லா டோல்சே விட்டா (இனிமையான வாழ்க்கை அல்லது நல்ல வாழ்க்கை)– இனிமையான வாழ்க்கையின் பின்னால் ஒளிந்திருப்பது என்ன?
ஒரு நகரம் முழுவதும் பணம், புகழ், அழகு, மதுபானம், இரவு விருந்துகள், நட்சத்திரங்கள் என்று ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தால், அதை உண்மையிலேயே “இனிமையான வாழ்க்கை” என்று சொல்ல முடியுமா?
அல்லது அந்தப் பிரகாசத்தின் பின்னால் மனிதன் எதிர்கொள்ளும் வெறுமையை நாம் பார்க்க மறுக்கிறோமா?
ஃபெடெரிகோ ஃபெல்லினியின் லா டோல்சே விட்டா இந்தக் கேள்வியை நேரடியாகக் கேட்காமல், பார்வையாளரை அந்த உலகத்துக்குள் அழைத்துச் சென்று சிந்திக்க வைக்கும் திரைப்படம்.
1960-ல் வெளியான இந்த இத்தாலிய-பிரெஞ்சுத் திரைப்படம், வழக்கமான தொடக்கம்–வளர்ச்சி–உச்சக்கட்டம்–முடிவு என்ற ஒரே நேர்கோட்டுக் கதையைப் பின்பற்றுவதில்லை.
மார்செல்லோ ரூபினி (மார்செல்லோ மாஸ்ட்ரோயன்னி) என்ற பத்திரிகையாளரை மையமாகக் கொண்டு, ரோமின் இரவுலகையும் அதன் மனிதர்களையும் பல்வேறு அனுபவங்களின் தொகுப்பாகப் பார்க்கச் செய்கிறது.
இதனால் இது ஒரு தனி மனிதனின் கதை என்பதைவிட, ஒரு காலகட்டத்தின் மனநிலையைப் பதிவு செய்யும் மிகப்பெரிய திரைப்பட அனுபவமாக மாறுகிறது.
ஃபெல்லினியின் மிகப்பெரிய சாதனை, கதையைவிட சூழலையே கதையாக மாற்றுவது.
போர் முடிந்த பிறகு பொருளாதார வளர்ச்சியால் வேகமாக மாறிக்கொண்டிருந்த ரோம், பழைய மத அடையாளங்களையும் புதிய நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் சுமக்கிறது.
பழமையான ரோமின் சிதிலங்களுக்கிடையே நவீன வாழ்க்கையின் பிரகாசம் தோன்றுகிறது. மதம், சினிமா, பத்திரிகை, செல்வம், பாலியல் கவர்ச்சி, அறிவுஜீவித்தனம், பிரபல கலாச்சாரம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருக்கும் உலகத்தை இயக்குநர் எந்த ஒரு தரப்பையும் முழுமையாக ஆதரிக்காமல் பார்க்கிறார்.
மார்ச்செல்லோவின் பாத்திர உருவாக்கமும் இதன் மைய வலிமை. அவன் வெறும் செய்தியாளர் அல்ல; புகழின் உலகத்தையும் அறிவார்ந்த வாழ்க்கையையும் இரண்டையும் அறிந்துகொள்ள முயலும் மனிதன்.
அவனுக்குள் இருக்கும் எழுத்தாளனும், அவனைச் சுற்றியிருக்கும் பிரபலங்களின் உலகமும், அவனுடைய தனிப்பட்ட உறவுகளும் சேர்ந்து ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகின்றன:
மனிதன் உண்மையில் விரும்புவது எது, அவன் வாழ்வில் தேர்ந்தெடுப்பது எது? இந்தக் கேள்விக்கு படம் எளிய பதிலைத் தருவதில்லை. அதுவே மார்ச்செல்லோவை உயிருள்ள மனிதராக உணரச் செய்கிறது.
திரைக்கதையின் அமைப்பு அக்கால சினிமாவுக்கு மிகவும் துணிச்சலானது. ஏழு முக்கிய அத்தியாயங்களைப் போன்ற பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தப் படம், அவற்றை ஒரு பாரம்பரியக் கதைக் கட்டமைப்பில் இறுக்கமாகப் பொருத்துவதற்குப் பதிலாக, மார்ச்செல்லோவின் வாழ்க்கையைச் சுற்றி நகரும் மனிதர்களையும் உலகங்களையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கிறது.
இதனால் ஒவ்வொரு பகுதியும் தனித்துவமான அனுபவமாகத் தோன்றினாலும், அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு மனிதனின் உள்ளார்ந்த வெறுமையைப் பற்றிய பெரிய சித்திரத்தை உருவாக்குகின்றன.
இந்த கதை சொல்லும் முறையின் தனிச்சிறப்பு, பார்வையாளருக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கிவிடாமல் இருப்பது. ஒரு காட்சியின் பொருளை உடனே தீர்மானிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை படம் ஏற்படுத்துவதில்லை.
சில நேரங்களில் அது நகைச்சுவையாகத் தெரியும்; சில நேரங்களில் கேலியாக; சில நேரங்களில் வினோதமாக; இன்னும் சில தருணங்களில் ஆழமான சோகத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இந்தத் தொனி மாறுதல்களே ஃபெல்லினியின் திரைப்பட மொழியின் முக்கிய அடையாளமாகின்றன.
மார்ச்செல்லோவின் நண்பனான அறிவுஜீவி ஸ்டெய்னர் (அலேன் குனி) போன்ற பாத்திரங்கள், படம் வெறும் இரவுலகத்தைக் கேலி செய்யும் படமல்ல என்பதை உணர்த்துகின்றன.
அறிவு, கலை, இலக்கியம், குடும்பம், ஆன்மிகத் தேடல் போன்ற உயர்ந்த மதிப்புகளைக் கொண்டவர்களுக்குள்ளும் ஒரு வகையான உள்நிலைப் போராட்டம் இருக்கலாம் என்ற பார்வையை படம் முன்வைக்கிறது.
