ஒரு குடும்பம், அதன் தலைமுறைச் சொத்து, உறவுகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் உணர்வுகள், வாழ்க்கையின் எதிர்பாராத மாற்றங்கள்—இவற்றையெல்லாம் பெரிய நாடகமாக அல்லாமல், மிக இயல்பான மனித அனுபவமாகச் சொல்ல முடியுமா?
“தி டிசெண்டன்ட்ஸ்” அதற்கான ஒரு சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. அலெக்சாண்டர் பெய்ன் இயக்கிய இந்த 2011ஆம் ஆண்டு வெளியான திரைப்படம், வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் ஒரு குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட நாடகம் போலத் தோன்றினாலும், அதன் உண்மையான வலிமை மனிதர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையையும் உறவுகளையும் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்பதைக் கூர்மையாக ஆராய்வதில் இருக்கிறது.
மேட் கிங் (ஜார்ஜ் குளூனி) என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தின் வழியாக, குடும்பப் பொறுப்பு, கணவன் என்ற நிலை, தந்தை என்ற பொறுப்பு, தனிப்பட்ட இழப்பு, குடும்ப மரபு, பணம் ஆகியவை ஒரே மனிதனின் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று சிக்கிக்கொள்கின்றன என்பதைத் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.
ஆனால் இதை இயக்குநர் எந்தப் பெரிய தத்துவ உரைகளின் மூலமும் விளக்குவதில்லை. மனிதர்களின் அன்றாட நடத்தை, அவர்களுடைய உரையாடல்கள், தயக்கங்கள், மௌனங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாகவே உணரச் செய்கிறார்.
அதனால் கதாபாத்திரங்கள் திரையில் உருவாக்கப்பட்டவர்கள் போலத் தெரியாமல், நம்மைச் சுற்றி வாழும் மனிதர்களைப் போலத் தோன்றுகிறார்கள்.
அலெக்சாண்டர் பெய்னின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பு இந்த இயல்புத்தன்மை. துயரம், குடும்பப் பிரச்சினை, உறவுச் சிக்கல் போன்ற கனமான விஷயங்களை அவர் அளவுக்கு மீறிய உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் கையாளவில்லை.
அதே நேரத்தில் அவற்றின் தீவிரத்தையும் குறைத்துவிடவில்லை. சிரிப்புக்கும் சோகத்துக்கும் இடையில் வாழ்க்கை எவ்வாறு இயல்பாக நகர்கிறது என்பதை அவர் நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்கிறார்.
அதனால் இது வெறும் துயரப்படமாக மாறாமல், வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளைக் கொண்ட மனிதநேயப் படைப்பாகத் திகழ்கிறது.
திரைக்கதை அமைப்பிலும் இதே கட்டுப்பாடு தெரிகிறது. அலெக்சாண்டர் பெய்ன், நாட் ஃபாக்ஸன், ஜிம் ராஷ் ஆகியோர் எழுதிய திரைக்கதை, காட்சிகளை வெறும் சம்பவங்களை இணைக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்துவதில்லை.
ஒவ்வொரு உரையாடலும் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வை வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் அமைக்கப்படுகிறது.
குறிப்பாக குடும்ப உறவுகளில் ஒருவர் மற்றொருவரைப் பற்றி நினைப்பது என்ன, உண்மையில் அவர்களுக்குள் இருக்கும் தூரம் எவ்வளவு, நாம் நெருக்கமாக இருப்பதாக நினைக்கும் மனிதர்களைப் பற்றியே எவ்வளவு குறைவாகத் தெரிந்திருக்கலாம் போன்ற கேள்விகளை திரைக்கதை மெதுவாக எழுப்புகிறது.
இந்தப் படத்தின் கதாபாத்திர உருவாக்கம் அதன் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று. யாரும் முழுமையான நல்லவராகவோ கெட்டவராகவோ வடிவமைக்கப்படவில்லை. ஒவ்வொருவரிடமும் பலவீனங்களும், தவறுகளும், நியாயப்படுத்திக்கொள்ளக்கூடிய காரணங்களும் இருக்கின்றன.
