ஒரு மனிதனின் உயிருக்கு எவ்வளவு விலை நிர்ணயிக்க முடியும்? அதற்குப் பணம் வைத்து பந்தயம் கட்டும் அளவுக்கு மனித மனம் எப்படித் தாழ்கிறது?
இந்தக் கேள்விகளை நேரடியாகப் போதிக்காமல், பார்வையாளரை மிகவும் அசௌகரியமான மனநிலைக்குள் அழைத்துச் செல்லும் திரைப்படம்தான் ஜெலா பப்லுவானியின் 13 ட்ஸாமெட்டி.
2005-ல் வெளியான இந்தப் பிரெஞ்சு திரைப்படம், வெறும் பரபரப்புத் திரைப்படமாக இல்லாமல், பதற்றம் என்பது கத்துவதிலும் சண்டையிலும் மட்டுமல்ல; அமைதியிலும், காத்திருப்பதிலும், அடுத்த நொடி என்ன ஆகும் என்ற தெரியாமையிலும் உருவாக முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறது.
திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் மிகக் குறைந்த அளவிலான கதைசொல்லல்.
இயக்குநர் பார்வையாளருக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கிக் கொண்டே செல்வதில்லை. சில விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதே பதற்றத்தை அதிகரிக்கிறது என்பதை அவர் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்.
அதனால் படம் பார்வையாளரை கதைக்குள் இழுத்துச் செல்வதற்குப் பதிலாக, மெதுவாக அதன் இருண்ட உலகத்துக்குள் நிறுத்துகிறது.
அந்த உலகத்தின் விதிகள் என்ன, அங்கு மனிதர்களின் மதிப்பு எப்படி அளக்கப்படுகிறது என்பவை பற்றிய கேள்விகள் படத்தைப் பார்க்கும் அனுபவத்திலேயே உருவாகின்றன.
திரைக்கதையின் சிறப்பு அதன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. தேவையற்ற விளக்கங்கள் இல்லை; காட்சிகளை நீட்டி உணர்ச்சியை வற்புறுத்தும் முயற்சியும் இல்லை.
தகவல்களை அளவோடு மறைத்து வைத்திருப்பதால் பார்வையாளரின் கவனம் தொடர்ந்து விழிப்புடன் இருக்கிறது. “அடுத்து என்ன?” என்ற ஆர்வத்தை மட்டும் உருவாக்காமல், “இது உண்மையில் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமா?” என்ற அசௌகரியமான கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.
அதுதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் பதற்றத்தை வழக்கமான பரபரப்புத் திரைப்படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.
22 வயது செபாஸ்தியனாக ஜார்ஜ் பப்லுவானியின் நடிப்பு இந்த அணுகுமுறைக்கு மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது. அவர் கதாபாத்திரத்தை அதிகப்படியான வசனங்களாலும் வெளிப்படையான நடிப்பாலும் நிரப்புவதில்லை.
முகபாவனை, உடல் மொழி, பார்வை, தயக்கம் ஆகியவற்றின் வழியே ஒரு இளைஞனின் குழப்பத்தையும் அச்சத்தையும் பார்வையாளருக்குக் கடத்துகிறார்.
செபாஸ்தியன் ஒரு வழக்கமான சினிமா நாயகனைப் போல தோன்றுவதில்லை என்பதே அவரது கதாபாத்திரத்தின் நம்பகத்தன்மையை அதிகரிக்கிறது.
அவரைச் சுற்றியுள்ள உலகம் எவ்வளவு அந்நியமாக இருக்கிறதோ, அதை எதிர்கொள்ளும் அவரது இயல்பான தோற்றமும் அவ்வளவு முக்கியமாகிறது.
மற்ற கதாபாத்திரங்களும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வில்லத்தனத்துடன் வடிவமைக்கப்படவில்லை. குறிப்பாக அதிகாரம், பணம், பேராசை ஆகியவற்றைச் சுற்றி உருவாகும் மனிதர்களின் உலகம், சாதாரண மனித உறவுகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு குளிர்ச்சியான சூழலை உருவாக்குகிறது.
