அந்தக் கேள்வியை மிகுந்த அமைதியுடனும் அதே நேரத்தில் மனதை அசைக்கும் தீவிரத்துடனும் முன்வைக்கும் திரைப்படம் சதயம்.
1992-ல் வெளியான இந்த மலையாளத் திரைப்படம், வழக்கமான உளவியல் த்ரில்லர் போல பரபரப்பை மட்டுமே நம்பாமல், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளையும் சமூகத்தின் பொறுப்பையும் ஒரே நேரத்தில் ஆராய்கிறது.
இதன் மிகப்பெரிய பலம், பார்வையாளருக்கு எளிதான பதில்களை வழங்காமல் கேள்விகளுடன் அவரைத் திரையரங்கிலிருந்து வெளியே அனுப்புவதுதான்.
சிபி மலயில் இயக்கியுள்ள இப்படத்தின் அணுகுமுறை மிகவும் ஒழுங்கானது. வன்முறை, குற்றம், தண்டனை போன்ற கடுமையான விஷயங்களை எடுத்துக்கொண்டாலும், அவற்றை வெறும் அதிர்ச்சிக்காக காட்சிப்படுத்துவதில்லை.
மனிதர்களின் மனநிலை, அவர்களைச் சுற்றியுள்ள சூழல், சமூகத்தின் அழுத்தம் போன்றவற்றை மையமாக வைத்து காட்சிகள் நகர்கின்றன.
இதனால் படம் ஒரு குற்றவியல் கதையாக மட்டும் தோன்றாமல், மனிதனை உருவாக்குவது எது என்ற ஆழமான கேள்வியை எழுப்பும் படைப்பாக மாறுகிறது.
எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் திரைக்கதை இந்தப் படத்தின் முக்கியமான தூண். கதாபாத்திரங்களை நல்லவர்–கெட்டவர் என்ற எளிய இரு பிரிவுகளுக்குள் அடைத்துவிடாமல், அவர்களின் மன உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் இடத்தை பார்வையாளருக்கு வழங்குகிறது.
குறிப்பாக குற்றம், தண்டனை, மனசாட்சி, இரக்கம், சமூகப் பொறுப்பு ஆகிய கருத்துகளை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் விதம் திரைக்கதைக்கு தனித்துவமான ஆழத்தை அளிக்கிறது.
ஒரு சம்பவத்தைப் பார்த்தவுடன் தீர்ப்பு வழங்கும் பார்வையாளரையே தனது நிலைப்பாட்டைப் பற்றி மீண்டும் சிந்திக்கச் செய்வது இதன் சிறப்பு.
சத்யநாதன் என்ற கதாபாத்திரம் இப்படத்தின் மையமாக இருந்தாலும், அது வெறும் “குற்றவாளி” என்ற அடையாளத்தில் நின்றுவிடவில்லை.
இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் வழியாக மனிதனின் மனநிலையை எவ்வளவு சிக்கலானதாக திரைப்படம் அணுகுகிறது என்பதே முக்கியமானது.
அவனைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் ஒவ்வொரு தருணமும், பார்வையாளரின் சொந்த ஒழுக்கக் கோடுகளையே சோதிக்கிறது.
இந்த நுணுக்கமான கதாபாத்திர உருவாக்கத்தால்தான் படம் முடிந்த பிறகும் கதாபாத்திரம் மனதில் நீண்ட நேரம் தங்குகிறது.
மோகன்லால் சத்யநாதனாக வழங்கும் நடிப்பு படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று, படத்தின் கவித்துவமான பெயர்காரணமும் அவனே.
அதிகப்படியான வசனங்களோ வெளிப்படையான நடிப்பு உத்திகளோ இல்லாமல், முகபாவனை, பார்வை, உடல் மொழி, அமைதி ஆகியவற்றின் மூலமே பல உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறார்.
