ஒரு நாட்டின் மன்னனால் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் முன்னால் பேசுவது எவ்வளவு கடினமாக இருக்க முடியும்?
அதுவும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தடுமாறி வெளிவரும் நிலையில், அந்தக் குரல் ஒரு தேசத்தின் நம்பிக்கையுடன் இணைந்தால் என்ன ஆகும்?
இந்தக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்டு உருவாகும் தி கிங்ஸ் ஸ்பீச், வரலாற்றைச் சொல்லும் திரைப்படமாக மட்டும் இல்லாமல், மனிதனின் பயம், தன்னம்பிக்கை, மரியாதை, நட்பு ஆகியவற்றை மிக நெருக்கமாகப் பார்க்க வைக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான படைப்பாக இருக்கிறது.
டாம் ஹூப்பரின் இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய சிறப்பு, மிகப் பெரிய வரலாற்றுப் பின்னணிக்குள் இருக்கும் ஒரு தனிமனிதனின் உளவியல் போராட்டத்தை மையமாக வைத்திருப்பதுதான்.
அரச குடும்பம், அரண்மனை, அதிகாரம் போன்ற பிரம்மாண்டமான அம்சங்கள் இருந்தாலும், படம் அவற்றை வெறும் அலங்காரமாகப் பயன்படுத்துவதில்லை.
ஒரு மனிதன் தன்னுடைய குரலையே நம்ப முடியாமல் தவிக்கும் உணர்வை பார்வையாளருக்கு நெருக்கமாக உணரச் செய்கிறது.
அதனால் இது மன்னரைப் பற்றிய படம் என்பதைத் தாண்டி, தன் மீது இருக்கும் சந்தேகத்துடன் போராடும் எந்த மனிதருக்கும் தொடர்புடைய படமாக மாறுகிறது.
திரைக்கதை எழுத்தாளர் டேவிட் சீட்லரின் அணுகுமுறையும் இதன் வலிமையான பகுதியாக இருக்கிறது. வரலாற்றுச் சம்பவங்களை அடுக்கி வைப்பதற்குப் பதிலாக, இரண்டு முற்றிலும் வேறுபட்ட மனிதர்களுக்கிடையிலான உறவை கதையின் உணர்ச்சி மையமாக உருவாக்குகிறார்.
அதிகாரம் கொண்ட ஒருவருக்கும், அவரை அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் அணுகாத ஒருவருக்கும் இடையிலான தொடர்பு இயல்பாகவே சுவாரஸ்யத்தை உருவாக்குகிறது.
ஆனால் அந்த உறவை வெறும் நகைச்சுவையாகவோ, வெறும் உணர்ச்சியாகவோ மாற்றாமல், மரியாதை, பிடிவாதம், அவமானம், நம்பிக்கை போன்ற நுணுக்கமான உணர்வுகளுடன் கட்டமைப்பதே திரைக்கதையின் சிறப்பு.
முக்கிய கதாபாத்திரமாக வரும் ஜார்ஜ் ஆறாம் மன்னர் (கொலின் ஃபெர்த்) ஒரு வழக்கமான வரலாற்று நாயகனைப் போல உருவாக்கப்படவில்லை.
அவருடைய வலிமையை மட்டும் காட்டாமல், அவருடைய தயக்கங்களையும் பாதுகாப்பின்மையையும் படம் முக்கியமாகக் கவனிக்கிறது.
அதனால் அவரைத் தொலைவில் இருக்கும் அரசராக அல்லாமல், தன்னுடைய குறையை வெல்ல முயலும் ஒரு சாதாரண மனிதராகப் பார்க்க முடிகிறது.
இந்த நுணுக்கமான நடிப்புதான் படத்தின் உணர்ச்சி ஆழத்திற்கு அடித்தளமாகிறது.
லயனல் லோக் (ஜெஃப்ரி ரஷ்) அதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஆற்றலைக் கொண்ட கதாபாத்திரம்.
அவருடைய அணுகுமுறையில் இருக்கும் தன்னம்பிக்கை, நேர்மை, சில நேரங்களில் எல்லையைத் தாண்டும் துணிவு ஆகியவை மன்னரின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட உலகத்துடன் சுவாரஸ்யமான மோதலை உருவாக்குகின்றன.
