ஒரு குழந்தையின் முகத்தில் இருக்கும் பிறவிக் குறைபாடு, அவளுடைய கல்வியையும் சமூக வாழ்க்கையையும் தீர்மானிக்க வேண்டுமா?
மருத்துவ ரீதியாகச் சரிசெய்யக்கூடிய ஒரு குறைபாட்டுக்காகவே ஒரு குழந்தை பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாமல், மற்றவர்களிடமிருந்து ஒதுக்கப்பட்டு வாழ வேண்டிய நிலையை மாற்றுவது எவ்வளவு பெரிய சமூகப் பொறுப்பு என்பதை 39 நிமிடங்களில் பதிவு செய்கிறது மேகன் மைலன் இயக்கிய ஸ்மைல் பிங்கி Smile Pinki, 2008 என்ற ஆவணப்படம்.
இது உதட்டுப் பிளவுக்கான அறுவைச் சிகிச்சையைப் பற்றிய மருத்துவப் பதிவாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், வறுமையும் சமூகப் புறக்கணிப்பும் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதையும், சரியான உதவி கிடைக்கும்போது அந்த வாழ்க்கையில் எத்தகைய மாற்றம் நிகழ்கிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில், வாரணாசிக்கு அருகிலுள்ள மிர்சாபூர் பகுதியில் அமைந்துள்ள ராம்பூர் தபாஹி கிராமத்தில் வாழும் ஐந்து வயது சிறுமி பிங்கி சோன்கர் இந்த ஆவணப்படத்தின் மையப் பாத்திரம்.
அவளுக்கு ஒருபுறத்தில் முழுமையாகப் பிளவுபட்ட உதடு இருந்தது. மருத்துவ ரீதியாகச் சரிசெய்யக்கூடிய இந்தப் பிறவிக் குறைபாடு, அவளுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் பெரிய தடையாக மாறியிருந்தது.
அவளுடைய தோற்றத்தைக் காரணமாகக் கொண்டு மற்றவர்கள் அவளை ஒதுக்கினர்; பள்ளியில் சேர்ந்து படிக்கும் வாய்ப்பும் மறுக்கப்பட்டது.
குழந்தைப் பருவத்தில் கிடைக்க வேண்டிய கல்வியும் சக மாணவர்களுடன் பழகும் அனுபவமும் அவளிடமிருந்து விலகியிருந்தன.
வறுமையான சூழலில் வாழ்ந்த குடும்பத்தால், அந்தக் குறைபாட்டைச் சரிசெய்வதற்கான மருத்துவ உதவியைத் தாங்களாகவே எளிதில் பெற்றுவிடவும் முடியவில்லை.
இந்தச் சூழலில் பிங்கியின் பெற்றோர் சந்திக்கும் பங்கஜ் என்ற சமூகப் பணியாளர் அவளுடைய வாழ்க்கையில் மாற்றத்திற்கான வழியைத் திறக்கிறார்.
கிராமம் கிராமமாகச் சென்று உதட்டுப் பிளவுடன் வாழும் குழந்தைகளைக் கண்டறிந்து, அவர்களுக்கு இலவச அறுவைச் சிகிச்சை வழங்கும் மருத்துவமனையுடன் இணைக்கும் பணியில் அவர் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.
அவரது முயற்சியின் மூலம் பிங்கிக்கும் சிகிச்சை பெறும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. இங்கு ஆவணப்படத்தின் அணுகுமுறை முக்கியமானது.
பிங்கியின் குடும்பம் வறுமையில் வாழ்கிறது என்பதை மட்டும் காட்டிவிட்டு, அவர்களுடைய துயரத்தைப் பார்வையாளர்களின் பரிதாபத்திற்குரிய காட்சியாக மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, அந்தக் குடும்பத்துக்கும் மருத்துவ உதவிக்கும் இடையே இருக்கும் தடையை நீக்குவதில் ஒரு சமூகப் பணியாளரின் பங்கு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை அதன் நிகழ்வுகள் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
பிங்கிக்கு வாராணசியில் உள்ள ஜி. எஸ். மெமோரியல் மருத்துவமனையில் பிளாஸ்டிக் அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணர் டாக்டர் சுபோத் குமார் சிங் வெற்றிகரமாக அறுவைச் சிகிச்சை செய்கிறார்.
ஏழைக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த உதட்டுப் பிளவுடன் பிறந்த குழந்தைகளுக்குத் தன்னார்வ அமைப்பான ஸ்மைல் டிரெயின் திட்டத்தின் மூலம் இலவச சிகிச்சை வழங்கப்படும் மருத்துவச் சேவையின் ஒரு பகுதியாக இந்த உதவி கிடைக்கிறது.
இதனால் பிங்கியின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றம், மருத்துவச் சிகிச்சையின் வெற்றியைத் தாண்டி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
அவளுடைய முகத்தில் இருந்த குறைபாட்டைச் சரிசெய்வது மட்டும் இலக்கு அல்ல; அந்தக் குறைபாட்டின் காரணமாக அவளுக்கு மறுக்கப்பட்டிருந்த சமூக அங்கீகாரத்தையும் கல்வி வாய்ப்பையும் மீண்டும் பெறுவதற்கான பாதையைத் திறப்பதே அதன் விரிவான பொருள்.