ஒரு மனிதனின் மனதுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை அவன் பேசாமல் இருப்பதன் மூலமே உணர்த்தும் திறன் இந்த நடிப்பில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
அதனால்தான் இது அவருடைய குறிப்பிடத்தக்க நடிப்புகளில் ஒன்றாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
திலகன், நெடுமுடி வேணு, ஸ்ரீனிவாசன், மாது உள்ளிட்டவர்களின் நடிப்பும் படத்தின் இயல்பான சூழலை வலுப்படுத்துகிறது.
குறிப்பாக ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கதையை முன்னெடுத்துச் செல்லும் கருவியாக மட்டுமல்லாமல், தனித்த மனிதர்களாகத் தோன்றுவது திரைக்கதையின் வலிமையை வெளிப்படுத்துகிறது.
துணைக் கதாபாத்திரங்களின் இருப்பும் படத்தின் உணர்ச்சி அடுக்குகளை ஆழப்படுத்துகிறது.
ஆனந்தக்குட்டனின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் மனநிலையுடன் நெருக்கமாக இணைகிறது.
காட்சிகள் வெறும் தகவலைக் காட்டுவதற்காக அமைக்கப்படாமல், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் நிலையை உணர்த்தும் வகையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
சிறைச்சாலைச் சூழலும் அதன் கட்டுப்பாடான காட்சியமைப்பும் படத்தின் அழுத்தத்தை அதிகரிக்கின்றன.
அதே நேரத்தில், நினைவுகள் மற்றும் நிகழ்காலம் போன்ற வேறுபட்ட மனநிலைகளை காட்சிப்படுத்தும் விதமும் படத்தின் திரைப்பட மொழிக்கு முக்கியத்துவம் சேர்க்கிறது.
எல். பூமிநாதனின் படத்தொகுப்பு படத்தின் உளவியல் தன்மைக்கு ஏற்ற வேகத்தை உருவாக்குகிறது.
தேவையற்ற அவசரம் இல்லாமல் காட்சிகள் நகர்கின்றன. பார்வையாளரின் கவனத்தைத் தூண்டுவதற்காக தொடர்ந்து அதிர்ச்சி தரும் திருப்பங்களைத் திணிக்காமல், தகவல்களை அளவோடு கையாளும் அணுகுமுறை படத்தின் தீவிரத்தை அதிகரிக்கிறது.
இதனால் படம் ஒரு பரபரப்பான த்ரில்லராக மட்டுமல்லாமல், மெதுவாக மனதுக்குள் இறங்கும் அனுபவமாகவும் மாறுகிறது.
ஜான்சன் மாஸ்டர் இசையும் ஒலியமைப்பும் படத்தின் உணர்ச்சி உலகத்திற்கு முக்கியமான துணையாக இருக்கின்றன.
இசை காட்சியை மூழ்கடிப்பதற்குப் பதிலாக, அதன் உள்ளார்ந்த உணர்வை மெதுவாக வலுப்படுத்துகிறது.
பாடல்களிலும் அதே கட்டுப்பாடு காணப்படுகிறது. கைதப்பரம் தாமோதரன் நம்பூதிரியின் வரிகளுடன் உருவான பாடல்கள் படத்தின் காலப்பின்னணியையும் உணர்ச்சி அடுக்கையும் இயல்பாக இணைக்கின்றன.
1990களின் தொடக்ககால மலையாள சமூகச் சூழலை படம் பயன்படுத்தும் விதமும் கவனிக்கத்தக்கது.
அந்தக் காலத்தின் சிறைச்சாலை அமைப்பு, காவல்துறை சூழல், சமூக உறவுகள், வாழ்க்கைமுறை ஆகியவை செயற்கையான அலங்காரமாக இல்லாமல் காட்சிகளின் இயல்பான பகுதியாகத் தோன்றுகின்றன.
இதனால் படம் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தைச் சேர்ந்ததாக இருந்தாலும், அது பேசும் மனிதநேயக் கேள்விகள் காலத்தைத் தாண்டிச் செல்கின்றன.
இந்தப் படத்தின் உண்மையான தனித்துவம் அதன் மனிதநேயப் பார்வையில் இருக்கிறது.