அந்த மனிதர்களின் செயல்களைப் பற்றி படம் நீண்ட விளக்கங்களை வழங்குவதில்லை. அவர்களின் நடத்தைதான் அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறது. இதனால் கதாபாத்திரங்கள் குறித்து பார்வையாளரே முடிவெடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
ஒளிப்பதிவு படத்தின் பதற்றத்தை உருவாக்கும் முக்கியமான கருவியாக இருக்கிறது. வெளிச்சம் அதிகமாக இல்லாத காட்சிகள், அடக்கமான காட்சியமைப்பு, இருண்ட சூழல்கள் ஆகியவை படத்தின் மனநிலையைத் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்துகின்றன.
இங்கு இருள் என்பது வெறும் காட்சியழகுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை; பார்வையாளருக்குத் தெரியாத விஷயங்களின் உணர்வையும் அது உருவாக்குகிறது.
எவ்வளவு பார்க்கிறோம் என்பதைக் காட்டிலும், எவ்வளவு பார்க்க முடியவில்லை என்பதே சில நேரங்களில் முக்கியமாகிறது.
படத்தின் காட்சியமைப்பும் அதே எளிமையைப் பின்பற்றுகிறது. ஆடம்பரமான அரங்குகள் அல்லது கண்கவர் அலங்காரங்கள் மூலம் கவனத்தை ஈர்க்காமல், கதையின் உலகத்துக்கு ஏற்ற இயல்பான, குளிர்ச்சியான தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
இதனால் பார்வையாளர் “திரைப்படத்தைப் பார்க்கிறேன்” என்ற உணர்வை விட, அந்தச் சூழ்நிலைக்குள் இருப்பது போன்ற உணர்வை அதிகமாகப் பெறுகிறார்.
ஆடை வடிவமைப்பும் இதே இயல்புத்தன்மையைத் தக்கவைக்கிறது; கதாபாத்திரங்களின் சமூக நிலை மற்றும் சூழலுடன் பொருந்தும் அளவிலேயே அது செயல்படுகிறது.
படத்தொகுப்பு வேகத்தைத் திணிப்பதில்லை. சில காட்சிகளில் காத்திருப்பதே காட்சியின் முக்கிய அனுபவமாக மாறுகிறது. அந்த இடைவெளிகள் பார்வையாளருக்கு ஓய்வு தருவதற்காக அல்ல; எதிர்பார்ப்பை அதிகரிப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
ஒரு காட்சி எப்போது முடியும், அடுத்த தருணத்தில் என்ன மாறும் என்ற உணர்வு தொடர்ந்து மனதில் இருக்கிறது. அதனால் படம் மெதுவாக நகரும் தருணங்களிலும் சலிப்பை ஏற்படுத்தாமல் பதற்றத்தைத் தக்க வைத்துக்கொள்கிறது.
இசையும் ஒலியமைப்பும் இந்தப் படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம். அதிகமான பின்னணி இசையால் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியையும் பார்வையாளரிடம் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை.
அமைதிக்கும் ஒலிக்கும் சமமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. ஒரு சிறிய ஒலி கூட அந்த அமைதிக்குள் பெரிதாக உணரப்படக்கூடிய வகையில் ஒலியமைப்பு பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதனால் பதற்றம் காதுகளால் மட்டுமல்ல, உடலாலும் உணரப்படுவது போன்ற அனுபவம் உருவாகிறது.
இயக்குநர் ஜெலா பப்லுவானியின் அணுகுமுறையில் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம், கொடூரமான சூழலைக் கூட பரபரப்புக்கான விளையாட்டாக மட்டுமே மாற்றாமல் இருப்பது. பார்வையாளரை அதிர்ச்சியடையச் செய்வதே நோக்கம் என்றாலும், அந்த அதிர்ச்சியின் பின்னால் மனித வாழ்க்கை, வறுமை, பணத்தின் அதிகாரம், பேராசை, உயிரின் மதிப்பு போன்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து இருக்கின்றன.