இந்த இரு கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான காட்சிகளில் பெரிய சம்பவங்களைவிட முகபாவனைகள், இடைவெளிகள், குரலின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் ஆகியவையே அதிகம் பேசுகின்றன.
கொலின் ஃபெர்தின் நடிப்பு படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். பேச்சுத் தடுமாற்றத்தை வெறும் ஒலி பிரச்சினையாகக் காட்டாமல், அதனுடன் வரும் பதற்றம், வெட்கம், கோபம், பயம், தன்னம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றையும் உடல்மொழியின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார்.
குறிப்பாக பேசுவதற்கு முன் உருவாகும் தயக்கம் கூட ஒரு தனி உரையாடலாகத் தோன்றும் அளவுக்கு அவரது நடிப்பு நுணுக்கமானது.
ஜெஃப்ரி ரஷின் கட்டுப்பாடான உயிரோட்டமுள்ள நடிப்பும் அதற்கு சிறந்த எதிரொலியாக அமைகிறது. ஹெலினா போனம் கார்ட்டரின் நடிப்பில் அன்பும் ஆதரவும் மட்டுமல்லாமல், கணவரின் உள்ளார்ந்த போராட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் நுண்ணுணர்வும் வெளிப்படுகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் டேனி கோஹனின் பணியும் படத்தின் மனநிலையை உருவாக்குவதில் முக்கியமானது. வழக்கமான வரலாற்றுத் திரைப்படங்களில் காணப்படும் விசாலமான, பிரம்மாண்டமான காட்சிகளுக்குப் பதிலாக, நெருக்கமான அறைகள், நீண்ட நடைபாதைகள், போன்றவை அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
பரந்த லென்ஸ்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதால் சில காட்சிகளில் இடம் இயல்பை விட சற்று வித்தியாசமாகத் தோன்றுகிறது. அந்தக் காட்சி மொழி கதாபாத்திரத்தின் மனஅழுத்தத்தை பார்வையாளருக்கும் உடல்ரீதியாக உணரச் செய்கிறது.
கேமரா கதாபாத்திரங்களின் முகத்துக்கு மிக அருகில் வரும்போது, ஒரு சிறிய தயக்கமும் பெரிய உணர்ச்சியாக மாறுகிறது.
கதாபாத்திரங்களை எப்போதும் மையத்தில் வைக்காமல் சற்று விலகி அமைக்கும் காட்சியமைப்பும் அவர்களுக்குள் இருக்கும் மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது.
இதனால் ஒளிப்பதிவு வெறும் அழகுக்காக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் நிலையைச் சொல்லும் திரைப்பட மொழியாக மாறுகிறது.
கலை இயக்கமும் காலப்பின்னணியை நம்ப வைக்கும் வகையில் சிறப்பாக அமைந்துள்ளது.
1930களின் பிரிட்டனின் அரச குடும்ப ஆடம்பரமும், அதே காலத்து லண்டனின் அழுக்கான தெருக்களும் ஒரே திரைப்படத்தில் இயல்பாக இணைகின்றன.
அரண்மனைகள், அரச நிகழ்வுகளுக்கான பிரம்மாண்டமான இடங்கள், தனிப்பட்ட வீடுகள், சிகிச்சை நடைபெறும் எளிமையான அறை என ஒவ்வொரு இடமும் கதாபாத்திரங்களின் சமூக நிலைக்கும் மனநிலைக்கும் ஏற்றவாறு வேறுபடுகிறது.
ஆடை வடிவமைப்பும் இதே நம்பகத்தன்மையைத் தொடர்கிறது. அரச குடும்பத்தின் உடைகளில் காணப்படும் கட்டுப்பாடும் மரியாதையும், மற்ற கதாபாத்திரங்களின் சாதாரண உடைகளுடன் ஒப்பிடும்போது சமூக இடைவெளியை இயல்பாக உணர்த்துகின்றன.
காட்சிகளின் பின்னணியில் இருக்கும் பொருட்கள், சுவர்கள், விளம்பரங்கள், கட்டிட வடிவங்கள் என சிறிய விஷயங்களிலும் காலத்தின் உணர்வு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
அலெக்சாண்டர் டெஸ்ப்ளாவின் இசை மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சியைத் திணிப்பதில்லை. பியானோவும் குறைந்த அளவிலான தந்தி இசையும் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதால், கதாபாத்திரங்களின் உள்ளார்ந்த பதற்றத்திற்கு இசை மென்மையான துணையாக இருக்கிறது.