குற்றத்தை நியாயப்படுத்தாமல், குற்றவாளியைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது என்பது இரு வேறு விஷயங்கள் என்பதை படம் நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.
சட்டம் ஒரு செயலுக்கு தண்டனை வழங்க முடியும்; ஆனால் ஒரு மனிதனை அந்தச் செயலுக்குள் கொண்டு சென்ற மனநிலை, சூழல், சமூகத் தோல்விகள் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வது இன்னும் சிக்கலான பணியாக இருக்கிறது.
அந்தச் சிக்கலுக்குள் பார்வையாளரை அழைத்துச் செல்வதே இப்படத்தின் மிகப்பெரிய சாதனை.
திரைப்படத்தின் தலைப்பே அதன் மைய உணர்வை சுட்டிக்காட்டும் அளவுக்கு பொருள் நிறைந்தது.
இரக்கம் என்பது பலவீனமா, அல்லது மனிதனைப் புரிந்துகொள்ளும் உயர்ந்த நிலைமையா என்ற கேள்வியை படம் நேரடியாகப் போதிக்காமல் நம் மனதில் எழுப்புகிறது.
அதனால்தான் இது வெறும் குற்றம் மற்றும் தண்டனை பற்றிய திரைப்படமாக இல்லாமல், மனித இயல்பு பற்றிய ஒரு தீவிரமான சினிமா அனுபவமாக மாறுகிறது.
இப்படத்தின் திரைக்கதை எழுத்துக்காக எம்.டி. வாசுதேவன் நாயருக்கு தேசிய திரைப்பட விருது கிடைத்திருப்பதும் அதன் எழுத்துத் தரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
சிபி மலயில் சிறந்த இயக்கத்திற்கான ஃபிலிம்ஃபேர் விருதையும், மோகன்லால் சிறந்த நடிகருக்கான கேரள திரைப்பட பத்திரிகையாளர்கள் விருதையும் பெற்றுள்ளனர்.
வெளியான காலத்தில் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வணிக வெற்றி பெறாத இப்படம், காலப்போக்கில் தனக்கென ஒரு தீவிரமான கல்ட் அந்தஸ்தை , ரசிகர் வட்டத்தை உருவாக்கியிருப்பது அதன் நீடித்த தாக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
சதயம் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் என்பதற்குக் காரணம் அதன் கதையில் இருக்கும் பரபரப்பு மட்டும் அல்ல;
ஒரு திரைப்படம் பார்வையாளரின் தீர்ப்பையே எப்படி கேள்விக்குள்ளாக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுவதால்தான்.
இது முடிந்தவுடன் “யார் சரி, யார் தவறு?” என்ற கேள்வியை விட, “ஒரு மனிதனை நாம் எந்த அளவுக்கு புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறோம்?” என்ற கேள்வியே மனதில் நிற்கிறது.
அதுவே இப்படத்தின் உண்மையான வலிமை. பதில்களைத் தருவதற்குப் பதிலாக மனதில் நீண்ட காலம் ஒலிக்கும் கேள்விகளை விட்டுச் செல்லும் அரிதான திரைப்படங்களில் சதயம் நிச்சயமாக ஒன்று.
===============================
படத்தின் கதை:-
சத்யநாதன் (மோகன்லால்) நான்கு பேரைக் கொடூரமாகக் கொன்ற குற்றத்திற்காக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு சிறையில் இருக்கிறான்.
கொல்லப்பட்டவர்களில் இரண்டு பெரியவர்களும் இரண்டு பச்சிளம் சிறுமிகளும் அடங்குகிறார்கள்.
மரண தண்டனையை எதிர்நோக்கும் கைதியாக இருந்தாலும், சத்யநாதனிடம் தன் செய்த குற்றத்திற்கான வருத்தமோ பயமோ வெளிப்படுவதில்லை.
எந்தத் தவறும் செய்யாத மனிதனைப் போலவே அவன் அமைதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறான்.
அவனுடைய இந்த மனநிலை சிறை அதிகாரிகளுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் புரியாத ஒன்றாக இருக்கிறது.
