ஒரு மனிதனின் பெயர் வெறும் அடையாளம்தானா? அல்லது அவன் குடும்பம், பிறந்த மண், பெற்றோரின் நினைவுகள், அவன் வளர்ந்த கலாச்சாரம் என அவனுக்குத் தெரியாமலேயே அவனுக்குள் சேர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு முழு வாழ்க்கையா?
இந்தக் கேள்வியை மிகவும் அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் நம்மிடம் கேட்கிறது மீரா நாயரின் தி நேம்சேக்.
ஜும்பா லஹிரியின் நாவலைத் தழுவி உருவான இப்படம், குடியேற்ற வாழ்க்கையைப் பற்றிய சாதாரணமான குடும்பக் கதையாக நின்றுவிடாமல், இரண்டு உலகங்களுக்கு இடையில் தன்னைத் தேடும் மனிதனின் மனப்பயணமாக விரிகிறது.
குறிப்பாக இந்திய வேர்களையும் அமெரிக்க வாழ்க்கை முறையையும் எதிரெதிராக நிறுத்தாமல், அவை ஒரே மனிதனின் உள்ளுக்குள் எவ்வாறு இணைந்து வாழ்கின்றன என்பதைக் கவனிப்பதே படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
மீரா நாயரின் இயக்கத்தில் மிக முக்கியமாகத் தெரிவது, பெரிய உணர்ச்சிகளைப் பெரிய காட்சிகளால் திணிக்காமல் அவற்றை இயல்பான குடும்பச் சூழல்களுக்குள் மறைத்து வைப்பதுதான்.
குடியேற்றம், அடையாளம், குடும்பம், காதல், தலைமுறை இடைவெளி, சொந்த மண் மீதான நினைவு போன்ற கனமான விஷயங்களைப் படம் அறிவுரை போலப் பேசுவதில்லை.
அவற்றை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகவே காட்டுகிறது. அதனால் படத்தின் உணர்ச்சி பார்வையாளரிடம் மெதுவாகச் சேர்கிறது;
ஒரு காட்சியைப் பார்த்தவுடன் அதன் அர்த்தத்தைத் தீர்மானிக்காமல், கதாபாத்திரங்களுடன் வாழ்ந்துகொண்டே அதன் ஆழத்தை உணர முடிகிறது.
திரைக்கதை அமைப்பும் இதற்குத் துணை நிற்கிறது. ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை மையமாக வைத்துக்கொண்டு, தனிமனித அடையாளம் எவ்வாறு குடும்ப நினைவுகளுடனும் பண்பாட்டு வேர்களுடனும் பின்னிப் பிணைகிறது என்பதைத் திரைக்கதை ஆராய்கிறது.
குறிப்பாக ஒரே குடும்பத்துக்குள் வெவ்வேறு தலைமுறைகள் ஒரே விஷயத்தை எவ்வாறு வெவ்வேறு விதமாகப் பார்க்கின்றன என்பது மிகவும் நுட்பமாக எழுதப்பட்டுள்ளது.
பெற்றோருக்கு இயல்பானதாகத் தோன்றும் ஒன்று பிள்ளைக்கு சுமையாகத் தோன்றலாம்; பிள்ளைக்கு சாதாரணமாகத் தோன்றும் வாழ்க்கை பெற்றோருக்கு அந்நியமாக இருக்கலாம்.
இந்த முரண்பாட்டைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அது ஏன் உருவாகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறது.
கோகோல் கங்குலி (கல் பென்) என்ற பாத்திரம் படத்தின் மைய உணர்வைத் தாங்குகிறது. அவனுடைய அடையாளத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட கலாச்சாரத்துக்குள் அடைத்துவிடாமல், இந்தியப் பெற்றோருக்கும் அமெரிக்கச் சமூகத்திற்கும் இடையில் வளர்ந்த ஒரு இளைஞனின் உளவியல் குழப்பமாகப் படம் அணுகுகிறது.