குறிப்பாக ஒலியின் இடைவெளிகளும் அமைதியும் இத்திரைப்படத்தில் முக்கியமானவை. பேசுவதில் சிரமம் கொண்ட ஒருவரைப் பற்றிய படத்தில், “பேசாத தருணங்களும்” இவ்வளவு முக்கியமாக இருப்பது திரைப்படத்தின் அழகான முரண்பாடுகளில் ஒன்று.
படத்தொகுப்பும் இந்த நிதானமான அணுகுமுறைக்கு ஏற்றதாக இருக்கிறது. படம் வேகமாக சம்பவங்களைத் தள்ளிச் செல்ல முயற்சிப்பதில்லை.
உரையாடல்களுக்கும் முகபாவனைகளுக்கும் தேவையான இடம் கொடுக்கிறது. இதனால் பார்வையாளர் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்குள் மெதுவாக நுழைகிறார்.
அதே நேரத்தில் படம் சலிப்பாக மாறாமல் இருக்க நகைச்சுவை, பதற்றம், அமைதி ஆகியவற்றின் வேகம் சரியாக சமநிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இந்த திரைப்படத்தின் மனிதநேயப் பார்வையே அதன் மிகப் பெரிய தனித்துவம். அதிகாரம், பதவி, அரச குடும்பம் போன்ற வெளிப்புற அடையாளங்கள் ஒருவரின் தனிப்பட்ட பயங்களை அழித்துவிடுவதில்லை என்பதை படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
உலகத்தின் முன்னால் வலிமையானவராகத் தோன்றும் ஒருவருக்குள்ளும் மிக ஆழமான தயக்கங்கள் இருக்கலாம். அதைவிட முக்கியமாக, ஒருவரின் குறையை அவருடைய முழு அடையாளமாகப் பார்க்காமல், அந்தக் குறையுடன் வாழவும் அதை எதிர்கொள்ளவும் உதவும் மனித உறவின் மதிப்பை படம் முன்வைக்கிறது.
பேச்சுத் தடுமாற்றத்தைப் பற்றிய திரைப்படத்தின் அணுகுமுறையும் கவனிக்கத்தக்கது. அன்றாட வாழ்க்கையில் பேச்சுத் தடுமாற்றம் கொண்டவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பயம், சமூக அழுத்தம், பேசுவதற்கு முன்பே உருவாகும் பதற்றம் ஆகியவற்றை உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்கிறது.
அதே நேரத்தில், இந்த நிலையின் காரணங்களைப் பற்றிய சில உளவியல் விளக்கங்கள் நவீன அறிவியல் பார்வையில் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
எனவே படம் மனிதநேய ரீதியாக வலிமையாக இருந்தாலும், மருத்துவ உண்மையின் முழுமையான பிரதிநிதியாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டியதில்லை.
வரலாற்றுத் திரைப்படம் என்பதால் உண்மைச் சம்பவங்களுடன் ஒப்பிடும்போது சில கலைசுதந்திர உரிமைகளும் உள்ளன. காலவரிசை சுருக்கப்பட்டுள்ளது; சில கதாபாத்திரங்களின் குணாதிசயங்களும் அரசியல் சம்பவங்களின் பின்னணியும் நாடகத் தாக்கத்திற்காக மாற்றப்பட்டுள்ளன.
குறிப்பாக வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலின் பங்கு மற்றும் சில அரசியல் நிகழ்வுகளின் சித்தரிப்பு வரலாற்று உண்மையுடன் முழுமையாகப் பொருந்தவில்லை என்று விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.
ஆனால் இத்தகைய மாற்றங்களுக்கிடையிலும் திரைப்படம் உருவாக்கும் மனித உறவும் உணர்ச்சி மையமும் அதன் முக்கிய ஈர்ப்பாகத் தொடர்கின்றன.
திரைப்படத்தின் வரவேற்பு அதன் தரத்துக்கான முக்கியமான சான்றாக அமைந்தது. விமர்சகர்களிடையே பெரும் பாராட்டைப் பெற்ற இப்படம் ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 94 சதவீத மதிப்பெண்ணையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 88/100 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றது.
