ஒருவருடைய வாழ்க்கையை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள, அவர் வாழ்ந்த ஆண்டுகள் போதுமா?
அல்லது அவர் தன்னைப் பற்றி மறைத்துக்கொண்ட ஆண்டுகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமா?
இந்தக் கேள்வியை நேரடியாகப் போதிக்காமல், நினைவுகள், உறவுகள், காதல், தனிமை ஆகியவற்றின் வழியாக மென்மையாக அணுகுகிறது மைக் மில்ஸ் இயக்கிய பிகின்னர்ஸ் Beginners.
2010ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்த அமெரிக்க திரைப்படம், காதல் கதையை மட்டும் சொல்லும் படைப்பாக இல்லாமல், மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எப்போது வேண்டுமானாலும் புதிதாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கலாம் என்ற எண்ணத்தை மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் கதை சொல்லும் முறையில்தான் இருக்கிறது.
நிகழ்வுகளை நேர்கோட்டில் அடுக்குவதற்குப் பதிலாக, நினைவுகளும் நிகழ்காலமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கும் வகையில் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இதனால் கதாபாத்திரங்களின் கடந்த காலம் வெறும் பின்னணி தகவலாக இல்லாமல், அவர்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது.
குறிப்பாக ஒரு மனிதன் தனது பெற்றோரின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதமும், அதிலிருந்து தனது சொந்த வாழ்க்கையை மதிப்பிடும் விதமும் படத்தின் உணர்ச்சி அடித்தளமாக அமைகிறது.
கதை என்ன நடக்கிறது என்பதைவிட, ஒரு வாழ்க்கையைப் பற்றி நாம் எவ்வாறு நினைவுகூர்கிறோம் என்பதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் தருகிறது.
ஆலிவர் ஃபீல்ட்ஸ் (இவான் மெக்ரிகர்) என்ற கதாபாத்திரத்தின் வழியாக தனிமை, காதல், குடும்ப நினைவுகள், நெருக்கமான உறவுகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் இருக்கும் தயக்கம் ஆகியவை நுட்பமாக ஆராயப்படுகின்றன.
அவன் ஒரு வழக்கமான காதல் கதாநாயகனாக உருவாக்கப்படவில்லை. தனது பெற்றோரின் உறவைப் பார்த்த அனுபவம் அவனுடைய காதல் குறித்த பார்வையிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இதனால் அவனுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வது படத்தின் முக்கியமான அனுபவமாகிறது.
அதேபோல் அன்னா வாலஸ் (மெலானி லாரன்ட்) கதாபாத்திரமும் வெறும் காதல் துணையாக நிற்காமல், தனக்கென ஒரு உணர்ச்சி உலகைக் கொண்ட மனிதராக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
ஹால் ஃபீல்ட்ஸ் (கிறிஸ்டோபர் பிளம்மர்) இந்தப் படத்தின் மிகவும் நினைவில் நிற்கும் கதாபாத்திரங்களில் ஒருவர்.
வயது, சமூக எதிர்பார்ப்பு, குடும்ப வாழ்க்கை, தனிப்பட்ட உண்மை ஆகியவற்றுக்கு இடையில் மனிதன் எவ்வாறு வாழ்கிறான் என்பதை அவரது கதாபாத்திரம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
மிக முக்கியமாக, வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுதான் சரியானது என்ற எண்ணத்தை படம் கேள்விக்குள் கொண்டு வருகிறது.
மனித வாழ்க்கையை ஒரு முடிவடைந்த வடிவமாக பார்க்காமல், தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஒன்றாக அணுகுகிறது.
கிறிஸ்டோபர் பிளம்மரின் நடிப்பு இந்த அணுகுமுறைக்கு மிகப்பெரிய வலிமை சேர்க்கிறது.
அவரது நடிப்பில் செயற்கையான உணர்ச்சிப் பெருக்கை விட இயல்பான நகைச்சுவையும் அமைதியான உணர்ச்சி வெளிப்பாடும் அதிகம்.
இவான் மெக்ரிகரும் அதற்கு இணையாக உள்ளார்ந்த குழப்பத்தையும் தயக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
மெலானி லாரண்டின் நடிப்பு படத்திற்கு மென்மையான, சற்றே விலகிய தன்மையைத் தருகிறது. இந்த மூன்று நடிப்புகளும் சேர்ந்து, உறவுகளைப் பற்றிய படமாக இருந்தாலும் அதை வழக்கமான காதல் நகைச்சுவையாக மாறவிடாமல் காக்கின்றன.