படம் அவற்றுக்கு நேரடியான பதில்களை வழங்குவதில்லை. மாறாக, பார்வையாளரைத் தன் மனதுக்குள் பதில் தேட வைக்கிறது.
படத்தின் பெயரிலேயே இருக்கும் “ட்ஸாமெட்டி” என்பது ஜார்ஜிய மொழியில் “பதின்மூன்று” என்று பொருள். இந்தத் தகவல் மட்டும் தெரிந்திருந்தாலே போதும்; தலைப்பும் திரைப்படத்தின் மனநிலையும் ஒன்றோடொன்று எவ்வளவு நெருக்கமாக இணைந்திருக்கின்றன என்பதை உணர முடியும்.
ஜார்ஜிய வேர்களைக் கொண்ட இயக்குநர், தனது தம்பி ஜார்ஜ் பப்லுவானியையே கதாநாயகனாக அறிமுகப்படுத்தியிருப்பதும் படத்தின் தனித்துவமான அம்சங்களில் ஒன்று. ஜார்ஜின் முதல் நடிப்புப் படைப்பாகவும் இது அமைகிறது.
பிரெஞ்சு மற்றும் ஜார்ஜிய மொழிகளில் உருவான இந்தப் படம் வெறும் மொழி மாற்றத்தின் வழியாக அல்லாமல், அதன் சூழலின் தன்மையையும் மொழியின் இயல்பையும் பயன்படுத்துகிறது.
குறைந்த பட்ஜெட்டில் உருவான இந்தத் திரைப்படம், பெரிய அளவிலான தயாரிப்பு வசதிகள் இல்லாமலேயே வலுவான பதற்றத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறது.
சுமார் 16 லட்சம் அமெரிக்க டாலர் பட்ஜெட்டில் உருவான இப்படம், மிகப்பெரிய காட்சிச்செலவுகளை விட இயக்குநரின் கட்டுப்பாடான திரைப்பட மொழியையே தனது முக்கிய ஆயுதமாகக் கொண்டிருக்கிறது.
உலகளாவிய விமர்சன வரவேற்பும் படத்தின் வலிமையை உறுதிப்படுத்துகிறது. ரோட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 83 சதவீத ஆதரவைப் பெற்றுள்ள இப்படம், விமர்சகர்களிடையே சராசரியாக 10-க்கு 7 மதிப்பெண் பெற்றுள்ளது.
2006 சன்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் உலக சினிமா நடுவர் விருதையும், 62-வது வெனிஸ் திரைப்பட விழாவில் இரண்டு விருதுகளையும் பெற்றுள்ளது.
இந்த அங்கீகாரங்கள் படத்தின் பரபரப்புக்காக மட்டும் கிடைத்தவை அல்ல; அதன் தனித்துவமான திரைப்பட அணுகுமுறைக்கும் கிடைத்தவை.
13 ட்ஸாமெட்டியின் மிகப்பெரிய சாதனை, பார்வையாளரை எளிதாக வசதியான இடத்தில் உட்காரவிடாமல் செய்வதுதான். வன்முறையைப் பார்த்து பயப்படுவது மட்டுமல்லாமல், மனிதர்கள் ஏன் மற்றொரு மனிதனின் உயிரை ஒரு பந்தயமாகக் காணத் தொடங்குகிறார்கள் என்ற கேள்வியையும் அது மனதில் உருவாக்குகிறது.
வறுமையும் பணத்தின் தேவையும் மனிதனை எத்தகைய முடிவுகளின் விளிம்புக்கு அழைத்துச் செல்ல முடியும் என்பதையும், பணம் மனித உயிரின் மதிப்பை எப்படி மாற்றிப் பார்க்கச் செய்கிறது என்பதையும் படம் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல் உணர்த்துகிறது.