பார்வையாளர்களிடமிருந்தும் மிக அரிதான “A+” வரவேற்பைப் பெற்றது. வணிக ரீதியாகவும் மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்ற இப்படம் சுமார் 15 மில்லியன் டாலர் பட்ஜெட்டில் உருவாகி உலகளவில் 414.2 மில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமாக வசூலித்தது.
விருதுகளிலும் இதன் தாக்கம் மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. 83வது அகாடமி விருது விழாவில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர், சிறந்த அசல் திரைக்கதை ஆகிய நான்கு முக்கிய விருதுகளை வென்றது;
மொத்தம் 12 ஆஸ்கர் பரிந்துரைகளைப் பெற்றது. பாஃப்டா விருதுகளில் ஏழு விருதுகளை வென்றது. கொலின் ஃபெர்தின் நடிப்புக்கு கோல்டன் குளோப் மற்றும் ஸ்க்ரீன் ஆக்டர்ஸ் கில்ட் உள்ளிட்ட பல முக்கிய அங்கீகாரங்களும் கிடைத்தன.
டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவின் பார்வையாளர் தேர்வு விருதையும் இப்படம் பெற்றது.
தி கிங்ஸ் ஸ்பீச் பார்க்க வேண்டிய முக்கிய காரணம் அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி மட்டும் அல்ல; மனிதனின் குரல் என்பது வெறும் ஒலி அல்ல, அது அவனுடைய தன்னம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு என்பதை உணர்த்தும் விதத்தில் திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதுதான்.
பிரம்மாண்டமான அரண்மனைகளுக்கு நடுவிலும், கேமரா மீண்டும் மீண்டும் மனித முகத்தையும் அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பயத்தையும் தேடுகிறது.
அதனால் இது ஒரு மன்னரைப் பற்றிய வரலாற்றுத் திரைப்படமாகத் தொடங்கி, ஒவ்வொருவருக்கும் பரிச்சயமான ஒரு கேள்வியை விட்டுச் செல்கிறது:
நம்மைத் தடுத்து நிறுத்துவது உண்மையில் உலகமா, அல்லது நம்மைப் பற்றிய நம்முடைய பயமா? அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் திரைப்படம் சொல்லாமல், அதை நம்முள் தொடர்ந்து ஒலிக்கச் செய்வதே இதன் உண்மையான வெற்றி..
===============================
படத்தின் கதை:-
1925ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் எம்பயர் கண்காட்சியின் நிறைவு விழா வெம்ப்ளி மைதானத்தில் நடைபெறுகிறது. அங்கு மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜின் இரண்டாவது மகனான இளவரசர் ஆல்பர்ட், குடும்பத்தினரால் “பெர்ட்டி” என்று அழைக்கப்படுபவர், யாரிடமும் எதிர்பார்க்க முடியாத அளவுக்கு கடினமான ஒரு பிரச்சினையை எதிர்கொள்கிறார்.
அவர் மக்களிடம் உரையாற்றும்போது கடுமையாகத் திக்கித் திணறுகிறார். ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் வெளிப்படுத்துவதற்கே அவருக்கு மிகுந்த சிரமம் ஏற்படுகிறது.
அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவராக இருப்பதால் பொதுமக்கள் முன் பேசுவது அவருடைய பொறுப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்தாலும், இந்தப் பேச்சுக் குறைபாடு அவருக்கு பெரும் அவமானத்தையும் மன அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
பெர்ட்டி இதற்காக ஏற்கனவே பல விதமான சிகிச்சை முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறார். ஆனால் அவை அவருக்கு போதுமான பலனைத் தரவில்லை.
அவருடைய மனைவி எலிசபெத், அவருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் ஆஸ்திரேலியாவில் பிறந்த பேச்சுக் குறைபாட்டு சிகிச்சையாளர் லயனல் லோகுவைச் சந்திக்கும்படி வற்புறுத்துகிறார்.
முதலில் பெர்ட்டி அதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. இருந்தாலும் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் லயனலைச் சந்திக்கிறார்.
முதல் சந்திப்பிலேயே லயனலின் அணுகுமுறை வழக்கமான சிகிச்சையைப் போல இருப்பதில்லை. பெர்ட்டியிடம் ஷேக்ஸ்பியரின் ஹாம்லெட் நாடகத்தில் வரும் “To be or not to be”என்ற புகழ்பெற்ற தனிப்பேச்சை வாசிக்கச் சொல்கிறார்.