இதனால் பார்வையாளர் ஒருவரை உடனடியாகத் தீர்ப்பளிப்பதைவிட, அவரைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறார்.
குடும்ப உறவுகளைப் பற்றிய திரைப்படமாக இருந்தாலும், “யார் சரி, யார் தவறு?” என்ற எளிய கேள்விக்குள் மனித வாழ்க்கையை அடைத்துவிடாமல் இருப்பதே இதன் முதிர்ச்சியான அணுகுமுறை.
மேட் கிங் என்ற பாத்திரத்தில் ஜார்ஜ் குளூனியின் நடிப்பு இந்த இயல்புத்தன்மைக்கு மிக முக்கியமான காரணமாகிறது. அவருடைய நடிப்பு பெரிய உடல் மொழியையோ செயற்கையான உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டையோ சார்ந்திருக்கவில்லை.
முகத்தில் தோன்றும் குழப்பம், அமைதியாக இருக்கும் தருணங்கள், சொல்லத் தயங்கும் வார்த்தைகள் போன்ற மிகச் சிறிய வெளிப்பாடுகளிலேயே அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் உள் அழுத்தத்தை உணரச் செய்கிறார்.
இதனால் பார்வையாளர் கதாபாத்திரத்தை வெளியிலிருந்து கவனிப்பதற்குப் பதிலாக அவனுடைய மனநிலைக்கு அருகில் செல்கிறார்.
அலெக்ஸ் கிங் என்ற பாத்திரத்தில் ஷைலீன் உட்லியும் குறிப்பிடத்தக்க ஆழத்தை உருவாக்குகிறார்.
அவளுடைய நடிப்பில் இளமைக்குரிய கோபம், குழப்பம், உறவுகளைப் பற்றிய கடுமையான பார்வை ஆகியவை இயல்பாகக் கலக்கின்றன.
அதேபோல் மற்ற கதாபாத்திரங்களும் கதாநாயகனைச் சுற்றி நிற்கும் துணை மனிதர்களாக மட்டும் இல்லாமல், தனித்தனி உணர்வுகளைக் கொண்டவர்களாகத் தெரிகிறார்கள்.
இதுவே படத்தின் குடும்ப உலகத்தை நம்பகமானதாக மாற்றுகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் பெடோன் பாபாமைக்கேலின் கேமரா ஹவாயின் அழகை வெறும் சுற்றுலா விளம்பரமாக மாற்றுவதில்லை. கடல், மலை, பசுமை, திறந்த வெளிகள் போன்ற இயற்கைக் காட்சிகள் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளுக்கு எதிரான ஒரு அமைதியான பின்னணியை உருவாக்குகின்றன.
அழகான இடங்களில் வாழ்வது வாழ்க்கையை எளிதாக்கிவிடாது என்ற முரண்பாடு படத்தின் காட்சியமைப்பில் இயல்பாக உணரப்படுகிறது.
ஹவாயின் இயற்கை அழகு ஒருபுறம் மனதை அமைதிப்படுத்துகிறது; மறுபுறம் மனிதர்களின் தனிப்பட்ட சிக்கல்கள் அந்த அழகுக்குள் கூட மறைந்து கிடக்கின்றன என்பதை உணர்த்துகிறது.
காட்சியமைப்பிலும் செயற்கையான பிரமாண்டம் இல்லை. வீடுகள், மருத்துவச் சூழல்கள், கடற்கரைப் பகுதிகள், குடும்பம் கூடும் இடங்கள் ஆகியவை வாழ்க்கையில் உண்மையாகக் காணக்கூடிய இடங்களைப் போலவே தோன்றுகின்றன.
கவாயில் உள்ள கிபு பண்ணை முக்கியமான காட்சிச் சூழலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
படத்தொகுப்பாளர் கெவின் டென்டின் பணியும் இந்த அமைதியான கதை சொல்லலுக்கு ஏற்றதாக இருக்கிறது.
வேகமான வெட்டுகளால் பார்வையாளரைத் தள்ளிச் செல்லாமல், காட்சிகளுக்கும் உரையாடல்களுக்கும் தேவையான இடத்தை வழங்கும் அணுகுமுறை உள்ளது.
