேவையா?
சில நேரங்களில், ஒருவரைப் பற்றிய நமது பார்வையும், அவரிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்ப்பதும் மாறுவதுதான் உறவைச் சிதைக்கப் போதுமானதாக இருக்கிறது.
மார்ட்டின் மெக்டொனாக் இயக்கிய தி பான்ஷீஸ் ஆஃப் இனிஷெரின் The Banshees of Inisherin திரைப்படம் 2022 , நட்பின் முறிவை மையமாகக் கொண்டு மனிதர்களின் தனிமை, பிடிவாதம், அங்கீகாரத்திற்கான ஏக்கம் ஆகியவற்றை இருண்ட நகைச்சுவையும் துயரமும் கலந்த தனித்துவமான திரைமொழியில் ஆராய்கிறது.
1923ஆம் ஆண்டு அயர்லாந்தின் மேற்குக் கடற்கரைக்கு அருகிலுள்ள கற்பனைத் தீவைப் பின்னணியாகக் கொண்ட இந்தப் படத்தில், தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தீவின் அமைதியான வாழ்க்கையும் அங்கு வாழும் மனிதர்களின் உள்மனக் குழப்பங்களும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.
அயர்லாந்தின் உள்நாட்டுப் போர் காலப்பின்னணி, திரைப்படத்தின் மனித உறவுகளுக்கான விரிவான பின்னணியாக அமைகிறது.
தனிப்பட்ட மனிதர்களுக்கிடையிலான பகைமைக்கும் ஒரு நாட்டில் நிலவும் மோதலுக்கும் இடையே உருவாகும் ஒத்திசைவு, கதையை வெறும் நட்பின் முறிவைப் பற்றிய படமாக மட்டும் சுருங்கிவிடாமல் தடுக்கிறது.
இருப்பினும், இந்த உருவகத்தை நேரடியான அரசியல் விளக்கமாக மாற்றாமல், மனிதர்களின் முரண்பட்ட மனநிலைகளின் வழியாக இயக்குநர் வெளிப்படுத்துகிறார்.
திரைக்கதையின் முக்கியமான பலம் அதன் இருண்ட நகைச்சுவை. சாதாரண உரையாடல்களாகத் தொடங்கும் பல தருணங்கள், மனிதர்களின் பிடிவாதமும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நடத்தையும் காரணமாக அபத்தமான சூழல்களாக மாறுகின்றன.
அந்த அபத்தத்தில் சிரிப்பு இருந்தாலும், அதன் அடியில் வேதனையும் அசௌகரியமும் தொடர்ந்து இருக்கின்றன.
நகைச்சுவைக்கும் துயரத்திற்கும் இடையில் தெளிவான எல்லை வரையாமல், இரண்டையும் ஒரே அனுபவத்தின் பகுதிகளாக இணைப்பது திரைக்கதையின் தனிச்சிறப்பு.
மனிதர்கள் தங்கள் செயல்களின் விளைவுகளை உணராமல் எவ்வாறு உறவுகளைச் சிக்கலாக்கிக்கொள்கிறார்கள் என்பதையும், சாதாரணமான கருத்து வேறுபாடுகள் எவ்வாறு தீவிரமான மனமோதல்களாக மாறுகின்றன என்பதையும் இந்த அணுகுமுறை வெளிப்படுத்துகிறது.
பட்ரைக் சுல்லிவனாக (கொலின் ஃபாரெல்) நடிக்கும் நடிகர், எளிமையான வாழ்க்கையை விரும்பும் மனிதனின் இயல்பையும், பிறரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற அவனது தேவையையும் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
அவருடைய முகபாவனைகளிலும் பேச்சிலும் வெளிப்படும் குழப்பம், காயப்பட்ட மனநிலை, உணர்ச்சிகளைச் சமாளிக்கத் தெரியாத தடுமாற்றம் ஆகியவை கதாபாத்திரத்தை உயிரோட்டமாக்குகின்றன.
கோல்ம் டோஹெர்டியாக (பிரெண்டன் க்ளீசன்) தோன்றிய நடிகர், அமைதியான தோற்றத்திற்குள் உறைந்திருக்கும் உறுதியையும் பிடிவாதத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
இருவரின் நடிப்பிலும் உள்ள வேறுபாடு, அவர்களுக்கிடையிலான மனநிலை முரண்பாட்டை உரையாடல்களைக் கடந்து உணரச் செய்கிறது.
இருவரும் தங்கள் கதாபாத்திரங்களை மிகைப்படுத்தாமல் அணுகுவதால், அவர்களுடைய செயல்கள் விசித்திரமாகத் தோன்றும் தருணங்களில்கூட மனித இயல்புடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க முடிகிறது.
சியோபான் சுல்லிவனாக (கெரி காண்டன்) நடிக்கும் நடிகையும், டொமினிக் கியர்னியாக (பாரி கியோகன்) நடிக்கும் நடிகரும் தீவின் சமூகச் சூழலை விரிவுபடுத்துகின்றனர்.