அவனுடைய வெளிப்புற வாழ்க்கையைவிட அவனுக்குள் உருவாகும் கேள்விகள்தான் முக்கியம்.
குறிப்பாக ஒரு பெயர் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பெரிய மனச்சுமையாகவும், அதே நேரத்தில் எவ்வளவு ஆழமான உறவின் அடையாளமாகவும் இருக்க முடியும் என்பதைப் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
அசிமா கங்குலி (தபு), அசோக் கங்குலி (இர்ஃபான் கான்) ஆகிய இரு கதாபாத்திரங்களின் உருவாக்கம் படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான சிறப்பு.
அவர்கள் வெறும் “இந்தியப் பெற்றோர்” என்ற ஒரே மாதிரியான அடையாளத்தில் காட்டப்படுவதில்லை.
தங்கள் சொந்த நினைவுகளையும் பழக்கங்களையும் தாங்கிக்கொண்டு புதிய நாட்டில் வாழ்க்கையை உருவாக்க வேண்டிய மனிதர்களாக அவர்கள் பார்க்கப்படுகிறார்கள்.
குறிப்பாக அசிமாவின் தனிமை, குடும்பத்தின் மீதான பற்றுதல், புதிய சூழலுடன் ஒத்துப்போக வேண்டிய நிலை ஆகியவை மிகவும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுகின்றன.
அசோக்கின் அமைதியான குணத்திலும் சொல்லப்படாத பல உணர்வுகள் பதிந்திருக்கின்றன.
தபுவின் நடிப்பு இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய உணர்ச்சிப் பலங்களில் ஒன்று. அதிகப்படியான வசனங்களோ நாடகத்தனமான வெளிப்பாடுகளோ இல்லாமல், பார்வை, உடல் மொழி, குரலின் ஏற்ற இறக்கம் போன்ற நுணுக்கங்களால் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இர்ஃபான் கானின் நடிப்பிலும் அதே கட்டுப்பாடு காணப்படுகிறது. அவர் பேசாமல் இருக்கும் தருணங்கள்கூட கதாபாத்திரத்தின் உள்ளார்ந்த உலகத்தை உணர்த்துகின்றன.
கல் பென், இளமையின் குழப்பம், தன்னுடைய அடையாளத்தைப் பற்றிய தயக்கம், குடும்பத்துடனான தூரம் ஆகியவற்றை இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
மூவரின் நடிப்பிலும் செயற்கையான நாடகத்தன்மை இல்லாததால் குடும்ப உறவுகள் நமக்கு நெருக்கமாகத் தோன்றுகின்றன.
திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு இந்தியாவையும் அமெரிக்காவையும் வெறும் இரண்டு இடங்களாக மட்டும் காட்டுவதில்லை.
அவை இரண்டு வேறுபட்ட வாழ்க்கை உணர்வுகளாகவும் காட்சியளிக்கின்றன. கொல்கத்தாவின் தெருக்கள், வீடுகள், குடும்பச் சூழல்கள் ஒருவிதமான நெருக்கத்தையும் நினைவையும் உருவாக்குகின்றன.
நியூயார்க் மற்றும் அதன் புறநகரங்கள் வேறொரு வேகத்தையும் தனிமையையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்த இடங்களின் காட்சி வேறுபாடுகள் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளார்ந்த அனுபவங்களுடன் இயல்பாக இணைகின்றன.
ஃப்ரெடெரிக் எல்ம்ஸின் ஒளிப்பதிவு மிகைப்படுத்தப்பட்ட அழகியலைத் தேடுவதில்லை. கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையை அவதானிப்பது போன்ற அணுகுமுறைதான் அதில் உள்ளது.
வீடு, தெரு, ரயில், நகரம் போன்ற சாதாரண இடங்களே நினைவுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் சுமக்கும் காட்சிகளாக மாறுகின்றன.