இதனால் “பணக்காரர்களின் வீண் வாழ்க்கை” என்ற எளிய சமூக விமர்சனத்தைத் தாண்டி, நவீன மனிதனின் இருப்பியல் குழப்பத்தை நோக்கி படம் செல்கிறது.
ஒளிப்பதிவு இந்த அனுபவத்தை இன்னும் வலுப்படுத்துகிறது. ரோமின் தெருக்கள், இரவுக் கிளப்புகள், பிரமாண்டமான கட்டிடங்கள், பழைய இடிபாடுகள், தேவாலயங்கள், விருந்துகள், கடற்கரை என ஒவ்வொரு இடமும் வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.
அவை கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை பிரதிபலிக்கும் தனி உலகங்களாக மாறுகின்றன. கருப்பு-வெள்ளை ஒளிப்பதிவு நகரத்தின் அழகையும் அதன் இருண்ட பக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது.
குறிப்பாக இரவுக்கும் விடியலுக்கும் இடையிலான காட்சியமைப்பு படத்திற்கு தனித்துவமான ஓட்டத்தை அளிக்கிறது.
இரவின் மயக்கம், விடியலின் அமைதி, நகரத்தின் சத்தம், தனிமையின் அமைதி ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று எதிராக நிறுத்தப்படுகின்றன.
இதனால் படம் வெறும் காட்சிகளைப் பதிவு செய்வதில்லை; ஒரு மனநிலையை உருவாக்குகிறது.
படத்தொகுப்பும் வழக்கமான கதை வேகத்தைத் தேடுவதில்லை. ஒரு நிகழ்விலிருந்து இன்னொரு அனுபவத்துக்கு நகரும்போது, பார்வையாளருக்கு “இப்போது கதையில் என்ன முக்கியம்?” என்ற கேள்வி எழலாம்.
ஆனால் அதுவே இந்தப் படத்தின் நோக்கம். ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் கதையின் அடுத்த படிக்கட்டாகப் பார்க்காமல், ஒரு சமூகத்தின் வெவ்வேறு முகங்களாகப் பார்க்க வேண்டும்.
இந்த முறையால் லா டோல்சே விட்டா பின்னர் உருவான பல நவீன கலைப்படங்களுக்கு வழிகாட்டிய திரைப்பட மொழியை உருவாக்குகிறது.
நினோ ரோட்டாவின் இசையும் படத்தின் மனநிலையை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.
காட்சிகளுக்கு வெறும் பின்னணி இசை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, ரோமின் இரவு வாழ்க்கையின் கவர்ச்சியையும் அதற்குள் இருக்கும் வெறுமையையும் இசை உணர்த்துகிறது.
ஒலி வடிவமைப்பிலும் நகரத்தின் சத்தங்கள், இசை, உரையாடல்கள், கூட்டத்தின் பரபரப்பு ஆகியவை ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்து, பார்வையாளரை அந்த உலகுக்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன.
கலை இயக்கம் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்பு இந்தப் படத்தின் உலகத்தை இன்னும் பிரமாண்டமாக்குகின்றன.
செல்வம் நிறைந்த வீடுகள், இரவு விருந்துகள், கிளப்புகள், ரோமின் வரலாற்று கட்டிடங்கள் ஆகியவை ஒரு கவர்ச்சியான உலகத்தை உருவாக்குகின்றன. ஆனால் அந்த வெளிப்புற ஆடம்பரத்துக்கும் மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த நிலைக்கும் இடையே இருக்கும் முரண்பாடுதான் படத்தின் காட்சியழகை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுகிறது.
ஃபெல்லினி குறிப்பாக பெண்களின் ஆடைகளில் கூட வெளிப்புற அழகுக்கும் உள்ளார்ந்த வெறுமைக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைப் பார்க்கிறார்.
மார்ச்செல்லோவாக நடித்த மார்ச்செல்லோ மாஸ்ட்ரோயன்னியின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று. மிகைப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பைத் தவிர்த்து, பார்வை, உடல்மொழி, சிறிய முகபாவனைகள் மூலமாகவே கதாபாத்திரத்தின் குழப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
அவர் ஒரே நேரத்தில் கவர்ச்சியானவராகவும் சோர்வுற்றவராகவும், உலகத்தை ரசிப்பவராகவும் அதிலிருந்து தப்பிக்க விரும்புபவராகவும் தோன்றுகிறார்.
இதனால் பார்வையாளர் அவரை வெறுக்கவும் முடியாது; முழுமையாகப் போற்றவும் முடியாது.
அனிதா எக்பெர்க், அனூக் எமே, யவோன் ஃபர்னோ போன்ற நடிகைகளின் பாத்திரங்களும் மார்ச்செல்லோவின் உலகின் வெவ்வேறு முகங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கை முறையின் பிரதிநிதியாக மட்டுமே நிற்காமல், தனித்துவமான கவர்ச்சியையும் முரண்பாடுகளையும் கொண்டவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.
இதனால் படம் “நல்லவர்கள்–கெட்டவர்கள்” என்ற எளிய பிரிவை முற்றிலும் தவிர்க்கிறது.
இந்தப் படத்தின் மிக முக்கியமான கலாச்சாரப் பங்களிப்புகளில் ஒன்று “பாப்பராச்சி” என்ற சொல் உலகளாவிய பயன்பாட்டுக்கு வந்த விதம். மார்ச்செல்லோவின் புகைப்படக் கலைஞர் நண்பரான பாப்பராசோ (வால்டர் சான்டெஸ்ஸோ) என்ற பாத்திரத்தின் பெயரிலிருந்தே இந்தச் சொல் பிரபலமடைந்தது.