இதனால் கதாபாத்திரங்களின் முகபாவனைகளையும் அவர்களுக்கிடையேயான மௌனங்களையும் கவனிக்க முடிகிறது.
இந்த மெதுவான தன்மை சலிப்பை உருவாக்காமல், வாழ்க்கையின் இயல்பான ஓட்டத்தைப் போன்ற உணர்வைத் தருகிறது.
இசை இந்தத் திரைப்படத்தின் தனித்துவமான அடையாளங்களில் ஒன்று. ஹவாய் இசைத் தன்மையைப் பயன்படுத்தியுள்ள ஒலிப்பதிவு, படத்தின் புவியியல் சூழலை மட்டும் காட்டுவதில்லை; அதன் மனநிலையையும் உருவாக்குகிறது.
கேபி பஹினுயி, ரே கேன், கியோலா பீமர், லீனா மச்சாடோ, சன்னி சில்லிங்வொர்த், ஜெஃப் பீட்டர்சன், மகானா, டென்னிஸ் கமாகாஹி உள்ளிட்ட கலைஞர்களின் இசைத் தேர்வுகள் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சி உலகத்துடன் நெருக்கமாகப் பொருந்துகின்றன.
இசை பார்வையாளரிடம் உணர்ச்சியை வலுக்கட்டாயமாகத் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளுடன் இயல்பாகக் கலக்கிறது.
ஆடை வடிவமைப்பு, கலை இயக்கம், ஒலியமைப்பு ஆகியவை தனியாக கவனத்தை ஈர்க்க முயலாதிருப்பதே அவற்றின் சிறப்பு.
கதாபாத்திரங்கள் உண்மையான மனிதர்களைப் போலத் தோன்றுவதற்கு ஏற்ற இயல்பான சூழலை இவை உருவாக்குகின்றன.
2010-களின் தொடக்ககால அமெரிக்க வாழ்க்கைச் சூழலும் ஹவாயின் தனித்துவமான சமூக மற்றும் குடும்பப் பின்னணியும் திரைப்படத்தின் உலகத்தை நம்பகமானதாக உருவாக்குகின்றன.
இந்தத் திரைப்படத்தின் மையத்தில் குடும்பம் இருக்கிறது; ஆனால் குடும்பத்தைப் பற்றிய வழக்கமான இனிமையான பார்வையை மட்டும் அது முன்வைப்பதில்லை. ஒருவரை நேசிப்பது என்றால் அவரை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதா?
நீண்டகால உறவில் உண்மையான நெருக்கம் என்றால் என்ன? குடும்ப மரபுக்கும் தனிப்பட்ட விருப்பத்துக்கும் இடையே எந்த அளவுக்கு சமநிலை தேவை?
பண மதிப்பும் உணர்ச்சி மதிப்பும் ஒன்றாக இருக்கும்போது முடிவுகளை எப்படித் தீர்மானிப்பது? மன்னிப்பு என்பது மறந்துவிடுவதா அல்லது உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதா? போன்ற கேள்விகளை படம் நேரடியாகப் பதில் சொல்லாமல் பார்வையாளரின் மனதில் விட்டுச் செல்கிறது.
இதன் மனிதநேயப் பார்வைதான் படத்தை ஒரு சாதாரண குடும்ப நாடகத்திலிருந்து உயர்த்துகிறது.
மனிதர்கள் தவறுகளைச் செய்கிறார்கள்; ஆனால் அந்தத் தவறுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உணர்ச்சிகளையும் சூழ்நிலைகளையும் புரிந்துகொள்ள முயலும்போது உறவுகள் வேறொரு பரிமாணத்தைப் பெறுகின்றன.
திரைப்படம் யாரையும் நீதிபதியாக நின்று விசாரிப்பதில்லை.
அதற்குப் பதிலாக பார்வையாளரையே அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்கு அருகில் அழைத்துச் சென்று, அவர்களைப் பற்றிய தனது சொந்த முடிவுகளை உருவாக்கச் செய்கிறது.
திரைப்படத்தின் உலகளாவிய விமர்சன வரவேற்பும் இதன் கலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது.