குறிப்பாக இந்திய மற்றும் அமெரிக்க வாழ்க்கைச் சூழல்களின் காட்சி வேறுபாடுகள், குடியேற்ற வாழ்க்கையின் இரட்டை உணர்வை பார்வையாளருக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன.
படத்தொகுப்பும் கதையின் மென்மையான ஓட்டத்தைப் பாதுகாக்கிறது. காட்சிகளை வேகமாக வெட்டி உணர்ச்சியைத் தூண்டுவதற்குப் பதிலாக, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை பார்வையாளர் உள்வாங்குவதற்குத் தேவையான இடத்தை வழங்குகிறது.
இதனால் படம் சில தருணங்களில் மெதுவாக நகர்வது போலத் தோன்றினாலும், அந்த மெதுவான நடைதான் படத்தின் உணர்ச்சியை ஆழப்படுத்துகிறது.
ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை அவசரமாகச் சுருக்காமல், அதன் மாற்றங்களை அனுபவிக்கச் செய்வது இந்தப் படத்தொகுப்பின் சிறப்பு.
நிதின் சாவ்னியின் இசை திரைப்படத்தின் மனநிலையை மிகவும் நுட்பமாகத் தாங்குகிறது. இந்திய இசை, ஆங்கிலோ-இந்திய இசை, மின்னணு இசை, பிரெஞ்சு இசை ஆகிய பல்வேறு இசைத் தன்மைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
ரவிசங்கரின் பதேர் பாஞ்சாலி இசையால் ஈர்க்கப்பட்ட அணுகுமுறையும் இதில் இருப்பதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இதனால் இசை வெறும் பின்னணி அலங்காரமாக இல்லாமல், இந்திய வேர்களுக்கும் மேற்கத்திய வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான கலவையை ஒலியிலும் உணரச் செய்கிறது.
கலை இயக்கமும் ஆடை வடிவமைப்பும் இதே இயல்பைத் தொடர்கின்றன. கதாபாத்திரங்கள் வசிக்கும் வீடுகள், குடும்பப் பொருட்கள், இந்திய மரபுகளுடன் தொடர்புடைய காட்சியமைப்புகள் ஆகியவை அவர்களின் வாழ்க்கையை நம்பகமானதாக உருவாக்குகின்றன.
ஆடைகளிலும் இந்திய மற்றும் அமெரிக்க வாழ்க்கை முறைகளின் வேறுபாடு செயற்கையாகத் திணிக்கப்படாமல் இயல்பாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
இதனால் படம் ஒரு குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது.
படத்தின் திரைப்பட மொழியில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று, “இந்தியர்” மற்றும் “அமெரிக்கர்” என்ற இரு அடையாளங்களையும் எதிரிகளாக உருவாக்காமல் இருப்பது.
ஒருவருக்கு ஒரே நேரத்தில் பல பண்பாட்டு அடையாளங்கள் இருக்க முடியுமா என்ற கேள்வியை படம் எழுப்புகிறது. பிறந்த இடம், பெற்றோரின் வேர்கள், வளர்ந்த சூழல், தனிப்பட்ட தேர்வுகள் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து ஒருவருடைய அடையாளத்தை உருவாக்குகின்றன என்பதை மிகவும் மனிதநேயமான பார்வையில் அணுகுகிறது.
இந்த அணுகுமுறையால் தி நேம்சேக் ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டின் குடியேற்றக் கதையாக மட்டும் இல்லாமல், உலகின் எந்தப் பகுதியில் வாழும் குடும்பத்திற்கும் தொடர்புடைய திரைப்படமாக மாறுகிறது.
பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு வாழ்க்கையை விரும்புகிறார்கள்; பிள்ளைகள் தங்களுக்கென வேறொரு வாழ்க்கையைத் தேடுகிறார்கள்.