13 ட்ஸாமெட்டியின் பலம் அதன் சம்பவங்களில் மட்டும் இல்லை; பார்வையாளருக்குள் உருவாகும் பதற்றத்திலும், நீடிக்கும் அமைதியிலும், தெரியாத ஒன்றை எதிர்பார்க்கும் அந்தக் கணங்களிலும் இருக்கிறது.
குறைந்த வசனங்கள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பு, இருண்ட காட்சியமைப்பு, கூர்மையான ஒலியமைப்பு, அசாதாரணமான திரைக்கதை அணுகுமுறை ஆகியவை சேர்ந்து உருவாக்கும் இந்த அனுபவம், வழக்கமான பரபரப்புத் திரைப்படங்களை விரும்புபவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், சினிமா மனித மனத்தை எவ்வளவு ஆழமாகத் தொட்டுச் செல்ல முடியும் என்பதை அனுபவிக்க விரும்புபவர்களுக்கும் முக்கியமானதாக இருக்கும்.
இந்தப் படத்தைப் பார்த்து முடித்த பிறகும் அதன் சில கேள்விகள் மனதில் அமைதியாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் என்பதே 13 ட்ஸாமெட்டியைப் பார்க்க வேண்டிய மிகப் பெரிய காரணம்.
===============================
படத்தின் கதை:-
22 வயதான செபாஸ்தியன் (ஜார்ஜ் பப்லுவானி) பிரான்சில் வசிக்கும் ஜார்ஜிய நாட்டைச் சேர்ந்த இளைஞன்.
மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அவன், தனது குடும்பத்தைத் தாங்குவதற்காக கட்டுமான வேலைகளைச் செய்து வருகிறான்.
அந்த நிலையில், மருந்து போதைக்கு அடிமையாகவும் உடல்நலம் மிகவும் மோசமாகவும் இருக்கும் கோடன் என்பவரின் வீட்டில் செபாஸ்தியன் கூரையில் ஓடுகளை மாற்றும் மராமத்து வேலை செய்கிறான். கோடன் ஏற்கெனவே காவல்துறையின் கண்காணிப்பில் இருக்கிறான்.
ஒருநாள் கோடன் அதிக அளவு மார்ஃபின் உட்கொண்டதால் இறந்துவிடுகிறான். கோடனின் மரணத்துக்குப் பிறகு, அவனுடைய மனைவி திருமதி கோடன் (ஒல்கா லெக்ராண்ட்), செபாஸ்தியனிடம் அவன் செய்த வேலைக்கான சம்பளப் பணத்தைத் தர முடியவில்லை என்று கூறுகிறாள்.
ஏற்கெனவே வறுமையில் இருக்கும் செபாஸ்தியனுக்கு இதனால் கிடைக்க வேண்டிய கூலியும் கிடைக்காமல் போகிறது. பணம் இல்லாத அவனுக்கு வேறு வழியும் தெரியவில்லை.
அந்தச் சூழ்நிலையில், கோடனின் மனைவி கோடனின் நண்பர் ஒருவருடன் பேசுவதைக் செபாஸ்தியன் தற்செயலாகக் கேட்கிறான்.
கோடன் இறப்பதற்கு முன்பு ஒரு மர்மமான வேலைக்கான ஏற்பாட்டைச் செய்திருப்பது அந்த உரையாடலிலிருந்து அவனுக்குத் தெரிய வருகிறது.
அந்த வேலை மூலம் கணிசமான பணம் கிடைக்கக்கூடும் என்பதும் அவனுக்குப் புரிகிறது. கோடனின் மனைவியிடம் இருந்து தனக்கு கூலி கிடைக்காத நிலையில், பணத்திற்காகத் தவிக்கும் செபாஸ்தியன் அந்த வேலையைப் பற்றிய வழிமுறைகள் அடங்கிய ஒரு தபால் உறையைத் திருடுகிறான்.
அந்த உறைக்குள் ஒரு ரயில் பயணச்சீட்டும், அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான வழிமுறைகளும் இருக்கின்றன.
கோடனுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த வேலையைத் தானே செய்து பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் செபாஸ்தியன் அந்த வழிமுறைகளைப் பின்பற்றத் தொடங்குகிறான்.
ஆனால் அவன் உறையை எடுத்துக்கொண்டு பயணிக்கத் தொடங்கியதும் காவல்துறையினர் அவனைப் பின்தொடர்கிறார்கள்.
அவன் பயன்படுத்தும் ரயில் பயணச்சீட்டின் மூலம் அவன் செல்லும் பாதையை காவல்துறையினர் கண்காணிக்கத் தொடங்குகின்றனர்.
செபாஸ்தியன் தொடர்ந்து அந்த உறையில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறான்.
இறுதியில், காவல்துறையினர் அவனைப் பின்தொடர்ந்து கண்காணிக்க முடியாத அளவுக்கு, ஒரு காட்டுப் பகுதியில் அமைந்துள்ள தனிமையான வீட்டுக்கு அவன் கண்களை கட்டி அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்.
அங்கு சென்ற பிறகுதான் அவன் எடுத்துக்கொண்ட வேலை சாதாரண வேலை அல்ல என்பது வெளிப்படுகிறது.
அந்தத் தனிமையான வீட்டில் ஒரு சக்திவாய்ந்த குற்றவாளியின் ஏற்பாட்டில் மிகவும் கொடூரமான ரஷ்யன் ரௌலெட் என்ற சூதாட்ட நிகழ்ச்சி நடைபெறத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.
செபாஸ்தியன் அங்கு சென்றவுடன், அங்குள்ளவர்கள் அவனைப் பார்த்து அவன் கோடன் அல்ல என்பதை உடனடியாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.
அவன் உண்மையில் எதற்காக அங்கு வந்திருக்கிறான் என்பதும், அவன் எப்படிப்பட்ட ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கிறான் என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரிகிறது. செபாஸ்தியனுக்கோ அங்கு நடக்கப்போகும் விஷயம் எதுவும் தெரியாது.
அவன் கோடனின் இடத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்திருப்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தாலும், அவனைத் திருப்பி அனுப்புவதில்லை.
மாறாக, அவனையும் அந்த ஆபத்தான விளையாட்டில் பங்கேற்க வற்புறுத்துகிறார்கள். அங்கு மொத்தம் பதின்மூன்று பேர் இருக்கிறார்கள்.
ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு எண் வழங்கப்படுகிறது. செபாஸ்தியனுக்கு 13-ஆம் எண் வழங்கப்படுகிறது.
அந்த விளையாட்டின் விதி மிகவும் கொடூரமானது. பதின்மூன்று பேரும் ஒரு வட்டமாக நிற்க வேண்டும்.
ஒவ்வொருவரும் தமக்கு முன்னால் நிற்கும் நபரை நோக்கி துப்பாக்கியை குறி வைத்திருக்க வேண்டும்.
பார்வையாளர்களாக இருக்கும் பணக்கார சூதாட்டக்காரர்கள், இந்த பதின்மூன்று பேரில் யார் உயிருடன் இருப்பார்கள் என்று பணம் வைத்து பந்தயம் கட்டுகிறார்கள்.
துப்பாக்கியில் குண்டு இருப்பதா இல்லையா என்பது அந்த நபரின் உயிருக்கும் மரணத்துக்கும் இடையிலான ஒரே வித்தியாசமாக மாறுகிறது.
முதல் சுற்று தொடங்குகிறது. செபாஸ்தியன் 13-ஆம் எண்ணுடன் அந்த வட்டத்தில் நிற்கிறான்.
அவன் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் நேரமே அவனுக்கு கிடைக்கவில்லை. அவனிடம் துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்துமாறு கட்டாயப்படுத்துகிறார்கள்.
ஆனால் அவனால் இயல்பாகவே ஒரு மனிதனை நோக்கி சுட முடியவில்லை. அவன் சுடத் தயங்குகிறான்.