அவர்களுடைய கதாபாத்திரங்கள், முதன்மையான இரு மனிதர்களின் மோதலைச் சுற்றி மட்டும் உலகம் இயங்குவதில்லை என்பதை உணர்த்துகின்றன.
ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்த தேவைகளும் ஏக்கங்களும் மனக்காயங்களும் உள்ளன. குறிப்பாக, தனிமையில் வாழும் மனிதர்களுக்கு மற்றவர்களுடனான உறவுகள் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதையும், அன்பையும் புரிதலையும் தேடும் முயற்சிகள் எப்போதும் எதிர்பார்த்த முடிவைத் தருவதில்லை என்பதையும் துணைக் கதாபாத்திரங்கள் வழியாகத் திரைப்படம் நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.
ஒளிப்பதிவு தீவின் இயற்கை அழகை வெறும் காட்சியழகாகப் பயன்படுத்தாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது.
பரந்த கடற்கரை, பசுமையான நிலப்பரப்பு, தனிமையில் நிற்கும் வீடுகள், கடலை நோக்கி விரியும் காட்சிகள் ஆகியவை மனிதர்களின் சிறிய உலகத்தையும் அவர்களுக்குள் உருவாகும் பெரிய முரண்பாடுகளையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்துகின்றன.
இயற்கையின் பரந்த வெளியில் மனிதர்கள் சிறியவர்களாகத் தோன்றினாலும், அவர்களுடைய தனிப்பட்ட துயரங்கள் அவர்களுக்குள் அளவற்ற முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அமைதியான சூழலுக்கும் மனிதர்களின் மனக்கொந்தளிப்புக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு படத்தின் காட்சிமொழியை வலுப்படுத்துகிறது.
கலை இயக்கமும் ஆடை வடிவமைப்பும் காலப்பின்னணியை இயல்பாக நிறுவுகின்றன. கதாபாத்திரங்களின் உடைகள் வெறும் காலத்தைக் குறிக்கும் அடையாளங்களாக இல்லாமல், அவர்களின் வாழ்க்கை முறை, தனிப்பட்ட ரசனை, உறவுகளின் தன்மை ஆகியவற்றையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
பட்ரைக்கின் எளிமையான உடையமைப்பில் அவனுடைய இயல்புத்தன்மையும், கோல்மின் தேர்வுகளில் இசைக்கலைஞனுக்குரிய தனித்த அடையாளமும் வெளிப்படுகின்றன.
இந்த நுணுக்கங்கள் கதாபாத்திரங்களை உரையாடல்களின் வழியாக மட்டுமே அறிந்துகொள்ள வேண்டிய நிலையைத் தவிர்த்து, அவர்களின் தோற்றத்திலிருந்தே அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.
கார்ட்டர் பர்வெல்லின் பின்னணி இசை, படத்தின் உணர்ச்சித் தன்மைக்கு முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகிறது. பட்ரைக்கின் கதாபாத்திரத்திற்காகக் குழந்தைத்தனமான இசைநயங்களையும், கோல்மின் இசை உலகத்திற்காக வயலின் சார்ந்த இசையமைப்புகளையும் பயன்படுத்தியிருப்பது, இருவரின் இயல்புகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை ஒலியின் வழியாக உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், திரைப்படத்தின் இசை முழுவதும் வழக்கமான அயர்லாந்து இசைநடையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற அணுகுமுறையை இயக்குநர் விரும்பவில்லை. பாரம்பரிய இசைக் காட்சிகளும் பின்னணி இசையும் தனித்தனி அனுபவங்களாக இல்லாமல், திரைப்படத்தின் உலகத்துடன் இயல்பாக இணைகின்றன.
இதனால் இசை உணர்ச்சிகளை நேரடியாகக் கட்டளையிடாமல், காட்சிகளின் உள்ளார்ந்த மனநிலையை வலுப்படுத்துகிறது.
படத்தொகுப்பும் உரையாடல்களின் இடைவெளிகளும் திரைப்படத்தின் வேகத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.
ஒவ்வொரு தருணத்தையும் வேகமாக நகர்த்துவதற்குப் பதிலாக, கதாபாத்திரங்களின் மௌனத்தையும் எதிர்வினைகளையும் உணர்வதற்கான இடத்தைப் படம் வழங்குகிறது.
இந்த நிதானம் சிலருக்கு மெதுவான கதைசொல்லலாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் மனிதர்களுக்கிடையிலான உறவுகளில் சொல்லப்படாத வார்த்தைகளும் முக்கியமானவை என்பதை உணர இந்த அணுகுமுறை உதவுகிறது.