இந்த இடைவெளியில் உருவாகும் அன்பு, புரியாமை, எதிர்பார்ப்பு, குற்ற உணர்வு, தனிமை ஆகியவை எந்த ஒரு கலாச்சாரத்திற்கும் மட்டும் சொந்தமானவை அல்ல.
திரைப்படத்தின் விமர்சன வரவேற்பும் இதன் கலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. விமர்சகர்களிடையே படம் பரவலாகப் பாராட்டப்பட்டது.
ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 136 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 85 சதவீத நேர்மறையான மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 33 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100-க்கு 82 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது. 2007ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படங்களுக்கான பல விமர்சகர்களின் முதல் பத்து பட்டியல்களிலும் இது இடம்பெற்றது.
பல விருதுகளிலும் இப்படம் கவனம் பெற்றது. பல்கேரியாவின் லவ் இஸ் ஃபாலி சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் “கோல்டன் அஃப்ரோடைட்” விருதை மீரா நாயர் பெற்றார்.
சிறந்த திரைப்பட நடிப்புத் தேர்வுக்காக காஸ்டிங் சொசைட்டி ஆஃப் அமெரிக்கா விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது; கோதம் விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கும், இன்டிபெண்டன்ட் ஸ்பிரிட் விருதுகளில் இர்ஃபான் கானின் துணை நடிகர் பிரிவிற்கும் பரிந்துரைகள் கிடைத்தன.
ஆனால் தி நேம்சேக் பார்க்க வேண்டிய முக்கிய காரணம் அதன் விருதுகளோ விமர்சன மதிப்பெண்களோ அல்ல.
ஒரு பெயரைப் பற்றி தொடங்கும் படம், அந்தப் பெயருக்குள் அடங்கியிருக்கும் குடும்ப நினைவுகள், பண்பாட்டு வேர்கள், தலைமுறை உறவுகள், தனிமனித சுதந்திரம் போன்ற மிகப் பெரிய விஷயங்களைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.
மிகப்பெரிய திருப்பங்களைக் கொண்டு பார்வையாளரை ஆச்சரியப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்குள் மறைந்திருக்கும் அசாதாரண உணர்ச்சிகளை மெதுவாகத் திறக்கிறது.
படம் முடிந்த பிறகும், “நான் யார்?” என்பதற்கான பதிலை விட, “என்னை உருவாக்கியவர்கள் யார், என்ன?” என்ற கேள்வியை நம் மனதில் விட்டுச் செல்லும் படைப்பாக தி நேம்சேக் நிற்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
இந்தியாவின் மேற்குவங்கத்தில் வாழும் அசோக் கங்குலி (இர்ஃபான் கான்) ஒரு நாள் ரயிலில் பயணம் செய்கிறான். அப்போது அவனுடன் பயணம் செய்யும் ஒரு மனிதர் உலகத்தைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்றும், பெட்டி படுக்கையை கட்டிக்கொண்டு தன் வாழும் இடத்தைத் தாண்டி வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்றும் அவனை ஊக்குவிக்கிறார்.
அந்தச் சந்திப்பு அசோக்கின் வாழ்க்கையில் முக்கியமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே அந்த ரயில் பயங்கரமான விபத்தில் சிக்குகிறது.
அசோக் உயிர் பிழைத்த சிலரில் ஒருவனாக இருக்கிறான். அவனுடைய கால் முறிவதுடன் உடலின் பல பகுதிகளிலும் காயங்கள் ஏற்படுகின்றன. அவன் மீட்கப்பட்டு வீட்டுக்குக் கொண்டு வரப்படுகிறான்.
பெற்றோரின் பராமரிப்பில் இருந்து குணமடைந்த பிறகு, முன்பு ரயிலில் சந்தித்த மனிதர் கூறிய வார்த்தைகளின் தாக்கத்தாலும் தனது வாழ்க்கையை வேறு வழியில் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தாலும் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று மேற்படிப்பு படிக்கிறான்.