ஒளிப்பதிவிலும் படத்தொகுப்பிலும் இயக்குநரின் தனிப்பட்ட அணுகுமுறை தெளிவாகத் தெரிகிறது.
நினைவுகளுக்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையிலான மாற்றங்கள் வெறும் தகவலை வழங்குவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை;
கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை உருவாக்குவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
புகைப்படங்கள், பொருட்கள், இடங்கள், சிறிய காட்சித் துணுக்குகள் போன்றவை கூட நினைவுகளுக்கு தனி உயிர் கொடுக்கின்றன.
இதனால் படம் முழுவதும் ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையை நினைவுகளின் துண்டுகளாக மீண்டும் பார்க்கும் அனுபவத்தை உருவாக்குகிறது.
கலை இயக்கமும் காட்சியமைப்பும் இதே தன்மையைத் தொடர்ந்து செல்கின்றன.
வாழ்க்கையின் சாதாரண இடங்களையும் பொருட்களையும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையுடன் இணைக்கும் விதத்தில் காட்சிகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
வண்ணங்கள், ஆடைகள், உட்புற அமைப்புகள், நகரச் சூழல் ஆகியவை தனித்தனியான அலங்காரங்களாக இல்லாமல், படத்தின் மென்மையான நகைச்சுவை மற்றும் சோக உணர்வுடன் கலக்கின்றன.
இதனால் படம் மிகப்பெரிய காட்சிகளைக் கொண்டு உணர்ச்சியை உருவாக்காமல், சிறிய விவரங்களின் வழியாக அதை உருவாக்குகிறது.
இசையும் ஒலியமைப்பும் இதே எளிமையைப் பின்பற்றுகின்றன. காட்சியின் உணர்ச்சியை வலுக்கட்டாயமாக விளக்காமல், அதனுடன் இயல்பாகச் செல்லும் வகையில் இசை பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதனால் சில காட்சிகள் வசனங்களைவிட அவற்றின் இடைவெளிகளாலும் அமைதியாலும் அதிகம் பேசுகின்றன.
படத்தின் நகைச்சுவையும் சோகமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; ஒரே மனித அனுபவத்தின் இரண்டு முகங்களாகவே கையாளப்படுகின்றன.
இத்திரைப்படத்தின் தனித்துவம் அதன் கருப்பொருளை அணுகும் நேர்மையில்தான் உள்ளது.
காதல் என்பது இளமையின் உரிமை மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையின் எந்த நிலையிலும் மனிதன் நெருக்கத்தையும் மாற்றத்தையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதை படம் உணர்த்துகிறது.
குடும்பத்தில் உருவாகும் உணர்ச்சி இடைவெளிகள் அடுத்த தலைமுறையின் உறவுகளிலும் எவ்வாறு நிழலாக இருக்கக்கூடும் என்பதையும் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
ஆனால் இதை பெரிய கருத்துரைகளாக முன்வைக்காமல், மனிதர்களின் இயல்பான தயக்கங்களுக்குள் வைத்தே பேசுகிறது.
இயக்குநர் மைக் மில்ஸ் தனது சொந்த தந்தையின் வாழ்க்கை அனுபவத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு இந்தப் படத்தை உருவாக்கியிருப்பதால், படத்தின் உணர்ச்சி அணுகுமுறையில் தனிப்பட்ட நேர்மை தெரிகிறது.
அதே நேரத்தில் இது ஒரு தனிப்பட்ட நினைவாக மட்டும் சுருங்காமல், பெற்றோர்–பிள்ளை உறவு, காதல், தனிமை, வயது, தன்னைப் புரிந்துகொள்வது போன்ற உலகளாவிய அனுபவங்களுடன் இணைகிறது.
அதுவே படத்தின் மனிதநேயப் பார்வையை வலுப்படுத்துகிறது.
விமர்சன ரீதியாகவும் பிகின்னர்ஸ் வலுவான வரவேற்பைப் பெற்றது.
ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 86 சதவீத ஒப்புதல் மதிப்பெண்ணையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 100க்கு 81 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது.