நகைச்சுவை உருவாகும் தருணங்களிலும் துயரம் வெளிப்படும் தருணங்களிலும் காட்சிகளின் இடைவெளி முக்கியமானதாக அமைகிறது.
திரைப்படத்தின் தலைப்பில் இடம்பெறும் ‘பான்ஷீஸ்’ என்ற சொல், அயர்லாந்து நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகளில் மரணத்தை முன்னறிவிக்கும் பெண் ஆவிகளைக் குறிக்கிறது.
இந்தப் பெயர், கதையின் உலகில் நிலவும் மர்மமான உணர்வுக்கும் மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள அச்சத்திற்கும் பொருத்தமான ஒலியை அளிக்கிறது.
அதேவேளையில், படத்தின் அணுகுமுறை முழுமையான அமானுஷ்யக் கதையாக மாறுவதில்லை. மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையிலும் அவர்களுடைய உறவுகளிலும் உருவாகும் அச்சங்கள், இழப்புகள், எதிர்பாராத விளைவுகள் ஆகியவையே அதன் மையத்தில் இருக்கின்றன.
இயக்குநரின் தனித்துவம், மனிதர்களின் இருண்ட குணங்களை வெளிப்படுத்தும்போதும் அவர்களை எளிதில் நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரித்துவிட மறுப்பதில் தெரிகிறது.
ஒரு மனிதனின் நோக்கம் அவனுக்குச் சரியானதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அதனை நிறைவேற்ற அவன் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிமுறைகள் மற்றவர்களுக்குத் துன்பத்தை ஏற்படுத்தலாம்.
அதேபோல், அன்பும் நட்பும் மட்டுமே எல்லா முரண்பாடுகளையும் தீர்த்துவிடும் என்ற எளிய நம்பிக்கையையும் படம் முன்வைப்பதில்லை.
மனிதர்களின் தனிப்பட்ட விருப்பங்கள், வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தேடும் முயற்சிகள், பிறரால் நினைவுகூரப்பட வேண்டும் என்ற ஆசை ஆகியவை ஒரே உறவுக்குள் முரண்படும்போது ஏற்படும் சிக்கல்களை அது ஆராய்கிறது.
வெளியானபோது இப்படம் பரவலான விமர்சனப் பாராட்டைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 376 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 96 விழுக்காடு நேர்மறையான மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக் தளத்தில் 62 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100க்கு 87 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றது.
2022ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படங்களில் ஒன்றாகப் பல விமர்சனப் பட்டியல்களிலும் இடம்பெற்றது. சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர் உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் ஒன்பது அகாடமி விருது பரிந்துரைகளையும், கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் மூன்று வெற்றிகளையும், பாஃப்டா விருதுகளில் நான்கு வெற்றிகளையும் பெற்றது.
தி பான்ஷீஸ் ஆஃப் இனிஷெரின் திரைப்படத்தின் தனித்துவம், ஒரு சிறிய தீவில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பயன்படுத்தி நட்பு, தனிமை, பிடிவாதம், இழப்பு ஆகியவற்றை உலகளாவிய மனித அனுபவங்களாக மாற்றுவதில் இருக்கிறது.
சிரிக்க வைக்கும் தருணங்களுக்குள்ளேயே மனதை உறுத்தும் உண்மைகளையும், அழகான இயற்கைக் காட்சிகளுக்குள் மனித உறவுகளின் சிக்கல்களையும் இணைக்கும் இந்தப் படம், வழக்கமான பொழுதுபோக்கைத் தாண்டி அனுபவிக்க வேண்டிய படைப்பாக அமைகிறது.
மனிதர்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் ஏன் உருவாகின்றன, அவற்றைத் தீர்க்கும் முயற்சிகளே சில நேரங்களில் ஏன் அவற்றை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன என்ற கேள்விகளை எழுப்பும் இப்படம், பார்த்து முடித்த பின்னரும் அதன் கதாபாத்திரங்களையும் அவர்களுடைய உலகத்தையும் மனதில் தொடர்ந்து சிந்திக்க வைக்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
1923ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத் தொடக்கத்தில், அயர்லாந்தின் உள்நாட்டுப் போர் முடிவை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் காலம்.
அயர்லாந்தின் மேற்குக் கடற்கரைக்கு அப்பால் அமைந்துள்ள கற்பனையான இனிஷெரின் தீவில் கதை தொடங்குகிறது.
அங்கு வாழும் பட்ரைக் சுல்லிவன் (கொலின் ஃபாரெல்), கோல்ம் டோஹெர்டி (பிரெண்டன் க்ளீசன்) இருவரும் நீண்ட காலமாக நெருங்கிய நண்பர்களாக இருக்கிறார்கள்.
இருவரும் அடிக்கடி மதுக்கடைக்குச் சென்று ஒன்றாக மது அருந்திப் பேசிப் பொழுதைக் கழிப்பவர்கள். ஆனால் ஒருநாள், எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல் கோல்ம் பட்ரைக்கிடம் பேசுவதைத் திடீரென்று நிறுத்திவிடுகிறான்.