அமெரிக்காவில் முனைவர் பட்டப் படிப்பில் சேர்ந்த அசோக், இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து இருக்கும்போது அவனுடைய பெற்றோர் இந்தியாவில் அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க முடிவு செய்கிறார்கள்.
அவர்கள் அசிமா என்ற இளம் பெண்ணை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். அசிமாவும் அசோக்கும் ஒருவரையொருவர் விரும்புகிறார்கள்.
அவர்களுடைய திருமணம் நடைபெறுகிறது. அதன் பிறகு இருவரும் கொல்கத்தாவை விட்டு அமெரிக்காவுக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கே புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகின்றனர்.
அமெரிக்காவில் வாழத் தொடங்கிய அசிமாவுக்கு அந்தச் சூழல் முற்றிலும் புதிதாக இருக்கிறது. இந்தியாவில் இருந்து அமெரிக்காவுக்கு வந்த முதல் தலைமுறை குடியேறிகளாக அசோக்கும் அசிமாவும் தங்கள் வாழ்க்கையை மெதுவாக அமைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
அவர்களுக்கு ஒரு மகனும் பின்னர் ஒரு மகளும் பிறக்கிறார்கள். மகனுக்கு வீட்டில் செல்லமாக “கோகோல்” என்று பெயர் வைக்கப்படுகிறது.
ரஷ்ய எழுத்தாளர் நிக்கொலை கோகோலின் பெயருடன் தொடர்புடைய இந்தப் பெயர், பின்னர் எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளால் அவனுடைய அதிகாரப்பூர்வப் பெயராகவும் மாறுகிறது.
அந்தப் பெயர் அவனுடைய வாழ்க்கையின் பல கட்டங்களிலும் அவனுக்கு ஒரு சுமையாகவும், அவன் தன்னைப் பற்றிக் கேட்கத் தூண்டும் அடையாளமாகவும் அமைகிறது.
கோகோல் வளர வளர அமெரிக்கச் சூழலுக்கும் அவன் பெற்றோரின் வங்காளப் பண்பாட்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு அவனுக்குள் பெரிதாகத் தெரியத் தொடங்குகிறது.
இளம் வயதில் அவன் சோம்பேறித்தனமாக இருக்கிறான்; போதைப்பொருளைப் பயன்படுத்துகிறான்;
தன் குடும்பம் கடைப்பிடிக்கும் வங்காள மரபுகள், சடங்குகள், பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றில் அவனுக்கு எந்தப் பற்றும் இல்லை.
அவன் பெற்றோர் ஏன் அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்பதையும் அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகள் அவனுக்கு கட்டுப்பாடுகளாகத் தோன்றுகின்றன.
கல்லூரிக்குச் செல்லும் முன் கோகோல் எட்டு மாதங்கள் இந்தியாவில் தங்குகிறான். கொல்கத்தாவில் தனது உறவினர்களுடனும் குடும்பத்தினருடனும் செலவிடும் அந்தக் காலம் அவனுடைய பார்வையில் மெதுவான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
தன் குடும்பத்தின் வேர்கள் எந்த மண்ணில் இருக்கின்றன என்பதையும், பெற்றோர் ஏன் அந்த மரபுகளை இவ்வளவு முக்கியமாகக் கருதுகிறார்கள் என்பதையும் அவன் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
அதன் பிறகு அவன் தன் வங்காளப் பின்னணியை முழுமையாக நிராகரிக்காமல் அதை ஏற்றுக்கொள்ள ஆரம்பிக்கிறான்.
ஆனால் தனது பெயரைப் பற்றிய வெறுப்பு அவனிடம் தொடர்கிறது. பதினெட்டாவது பிறந்தநாளுக்குப் பிறகு, பெற்றோருக்கு பிடிக்காத வகையில், கோகோல் சட்டப்படி தன் பெயரை “நிகில்” என்று மாற்றிக்கொள்கிறான்.