இந்த ஆவணப்படம் பிங்கியுடன் சேர்த்து குதாரு என்ற மற்றொரு குழந்தையின் கதையையும் பதிவு செய்கிறது.
இருவரும் கிராமப்புற இந்தியாவில் உதட்டுப் பிளவுடன் வாழ்ந்து, பின்னர் திருத்த அறுவைச் சிகிச்சை பெறும் குழந்தைகள். இவ்விரு குழந்தைகளின் அனுபவங்களையும் இணைப்பதன் மூலம், இது ஒரே குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட பிரச்சினை மட்டுமல்ல; மருத்துவ உதவி தேவைப்படும் ஏழைக் குழந்தைகளைச் சென்றடைய வேண்டிய பரந்த சமூகச் சவால் என்பதையும் படம் முன்வைக்கிறது.
இயக்குநர் மேகன் மைலன், இந்தக் கதையை 39 நிமிடங்களுக்குள் அமைத்துள்ளார்.
நிக் டூப் மற்றும் ஜான் ஷெங்க் ஒளிப்பதிவையும், பர்செல் கார்சன் படத்தொகுப்பையும் கவனித்துள்ளனர். ஆர். பிரசன்னா இசையமைத்துள்ளார்.
இந்தப் படத்தின் முக்கியத்துவம், மருத்துவப் பிரச்சினையை விளக்குவதோடு நிற்காமல், அதனால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் உதவியையும் ஒரே ஆவணப்பட அனுபவமாக இணைப்பதில் உள்ளது.
சிகிச்சையின் மருத்துவ விவரங்களை மட்டுமே முன்னிறுத்தியிருந்தால், இது ஒரு மருத்துவ விழிப்புணர்வுப் பதிவாகச் சுருங்கியிருக்கும். பிங்கியின் சமூக அனுபவத்தையும் சிகிச்சைக்கான அணுகலையும் மையப்படுத்துவதால், மருத்துவ வசதிகள் இருப்பது மட்டும் போதாது; அவை தேவைப்படும் மக்களைச் சென்றடைய வேண்டும் என்ற கேள்வியும் படத்தின் உள்ளடக்கத்தில் முக்கிய இடம் பெறுகிறது.
2008ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்த அமெரிக்க ஆவணப்படம், 81-வது அகாடமி விருது விழாவில் சிறந்த குறும்பட ஆவணப்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதை வென்றது.
இந்த அங்கீகாரம் பிங்கியின் கதையை உலகளாவிய பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சென்றது. பிங்கியும் அறுவைச் சிகிச்சை செய்த டாக்டர் சுபோத் குமார் சிங்கும் ஆஸ்கர் விழாவில் கலந்துகொண்டனர்.
இந்தியாவிலும் படம் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றது. திரையரங்குகள், ஊடகங்கள் மற்றும் சமூக நிகழ்வுகள் வழியாக நடத்தப்பட்ட திரையிடல்கள், உதட்டுப் பிளவு குறித்த பொதுச் சுகாதார விழிப்புணர்வை வளர்ப்பதற்கும் சிகிச்சைக்கான ஆதரவைத் திரட்டுவதற்கும் பயன்படுத்தப்பட்டன.
எச்.பி.ஓ., சன்டான்ஸ் சேனல், தூர்தர்ஷன் ஆகிய தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களிலும் படம் ஒளிபரப்பப்பட்டது; மேலும் எட்டு மில்லியன் இலவச டிவிடிகள் விநியோகிக்கப்பட்டன.
இந்தப் படத்தின் தாக்கம் விருதுகளுடன் முடிந்துவிடவில்லை. 2013ஆம் ஆண்டு லண்டனில் நடைபெற்ற விம்பிள்டன் டென்னிஸ் போட்டியின் ஆண்கள் ஒற்றையர் இறுதிப் போட்டியில் நாணயம் சுண்டி ஆட்டத்தைத் தொடங்கும் சிறப்பு வாய்ப்பும் பிங்கிக்குக் கிடைத்தது.
கிராமத்தில் பிறவிக் குறைபாட்டின் காரணமாகப் பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாமல் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிறுமி, பின்னர் உலகப் புகழ்பெற்ற விளையாட்டுப் போட்டியின் முக்கிய நிகழ்வில் பங்கேற்கும் நிலையை அடைந்தது, அவளுடைய வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஏற்பட்ட குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமாகும்.
ஸ்மைல் பிங்கியின் வலிமை, ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த மாற்றத்தை உலகம் கவனிக்கும்படி செய்ததோடு, அதே போன்ற சிகிச்சை தேவைப்படும் எண்ணற்ற குழந்தைகளின் நிலைமையையும் பொதுவெளிக்குக் கொண்டுவந்ததில் இருக்கிறது.
ஆஸ்கர் விருது அதன் சாதனையை அடையாளப்படுத்தினாலும், அதன் உண்மையான மதிப்பு விருதின் புகழில் மட்டும் இல்லை.
ஒரு மருத்துவச் சேவை சரியான மனிதரைச் சென்றடையும்போது, அது உடல்நலப் பிரச்சினையைச் சரிசெய்வதுடன் ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்திற்கான வாயில்களையும் திறக்க முடியும் என்பதை பிங்கியின் பயணம் தெளிவாகப் பதிவு செய்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்குறும்படம்