வழக்கம்போல் கோல்மைச் சந்திக்கச் செல்லும் பட்ரைக்கிடம் அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல் விலகிச் செல்கிறான். தன்னுடைய நெருங்கிய நண்பன் திடீரென இப்படி நடந்துகொள்வதற்கான காரணம் புரியாமல் பட்ரைக் குழப்பமும் வேதனையும் அடைகிறான்.
கோல்மிடம் நேரடியாகக் காரணத்தைக் கேட்கும்போதுதான் அவனுடைய மனநிலை பட்ரைக்கிற்குப் புரியத் தொடங்குகிறது.
பட்ரைக் சலிப்பூட்டும் மனிதன் என்றும், அவனுடன் நேரத்தைச் செலவிடுவதால் தனது வாழ்க்கையில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்றும் கோல்ம் கூறுகிறான்.
தனது வாழ்நாளின் மீதமுள்ள காலத்தை இசையமைப்பதிலும், தான் இறந்த பிறகும் மக்கள் நினைவில் வைத்திருக்கக்கூடிய செயல்களைச் செய்வதிலும் செலவிட விரும்புவதாக அவன் விளக்குகிறான்.
பட்ரைக்குடன் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டு மதுக்கடையில் பொழுதைக் கழிப்பது தனது நேரத்தை வீணடிப்பதாக அவன் கருதுகிறான்.
இதனால் அதிர்ச்சியடையும் பட்ரைக், இத்தனை ஆண்டுகளாக நீடித்த நட்பை இவ்வளவு எளிதாக முடித்துவிட முடியாது என்று நினைக்கிறான்.
கோல்மின் முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல், பழைய நட்பை மீண்டும் கொண்டுவருவதற்காக அவனைத் தொடர்ந்து அணுகுகிறான்.
ஆனால் பட்ரைக்கின் முயற்சிகள் கோல்மின் எரிச்சலை அதிகரிக்கின்றன. இனிமேல் தன்னிடம் பட்ரைக் பேச முயன்றால், ஒவ்வொரு முறையும் தனது விரல்களில் ஒன்றை வெட்டி எறிவதாகக் கோல்ம் கடுமையான எச்சரிக்கை விடுக்கிறான்.
இது சாதாரணமாகச் சொல்லப்படும் கோப வார்த்தை அல்ல என்பதைப் பின்னர் நடக்கும் சம்பவங்கள் நிரூபிக்கின்றன.
நட்பைத் தொடர வேண்டும் என்ற பட்ரைக்கின் விருப்பத்திற்கும், அந்த நட்பிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட வேண்டும் என்ற கோல்மின் முடிவிற்கும் இடையே மோதல் உருவாகிறது.
இதற்கிடையில், தீவின் காவலராகப் பணியாற்றும் பீடர் கியர்னி, தனது மகன் டொமினிக் கியர்னியிடம் (பாரி கியோகன்) கடுமையாக நடந்துகொள்கிறான்.
டொமினிக் தனது தந்தையின் வீட்டில் இருந்த மதுவை எடுத்துக் குடித்ததற்காக, பீடர் அவனை மோசமாக அடிக்கிறான்.
தந்தையின் வன்முறையால் பாதிக்கப்படும் டொமினிக்கிற்கு உதவுவதற்காகப் பட்ரைக்கும் அவனுடைய சகோதரி சியோபான் சுல்லிவனும் (கெரி காண்டன்) அவனைத் தங்கள் வீட்டில் ஓர் இரவு தங்கவைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
சியோபான், பட்ரைக்குடன் ஒரே வீட்டில் வசிக்கிறாள். அவள் பட்ரைக்கின் வாழ்க்கையிலும் அவனுடைய பிரச்சினைகளிலும் அக்கறை கொண்டவள்.
அடுத்ததாக, பட்ரைக் பால் எடுத்துக்கொண்டு சந்தைக்குச் செல்லும்போது பீடரைச் சந்திக்கிறான். பீடர் அவனை அவமதித்துப் பேசுகிறான். இதனால் கோபமடையும் பட்ரைக், பீடர் தனது மகனிடம் எவ்வளவு கொடூரமாக நடந்துகொள்கிறான் என்பதைப் பொதுவெளியில் வெளிப்படுத்துகிறான்.
தனது மகனை அடிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அவனிடம் பாலியல் முறைகேட்டிலும் ஈடுபடுவதாகப் பட்ரைக் குற்றம் சாட்டுகிறான். இதைக் கேட்டுப் பொறுமையிழக்கும் பீடர், பட்ரைக்கைத் தாக்கி தரையில் தள்ளிவிடுகிறான்.