சிறுவயதில் தன்னை நிகில் என்று அழைக்க மறுத்திருந்தாலும், இப்போது அந்தப் பெயரையே அவன் விரும்பி ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
கல்லூரியில் அவன் தன் அதிகாரப்பூர்வமான பெயரான நிகிலைப் பயன்படுத்துகிறான்; பின்னர் நண்பர்கள் அவனை “நிக்” என்று அழைக்கிறார்கள்.
கல்லூரிப் படிப்பை முடித்த பிறகு நிகில் கட்டிடக் கலைஞராக வேலைக்குச் செல்கிறான். அந்தக் காலகட்டத்தில் மேக்ஸின் என்ற வெள்ளையினத்தைச் சேர்ந்த அமெரிக்கப் பெண்ணை காதலிக்கிறான்.
மேக்ஸின் வசதியான, செல்வச் செழிப்பான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். அவளுக்கு நிகிலின் குடும்பப் பின்னணியிலும், அவன் பெற்றோர் கடைப்பிடிக்கும் வங்காள மரபுகளிலும் இருக்கும் பண்பாட்டு வேறுபாடுகள் முழுமையாகப் புரிவதில்லை.
நிகில் மேக்ஸினைத் தனது பெற்றோரிடம் அறிமுகப்படுத்துகிறான். ஆனால் மேக்ஸினின் நவீன அமெரிக்க வாழ்க்கை முறை, காதல், திருமணம், குடும்ப உறவுகள் பற்றிய பார்வை ஆகியவற்றை அசோக்கும் அசிமாவும் எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
அவர்கள் மேக்ஸினைச் சந்திக்கும் போது இயல்பாக பழகாமல் எச்சரிக்கையுடனும் தயக்கத்துடனும் இருக்கிறார்கள்.
அதற்கு மாறாக, நிகில் மேக்ஸினின் குடும்பத்துடன் மிகவும் எளிதாகப் பழகுகிறான். அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறையுடன் அவன் நெருக்கமாக உணர்கிறான்.
சில நேரங்களில் தன் சொந்தக் குடும்பத்தைவிட மேக்ஸினின் குடும்பத்துடனேயே தான் அதிகமாக ஒன்றிப்போவதாக அவனுக்குத் தோன்றுகிறது.
இதற்கிடையில் அசோக்குக்கு ஓஹியோவில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றும் பயிற்சி வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.
அங்கு செல்வதற்கு முன்பு அவன் நிகிலிடம் இதுவரை முழுமையாகச் சொல்லாத ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறான்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தியாவில் அவன் பயணம் செய்த ரயில் விபத்துக்குள்ளானதையும், அந்த விபத்தில் தான் மயிரிழையில் உயிர்பிழைத்ததையும் கூறுகிறான்.
அந்த விபத்தில் உயிர் பிழைத்த பிறகு தான் உலகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உருவாகி அமெரிக்காவுக்கு வந்ததாகவும், அந்த அனுபவத்துடன் தொடர்புடைய காரணத்தால்தான் தனது மகனுக்கு “கோகோல்” என்ற பெயரை வைத்ததாகவும் அவன் விளக்குகிறான்.
இதுவரை தன் பெயரை வெறுத்து வந்த நிகிலுக்கு, அந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் தன் தந்தையின் வாழ்க்கையோடு இணைந்திருக்கும் ஒரு ஆழமான நினைவு இருப்பது தெரியவருகிறது.
அசோக் ஓஹியோவுக்குச் சென்ற பிறகு நிகில் மேக்ஸினின் குடும்பத்துடன் விடுமுறையைச் செலவிடுகிறான்.
அந்த நேரத்தில் திடீரென அசோக்குக்கு மாரடைப்பு ஏற்படுகிறது. ஓஹியோவிலேயே அவன் உயிரிழக்கிறான்.