அதனால் அவனை உடனடியாகக் கொன்றுவிடுவோம் என்று மிரட்டிய பிறகே அவன் துப்பாக்கியைச் சுடுகிறான். அந்த முதல் சுற்றிலிருந்து அவன் உயிருடன் தப்புகிறான்.
ஆனால் அந்த விளையாட்டு அத்துடன் முடிவதில்லை. இரண்டாவது சுற்றுக்காக துப்பாக்கிகளில் தலா இரண்டு குண்டுகள் வைக்கப்படுகின்றன.
மீண்டும் அனைவரும் வட்டமாக நிற்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தமக்கு முன்னால் இருப்பவரை நோக்கி துப்பாக்கியை வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த முறை மரணத்தின் வாய்ப்பு இன்னும் அதிகமாகிறது.
செபாஸ்தியனின் உயிர் மிகவும் நெருக்கடியான நிலையில் இருக்கிறது. அவனுக்குப் பின்னால் நிற்கும் நபர் அவனை நோக்கி துப்பாக்கியைச் சுடுவதற்கு முன்பே கொல்லப்படுகிறான்.
இதனால் செபாஸ்தியனை நோக்கி அந்த நபரால் சுட முடியாமல் போகிறது. அந்த எதிர்பாராத சம்பவம்தான் செபாஸ்தியனின் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறது. அவன் மீண்டும் உயிருடன் இருக்கிறான்.
மூன்றாவது சுற்றில் ஆபத்து இன்னும் அதிகரிக்கிறது. இப்போது ஒவ்வொரு துப்பாக்கியிலும் தலா மூன்று குண்டுகள் வைக்கப்படுகின்றன.
மீண்டும் அந்தப் பதின்மூன்று பேரும் தங்கள் இடங்களில் நிறுத்தப்படுகிறார்கள். துப்பாக்கிகள் தயாராகின்றன..
சுற்று தொடங்குகிறது. பலர் உயிரிழக்க, இறுதியில் செபாஸ்தியன் உட்பட நான்கு பேர் மட்டுமே உயிருடன் இருக்கிறார்கள்.
மூன்று சுற்றுகளையும் கடந்து உயிருடன் இருப்பதால், இனி இந்தக் கொடூரமான விளையாட்டு முடிந்துவிட்டது என்று செபாஸ்தியன் நினைக்கிறான்.
அவன் ஏற்கெனவே பார்த்த மரணங்களால் அதிர்ச்சியடைந்திருக்கிறான். எப்படியாவது அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறிவிடலாம் என்று அவன் நினைக்கும் நிலையில், அவனுக்காக இன்னும் ஒரு ஆபத்து காத்திருக்கிறது.
உயிருடன் மீதமிருக்கும் நால்வரில் இருந்து செபாஸ்தியன் இறுதி மோதலுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறான்.
அவன் எதிரியாக 6-ஆம் எண் தேர்வு செய்யப்படுகிறான். 6-ஆம் எண் மிகவும் கொடூரமான மனிதன். அவனை அவனுடைய சொந்த சகோதரனே நிர்வகிக்கிறான்.
இப்போது செபாஸ்தியனுக்கும் 6-ஆம் எண்ணுக்கும் இடையே தனிப்பட்ட இறுதி மோதல் நடைபெறுகிறது.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொள்கிறார்கள். இதுவரை நடைபெற்ற சுற்றுகளைவிட இந்த இறுதி மோதல் செபாஸ்தியனுக்கு இன்னும் நேரடியான உயிர்ப்போராட்டமாகிறது.
அவன் எதிரில் இருப்பவன் கொடூரமானவன் என்பதும், அவனைப் பின்புறத்தில் இருந்து அவனுடைய சகோதரன் கட்டுப்படுத்துகிறான் என்பதும் சூழ்நிலையை மேலும் ஆபத்தாக்குகிறது.