அதே நேரத்தில் காதுகளில் ஒலிப்பான்களை அணிவித்து பாரம்பரிய இசையைக் கேட்கச் செய்கிறார். பெர்ட்டிக்கு இந்த முறையே பிடிக்கவில்லை.
அவருடைய பேச்சைச் சரிசெய்யும் முயற்சி என்று நினைத்துக் கொண்டு வந்தவரிடம் இத்தகைய வித்தியாசமான பயிற்சியை எதிர்பார்க்காததால் அவர் விரக்தியடைகிறார்.
ஆனால் லயனல் அந்த வாசிப்பின் ஒலிப்பதிவை ஒரு தகட்டில் பதிவு செய்து பெர்ட்டியிடம் கொடுத்து வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்லச் செய்கிறார்.
1934ஆம் ஆண்டின் அரச குடும்ப கிறிஸ்துமஸ் வானொலி உரையை மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் வழங்குகிறார்.
அந்தக் காலத்தில் வானொலி மக்களின் வீடுகளுக்குள் நேரடியாக அரச குடும்பத்தின் குரலைக் கொண்டு செல்லும் புதிய சக்தியாக மாறியிருப்பதை மன்னர் உணர்கிறார்.
அரச குடும்பத்தின் எதிர்காலப் பொறுப்புகளில் வானொலிக்கு மிகப்பெரிய இடம் இருக்கும் என்பதை அவர் பெர்ட்டியிடம் விளக்குகிறார்.
ஆனால் பெர்ட்டியின் மூத்த சகோதரரும் இளவரசருமான டேவிட், தனது அரச பொறுப்புகளைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதால், எதிர்காலத்தில் பெர்ட்டியும் வானொலி மூலம் மக்களிடம் பேச வேண்டிய நிலை ஏற்படலாம் என்ற அழுத்தம் உருவாகிறது.
பெர்ட்டி வானொலியில் பேச முயற்சிக்கிறார். ஆனால் அவரது பேச்சுத் தடுமாற்றம் காரணமாக அந்த முயற்சி தோல்வியடைகிறது.
அந்த இரவு அவர் லயனல் கொடுத்த ஒலிப்பதிவை கேட்கிறார். அதில் தன்னுடைய குரல் எந்தத் தடுமாற்றமும் இல்லாமல் இருப்பதை அவர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்கிறார்.
இதனால் லயனலின் சிகிச்சை முறையில் ஏதோ பயன் இருக்கலாம் என்பதை உணர்கிறார்.
அதன்பிறகு அவர் லயனலை தொடர்ந்து சந்தித்து பயிற்சி பெறத் தொடங்குகிறார். இந்தப் பயிற்சிகள் அவரது பேச்சுத் தடுமாற்றத்தின் வெளிப்புற அறிகுறிகளை மட்டும் சமாளிப்பதற்காக அல்ல; அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் உடல் மற்றும் உளவியல் காரணங்களையும் அணுகும் முயற்சியாக அமைகின்றன.
1936ஆம் ஆண்டு மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் இறந்துவிடுகிறார். அவரது மூத்த மகன் டேவிட் மன்னராக எட்டாம் எட்வர்டாகப் பதவியேற்கிறார்.
ஆனால் புதிய மன்னரைச் சுற்றி அரசியலமைப்பு நெருக்கடி உருவாகிறது. அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த சொகுசு அலங்கார சீமாட்டி வாலிஸ் சிம்ப்சன் என்ற பெண்ணை அவர் திருமணம் செய்ய விரும்புகிறார்.
வாலிஸ் ஏற்கனவே இரண்டு முறை திருமணம் செய்து விவாகரத்து செய்தவர். இங்கிலாந்து திருச்சபையின் உச்ச ஆளுநராக இருக்கும் மன்னர், முன்னாள் கணவர்கள் இருவரும் உயிருடன் இருக்கும் நிலையில் விவாகரத்து பெற்ற பெண்ணைத் திருமணம் செய்வது அரசியல் மற்றும் மத ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பிரச்சினையாகிறது.
இதற்கிடையில் பெர்ட்டியின் பேச்சு சற்று மேம்பட்டிருந்தாலும், தனது சகோதரர் டேவிட் முன் பேசும்போது மட்டும் இன்னும் தடுமாறுகிறார்.