அப்போது அசிமா குடும்ப வீட்டில் தங்கியிருக்கிறாள். தந்தையின் திடீர் மரணம் நிகிலை ஆழமாக உடைக்கிறது.
இதுவரை தன் பெற்றோரிடமிருந்து விலகி, தனக்கென ஒரு அமெரிக்க வாழ்க்கையை உருவாக்க முயன்றிருந்த அவன், தந்தையை இழந்த பிறகு தன் குடும்பத்துடனான உறவையும் தனது வேர்களையும் வேறு விதமாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான்.
தந்தையின் மரணத்துக்குப் பிறகு நிகில், தன் பெற்றோர் விரும்பிய மகனாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறான்.
இதனால் இந்தியப் பண்பாட்டு வழக்கங்களையும் குடும்பச் சடங்குகளையும் முன்பைவிட நெருக்கமாகப் பின்பற்றத் தொடங்குகிறான்.
தன் தந்தையின் நினைவுகளிலிருந்து தப்பிக்காமல் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள முயல்கிறான்.
இந்த மாற்றம் அவனுக்கும் மேக்ஸினுக்கும் இடையே இருந்த உறவையும் பாதிக்கிறது.
அவர்களுக்கிடையேயான பண்பாட்டு வேறுபாடுகள் மேலும் தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றன.
இறுதியில் நிகில் மேக்ஸினிடமிருந்து விலகி, அவர்களுடைய உறவை முடித்துக்கொள்கிறான்.
அதன் பின்னர் நிகில் தனது குடும்ப நண்பர்களின் மகளான மௌஷுமியுடன் மீண்டும் நெருக்கமாகிறான்.
சிறுவயதிலிருந்தே ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்த அவர்கள் இப்போது காதலிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
இருவருக்கும் ஒரே வங்காளப் பின்னணி இருப்பதால், தங்கள் குடும்பங்களுக்கும் இந்த உறவு ஏற்றதாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. அவர்களுடைய காதல் திருமணமாகிறது.
ஆனால் திருமண வாழ்க்கை நீண்ட காலம் மகிழ்ச்சியாக நீடிப்பதில்லை. மௌஷுமிக்கு திருமண வாழ்க்கை மீது சலிப்பு ஏற்படுகிறது. அவளுடைய பழைய காதலனான, பாரிசில் வாழும் ஒருவருடன் அவள் மீண்டும் தொடர்பு கொள்கிறாள்.
அந்தத் தொடர்பு திருமணத்திற்கு வெளியேயான உறவாக மாறுகிறது. இறுதியில் மௌஷுமி அந்தப் பழைய காதலனுடன் தொடர்பைத் தொடர்வது நிகிலுக்குத் தெரியவருகிறது.
அவர்களுடைய திருமணம் முறிந்து, இருவரும் விவாகரத்து செய்கிறார்கள்.
மகனின் வாழ்க்கை இவ்வாறு முடிவுக்கு வந்ததற்காக அசிமா தன்னையே குற்றம் சாட்டுகிறாள். வங்காளக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நிகிலைத் தான் அழுத்தியதால் இந்தத் திருமணத்தை அவன் செய்ததாகவும், அதனால் தான் அவனுடைய வாழ்க்கை இவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டதாகவும் அவள் நினைக்கிறாள்.
ஆனால் நிகில் தன் வாழ்க்கையை மீண்டும் தனக்கென அமைத்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்கு வருகிறான்.
விவாகரத்துக்குப் பிறகு நிகில் மீண்டும் தனது குடும்பத்துடன் நெருக்கமாகிறான். அசிமா அமெரிக்காவில் உள்ள குடும்ப வீட்டை விற்றுவிட்டு, ஆண்டின் ஒரு பகுதியை கொல்கத்தாவிலும் மற்றொரு பகுதியை அமெரிக்காவிலும் கழிக்க முடிவு செய்கிறாள்.