இன்று பிரபலங்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து படம் பிடிக்கும் ஊடகப் புகைப்படக்காரர்களைக் குறிக்க உலகின் பல மொழிகளிலும் பயன்படுத்தப்படும் “பாப்பராச்சி” என்ற சொல்லின் திரைப்படப் பிறப்பிடம் இதுவே.
ஆனால் ஊடக உலகைப் பற்றிய விமர்சனமும் மிகவும் நுட்பமானது. புகழ்பெற்றவர்களை மக்கள் ஏன் தொடர்ந்து பார்க்க விரும்புகிறார்கள்?
தனிப்பட்ட வாழ்க்கை எப்போது பொதுமக்களின் பொழுதுபோக்காக மாறுகிறது? செய்தி மற்றும் பரபரப்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான எல்லை எங்கே?
இத்தகைய கேள்விகளை படம் எந்தப் பிரசங்கமும் இல்லாமல் எழுப்புகிறது. அதனால் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவான படமாக இருந்தாலும், இன்றைய பிரபல கலாச்சாரத்திலும் அது வியப்பூட்டும் அளவுக்கு பொருத்தமாகத் தெரிகிறது.
மனித உறவுகளையும் படம் மிக எளிமையான காதல் கதையாகப் பார்க்கவில்லை. அன்பு, உடைமை உணர்வு, தனிமை, சுதந்திரம், உடல் ஈர்ப்பு, குடும்பம், திருமணம் போன்றவற்றின் அர்த்தத்தை அது தொடர்ந்து கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
அதேபோல் அறிவு இருந்தால் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கிடைத்துவிடுமா, செல்வம் இருந்தால் மகிழ்ச்சி கிடைத்துவிடுமா, சுதந்திரம் இருந்தால் தனிமை மறைந்துவிடுமா என்பதையும் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
ஃபெல்லினியின் மனிதநேயப் பார்வை இங்கே முக்கியமானது. அவர் தன் கதாபாத்திரங்களை நீதிபதியின் பார்வையில் விசாரிப்பதில்லை.
அவர்கள் செய்யும் செயல்களை கேலி செய்யும்போதும் அவர்களுக்குள் இருக்கும் பலவீனத்தைப் பார்க்கிறார். அதனால் திரைப்படத்தின் சமூக விமர்சனத்தில் கோபத்தைவிட இரக்கமும், நகைச்சுவையுடன் கலந்த சோகமும் அதிகமாகத் தெரிகிறது.
லா டோல்சே விட்டா 174 நிமிடங்கள் நீளமானது. ஆனால் அதன் நீளம் வழக்கமான கதை சொல்லலின் அளவுகோலால் மதிப்பிடப்பட வேண்டியதில்லை. இது “அடுத்து என்ன?” என்ற பரபரப்பை உருவாக்கும் திரைப்படம் அல்ல;
“நாம் எப்படி வாழ்கிறோம்?” என்ற கேள்வியை மெதுவாக நம் மனதில் பதிக்கும் திரைப்படம். அதனால்தான் சில காட்சிகள் முடிந்த பிறகும் அவற்றின் அர்த்தம் மனதில் தொடர்ந்து வேலை செய்கிறது.
1960-ல் வெளியான இந்தப் படம் கடுமையான தணிக்கையையும் எதிர்ப்பையும் சந்தித்தது.வாட்டிகன் சார்ந்த விமர்சனங்களும் இருந்தன; ஸ்பெயினில் ஃபிராங்கோ ஆட்சி முடியும் வரை படம் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது;
போர்ச்சுகலிலும் நீண்ட காலம் தணிக்கை காரணமாக வெளியிடப்படவில்லை. ஆனால் இந்த எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலும் படம் உலகளவில் மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்றது.
கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவில் 1960-ஆம் ஆண்டின் பாம் டி'ஓர் விருதைப் பெற்றதுடன், சிறந்த ஆடை வடிவமைப்புக்கான ஆஸ்கர் விருதையும் வென்றது.
மேலும் மூன்று ஆஸ்கர் பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இத்தாலி மற்றும் பிரான்சில் சேர்த்து சுமார் 1.66 கோடி சினிமா நுழைவுசீட்டுகள் விற்றிருப்பது அதன் வணிக வெற்றியின் அளவைக் காட்டுகிறது.
விமர்சகர்களிடமும் இது தொடர்ந்து மிக உயர்ந்த மதிப்பைப் பெற்ற திரைப்படமாகத் திகழ்கிறது; உலகின் சிறந்த திரைப்படங்களின் பட்டியல்களில் பல ஆண்டுகளாக இடம்பெற்று வருகிறது.
ஆனால் லா டோல்சே விட்டாவின் உண்மையான முக்கியத்துவம் விருதுகளிலும் பட்டியல்களிலும் மட்டும் இல்லை.
ஒரு திரைப்படம் கதையைச் சொல்லாமல் கூட ஒரு காலத்தின் ஆன்மாவைப் பதிவு செய்ய முடியுமா என்பதை இது நிரூபிக்கிறது.
புகழும் பணமும் கவர்ச்சியும் நிறைந்த வாழ்க்கையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த வாழ்க்கையை வாழ்பவர்களின் உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோமா என்ற கேள்வியை அது நம்மிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
அதனால் லா டோல்சே விட்டாவை ஒரு பழைய இத்தாலிய திரைப்படமாக மட்டும் பார்க்கக் கூடாது. நவீன நகர வாழ்க்கை, பிரபல கலாச்சாரம், ஊடக வெறி, உறவுகளின் நிலையற்ற தன்மை, தனிமை, அர்த்தத்திற்கான மனிதனின் தேடல் ஆகியவற்றைப் பற்றி இன்றும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் திரைப்படமாக அது இருக்கிறது.