இந்தச் சம்பவத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் கோல்ம், பட்ரைக்கைத் தனது வண்டியில் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். ஆனால் இருவரும் பயணத்தின்போது பேசிக்கொள்வதில்லை.
பட்ரைக்கிற்கு உதவுவதற்காகக் கோல்ம் அவனை வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றாலும், அவர்களுக்கிடையேயான நட்பு மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பவில்லை.
கோல்மின் மனதில் பட்ரைக்கைப் பற்றிய அதிருப்தி தொடர்ந்து இருக்கிறது; பட்ரைக்கோ தன்னுடைய நண்பன் ஏன் தன்னை விட்டு விலகுகிறான் என்பதை இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறான்.
இந்தப் பிரச்சினையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர சியோபானும் டொமினிக்கும் முயற்சி செய்கிறார்கள்.
இருவருக்கும் இடையிலான பகையைத் தணித்து, முன்புபோல் நட்பாக இருக்கச் செய்ய விரும்புகிறார்கள்.
ஆனால் பட்ரைக்கும் கோல்மும் தங்கள் முடிவுகளில் பிடிவாதமாக இருப்பதால் அவர்களுடைய முயற்சிகள் தோல்வியடைகின்றன.
ஒருநாள் பட்ரைக் மது அருந்திவிட்டு கோல்மைச் சந்திக்கிறான். அப்போது தனது நட்பைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டதற்காகக் கோல்மைக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறான்.
அதே நேரத்தில், தனது மகனைத் துன்புறுத்தும் பீடருடன் கோல்ம் மதுக்கடையில் சேர்ந்து மது அருந்துவதைப் பற்றியும் கோபத்துடன் கேள்வி எழுப்புகிறான்.
பீடர் டொமினிக்கிடம் பாலியல் முறைகேடு செய்வதாகத் தான் கூறிய குற்றச்சாட்டையும் மீண்டும் முன்வைக்கிறான்.
பட்ரைக்கின் கோபம் அதிகரித்துக்கொண்டே போவதால், சியோபான் அவனை அங்கிருந்து அழைத்துச் செல்கிறாள்.
அவர்கள் சென்ற பிறகு, பட்ரைக்கின் நடத்தை குறித்து கோல்ம் வியப்புடன் சிந்திக்கிறான்.
இதுவரை பட்ரைக் மிகவும் சலிப்பூட்டும் மனிதனாகத் தனக்குத் தோன்றியதாகவும், ஆனால் இப்போது அவன் நடந்துகொண்ட விதமே அவனை இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு ஆர்வமூட்டும் மனிதனாக மாற்றியிருப்பதாகவும் கூறுகிறான்.
இந்த உரையாடலை டொமினிக் கேட்டுவிடுகிறான். பட்ரைக்கைப் பற்றிக் கோல்ம் இவ்வாறு கூறியிருப்பது, தனது நண்பன் மீண்டும் பழையபடி பேசத் தொடங்குவதற்கான வாய்ப்பாக இருக்கலாம் என்று டொமினிக் நினைக்கிறான்.
ஆனால் அடுத்த நாள் காலையில் பட்ரைக் முந்தைய இரவு நடந்தவற்றைச் சரியாக நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை.
எனவே கோல்மைச் சந்தித்து மன்னிப்புக் கேட்க முயற்சி செய்கிறான். ஆனால் அவர்களுக்கிடையேயான உரையாடல் மீண்டும் மோசமாக முடிகிறது.
கோல்ம் தனது எச்சரிக்கையைச் செயல்படுத்த முடிவெடுக்கிறான். தனது இடது கையின் சுட்டுவிரலைத் தானே வெட்டிவிட்டு, அதை எடுத்துக்கொண்டு பட்ரைக்கின் வீட்டுக்குச் செல்கிறான்.
பின்னர் அந்த விரலைப் பட்ரைக்கின் வீட்டு வாசலில் வீசியெறிகிறான். இதனால் கோல்ம் தனது மிரட்டலை உண்மையாக்கிவிட்டான் என்பது பட்ரைக்கிற்குத் தெளிவாகிறது.
தன் நட்பை மீட்டெடுக்க முயன்றதற்குப் பதிலாக, கோல்ம் தன்னையே காயப்படுத்திக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவன் மேலும் அதிர்ச்சியடைகிறான்.
சில காலத்திற்குப் பிறகு, கோல்ம் டெக்லன் என்ற இசைக்கலைஞருடன் இருப்பதைப் பட்ரைக் பார்க்கிறான்.
டெக்லன் அயர்லாந்தின் பிரதான நிலப்பகுதியிலிருந்து தீவுக்கு வந்திருக்கும் வயலின் இசைக்கலைஞன்.
கோல்ம் அவனுடன் இசையைப் பற்றிப் பேசுவதும் நேரத்தைச் செலவிடுவதும் பட்ரைக்கிற்குப் பொறாமையை ஏற்படுத்துகிறது.