2011ஆம் ஆண்டு கோதம் விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதைப் பெற்றது. ஹால் ஃபீல்ட்ஸாக நடித்த கிறிஸ்டோபர் பிளம்மர் பல முக்கிய விருதுகளை வென்றதுடன், சிறந்த துணை நடிகருக்கான ஆஸ்கர் விருதையும் பெற்றார்.
இந்த அங்கீகாரங்கள் வெறும் விருது எண்ணிக்கையாக இல்லாமல், படத்தின் உணர்ச்சி மையத்தைத் தாங்கிய நடிப்பின் வலிமையையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.
இது அவசரமாகப் பார்க்க வேண்டிய கதையை முன்வைக்கவில்லை; மெதுவாக ஒரு மனிதனின் நினைவுகள், உறவுகள், தனிமை, காதல் ஆகியவற்றை நம்முடைய சொந்த அனுபவங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வைக்கிறது.
அதன் நகைச்சுவை சோகத்தை இலகுவாக்குகிறது; அதன் சோகம் வாழ்க்கையை இருண்டதாக மாற்றுவதில்லை.
வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், ஒருவரை உண்மையாக நேசிப்பதற்கும், நம்மைப் பற்றிய பழைய கருத்துகளை மாற்றிக்கொள்வதற்கும் எந்த வயதும் தாமதமானது அல்ல என்ற உணர்வை படம் மனதில் விட்டுச் செல்கிறது.
அதனால்தான் இப்படம் ஒரு காதல் திரைப்படத்தைத் தாண்டி, மனிதர்கள் தங்களைப் புதிதாக அறிந்துகொள்ளும் சாத்தியத்தைப் பற்றிய நெகிழ்ச்சியான படைப்பாக பார்க்கப்பட வேண்டியதாகிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
2003ஆம் ஆண்டு லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில், தனது தந்தை ஹால் ஃபீல்ட்ஸ் (கிறிஸ்டோபர் பிளம்மர்) நுரையீரல் புற்றுநோயால் இறந்து சில மாதங்களே ஆன நிலையில், 38 வயதான ஆலிவர் ஃபீல்ட்ஸ் (இவான் மெக்ரிகர்) தனது தந்தையுடனான உறவையும், தந்தையின் வாழ்க்கையின் இறுதி ஆண்டுகளையும் அடிக்கடி நினைத்துப் பார்க்கிறான்.
ஆலிவரின் நினைவுகளும் அவனுடைய நிகழ்கால வாழ்க்கையும் படத்தில் மாறி மாறி விரிகின்றன.
ஹால், ஆலிவரின் தாயான ஜார்ஜியா ஃபீல்ட்ஸை (மேரி பேஜ் கெல்லர்) திருமணம் செய்துகொண்டு 44 ஆண்டுகள் இணை பிரியாமல் வாழ்கிறார்.
ஜார்ஜியா இறந்த ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, 75 வயதில் தான் ஒரு ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்பதை மகன் ஆலிவரிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்.
திருமண வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியில் இந்த உண்மையை மறைத்து வாழ்ந்த ஹால், தனது மனைவி இறந்த பிறகு தனது உண்மையான வாழ்க்கையை வெளிப்படையாக வாழத் தொடங்குகிறார்.
அடுத்த நான்கு ஆண்டுகளில் உள்ளூர் ஓரினச்சேர்க்கையாளர் சமூகத்துடன் நெருக்கமாகப் பழகுகிறார், புதிய நண்பர்களை உருவாக்குகிறார்,
தன்னைவிட மிகவும் இளைய ஆண்டி என்ற ஆணை காதலிக்கிறார். இதன் மூலம் முன்பு இருந்ததைவிட ஆலிவருடனும் நெருக்கமான உறவை உருவாக்குகிறார்.
ஹால் அருங்காட்சியக இயக்குநராகப் பணியாற்றுகிறார். ஆலிவரின் குழந்தைப் பருவத்தில் அவர் அடிக்கடி வீட்டில் இல்லாமலும், உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவும் விலகியே இருக்கிறார்.
அதே நேரத்தில், ஜார்ஜியா தனது திருமண வாழ்க்கையில் முழுமையான திருப்தியை அடைய முடியாமல் இருந்தாலும், மகன் ஆலிவரை அன்புடன் வளர்க்கிறாள்.