ஒரு திட்டமிடப்படாத சந்திப்பில் லயனலிடம் தனது மனக்கசப்பை வெளிப்படுத்தும் பெர்ட்டி, டேவிட் மற்றும் வாலிஸ் சிம்ப்சன் தொடர்பான பிரச்சினையின் தீவிரத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
அப்போது லயனல், பெர்ட்டியே ஒரு நல்ல மன்னராக இருக்கக்கூடும் என்று கூறுகிறார். இதை பெர்ட்டி கடுமையாக எதிர்க்கிறார்.
ஒரு மன்னரின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி இப்படிப் பேசுவதையே துரோகமாகக் கருதி லயனலிடம் கோபப்படுகிறார். இருவருக்கும் இடையே கடும் மோதல் ஏற்படுகிறது. பெர்ட்டி லயனலை விட்டு வெளியேறுகிறார்.
டேவிட், வாலிஸ் சிம்ப்சனைத் திருமணம் செய்யும் முடிவில் உறுதியாக இருக்கிறார். இதன் விளைவாக அவர் மன்னர் பதவியிலிருந்து விலக முடிவு செய்கிறார்.
இந்த நிலையில் பெர்ட்டி எதிர்பாராத வகையில் அரச பதவியின் அடுத்த நிலையில் நிற்கிறார்.
பிரதமர் ஸ்டான்லி பால்ட்வின் அவரை மன்னர் பதவியை ஏற்கும்படி வலியுறுத்துகிறார். இதன் விளைவாக பெர்ட்டி ஆறாம் ஜார்ஜ் மன்னராகப் பதவியேற்கிறார்.
மன்னராகும் பெர்ட்டி, தனது மனைவியுடன் லயனலின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார்.
இதுவரை லயனலின் வாடிக்கையாளர் யார் என்பதை முழுமையாக அறிந்திருக்காத லயனலின் மனைவி மைர்டில், தனது வீட்டுக்கு வந்திருப்பவர் மன்னரே என்பதை அறிந்து ஆச்சரியப்படுகிறார்.
பெர்ட்டி மற்றும் லயனலின் உறவு இப்போது தனிப்பட்ட சிகிச்சை உறவைத் தாண்டி, புதிய மன்னரின் முக்கியமான தனிப்பட்ட ஆதரவாக மாறுகிறது.
ஆனால் மன்னரின் ஆலோசகர்கள் இந்த உறவை சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.
வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் அபேயில் நடைபெறவிருக்கும் முடிசூட்டு விழாவுக்கான தயாரிப்புகளின் போது கேன்டர்பரி பேராயர் காஸ்மோ கார்டன் லாங், ஜார்ஜ் தனது சிகிச்சை தொடர்பாக அரச ஆலோசகர்களிடம் ஆலோசனை பெறவில்லை என்றும், லயனலுக்கு முறையான தொழில்முறைப் பயிற்சி இல்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
மன்னருக்கு சிகிச்சை அளிப்பவர் யார் என்பது அரச குடும்பத்திற்கே முக்கியமான விஷயமாக மாறுகிறது.
லயனல் தனது தகுதி குறித்து விளக்குகிறார். பேச்சுக் குறைபாடு சிகிச்சைக்காக அவர் பணியாற்றத் தொடங்கிய காலத்தில் இத்துறையில் முறையான தகுதிகள் இல்லையென்றும், முதல் உலகப் போரில் இருந்து திரும்பிய ஆஸ்திரேலிய வீரர்களுக்கு போரால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள உதவியதன் மூலம் தனது அனுபவத்தைப் பெற்றதாகவும் கூறுகிறார்.
இருந்தாலும் பெர்ட்டிக்கு அவரது அணுகுமுறை மீது இன்னும் சந்தேகம் உள்ளது.
லயனல் மன்னரிடம் சாதாரணமானவரைப் போலவே பேசுவதும், அரச மரியாதைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் நடப்பதும் பெர்ட்டியை கோபப்படுத்துகிறது.
குறிப்பாக மன்னர் எட்வர்டின் நாற்காலி மற்றும் ஸ்கூன் கல் போன்ற அரச மரபுச் சின்னங்களைக் குறித்த லயனலின் அணுகுமுறை பெர்ட்டியை கடுமையாகப் பாதிக்கிறது.
கோபத்தில் அவர் லயனிடம் தனது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்குகிறார்.