தன்னுடன் நட்பைத் துண்டித்த கோல்ம், இப்போது வேறொருவருடன் மகிழ்ச்சியாகப் பழகுவதை அவனால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
இதனால் பட்ரைக் ஒரு தந்திரம் செய்கிறான். டெக்லனின் தந்தையை ஒரு ரொட்டிவண்டி மோதிவிட்டதாகப் பொய்யான தகவலைக் கூறுகிறான்.
தந்தைக்கு ஏதோ விபத்து ஏற்பட்டுவிட்டது என்று நம்பும் டெக்லன், உடனடியாகத் தனது சொந்த ஊருக்குத் திரும்புகிறான்.
இதனால் கோல்முடன் இசையமைத்துப் பழகுவதற்கான அவனுடைய வாய்ப்பு தடைபடுகிறது.
கோல்மின் நட்பை மீண்டும் பெற முடியாத பட்ரைக், அவனுடைய புதிய நட்பையும் குலைக்கத் தொடங்குகிறான்.
இருவருக்கும் இடையிலான பகை தீவிரமடைந்துகொண்டிருக்கும் நிலையில், தீவில் வசிக்கும் வயதான திருமதி மெக்கார்மிக், பட்ரைக்கைச் சந்தித்து விரைவில் தீவில் மரணம் நிகழப்போகிறது என்று எச்சரிக்கிறாள்.
அவளுடைய இந்த வார்த்தைகள் தீவின் மக்களிடையே நிலவும் அமைதியற்ற சூழலை மேலும் மர்மமானதாக மாற்றுகின்றன.
இதற்கிடையில், கோல்ம் மதுக்கடையில் பட்ரைக்கைப் பற்றி என்ன கூறினான் என்பதை டொமினிக் அவனிடம் தெரிவிக்கிறான்.
பட்ரைக்கின் கோபமான நடத்தையைப் பார்த்த பிறகுதான் அவனைச் சுவாரஸ்யமான மனிதனாகக் கோல்ம் கருதியதாக டொமினிக் விளக்குகிறான்.
இதைக் கேட்ட பட்ரைக் மகிழ்ச்சியடைகிறான். கோல்மின் மனதில் தன்னைப் பற்றிய எண்ணம் ஓரளவுக்கு மாறியிருக்கிறது என்று அவன் நம்புகிறான்.
ஆனால் பட்ரைக், டெக்லனைப் பற்றித் தான் செய்த தந்திரத்தை டொமினிக்கிடம் கூறியபோது நிலைமை மாறுகிறது.
நண்பனின் பொறாமையையும் பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் நடத்தையையும் அறிந்த டொமினிக் ஏமாற்றமடைகிறான்.
பட்ரைக் செய்த செயல் கீழ்த்தரமானது என்று கருதி, அவனுடன் பேசுவதை நிறுத்திவிடுகிறான். கோல்மின் நட்பை இழந்த பட்ரைக், இப்போது டொமினிக்கின் நம்பிக்கையையும் இழக்கிறான்.
டொமினிக் தனது வாழ்க்கையில் அன்பையும் நெருக்கத்தையும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான். சியோபானிடம் அவனுக்கு காதல் உணர்வு ஏற்படுகிறது.
அவளிடம் தனது விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். ஆனால் சியோபான் அவனுடைய காதல் விருப்பத்தை அனுதாபத்துடன் மறுக்கிறாள்.
அவள் டொமினிக்கிடம் இரக்கமும் அக்கறையும் கொண்டிருந்தாலும், அவனைத் தனது காதலனாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
கோல்முடனான பிரச்சினை தீராமல் தொடர்வதால் பட்ரைக் மீண்டும் மனவேதனை அடைகிறான்.
ஒருநாள் அவன் மது அருந்திவிட்டு கோல்மின் வீட்டுக்குச் சென்று அவனுடன் மீண்டும் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடுகிறான்.
இந்த முறை கோல்ம் தான் இசையமைத்துக்கொண்டிருந்த பாடலை முடித்துவிட்டதாகக் கூறுகிறான்.
அந்தப் பாடலுக்கு தி பான்ஷீஸ் ஆஃப் இனிஷெரின் என்று பெயரிடப்பட்டிருக்கிறது.
தனது இசைப் படைப்பை முடித்துவிட்டதால், இனிமேல் பட்ரைக்குடன் மீண்டும் நட்பாக இருக்கலாம் என்பதுபோல் கோல்ம் நடந்துகொள்கிறான்.
இதனால் இருவருக்கும் இடையிலான பகை முடிவுக்கு வரக்கூடும் என்று தோன்றுகிறது.
ஆனால் குடிபோதையில் இருக்கும் பட்ரைக், டெக்லனைத் தீவிலிருந்து வெளியேற்றுவதற்காகத் தான் கூறிய பொய்யைப் பற்றிக் கோல்மிடம் சொல்லிவிடுகிறான்.