விமர்சகர்களிடையே இது பரவலான பாராட்டைப் பெற்றது; ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 88 சதவீத அங்கீகார மதிப்பெண்ணையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 100-க்கு 84 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது.
அமெரிக்காவில் விமர்சகர்களின் பல சிறந்த திரைப்படப் பட்டியல்களிலும் இடம்பெற்றது. சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர் உள்ளிட்ட ஐந்து ஆஸ்கர் பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டு, தழுவல் திரைக்கதைக்கான ஆஸ்கரை வென்றது.
மேலும் இரண்டு கோல்டன் குளோப் விருதுகளையும் பெற்றது; அவற்றில் சிறந்த நாடகத் திரைப்படம் மற்றும் ஜார்ஜ் குளூனிக்கான சிறந்த நடிகர் விருதுகள் அடங்கும்.
“தி டிசெண்டன்ட்ஸ்” பார்க்க வேண்டிய முக்கியமான காரணம் அதன் கதை மட்டும் அல்ல; மனித வாழ்க்கையை அது எவ்வளவு அமைதியாகவும் உண்மையாகவும் அணுகுகிறது என்பதுதான்.
பெரிய உணர்ச்சிகளைப் பெரிய சத்தத்துடன் வெளிப்படுத்தாமல், சிறிய பார்வைகள், இயல்பான உரையாடல்கள், அமைதியான காட்சிகள், ஹவாயின் விரிந்த இயற்கை, நுட்பமான நடிப்பு ஆகியவற்றின் வழியாக மனதில் ஆழமாகப் பதிகிறது.
படம் முடிந்த பிறகும் குடும்பம், அன்பு, பொறுப்பு, மன்னிப்பு, மனிதர்களை நாம் உண்மையில் எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறோம் என்ற கேள்விகள் மனதில் தொடர்ந்து இயங்குகின்றன.
===============================
படத்தின் கதை:-
ஹொனலுலுவில் வழக்கறிஞராக வாழ்கிறான் மேத்யூ “மேட்” கிங் (ஜார்ஜ் குளூனி). அவனுடைய குடும்பம் பல தலைமுறைகளாகக் கொண்டிருக்கும் கவாயில் உள்ள சுமார் 25,000 ஏக்கர் இயற்கை நிலத்தின் ஒரே அறங்காவலனாகவும் அவன் இருக்கிறான்.
அந்த நிலம் பண மதிப்பில் பல நூறு மில்லியன் டாலர்கள் பெறக்கூடியது என்றாலும், அது கிங் குடும்பத்தின் தலைமுறைச் சொத்தாகவும் முக்கியமான குடும்ப மரபாகவும் இருக்கிறது.
மேட் தனது சொந்தப் பண விஷயங்களை பொறுப்புடன் நிர்வகிக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய உறவினர்களில் பலர் தங்களுக்குக் கிடைத்த குடும்பச் சொத்துகளை வீணடித்துவிட்டதால், அந்த நிலத்தை விற்று பணமாக்க வேண்டும் என்று குடும்பத்தின் பெரும்பாலானவர்கள் விரும்புகிறார்கள். .
குடும்ப அறக்கட்டளை இன்னும் ஏழு ஆண்டுகளில் காலாவதியாக வேண்டிய நிலையில் இருப்பதால், அதற்கு முன்பே நிலத்தை விற்றுவிட வேண்டும் என்று அவர்கள் மேட்டுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கிறார்கள்.
ஆனால் நிலத்தை விற்பது என்பது வெறும் பணப் பரிவர்த்தனை அல்ல; குடும்பத்தின் நீண்டகால மரபை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் முடிவாகவும் இருக்கிறது.
இந்த குடும்பச் சொத்து பற்றிய விவாதங்களுக்கிடையே, மேட்டின் குடும்ப வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத மிகப் பெரிய துயரம் ஏற்படுகிறது.
அவனுடைய மனைவி எலிசபெத் கிங் (பாட்ரிசியா ஹேஸ்டி) படகு விபத்தில் சிக்கி, மருத்துவமனையில் நினைவிழந்த நிலையில் சுயநினைவின்றிக் கிடக்கிறாள்.