சிறை மருத்துவர் டாக்டர் கே.வி.ஜி. நம்பியாரின் (திலகன்) மகன் விஜயனும் சத்யநாதனால் கொல்லப்பட்டவர்களில் ஒருவன்.
அதனால் நம்பியாருக்கு சத்யநாதனின் மீது தனிப்பட்ட கோபம் இருக்கிறது. அவனுடைய மரணச் சான்றிதழில் கையெழுத்திட வேண்டிய நாளை எதிர்பார்க்கும் நம்பியார், தூக்குமேடைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் நேரத்தில் சத்யநாதனின் கண்களில் பயத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்.
ஆனால் சத்யநாதன் ஏன் இப்படிப்பட்ட கொடூரமான கொலைகளைச் செய்தான் என்பதுதான் நம்பியாருக்கும் புரியாத கேள்வியாக இருக்கிறது.
சத்யநாதனுக்கு வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனையை எதிர்த்து கீழமை நீதிமன்றங்களில் மேல்முறையீடுகள் நடைபெறுகின்றன.
காவல்துறையினரும் வழக்கமான நடைமுறையாக மன்னிப்புக் கோரும் மனுக்களைத் தாக்கல் செய்கிறார்கள்.
ஆனால் ஆரம்பத்தில் சத்யநாதனுக்கு உயிருடன் இருப்பதில் பெரிய விருப்பம் எதுவும் இல்லை. மரணத்தைப் பற்றிய பயமும் அவனிடம் அதிகமாகத் தெரியவில்லை.
இந்த நிலையில், சத்யநாதனின் கடந்த காலம் நினைவுகளின் வழியாக வெளிப்படுகிறது.
அவன் தந்தையில்லாமல் வளர்ந்த சிறுவன். சிறுவயதிலேயே அவனைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் அவனைத் துன்புறுத்தியும் கொடுமைப்படுத்தியும் வருகின்றனர்.
பாதுகாப்பும் அன்பும் இல்லாத அந்த வாழ்க்கையில் இருந்து அவனை பாதிரியார் டொமினிக் (நெடுமுடி வேணு) காப்பாற்றுகிறார்.
சத்யநாதனிடம் ஓவியம் வரையும் திறமை இருப்பதை அவர் கவனிக்கிறார். அவருடைய ஆதரவால் சத்யநாதன் ஓவியக் கலையில் வளர்கிறான்.
பெரியவனான பிறகு சத்யநாதன் ஓவியராக வேலை செய்கிறான். கடைகளுக்கான பெயர்ப்பலகைகள் மற்றும் விளம்பரப் பலகைகளை வரைவதன் மூலம் தனது வாழ்க்கையை நடத்துகிறான்.
ஒரு வேலைக்காக கோழிக்கோட்டில் தங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது. அங்கு அவன் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுக்கிறான்.
அந்த வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு விபசார விடுதி இருக்கிறது. அங்கே ஜெயா (மாத்து) தனது இரண்டு இளம் சகோதரிகளுடன் அவர்களின் சித்தியான தேவகியம்மாவிடம் (கே.பி.ஏ.சி. லலிதா) வசிக்கிறாள்.
ஜெயாவுக்கும் அவளுடைய இரண்டு சகோதரிகளுக்கும் பாதுகாப்பான எதிர்காலம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
அவர்களுடைய வாழ்க்கை எந்தத் திசையில் செல்லும் என்பதும் தெளிவாக இல்லை.
அவர்களை விபசாரத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தும் நிலைக்கு தேவகியம்மா கொண்டு செல்லக்கூடும் என்ற அச்சுறுத்தல் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் மீது ஏற்கெனவே சூழ்ந்திருக்கிறது.
சத்யநாதன் அந்தச் சிறுமிகளின் நிலையைப் பார்த்து அவர்களிடம் அக்கறை காட்டுகிறான்.
அவர்களின் கல்விக்கு உதவுகிறான். ஜெயாவுக்கும் வாழ்க்கையில் முன்னேற ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்பதால், தான் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தில் அவளுக்கு வேலை வாங்கித் தருகிறான்.