கோல்ம் மீண்டும் பட்ரைக்கின் நடத்தையால் ஏமாற்றமடைகிறான். பட்ரைக்கைச் சந்தித்து நட்பைத் தொடர்வதற்குப் பதிலாக, அவன் தனது முடிவை இன்னும் கடுமையாக்குகிறான்.
முன்பு இடது கையின் சுட்டுவிரலை வெட்டியிருந்த கோல்ம், இப்போது தனது இடது கையில் எஞ்சியிருந்த மற்ற நான்கு விரல்களையும் தானே வெட்டிக்கொள்கிறான். பின்னர் அந்த நான்கு விரல்களையும் பட்ரைக்கின் வீட்டு வாசலில் வீசியெறிகிறான்.
இவ்வாறு கோல்ம் தன்னுடைய இசைக்கருவியை வாசிக்கத் தேவையான விரல்களையே வெட்டிக்கொள்வதால், அவன் இசைக்கலைஞனாகத் தொடர்வதும் பாதிக்கப்படுகிறது.
பட்ரைக்கிடம் பேசுவதைத் தடுப்பதற்காகத் தன்னையே காயப்படுத்திக்கொள்ளும் அவனுடைய பிடிவாதம், இருவருக்கும் இடையிலான பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.
தீவில் நிலவும் இந்த முடிவில்லாத பகையாலும், அங்கு வாழ்க்கை தேக்கமடைந்துவிட்டதாக உணர்வதாலும் சியோபான் சலிப்படைகிறாள்.
அவளுக்கு பிரதான நிலப்பகுதியில் உள்ள ஒரு நூலகத்தில் வேலை கிடைக்கிறது. அதனால் தீவை விட்டு வெளியேறி அந்த வேலையை ஏற்றுக்கொள்ள முடிவெடுக்கிறாள்.
பட்ரைக்கைத் தனியாக விட்டுவிட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தாலும், தீவில் தொடர்ந்து வாழ்வதைவிட புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவது அவளுக்கு முக்கியமாகிறது.
சியோபான் வெளியேறிய பிறகு பட்ரைக் வீட்டுக்குத் திரும்புகிறான். அப்போது அவனுடைய செல்லக் கழுதையான ஜென்னி இறந்துகிடப்பதைக் காண்கிறான்.
கோல்ம் தனது வீட்டின் வாசலில் வீசியெறிந்த விரல்களில் ஒன்று ஜென்னியின் தொண்டையில் சிக்கியதால், அது மூச்சுவிட முடியாமல் இறந்துவிட்டிருக்கிறது.
பட்ரைக்கிற்கு ஜென்னி ஒரு செல்லப்பிராணி மட்டுமல்ல; அவனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் நெருக்கமாக இருந்த உயிர்.
ஏற்கெனவே நண்பனை இழந்துவிட்ட அவனுக்கு, இப்போது தனது செல்லக் கழுதையையும் இழந்தது மிகப்பெரிய துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
ஜென்னியின் மரணத்திற்குக் காரணம் கோல்ம் வீசியெறிந்த விரல் என்பதை அறிந்த பட்ரைக் கடும் கோபமடைகிறான்.
அவன் கோல்மை மதுக்கடையில் சந்திக்கிறான். அப்போது கோல்ம் இருவருக்கும் இடையில் ஒரு சமரசம் செய்துகொள்ளலாம் என்று முன்வைக்கிறான்.
ஆனால் ஜென்னியின் மரணத்தால் மனம் உடைந்திருக்கும் பட்ரைக் அந்தச் சமரசத்தை ஏற்க மறுக்கிறான்.
மறுநாள் பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு கோல்மின் வீட்டைத் தீவைத்துக் கொளுத்தப்போவதாக அவனிடம் அறிவிக்கிறான்.
பட்ரைக் கூறியபடி மறுநாள் பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு கோல்மின் வீட்டுக்குச் செல்கிறான்.
வீட்டுக்குள் இருக்கும் கோல்மை ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கிறான். கோல்ம் வீட்டைவிட்டு வெளியேறாமல் அமைதியாக உள்ளே அமர்ந்திருக்கிறான்.
பட்ரைக் வீட்டுக்குத் தீ வைக்கிறான். வீடு தீப்பற்றி எரியத் தொடங்கியதும், கோல்மின் நாய் சாமியை அங்கேயே விட்டுவிட்டுச் செல்லாமல், அதைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறான்.
வீட்டை எரித்தாலும், நாயைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனிடம் இருக்கிறது.
இந்தச் சம்பவத்தை பீடர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். பட்ரைக் கோல்மின் வீட்டை எரிப்பதைப் பார்த்ததும், அவனை எதிர்கொள்வதற்காகப் பட்ரைக்கின் வீட்டை நோக்கி விரைகிறான்.