ஜார்ஜியாவும் ஹாலும் உயர்நிலைப் பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே ஒருவரையொருவர் அறிந்தவர்கள்.
ஒரு காலத்தில் ஜார்ஜியாதான் ஹாலிடம் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொல்கிறாள். ஹாலின் ஓரினச்சேர்க்கையைத் தன்னால் மாற்றிவிட முடியும் என்று அவள் நம்புகிறாள்.
அதற்காக ஹால் ஒரு காலம் மனநல மருத்துவரையும் சந்திக்கிறார். இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள்;
ஆனால் அவர்களுக்கிடையேயான உறவு எப்போதும் ஒரு குளிர்ந்த இடைவெளியுடனேயே தான் இருக்கிறது.
ஹாலின் வாழ்க்கையை நெருக்கமாகப் பார்க்கும் ஆலிவர், தனது பெற்றோரின் நிறைவேறாத உறவைப் புரிந்துகொள்கிறான்.
அதனால் தனது வாழ்க்கையிலும் உண்மையான காதலும் ஆழமான உறவும் இல்லாத சமரசமான வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது என்று உறுதியாக இருக்கிறான்.
இதன் விளைவாக அவன் எந்த நீண்டகால காதல் உறவிலும் நிலைத்திருக்காமல் தனியாக வாழ்கிறான்.
அவனுக்குத் துணையாக இருப்பது ஹால் வளர்த்த ஜாக் ரஸ்ஸல் டெரியர் நாய் ஆர்தர் மட்டுமே. ஆர்தருக்கு அதை தனியாக விடப்படுவது பிடிக்காது.
ஹால் தனது புற்றுநோய் சிகிச்சைகளை எதிர்கொள்ளும் காலத்தில் மகன் ஆலிவர் அவனுக்கு உதவுகிறான்.
மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் ஹால், சில நேரங்களில் தனது நிலையை மறுப்பது போலத் தோன்றினாலும், பெரும்பாலும் நகைச்சுவையுடனும் மனநிறைவுடனும் அந்த வலியை மனநிலையைச் சந்திக்கிறார்.
அவருடைய வாழ்க்கையின் இந்த இறுதிக்காலத்தை அருகில் இருந்து பார்க்கும் ஆலிவர், தனது தந்தையின் வாழ்க்கையையும், தன்னுடைய வாழ்க்கையையும் புதிதாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
ஹால் இறந்த சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஆலிவர் தனது நண்பர்களும் பணியிடத் தோழர்களுமான எலியட் மற்றும் ஷானாவின் வற்புறுத்தலால் ஒரு ஆடை விருந்து நிகழ்ச்சிக்குச் செல்கிறான்.
அங்கு பிரெஞ்சு நடிகையான அன்னா வாலஸை (மெலானி லாரண்ட்) சந்திக்கிறான். அப்போது அன்னாவுக்கு தொண்டை கட்டிக்கொண்டு இருப்பதால் அவளால் பேச முடியவில்லை.
அதனால் அவள் குறிப்பு எழுதிக் காட்டியே ஆலிவருடன் தொடர்பு கொள்கிறாள். அந்த நிலையிலும் இருவருக்கும் உடனடியாக ஒரு நெருக்கம் உருவாகிறது.
ஆலிவரும் அன்னாவும் அவளுடைய விடுதி அறைக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு ஆலிவர் தனது பெற்றோரைப் பற்றியும், தனது வாழ்க்கையைப் பற்றியும் அன்னாவிடம் பேசுகிறான்.
இருவரும் முத்தமிடுகிறார்கள். ஆனால் அன்னா அந்த இரவை காதலாகத் தொடராமல், இருவரும் ஒன்றாகத் உறங்கலாமா என்று கேட்கிறாள்.
ஆலிவரும் அதற்கு சம்மதிக்கிறான். மறுநாள் அன்னா ஒரு நடிப்புத் தேர்வுக்காக நியூயார்க் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. புறப்படுவதற்கு முன்பு, திரும்பி வந்ததும் ஆலிவரை மீண்டும் சந்திக்க விரும்புவதாகச் சொல்கிறாள்.