அவளுடைய நிலை மோசமாக இருப்பதால், மருத்துவர்கள் அவள் மீண்டும் சுயநினைவுக்கு வருவதற்கான வாய்ப்பு இல்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்கள்.
இதனால் தனது மனைவியைப் பற்றிய துயரத்தை மட்டுமல்லாமல், தனது இரண்டு மகள்களையும் தனியாகக் கவனிக்க வேண்டிய நிலைக்கு மேட் தள்ளப்படுகிறான்.
மேட்டின் இளைய மகள் பத்து வயதான ஸ்காட்டி கிங் (அமரா மில்லர்). அவள் மற்ற குழந்தைகளைத் தொந்தரவு செய்து, அவர்களைத் துன்புறுத்துவதன் மூலம் கவனத்தைத் தேடுகிறாள்.
மூத்த மகள் பதினேழு வயதான அலெக்ஸாண்ட்ரா “அலெக்ஸ்” கிங் (ஷைலீன் உட்லி). அவளுக்கு ஏற்கனவே போதைப்பொருள் பயன்பாடு தொடர்பான பிரச்சினைகள் இருந்திருக்கின்றன;
அதனால் அவள் பிக் ஐலண்டில் உள்ள தனியார் உறைவிடப் பள்ளியில் படிக்கிறாள். மனைவி மருத்துவமனையில் உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையில் இருக்க, இந்த இரு மகள்களையும் சமாளிப்பது மேட்டுக்கு இன்னொரு பெரிய சுமையாகிறது.
எலிசபெத்தின் நிலை திரும்ப முடியாதது என்று உறுதியாகத் தெரிந்ததும், அவளுடைய உயிர்வாழ்வு விருப்பப் பத்திரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த முடிவு முக்கியமாகிறது.
செயற்கையாக உயிரைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் மருத்துவ உதவிகளை நிறுத்த வேண்டும் என்று எலிசபெத் முன்கூட்டியே தனது விருப்பத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறாள்.
இதை மேட் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறான். ஆனால் இந்தச் செய்தியை அலெக்ஸிடம் சொல்லும்போது, அவளிடமிருந்து மேட்டுக்குத் தெரியாத இன்னொரு அதிர்ச்சியான உண்மை வெளிவருகிறது. எலிசபெத்துக்கு வேறு ஒருவருடன் தொடர்பு இருந்திருக்கிறது என்று அலெக்ஸ் கூறுகிறாள்.
அந்த உறவு காரணமாகவே தாய்க்கும் மகளுக்கும் இடையே ஏற்கனவே பெரிய பிளவு ஏற்பட்டிருக்கிறது.
மனைவி மருத்துவமனையில் உயிரற்ற நிலையில் கிடக்கும் நேரத்தில், அவள் தன்னிடம் உண்மையாக இருந்திருக்கிறாளா என்ற கேள்வியுடன் மேட் மேலும் ஒரு வேதனையை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
குடும்பத்துக்கு நெருக்கமான நண்பர்களான காய் மிட்செல் (மேரி பேர்ட்சாங்) மற்றும் மார்க் மிட்செல் (ராப் ஹியூபெல்) ஆகியோரிடமிருந்தும் மேட் மேலும் விவரங்களை அறிகிறான்.
எலிசபெத் தனது திருமண வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்றும், பிரையன் ஸ்பியர் என்ற உள்ளூர் நில விற்பனை முகவரை நேசித்ததாகவும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.
மேலும், எலிசபெத் மேட்டிடம் விவாகரத்து கேட்கத் திட்டமிட்டிருந்ததாகவும் தெரியவருகிறது.
இதனால் மேட் தன்னுடைய மனைவியின் வாழ்க்கையைப் பற்றித் தான் அறியாமல் இருந்த விஷயங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எதிர்கொள்கிறான்.
எலிசபெத்தின் உடல்நிலை மோசமடைந்து, அவள் இறக்கப்போகிறாள் என்பதை அவளுக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் மேட் தெரிவிக்கிறான்.
அவர்கள் மருத்துவமனைக்கு வந்து அவளிடம் கடைசியாக விடைபெறுவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்துகிறான்.