அந்த வீட்டைச் சுமைகளிலிருந்து காலி செய்து பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல நிகில் அவளுக்கு உதவுகிறான்.
வீட்டில் பொருட்களைச் சீரமைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது நிகிலுக்கு அவன் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தபோது அசோக் கொடுத்திருந்த ஒரு புத்தகம் கிடைக்கிறது.
அது ரஷ்ய எழுத்தாளர் நிக்கொலை கோகோலின் படைப்புகளின் தொகுப்பான “தி கலெக்டெட் டேல்ஸ் அண்ட் ப்ளேஸ் பை நிக்கொலை கோகோல்”. தன் பெயருடன் வாழ்நாள் முழுவதும் போராடிய நிகிலுக்கு, அந்தப் புத்தகம் இப்போது வேறொரு அர்த்தத்தைப் பெறுகிறது.
தந்தை ஏன் அந்தப் புத்தகத்தைத் தனக்குக் கொடுத்தார் என்பதும், “கோகோல்” என்ற பெயர் தன் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது என்பதும் அவனுக்கு புரியத் தொடங்குகிறது.
வீட்டை விட்டு வெளியேறி ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது, நிகில் அந்தப் புத்தகத்தைத் திறக்கிறான்.
இதுவரை தன் பெயரைத் தாங்கிய எழுத்தாளரின் படைப்புகளைப் படிக்காமல் இருந்த அவன், இப்போது முதன்முறையாக நிக்கொலை கோகோலின் கதைகளைப் படிக்கத் தொடங்குகிறான்.
தந்தையை இழந்த துயரம், தோல்வியடைந்த காதல் மற்றும் திருமணம், தன் பெயருடனும் அடையாளத்துடனும் நடத்திய நீண்ட போராட்டம் ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு, நிகில் தனியாகத் தன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிறான்.
அசோக்கின் மரணத்துக்குப் பிறகு அவனுடைய இறுதிச்சடங்குகளை கங்கை நதிக்கரையில் நிகில் நிறைவேற்றுகிறான்.
தன் தந்தையின் வாழ்க்கையையும், அவர் இந்தியாவிலிருந்து அமெரிக்காவுக்குச் சென்ற காரணத்தையும், தன்னை வளர்த்த குடும்பப் பின்னணியையும் இப்போது அவன் வேறு பார்வையில் புரிந்துகொள்கிறான்.
தன் வங்காளப் பண்பாட்டைத் தவிர்த்து வாழ்ந்த இளைஞனாக இருந்த நிகில், தந்தையின் மரணத்துக்குப் பிறகு அந்த வேர்களுடன் மீண்டும் இணைகிறான்.
இறுதியில் அசிமா அமெரிக்காவில் இருந்த குடும்ப வீட்டை விற்றுவிட்டு, ஆண்டின் ஒரு பகுதியை கொல்கத்தாவில் வாழவும், மீதிப் பகுதியை அமெரிக்காவில் கழிக்கவும் முடிவு செய்கிறாள்.
இதன் மூலம் குடும்பம் ஒரே இடத்தில் நிரந்தரமாக வாழ வேண்டும் என்ற நிலையிலிருந்து விலகி, இந்தியாவும் அமெரிக்காவும் இணைந்த வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்கிறது.
நிகிலும் தன் பெயர், தன் தந்தை, தன் குடும்பம், தன் இந்திய வேர்கள் ஆகியவற்றை இனி வெறுக்க வேண்டிய அடையாளங்களாகப் பார்க்காமல், தன் வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத பகுதிகளாக ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
இறுதியில் ரயிலில் அமர்ந்து நிக்கொலை கோகோலின் கதைகளைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் அவன், தன் பெயருடன் தொடங்கிய நீண்ட போராட்டத்தை முதன்முறையாக அமைதியாக எதிர்கொள்ளத் தொடங்குகையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்கல்ட்க்ளாஸிக்