தனது வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்திலும் கூட தந்தை ஹால் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கத் சிறிதும் தயங்காமல் இருந்ததை நினைத்துப் பார்க்கும் ஆலிவர், அந்த அனுபவத்தால் ஊக்கமடைகிறான்.
தானும் தனது வாழ்க்கையில் புதிய காதலைத் தேடிப் பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறான்.
அன்னா நியூயார்க்கிலிருந்து திரும்பியதும், இருவரும் தொடர்ந்து சந்திக்கிறார்கள். அவர்களுக்கிடையேயான உறவு நெருக்கமாகிறது; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் காதலிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
காலப்போக்கில் ஆலிவர் அன்னாவைத் தன்னுடன் வந்து வாழுமாறு அழைக்கிறான்.
அன்னாவும் அதற்கு சம்மதித்து அவனுடன் குடியேறுகிறாள். ஆனால் அன்னா தனது உடைமைகள் அடங்கிய பயணப் பெட்டியை இன்னமும் திறந்து அலமாரியில் அடுக்காமல் அப்படியே வைத்திருக்கிறாள்.
அது ஆலிவருக்கு அவள் இந்த வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறாள் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
அன்னாவின் கடந்த காலத்திலும் நெருக்கமான குடும்ப வாழ்க்கை இல்லை. அவள் பதினாறு வயதிலேயே வீட்டை விட்டு வெளியேறியிருக்கிறாள்.
அவளுடைய தந்தையுடனான உறவு சிக்கலானது; அவளுடைய தந்தை மனச்சோர்வால் பாதிக்கப்பட்டவர். ஆலிவரைப் போலவே அன்னாவும் இதற்கு முன்பு இருந்த முக்கியமான காதல் உறவுகளைத் தானே முறித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.
எனவே இருவருக்கும் காதல் உறவு இருப்பது தெரிந்தாலும், இன்னொருவருடன் சேர்ந்து ஒரு வாழ்க்கையை எப்படி அமைத்துக்கொள்வது என்பது அவர்களுக்கு அத்தனை எளிதாக இல்லை.
இதனால் ஒன்றாக வாழும் வாழ்க்கையில் இருவருக்கும் சங்கடம் உருவாகிறது.
ஒருவரை ஒருவர் நேசித்தாலும், அந்த உறவை அடுத்த நிலைக்கு எப்படிக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.
சிறிது காலத்திலேயே ஆலிவர், இருவரும் சேர்ந்து வாழ்வது சரியாகத் தோன்றவில்லை என்று அன்னாவிடம் சொல்கிறான்.
அதனால் அன்னா மீண்டும் நியூயார்க் நகரத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்கிறாள்.
அன்னா பிரிந்த பிறகு ஆலிவர் அவளை மிகவும் நினைக்கிறான். அவளுடன் தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ள முயன்றாலும் அவள் அந்த அழைப்புகளுக்கு பதிலளிக்கவில்லை.
அவளைச் சந்தித்து பேச வேண்டும் என்று முடிவு செய்த ஆலிவர், நாய் ஆர்தரை தந்தையின் காதலானான ஆண்டியிடம் ஒப்படைக்கிறான். பின்னர் நியூயார்க் நகரத்திற்குப் காதலியை பார்க்க பறந்து செல்கிறான்.
அன்னாவின் குடியிருப்புக்கு வெளியே நின்றுகொண்டு ஆலிவர் மீண்டும் அவளைத் தொலைபேசியில் அழைக்கிறான்.
இந்த முறை அன்னா அழைப்பை ஏற்கிறாள். அப்போது ஆலிவருக்கு எதிர்பாராத உண்மை தெரியவருகிறது: அன்னா நியூயார்க்கிற்குச் செல்லவே இல்லை; அவள் இன்னும் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில்தான் இருக்கிறாள்.
ஆலிவர் மீண்டும் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸுக்குத் திரும்புகிறான். அவன் வீட்டிற்கு வந்ததும் அன்னா அவனைச் சந்திக்க வருகிறாள்.
இருவருக்கும் தங்கள் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்பது இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
இருந்தாலும், அவர்கள் மீண்டும் ஒன்றாக உறவில் இருக்கிறார்கள். இனி என்ன நடக்கும் என்பதை உறுதியாக அறியாத நிலையிலும், இருவரும் தங்களுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றி நம்பிக்கையுடன் இருக்கையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டால்நூறு