இதன் மூலம் ஜெயாவின் வாழ்க்கை ஒரு நல்ல பாதையில் செல்லும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குள் உருவாகிறது.
ஜெயாவை சத்யநாதன் விரும்புகிறான். அவளைத் திருமணம் செய்து கொண்டு அமைதியான குடும்ப வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறான்.
ஆனால் ஜெயாவைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகள் அவன் எதிர்பார்த்தபடி அமையவில்லை.
அவளுடைய வாழ்க்கை அவள் விரும்பாத பாதைக்குத் தள்ளப்படுகிறது. விபசாரத் தொழிலுக்குள் அவள் சிக்கிக்கொள்கிறாள்.
அதே நிலை அவளுடைய இளம் சகோதரிகளுக்கும் ஏற்படக்கூடும் என்பதற்கான அறிகுறிகளும் தென்படுகின்றன.
ஜெயாவையும் அவளுடைய சகோதரிகளையும் அந்தச் சூழ்நிலையிலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் சத்யநாதனுக்குள் தீவிரமாகிறது.
அவர்களின் எதிர்காலம் தன்னால் காப்பாற்ற முடியாத அளவுக்கு ஆபத்தானதாகிவிட்டது என்ற அச்சமும் அவனுக்குள் பெருகுகிறது.
இந்தக் கடுமையான மனநிலையிலும் தீவிரமான அச்சத்திலும், அவர்களை விபசார வாழ்க்கைக்குள் செல்வதைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் சத்யநாதன் அவளது இரண்டு இளம் சகோதரிகளைக் கொன்றுவிடுகிறான்.
ஜெயாவின் வாழ்க்கை அந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதற்குக் காரணமான இரண்டு ஆண்களையும் சத்யநாதன் கொல்கிறான்.
இதன் விளைவாக இரண்டு பச்சிளம் சிறுமிகளையும் இரண்டு ஆண்களையும் கொன்ற குற்றவாளியாக அவன் கைது செய்யப்படுகிறான்.
அந்தக் கொலைகளின் பின்னணியையும் அவற்றுக்கான காரணங்களையும் சத்யநாதனின் நினைவுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்தப் பின்னணி முழுவதும் வெளிப்பட்ட பிறகு கதை மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்புகிறது.
மரண தண்டனையை எதிர்நோக்கும் சத்யநாதனின் மனநிலையில் இப்போது ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
இதுவரை உயிருடன் இருப்பதில் பெரிய விருப்பம் காட்டாத அவன், இப்போது புதிதாக வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறான்.
கடந்த காலத்தைத் தாண்டி, வேறு விதமான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்குள் உருவாகிறது.
ஆனால் அவனுடைய நிலை ஏற்கெனவே மரண தண்டனையின் இறுதி கட்டத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது.
மன்னிப்புக்கான முயற்சிகளும் நடைபெறுகின்றன. அவன் மீண்டும் வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும் என்று விரும்பும் நேரத்திலேயே, அவனுடைய எதிர்காலம் பற்றிய முடிவு அவனுடைய கைகளில் இல்லை.
மன்னிப்புக்கான கோரிக்கை நிராகரிக்கப்படுகிறது.
1991 செப்டம்பர் 29ஆம் தேதி, பல கொலைகளுக்காக முதலில் தண்டிக்கப்பட்டு இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில், சத்யநாதனின் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படுகிறது.
அதிகாலை ஐந்து மணியளவில் அவனைத் தூக்குமேடைக்குக் காவலர்கள் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
அவனுடைய கைகள் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. அவனுடைய தலையில் கருப்பு துணி மூடப்படுகிறது. சிறையின் தூக்குமேடையில் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டு சத்யநாதன் இறக்கிறான்.
அன்று காலை ஜெயா சத்யநாதனின் உயிரற்ற உடலின் அருகில் அழுகிறாள்.
சத்யநாதனின் வாழ்க்கையும் அவனைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையும் அந்தக் காட்சியில் துயரமான முடிவை எட்டுகையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்