அந்த நேரத்தில் தான், கடுமையான அழுத்தத்திலும் கோபத்திலும் இருந்தபோதும் தன்னால் தடுமாற்றமின்றி பேச முடிகிறது என்பதை பெர்ட்டி உணர்கிறார்.
இந்த அனுபவம் அவருக்கும் லயனலுக்கும் இடையிலான பயிற்சியின் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் உணரச் செய்கிறது.
அதன் மூலம் முடிசூட்டு விழாவுக்கான பயிற்சியைத் தொடர முடிகிறது.
1939ஆம் ஆண்டு நிலைமை மேலும் தீவிரமடைகிறது. பிரிட்டன் நாசி ஜெர்மனியுடன் போருக்குள் நுழைகிறது.
இப்போது ஜார்ஜ் ஆறாம் மன்னர் பிரிட்டன் மட்டுமல்லாமல் பேரரசு முழுவதும் உள்ள மக்களிடம் வானொலி மூலம் உரையாற்ற வேண்டிய மிகப்பெரிய பொறுப்பை எதிர்கொள்கிறார்.
ஒரு மன்னரின் குரல், போரின் தொடக்கத்தில் மக்களிடம் நம்பிக்கையையும் உறுதியையும் ஏற்படுத்த வேண்டிய முக்கியமான கருவியாகிறது.
இந்த முக்கியமான வானொலி உரைக்காக லயனல் மீண்டும் பக்கிங்ஹாம் அரண்மனைக்கு அழைக்கப்படுகிறார்.
மன்னர் எதிர்கொள்ளும் சவாலின் தீவிரத்தை உணர்ந்து கேன்டர்பரி பேராயர் லாங், கடற்படைத் தளபதி வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் மற்றும் பிரதமர் நெவில் சேம்பர்்லேன் ஆகியோரும் ஆதரவாக அங்கு இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் வானொலி ஒலிபரப்பறைக்குள் மன்னரும் லயனலும் மட்டுமே இருக்கிறார்கள்.
ஜார்ஜ் ஆறாம் தனது உரையைத் தொடங்குகிறார். லயனல் அவரை வழிநடத்துகிறார்.
ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகச் சொல்லச் செய்து, மன்னரின் பேச்சின் வேகத்தையும் மூச்சையும் கட்டுப்படுத்த உதவுகிறார்.
மன்னர் தனது பேச்சைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்கிறார். லயனலின் வழிகாட்டுதலுடன் அவர் தனது குரலை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு மக்களிடம் பேசுகிறார்.
உரை முன்னேறும்போது, அவர் தன்னுடைய குரலை மேலும் சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்குகிறார்.
உரை முடிந்த பிறகு லயனல், மன்னர் “W” ஒலியை இன்னும் சற்று தடுமாறியே சொல்வதை கவனிக்கிறார். அதற்கு ஜார்ஜ் ஆறாம் நகைச்சுவையாக, தன்னைப் போலவே பேசுகிறேன் என்பதை மக்கள் அறிந்துகொள்ள சில தடுமாற்றங்களை விட்டுவைத்ததாகக் கூறுகிறார்.
அரண்மனையின் பால்கனியில் அரச குடும்பத்தினர் தோன்றுகிறார்கள். வெளியே மக்கள் அவர்களை வரவேற்கிறார்கள்.
ஜார்ஜ் ஆறாம் மன்னரின் போர்க்கால உரைகளில் லயனல் தொடர்ந்து உடனிருந்ததாகவும், இருவரும் நீண்ட காலம் நண்பர்களாகத் தொடர்ந்ததாகவும் பின்னர் நன்றி பகுதியில் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
மன்னரின் சேவைக்காக லயனலுக்கு ராயல் விக்டோரியன் ஆணையின் தளபதி என்ற கௌரவமும் வழங்கப்படுகிறது.
ஜார்ஜ் ஆறாம் 1952ஆம் ஆண்டு நுரையீரல் புற்றுநோயால் இறக்கும் வரை அவருக்கும் லயனலுக்கும் இடையிலான நட்பு தொடர்கிறது.
அரச பதவி, அதிகாரம், போர், வரலாறு ஆகிய அனைத்தையும் கடந்து, ஒருவரின் குரலை மீட்டெடுக்க மற்றொருவர் துணையாக இருந்த இந்த உறவு அவர்களின் வாழ்க்கையில் நீடித்த முக்கியமான தொடர்பாகவே இருக்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