பிரகாசமான வாழ்க்கையை நெருக்கமாகப் பார்த்தபோது அதன் ஒளியையும் நிழலையும் ஒரே நேரத்தில் உணரச் செய்யும் இந்தப் படத்தைப் பார்ப்பது, ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்ப்பதைக் காட்டிலும் நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய சில சங்கடமான கேள்விகளை எதிர்கொள்வதற்குச் சமம்.
அதனால்தான் லா டோல்சே விட்டா வாழ்க்கையை வேறொரு பார்வையில் பார்க்கத் தூண்டும் படம்.
===============================
படத்தின் கதை:-
ரோமுக்கு வெளியே இருக்கும் பழமையான ரோமானிய நீர்வழிப் பாலத்தின் மீது இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலை ஒன்று ஹெலிகாப்டரில் தொங்கியபடி நகரை நோக்கிப் பறந்து வருகிறது.
அதை ஒரு செய்தி ஹெலிகாப்டர் பின்தொடர்கிறது. அந்த ஹெலிகாப்டரில் பத்திரிகையாளர் மார்ச்செல்லோ ரூபினி (மார்ச்செல்லோ மாஸ்ட்ரோயன்னி) மற்றும் புகைப்படக் கலைஞர் பாப்பராசோ (வால்டர் சான்டெஸ்ஸோ) இருக்கிறார்கள். உயரமான கட்டிடத்தின் கூரையில் நீச்சல் உடையில் வெயிலில் படுத்திருக்கும் சில பெண்களை அவர்கள் பார்க்கிறார்கள்.
மார்ச்செல்லோ அவர்களிடம் சைகை செய்து தொலைபேசி எண்களைக் கேட்க முயல்கிறான். ஆனால் அந்த முயற்சி தோல்வியடைகிறது.
அவன் அதை விட்டுவிட்டு, இயேசுவின் சிலையை ஏற்றிச் செல்லும் ஹெலிகாப்டரை மீண்டும் பின்தொடர்ந்து செயின்ட் பீட்டர் சதுக்கத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்.
அன்றிரவு மார்ச்செல்லோ ஒரு பிரமாண்டமான இரவு விடுதியில் மடலேனாவை (அனூக் எமே) சந்திக்கிறான்.
மடலேனா அழகான, செல்வந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வாரிசு. ரோமின் வாழ்க்கை அவளுக்கு அலுத்துவிட்டிருக்கிறது;
ஆனால் மார்ச்செல்லோவுக்கு அந்த நகரத்தின் பரபரப்பான வாழ்க்கை பிடித்திருக்கிறது. இருவரும் சேர்ந்து ஒரு பாலியல் தொழிலாளியை அவளுடைய வீட்டுக்குக் கொண்டு சென்று விடுகிறார்கள்.
பின்னர் அந்தப் பெண்ணின் படுக்கையறையிலேயே மார்ச்செல்லோவும் மடலேனாவும் உடலுறவு கொள்கிறார்கள்.
விடியற்காலையில் மார்ச்செல்லோ தனது வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது, அவனுடைய வருங்கால மனைவி எம்மா (யவோன் ஃபர்னோ) அதிக அளவு மருந்து உட்கொண்டு மயங்கிய நிலையில் இருப்பதைப் பார்க்கிறான்.
அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது, அவள்மீது தனக்கு என்றும் மாறாத அன்பு இருப்பதாகச் சொல்கிறான்.
அவள் மயக்கநிலையில் சிகிச்சைப் பிரிவில் கிடக்கும்போதும் அதையே உறுதிப்படுத்துகிறான்.
ஆனால் அவள் குணமடைவாளா என்று பதற்றத்துடன் காத்திருக்கும்போதே, அவன் மடலேனாவுக்குத் தொலைபேசியில் அழைக்க முயல்கிறான்.
அடுத்த நாள் பிரபலமான ஸ்வீடன்-அமெரிக்க நடிகை சில்வியா ராங்க் (அனிதா எக்பெர்க்) ரோமுக்கு வருகிறாள்.
அவளை வரவேற்க விமான நிலையத்தில் ஏராளமான செய்தியாளர்கள் திரள்கிறார்கள். மார்ச்செல்லோவும் செய்தி சேகரிக்க அங்கு செல்கிறான்.
சில்வியாவிடம் செய்தியாளர்கள் தொடர்ந்து கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள். அவள் தன்னம்பிக்கையுடன் அவற்றுக்கு பதிலளிக்கிறாள்.
அவளுடைய காதலனும் வருங்கால கணவனுமான ராபர்ட் (லெக்ஸ் பார்கர்) தாமதமாகவும் குடிபோதையிலும் அங்கு வருகிறான்.
சில்வியாவைச் சுற்றி செய்தியாளர்களின் கூட்டம் இருப்பதால், அவளுடைய தயாரிப்பாளரிடம் அவளை செயின்ட் பீட்டர் தேவாலயத்தைச் சுற்றிப் பார்க்க அழைத்துச் செல்லுமாறு மார்ச்செல்லோ பரிந்துரைக்கிறான்.
செயின்ட் பீட்டர் தேவாலயத்தின் குவிமாடத்துக்குள் அவர்கள் செல்கிறார்கள். மேலே செல்லும் ஏராளமான படிக்கட்டுகளில் சில்வியா மிகவும் வேகமாக ஏறுகிறாள். அவளுடைய வேகத்துக்கு இணையாகச் செல்ல முடியாத ஒரு செய்தியாளர், அவளை கேலியாக “மின்தூக்கி” என்று அழைக்கிறான்.
மார்ச்செல்லோ அவளைத் தொடர்ந்து சென்று, கூட்டத்திலிருந்து தனியாக அவளுடன் இருக்கக்கூடிய சூழலை உருவாக்குகிறான்.
மேலே சென்று செயின்ட் பீட்டர் சதுக்கத்தை நோக்கிப் பார்க்கும் இடத்தில் இருவரும் கிட்டத்தட்ட முத்தமிடும் நிலைக்கு வருகின்றனர்.