ஆனால் வழியில் மிஸஸ் மெக்கார்மிக்கைச் சந்திக்கிறான். அவள் பீடரைத் தன்னுடன் வருமாறு அழைத்துச் செல்கிறாள்.
பின்னர் அவனை ஒரு ஏரியில் கிடக்கும் டொமினிக்கின் சடலத்திடம் அழைத்துச் செல்கிறாள்.
டொமினிக் இறந்துவிட்டான் என்பது அப்போது தெரியவருகிறது. அவனுடைய மரணத்திற்கான காரணம் விளக்கப்படவில்லை.
தன் மகனின் மரணத்தைப் பீடர் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான் என்பதும் விரிவாகக் காட்டப்படவில்லை.
இதற்கிடையில், பட்ரைக் தனது சகோதரி சியோபானுக்குக் கடிதம் எழுதுகிறான். அவள் தீவை விட்டு வெளியேறியதால், தனது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட தனிமையை அவளிடம் முழுமையாக வெளிப்படுத்துவதில்லை.
மாறாக, ஜென்னி நன்றாக இருப்பதாகக் கடிதத்தில் எழுதுகிறான். உண்மையில் ஜென்னி இறந்துவிட்டது அவனுக்குத் தெரியும்.
மேலும், அவன் நண்பர்களையும் இழந்து தனிமையில் வாழ்கிறான். ஆனால் தனது துயரத்தையும் தனிமையையும் சியோபானிடம் மறைத்துவிட்டு, எல்லாம் நன்றாக இருப்பதுபோல் எழுதுகிறான்.
மறுநாள் காலையில் பட்ரைக், கோல்மின் நாய் சாமியைத் திரும்பக் கொண்டுசெல்கிறான்.
கோல்மின் வீடு எரிந்து சாம்பலாகியிருக்கிறது. ஆனால் கோல்ம் உயிர் பிழைத்திருக்கிறான்.
எரிந்துபோன தனது வீட்டின் அருகே கடற்கரையில் அவன் நிற்கிறான். பட்ரைக் அவனிடம் வரும்போது, ஜென்னி இறந்ததற்காகக் கோல்ம் மன்னிப்புக் கேட்கிறான்.
தனது விரல் ஜென்னியின் தொண்டையில் சிக்கி அது இறந்துபோனதற்கு அவன் வருந்துகிறான்.
பின்னர், தனது வீடு எரிந்துவிட்டதால் இருவருக்கும் இடையிலான பகை முடிவுக்கு வந்திருக்கும் என்று கோல்ம் கூறுகிறான்.
ஆனால் பட்ரைக் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. கோல்ம் வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து தீயில் இறந்திருந்தால் மட்டுமே தங்களுடைய பகை முடிவுக்கு வந்திருக்கும் என்று அவன் பதிலளிக்கிறான்.
இதன் மூலம் ஜென்னியின் மரணத்திற்குப் பிறகு பட்ரைக்கின் மனதில் உருவான கோபம் இன்னும் தணியவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.
கோல்ம் மன்னிப்புக் கேட்டாலும், பட்ரைக்கால் அவனை மன்னிக்க முடியவில்லை.
இருவரும் கடற்கரையில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அயர்லாந்தின் உள்நாட்டுப் போர் முடிவுக்கு வருகிறதா என்று கோல்ம் கேட்கிறான்.
அதற்கு பட்ரைக், சண்டை மீண்டும் தொடங்கும் என்று தனக்குத் தெரியும் என்கிறான்.
சில விஷயங்களை மறந்துவிட்டு அல்லது அவற்றிலிருந்து விலகி வாழ்க்கையைத் தொடர முடியாது என்றும், சில பிரச்சினைகளில் சமரசம் செய்துகொள்வது சாத்தியமில்லை என்றும் அவன் கூறுகிறான்.
அத்தகைய சண்டை மீண்டும் தொடங்குவது நல்லதுதான் என்றும் அவன் குறிப்பிடுகிறான்.
இதற்குப் பிறகு பட்ரைக் அங்கிருந்து விலகிச் செல்கிறான். கோல்ம் கடற்கரையிலேயே நிற்கிறான். இருவரும் மீண்டும் நண்பர்களாகவில்லை;
தங்களுக்கிடையிலான பகையும் முழுமையாக முடிவுக்கு வரவில்லை. ஒருவருக்கொருவர் ஏற்படுத்திய காயங்களும் இழப்புகளும் அவர்களுடைய உறவை முற்றிலும் மாற்றிவிட்டன.
இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த இறுதிக் காட்சியை, அவர்களுக்குத் தெரியாமல் மிஸஸ் மெக்கார்மிக் எரிந்துபோன கோல்மின் வீட்டின் எஞ்சிய பகுதிகளிலிருந்து அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்bafta
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்க்ளோப்