அதே நேரத்தில், எலிசபெத்துடன் தொடர்பில் இருந்த பிரையன் ஸ்பியருக்கும் இந்த உண்மையைத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறான்.
இதற்காக மேட், அலெக்ஸ், ஸ்காட்டி ஆகியோருடன் அலெக்ஸின் சோம்பேறித்தனமான, பொறுப்பற்ற நண்பன் சிட் (நிக் கிராஸ்) சேர்ந்து கவாய்க்குச் செல்கிறார்கள்.
அவர்களின் நோக்கம் பிரையனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, எலிசபெத் இறக்கும் நிலையில் இருப்பதை அவனிடம் தெரிவிப்பதாக இருக்கிறது.
கவாயில் இருக்கும் போது, மேட்டின் உறவினரான ஹக் கிங் (பியூ பிரிட்ஜஸ்) ஒரு முக்கியமான தகவலைச் சொல்கிறான்.
பிரையன், குடும்ப நிலத்தை வாங்குவதற்காக முன்வந்திருக்கும் டான் ஹோலிட்சர் என்ற நில மேம்பாட்டாளரின் மைத்துனன்.
கிங் குடும்பத்தின் பெரும்பாலானவர்கள் அந்த நிலத்தை டான் ஹோலிட்சருக்கு விற்க விரும்புகிறார்கள். நிலம் விற்கப்பட்டு அங்கு புதிய குடியிருப்புகள் உருவானால், அதற்கான விற்பனைத் தரகு மூலம் பிரையனுக்கும் கணிசமான பணம் கிடைக்கப்போகிறது.
இதனால் மேட் எதிர்கொள்ளும் குடும்பச் சொத்து பிரச்சினையும், எலிசபெத்தின் தனிப்பட்ட உறவும் எதிர்பாராத விதத்தில் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.
இறுதியில் மேட், அலெக்ஸ், ஸ்காட்டி ஆகியோர் கடற்கரையோரத்தில் உள்ள ஒரு குடிலில் தனது குடும்பத்துடன் விடுமுறையில் இருக்கும் பிரையனை கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
மேட் அவனைத் தனியாகச் சந்தித்து, எலிசபெத் இறக்கும் நிலையில் மருத்துவமனையில் இருப்பதைத் தெரிவிக்கிறான்.
அவளிடம் கடைசியாக விடைபெறுவதற்கான வாய்ப்பை பிரையனுக்கு வழங்குகிறான். பின்னர், எலிசபெத் உண்மையாகவே தன்னை நேசித்தாளா என்று மேட் நேரடியாகக் கேட்கிறான்.
பிரையன், எலிசபெத் தன்னை நேசித்ததாக ஒப்புக்கொள்கிறான். ஆனால் அதே நேரத்தில், தான் அந்த உறவை ஒரு தற்காலிகமான காதல் உறவாக மட்டுமே பார்த்ததாகவும், தனது மனைவியையே இன்னும் நேசிப்பதாகவும் கூறுகிறான்.
எலிசபெத்துக்கும் அவளுடைய குடும்பத்துக்கும் தான் ஏற்படுத்திய வேதனைக்காக பிரையன் மன்னிப்பு கேட்கிறான்.
ஆனால் இந்த உறவைப் பற்றிய உண்மையைத் தனது மனைவியிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்றும் மேட்டிடம் கேட்டுக்கொள்கிறான்.
இந்நேரத்தில் மேட்டின் மனநிலை மேலும் சிதைகிறது. மனைவி இறக்கப்போகிறாள் என்பதை ஸ்காட்டிக்கும் புரியவைக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைக்கிறான்.
அதனால் மருத்துவரிடம் ஸ்காட்டியிடம் எலிசபெத்தின் நிலை மற்றும் அவளுடைய தவிர்க்க முடியாத மரணம் குறித்து விளக்குமாறு கேட்கிறான்.
ஆனால் இந்தக் குடும்பத் துயரத்துக்கு நடுவே இன்னொரு மோதல் உருவாகிறது. எலிசபெத்தின் தந்தையான ஸ்காட் தோர்சன் (ராபர்ட் ஃபார்ஸ்டர்), மேட்டையே மகளின் விபத்துக்குப் பொறுப்பாக்குகிறான்.