அன்றிரவு காரகல்லா குளியல் மண்டபங்களின் அருகே நடைபெறும் விருந்தில் மார்ச்செல்லோ சில்வியாவுடன் நடனமாடுகிறான்.
சில்வியாவின் இயல்பான கவர்ச்சியும் உற்சாகமும் அங்கிருந்தவர்களை மேலும் உற்சாகப்படுத்துகிறது.
ஆனால் அவளுடைய காதலன் ராபர்ட் அந்தச் சூழலில் ஆர்வமின்றி செய்தித்தாளைப் படித்துக்கொண்டும் கேலிச்சித்திரங்கள் வரைந்துகொண்டும் இருக்கிறான்.
அவன் சில்வியாவிடம் அவமானப்படுத்தும் வகையில் பேசுகிறான். அதனால் சில்வியா அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள். மார்ச்செல்லோவும் அவனைப் பின்தொடரும் புகைப்படக்காரர்களும் அவளைப் பின்தொடர்கிறார்கள்.
கூட்டத்திலிருந்து விலகிய பிறகு மார்ச்செல்லோவும் சில்வியாவும் ரோமின் தெருக்களில் இரவு முழுவதும் சுற்றுகிறார்கள்.
அவர்கள் ட்ரெவி நீரூற்றை அடைகிறார்கள். சில்வியா அந்த நீரூற்றுக்குள் இறங்கி, மார்ச்செல்லோவுடன் விளையாட்டாக இருக்கிறாள்.
அவள் அவன் தலையில் நீரை ஊற்றும் தருணத்தில் விடியல் வருகிறது. இரவின் மயக்கத்தைப் போல இருந்த அந்தச் சூழல் திடீரென முடிவடைகிறது.
இருவரும் சில்வியாவின் விடுதிக்குத் திரும்பும்போது, கோபத்துடன் ராபர்ட் காரில் காத்திருக்கிறான்.
அவன் சில்வியாவை அறைந்துவிட்டு படுக்கைக்குச் செல்லும்படி கட்டளையிடுகிறான். மார்ச்செல்லோவையும் தாக்குகிறான்.
மார்ச்செல்லோ அந்தத் தாக்குதலைப் பெரிதாக எதிர்க்காமல் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
மூன்றாவது நாளில் மார்ச்செல்லோ தனது அறிவுஜீவி நண்பனான ஸ்டெய்னரை (அலேன் குனி) ஒரு தேவாலயத்தில் சந்திக்கிறான்.
ஸ்டெய்னர் சமஸ்கிருத இலக்கணப் புத்தகத்தைப் பற்றி அவனிடம் காட்டுகிறான். இருவரும் தேவாலயத்தின் இசைக்கருவி இருக்கும் பகுதிக்குச் செல்கிறார்கள்.
அங்கு பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் பாதிரியாருக்காக முதலில் ஒரு ஜாஸ் இசையை வாசிக்கிறார்கள்; பின்னர் பாக் இசையை வாசிக்கிறார்கள்.
அதே நாளின் பிற்பகுதியில் மார்ச்செல்லோவும் பாப்பராசோவும் எம்மாவுடன் ரோமின் புறநகரப் பகுதிக்குச் செல்கிறார்கள்.
இரண்டு குழந்தைகள் கன்னி மரியாளைத் தாங்கள் கண்டதாகக் கூறியிருக்கிறார்கள் என்ற செய்தியைச் சேகரிக்க அவர்கள் செல்கிறார்கள்.
கத்தோலிக்க திருச்சபை அந்தக் கூற்றை நம்பவில்லை என்றாலும், ஏராளமான பக்தர்களும் செய்தியாளர்களும் அந்த இடத்தில் திரள்கிறார்கள்.
அந்த இரவு அந்த நிகழ்வு வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி வழியாக ஒளிபரப்பப்படுகிறது.
எம்மா கன்னி மரியாளிடம் பிரார்த்தனை செய்கிறாள். மார்ச்செல்லோவின் இதயத்தில் தனக்கே முழுமையான இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவள் வேண்டுகிறாள்.
இரண்டு குழந்தைகள் இடம் மாறி மாறி ஓடும் இடங்களை மக்கள் கண்மூடித்தனமாகப் பின்தொடர்கிறார்கள்.
கடும் மழையிலும் கூட்டம் அவர்களைத் தொடர்ந்து ஓடுகிறது. கன்னி மரியாள் தங்கியதாகக் கூறப்படும் ஒரு சிறிய மரத்திலிருந்து கிளைகளையும் இலைகளையும் பக்தர்கள் கிழித்தெடுக்கிறார்கள்;
அந்த மரம் அவளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்ததாக அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.
விடியற்காலையில் கூட்டத்தின் பரபரப்பு துயரமாக மாறுகிறது. நோயுற்ற ஒரு குழந்தையை குணப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக அவன் தாய் அந்த இடத்துக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறாள்.
ஆனால் கூட்ட நெரிசலில் அந்தக் குழந்தை மிதிபட்டு இறந்துவிடுகிறது. கன்னி மரியாளின் தரிசனம் கிடைத்ததாக நம்பி திரண்டிருந்த கூட்டம், அந்தக் குழந்தையின் மரணத்தால் துக்கத்தில் மூழ்குகிறது.
சில நாட்களின் பின்னர் மார்ச்செல்லோவும் எம்மாவும் ஸ்டெய்னரின் ஆடம்பரமான வீட்டில் நடைபெறும் அறிவுஜீவிகளின் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்கிறார்கள்.
அங்கு கவிதைகள் வாசிக்கப்படுகின்றன; சிலர் கிட்டார் வாசிக்கிறார்கள்; பல்வேறு தத்துவக் கருத்துகள் பேசப்படுகின்றன.