இருந்தாலும் செபாஸ்தியன் அந்த இறுதி மோதலில் வெற்றி பெறுகிறான். 6-ஆம் எண் தோற்று மடிகிறான். செபாஸ்தியன் அந்தக் கொடூரமான விளையாட்டில் உயிருடன் வெற்றி பெற்ற ஒருவனாகிறான்.
அந்த விளையாட்டின் மூலம் அவனை வைத்து சம்பாதிக்கப்பட்ட பெரும் தொகையில் இருந்து செபாஸ்தியனுக்கு 8,50,000 யூரோக்கள் கிடைக்கின்றன.
அந்தப் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவன் உடனடியாக அந்த வீட்டிலிருந்து தப்பிச் செல்கிறான்.
இவ்வளவு பெரிய தொகையுடன் வெளியேறியதால் தன்னுடைய உயிருக்கும் ஆபத்து இருப்பதை அவன் உணர்கிறான்.
அதனால் பணத்தைத் தன்னிடம் வைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குச் செல்லாமல், அதைத் தனது குடும்பத்தினரிடம் அனுப்ப முடிவு செய்கிறான்.
அவன் 8,50,000 யூரோக்களையும் ஒரு பார்சலில் வைத்து தனது வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுகிறான்.
இதற்கிடையில் காவல்துறையினர் அவனை மீண்டும் பிடிக்கிறார்கள்.
விசாரணையின்போது, அந்த விளையாட்டில் தான் எந்தப் பணத்தையும் பெறவில்லை என்றும், தன்னை அங்கிருந்து திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்கள் என்றும் செபாஸ்தியன் காவல்துறை அதிகாரியிடம் கூறுகிறான்.
ஆனால் காவல்துறையினருக்கு உதவும் வகையில், அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டவர்களில் மிகவும் மோசமான நடத்தை கொண்ட அந்த சூதாட்டக்காரரின் கார் பதிவு எண்ணை அவன் தெரிவிக்கிறான்.
அந்தத் தகவலைக் கொடுத்த பிறகு காவல்துறையினர் செபாஸ்தியனை விடுவிக்கிறார்கள்.
அவன் அங்கிருந்து வெளியேறி ரயிலில் ஏறுகிறான். அவனிடம் இருந்த பணம் ஏற்கெனவே பார்சலாக வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டுவிட்டதால், அவன் எடுத்துச் செல்லும் பையில் பணம் எதுவும் இல்லை.
ஆனால் செபாஸ்தியன் ரயிலில் ஏறும்போது, 6-ஆம் எண்ணின் சகோதரன் அவனை அடையாளம் காண்கிறான்.
தன்னுடைய சகோதரனை இறுதி மோதலில் தோற்கடித்து கொன்ற செபாஸ்தியனை அவன் விடுவதில்லை. ரயிலில் ஏறிச் செல்லும் செபாஸ்தியனை நோக்கி அவன் துப்பாக்கியால் சுடுகிறான்.
பின்னர் செபாஸ்தியனிடம் பணம் இருப்பதாக நினைத்து, அவனுடைய காலியான பையை எடுத்துக்கொள்கிறான்.
துப்பாக்கிச் சூட்டில் காயமடைந்த செபாஸ்தியன் ரயிலுக்குள் தடுமாறிச் சென்று ஒரு இருக்கையில் சரிந்து விழுகிறான்.
ரயில் அந்த நேரத்தில் புறப்படத் தொடங்குகிறது. செபாஸ்தியன் உயிருடன் இருக்கிறானா என்பது தெளிவாகத் தெரியாத நிலையில், ரயில் நகர்ந்து செல்கிறது.
அவனிடம் இருந்த பணம் ஏற்கெனவே அவனுடைய குடும்பத்தை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது; ஆனால் அவன் தானோ துப்பாக்கிக் காயத்துடன் நகரும் ரயிலின் இருக்கையில் சரிந்து கிடக்கிறான். இத்தருணத்தில் பார்வையாளரின் முடிவுக்கு விட்டு கதை நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
#கீதப்ப்ரியன்கல்ட்க்ளாஸிக்