இயற்கையின் ஒலிகளைக்கூட நேரடியாக அனுபவிப்பதற்குப் பதிலாக பதிவு செய்யப்பட்ட ஒலிப்பதிவுகளாகக் கேட்கிறார்கள்.
மார்ச்செல்லோ முன்பே வாசித்து ரசித்திருந்த பிரிட்டிஷ் கவிஞர் ஐரிஸ் ட்ரீயும் அங்கு இருக்கிறார். அவர் மார்ச்செல்லோவிடம் உறுதியான பந்தங்களில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.
திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டாம்; எதையும் நிரந்தரமாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டாம்; காதலிலும் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்காமல், மற்றவர் தன்னைத் தேர்ந்தெடுப்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே சிறந்தது என்ற கருத்தை அவர் முன்வைக்கிறார்.
எம்மாவுக்கு ஸ்டெய்னரின் வீடும் குடும்பமும் மிகவும் பிடிக்கிறது. ஒருநாள் தங்களுக்கும் அப்படிப்பட்ட வீடும் குடும்பமும் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் மார்ச்செல்லோவிடம் கூறுகிறாள்.
ஆனால் மார்ச்செல்லோ அதைக் கேட்டு மனம் வருந்தியபடி விலகுகிறான்.
வீட்டின் மாடித்தராசில் மார்ச்செல்லோ ஸ்டெய்னருடன் தனியாகப் பேசுகிறான். ஸ்டெய்னர் தன்னிடம் இருக்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றி வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான்.
பொருளாதார வசதியும் பாதுகாப்பும் தரும் வாழ்க்கைக்கும், அதைவிட ஆன்மிகமான ஆனால் பாதுகாப்பற்ற வாழ்க்கைக்குமான விருப்பத்திற்கும் இடையில் தான் சிக்கியிருப்பதாக அவன் கூறுகிறான்.
உலகத்தில் அன்பு தேவைப்படுவதைப் பற்றி அவன் சிந்திக்கிறான். தன்னுடைய குழந்தைகள் எதிர்காலத்தில் எந்த மாதிரியான உலகத்தை எதிர்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்ற அச்சமும் அவனுக்குள் இருக்கிறது.
ஐந்தாவது நாளின் பிற்பகலில் மார்ச்செல்லோ கடற்கரையோர உணவகத்தில் அமர்ந்து தனது நாவலை எழுத முயல்கிறான்.
அங்கு பெரூஜியாவைச் சேர்ந்த இளம் பணிப்பெண் பாவோலா (வலேரியா சியாங்கோட்டினி) வேலை செய்கிறாள்.
அவள் இசைப்பெட்டியில் பெரெஸ் பிராடோவின் “பாட்ரிசியா” என்ற சா-சா இசையை இசைக்கிறாள்;
பின்னர் அதே இசையை மெதுவாகப் பாடுகிறாள். மார்ச்செல்லோ அவளுக்கு காதலன் இருக்கிறானா என்று கேட்கிறான்.
அவளுடைய தோற்றத்தை அம்ப்ரியாவின் ஓவியங்களில் காணப்படும் தேவதையைப் போல இருப்பதாக அவன் வர்ணிக்கிறான்.
அன்றிரவு மார்ச்செல்லோ தனது தந்தையை ரோமின் வியா வெனெட்டோ பகுதியில் சந்திக்கிறான்.
பாப்பராசோவும் அவர்களுடன் செல்கிறான். மார்ச்செல்லோ தனது தந்தையை “சா-சா” என்ற இரவு விடுதிக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்.
அங்கு தன்னுடைய பழைய காதலிகளில் ஒருவரான அழகான நடனக் கலைஞர் ஃபேன்னியைச் சந்திக்கிறான்.
அவளுடைய புகைப்படத்தை செய்தித்தாளில் வெளியிடுவதாக மார்ச்செல்லோ முன்பு வாக்குறுதி அளித்திருந்தாலும் அதை நிறைவேற்றவில்லை.
ஃபேன்னி மார்ச்செல்லோவின் தந்தையை விரும்பத் தொடங்குகிறாள்.
மார்ச்செல்லோ பாப்பராசோவிடம் தன் சிறுவயதில் தந்தையை அதிகமாகப் பார்த்ததில்லை என்று கூறுகிறான்.
தந்தை பல வாரங்கள் வீட்டைவிட்டு வெளியே இருப்பார். ஃபேன்னி தனது வீட்டுக்கு மார்ச்செல்லோவின் தந்தையை அழைக்கிறாள்.
அதே நேரத்தில் மற்ற இரண்டு நடனக் கலைஞர்கள் மார்ச்செல்லோவையும் பாப்பராசோவையும் தங்களுடன் வர அழைக்கிறார்கள்.
அவர்கள் நடனக் கலைஞர்களின் வசிப்பிடப் பகுதிக்குச் சென்றதும் மார்ச்செல்லோ மற்றவர்களிடமிருந்து விலகுகிறான்.
சிறிது நேரத்தில் ஃபேன்னி தனது வீட்டிலிருந்து வெளியே வருகிறாள். மார்ச்செல்லோவின் தந்தைக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போயிருப்பதாக அவள் கவலைப்படுகிறாள்.
விடியற்காலையில் அவருக்கு லேசான மாரடைப்பு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று தெரிகிறது.
மார்ச்செல்லோ தன்னுடன் ரோமிலேயே தங்கும்படி தந்தையிடம் கேட்கிறான். தந்தையுடன் நெருக்கமாக இருந்து, ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அவன் விரும்புகிறான்.
ஆனால் உடல் பலவீனமடைந்த தந்தை வீட்டுக்குத் திரும்பவே விரும்புகிறார். அவர் செசெனாவுக்குச் செல்லும் முதல் ரயிலைப் பிடிப்பதற்காக ஒரு வாடகைக் காரில் புறப்படுகிறார்.
மார்ச்செல்லோ தெருவில் நின்றபடி அந்தக் கார் விலகிச் செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்; தந்தையை மீண்டும் தன்னுடன் வைத்திருக்க முடியாத ஏமாற்றத்திலும் சோகத்திலும் அவன் நிற்கிறான்.
ஆறாவது இரவில் மார்ச்செல்லோ, பாடகி நீக்கோ (நீக்கோ) மற்றும் நண்பர்கள் சிலர் வியா வெனெட்டோவில் சந்திக்கிறார்கள்.
அவர்கள் ரோமுக்கு வெளியே பசானோ டி சூத்திரியில் இருக்கும் பிரபுத்துவக் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான ஒரு கோட்டைக்குச் செல்கிறார்கள்.
அவர்கள் சென்றபோது அங்கு ஏற்கனவே நீண்ட நேரமாக விருந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது. விருந்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் குடிபோதையிலும் சோர்விலும் இருக்கிறார்கள்.
அங்கு மார்ச்செல்லோ எதிர்பாராதவிதமாக மடலேனாவை மீண்டும் சந்திக்கிறான்.
இருவரும் கோட்டையுடன் இணைந்திருக்கும் பழைய இடிபாடுகளுக்குள் செல்கிறார்கள். ஒரு பெரிய அறையில் மார்ச்செல்லோவை அமர வைத்துவிட்டு, மடலேனா அதனுடன் தொடர்புடைய இன்னொரு அறைக்குள் செல்கிறாள்.
இரு அறைகளுக்கிடையேயான எதிரொலி ஏற்படும் இடைவெளியின் காரணமாக அவளுடைய குரல் மார்ச்செல்லோவுக்குக் கேட்கிறது.
அங்கிருந்து மடலேனா தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு மார்ச்செல்லோவிடம் கேட்கிறாள்.
மார்ச்செல்லோ அவள்மீது காதல் கொண்டுள்ளேன் என்று கூறுகிறான். ஆனால் அவள் கேட்ட திருமணக் கேள்விக்கு நேரடியான பதில் அளிக்காமல் தனது காதலை மட்டுமே தெரிவிக்கிறான்.
அப்போது வேறொரு ஆண் மடலேனாவை முத்தமிட்டு அணைத்துக்கொள்கிறான். இதனால் மடலேனாவின் கவனம் மார்ச்செல்லோவிடமிருந்து விலகுகிறது.
மார்ச்செல்லோ மீண்டும் விருந்துக் கூட்டத்துடன் சேர்கிறான். அந்த இரவை ஜேன் என்ற பிரிட்டிஷ் கலைஞரும் பணக்கார வாரிசுமான பெண்ணுடன் கழிக்கிறான்.
விடியற்காலையில் குடிபோதையாலும் இரவு முழுவதும் நீடித்த விருந்தாலும் சோர்ந்துபோன அந்தக் குழுவினர் மீண்டும் கோட்டையின் முக்கியப் பகுதிக்குத் திரும்புகிறார்கள்.
அங்கு கோட்டையின் வயதான குடும்பத் தலைவி அவர்களை எதிர்கொள்கிறாள். அவள் திருப்பலிக்குச் செல்லத் தயாராகி வருகிறாள்; அவளுடன் பாதிரியார்களும் ஊர்வலமாகச் செல்கிறார்கள்.
ஏழாவது இரவில் மார்ச்செல்லோவும் எம்மாவும் அவனுடைய விளையாட்டு காரில் தனிமையான சாலையில் இருக்கிறார்கள்.
எம்மா அவர்களுக்கிடையேயான வாக்குவாதத்தைத் தொடர்கிறாள். அவள் மார்ச்செல்லோவை மிகவும் நேசிப்பதாகச் சொல்கிறாள்;
பின்னர் காரிலிருந்து இறங்க முயல்கிறாள். மார்ச்செல்லோ அவளை இறங்க வேண்டாம் என்று கெஞ்சுகிறான்.
எம்மா, தன்னைப் போல அவனை நேசிக்கும் இன்னொரு பெண் அவனுக்குக் கிடைக்கமாட்டாள் என்று கூறுகிறாள்.
அவளுடைய அன்பு தன்னை மூச்சுத்திணறச் செய்கிறது என்று மார்ச்செல்லோ கோபமாகச் சொல்கிறான்.
அந்த அன்பு தாயின் அன்பைப் போல தன்னைச் சுற்றி மூடிக்கொள்கிறது என்றும், அதனுடன் தன்னால் வாழ முடியாது என்றும் அவன் கூறுகிறான்.
இப்போது அவளே காரிலிருந்து இறங்க வேண்டும் என்று அவன் வலியுறுத்துகிறான். ஆனால் எம்மா மறுக்கிறாள்.
இருவருக்கும் இடையே உடல் ரீதியான மோதல் ஏற்படுகிறது. எம்மா மார்ச்செல்லோவைக் கடிக்கிறாள்; மார்ச்செல்லோ அவளை அறைகிறான்.
இறுதியில் அவன் அவளை காரிலிருந்து வெளியே தள்ளிவிட்டு, இரவில் யாருமில்லாத சாலையில் தனியாக விட்டுவிட்டு காரை ஓட்டிச் செல்கிறான்.
எம்மா சாலையோரத்தில் காட்டுப் பூக்களைப் பறித்துக்கொண்டு நிற்கிறாள். சிறிது நேரத்தில் மார்ச்செல்லோவின் கார் மீண்டும் வருவது அவளுக்குக் கேட்கிறது. அவள் காரில் ஏறுகிறாள். இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை.
பின்னர் அவர்கள் படுக்கையில் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகவும் அன்பாகவும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அந்த நேரத்தில் மார்ச்செல்லோவுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது. அவன் உடனடியாக ஸ்டெய்னரின் வீட்டுக்குச் செல்கிறான்.
அங்கு ஸ்டெய்னர் தனது இரண்டு குழந்தைகளையும் சுட்டுக் கொன்று தானும் தற்கொலை செய்துகொண்டிருப்பதை அவன் கண்டு உறைகிறான்.
காவல்துறையினர் மார்ச்செல்லோவிடம் விசாரணை நடத்துகிறார்கள். விசாரணைக்குப் பிறகு, ஸ்டெய்னரின் மனைவியைச் சந்திக்கச் செல்லும் காவல் அதிகாரியுடன் தானும் வருவதாக மார்ச்செல்லோ கூறுகிறான்.
அவர்கள் பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருக்கிறார்கள். ஸ்டெய்னரின் மனைவி அங்கு வந்ததும் மார்ச்செல்லோ அவளை அடையாளம் காண்கிறான்.
அதிகாரியுடன் சேர்ந்து அவளை காருக்குக் கொண்டு செல்கிறான். ஸ்டெய்னருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் நேர்ந்த பயங்கரமான செய்தியை அவளிடம் தெரிவிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
அந்த நேரத்திலும் செய்தியாளர்களும் புகைப்படக்காரர்களும் அவர்களைச் சுற்றி திரண்டு, தொடர்ந்து புகைப்படம் எடுக்கிறார்கள்.
காலம் கடந்து செல்கிறது. மார்ச்செல்லோவின் தலைமுடியில் நரை தோன்றியிருக்கிறது. அவன் பத்திரிகைத் தொழிலை விட்டுவிட்டிருக்கிறான்.
எழுத்தாளனாக வேண்டும் என்ற முயற்சியையும் கைவிட்டுவிட்டு, விளம்பரத் தொழிலில் ஈடுபடுகிறான்.
ஒரு இரவில் அவனும் நண்பர்கள் குழுவும் ஃப்ரெஜெனே கடற்கரையில் இருக்கும் அவனுடைய நண்பன் ரிக்கார்டோவுக்குச் சொந்தமான கடற்கரை வீட்டுக்குள் அனுமதியின்றி நுழைகிறார்கள்.
அந்தக் குழுவில் பல ஆண்கள் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களாக இருக்கிறார்கள். ரிக்கார்டோவின் சமீபத்திய விவாகரத்தை கொண்டாடும் வகையில், அவனுடைய முன்னாள் மனைவி நாடியா பெரெஸ் பிராடோவின் “பாட்ரிசியா” என்ற சா-சா இசைக்கு ஆடை அவிழ்ப்பு நடனம் ஆடுகிறாள்.
அந்த நேரத்தில் ரிக்கார்டோ திடீரென அங்கு வந்து, வீட்டில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் வெளியேற வேண்டும் என்று கூறுகிறான்.
ஆனால் குடிபோதையில் இருக்கும் மார்ச்செல்லோ மற்றவர்களை மேலும் தூண்டுகிறான்.
அனைவரும் கட்டுப்பாடற்ற கேளிக்கையில் ஈடுபட வேண்டும் என்று அவன் முயற்சிக்கிறான். போதையின் காரணமாக விருந்தின் சூழல் குழப்பமாக மாறுகிறது.
மார்ச்செல்லோ ஒரு இளம் பெண் நான்கு கால்களில் தவழும் நிலையில் அவள்மீது சவாரி செய்கிறான்;
அறை முழுவதும் தலையணைகளிலிருந்து பறக்கும் இறகுகளை பிரித்து தூற்றி வீசுகிறான். விருந்து முறையான கட்டுப்பாட்டை இழந்து குழப்பமான வெறியாட்டமாக மாறுகிறது.
விடியற்காலையில் அந்தக் குழு கடற்கரைக்குச் செல்கிறது. அங்கு மீனவர்களின் வலையில் சிக்கியிருக்கும் மிகப்பெரிய, கடல்வாழ் உயிரினம் ஒன்றைக் காண்கிறார்கள்.
அது நவீன காலத்தின் ஒரு பெரும் கடல் உயிரினத்தைப் போன்ற தோற்றமுடையதாக இருக்கிறது.
அந்த உயிரினம் இறந்துவிட்டாலும் அதன் கண்கள் தங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக மார்ச்செல்லோ மயக்கநிலையில் கூறுகிறான்.
அதே கடற்கரையோரத்தில் இருக்கும் நீர்வழியின் மறுபுறம் பாவோலா நிற்கிறாள்.
கடற்கரை உணவகத்தில் அவன் முன்பு சந்தித்த அந்த இளம் பணிப்பெண் மார்ச்செல்லோவைப் பார்த்து அழைக்கிறாள்.
அவள் சொல்லும் வார்த்தைகள் காற்றில் கலந்து போகின்றன; அலைகள் எழுப்பும் பெரும் சத்தத்தால் அவளுடைய குரல் மார்ச்செல்லோவுக்குச் சரியாகக் கேட்கவில்லை.
மார்ச்செல்லோ அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதைச் சைகை மூலம் தெரிவிக்கிறான்.
அவளுடைய சைகைகளின் பொருளையும் அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவன் தோள்களை உயர்த்தி, மீண்டும் தன்னுடன் இருக்கும் விருந்துக் குழுவினரை நோக்கித் திரும்புகிறான்.
அந்தப் பெண்களில் ஒருவர் அவனுடன் சேர்கிறாள். இருவரும் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு கடற்கரையிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள்.
மார்ச்செல்லோவுக்கும் பாவோலாவுக்கும் இடையேயான அந்தத் தொலைவு அப்படியே நீடிக்கிறது. நீண்ட நேரம் பாவோலா மார்ச்செல்லோவைப் பார்த்தபடி நிற்கிறாள்.
அவள் கையை அசைத்து விடைபெறுகிறாள். பின்னர் ஒரு புதிரான புன்னகையுடன் அவன் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அந்தப் பார்வையுடனேயே படம் முடிகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்கல்ட்க்ளாஸிக்