எலிசபெத் மிகவும் விசுவாசமான, அர்ப்பணிப்புள்ள மனைவி என்று நம்பும் ஸ்காட், மேட் முன்பே குடும்ப நிலத்தை விற்றிருந்தால் எலிசபெத்தால் தனக்கென பாதுகாப்பான படகை வாங்கியிருக்க முடியும் என்றும், பாதுகாப்பான பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபட்டிருக்க முடியும் என்றும் குற்றம்சாட்டுகிறான்.
ஸ்காட்டின் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு மேட் உண்மையை வெளிப்படுத்தி பதிலடி கொடுக்க முடியும்.
ஆனால் அவன் அவ்வாறு செய்யவில்லை. ஏனெனில் எலிசபெத்துக்கு இருந்த திருமணத்துக்கு வெளியான உறவை அவளுடைய தந்தையிடம் சொல்லி, இறந்து கொண்டிருக்கும் மனைவியின் தனிப்பட்ட ரகசியத்தை வெளிப்படுத்த அவன் விரும்பவில்லை.
இதனால் அவன் குற்றச்சாட்டுகளை அமைதியாகத் தாங்கிக்கொள்கிறான்.
ஆனால் அலெக்ஸும் சிட்டும் மேட்டின் நிலையைப் புரிந்துகொண்டு அவனுக்கு ஆதரவாக நிற்கிறார்கள்.
அவர்கள் ஸ்காட்டின் குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்த்து, குடும்பத்தின் இந்தத் துயரமான சூழ்நிலையை மேட் சரியான முறையில் கையாள்கிறான் என்று அவனை ஆதரிக்கிறார்கள்.
இதற்கிடையில் கிங் குடும்பத்தின் நிலத்தை விற்பது தொடர்பான குடும்பக் கூட்டம் நடைபெறுகிறது.
குடும்பத்தின் பெரும்பாலான உறவினர்கள் நிலத்தை விற்பதற்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் அறங்காவலனாக இருக்கும் மேட் அவர்களின் பெரும்பான்மை விருப்பத்தை ஏற்க மறுக்கிறான்.
குடும்ப நிலத்தை விற்றுவிடுவதற்குப் பதிலாக, குடும்ப அறக்கட்டளை காலாவதியாகும் சட்டநிலையை சமாளிக்க வேறு வழியைத் தேட முடிவு செய்கிறான்.
இதனால் அவனுடைய உறவினர்கள் அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். ஹக், குடும்பத்தினர் சட்டரீதியாக மேட்டுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கப் போவதாக எச்சரிக்கிறான். ஆனால் மேட் தனது முடிவிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை.
மறுபுறம், பிரையனுக்கும் எலிசபெத்துக்கும் இருந்த உறவு பற்றிய உண்மை பிரையனின் மனைவி ஜூலி ஸ்பியரிடம் (ஜூடி கிரீர்) சென்றடைகிறது.
ஜூலி மருத்துவமனைக்கு வந்து சுயநினைவற்ற நிலையில் கிடக்கும் எலிசபெத்தைச் சந்திக்கிறாள்.
தன் குடும்பத்தை அழிக்க முயன்றதற்காக எலிசபெத்தை வெறுக்க விரும்புவதாகக் கண்ணீருடன் அவளிடம் கூறுகிறாள்.
ஆனால் அந்த வெறுப்புடன் தொடர்ந்து வாழ முடியாது என்பதையும் உணர்கிறாள். அதனால் தன்னுடைய மன அமைதிக்காக எலிசபெத்தை மன்னிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறாள்.
இந்தச் சந்திப்பு, எலிசபெத்தின் செயலால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றொரு குடும்பத்தின் வேதனையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்நேரத்தில் மேட், எலிசபெத்தின் துரோகத்தையும், அவளை இழக்கப்போகிறான் என்ற உண்மையையும் படிப்படியாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
எலிசபெத்தின் வாழ்க்கை முடிவை மாற்ற முடியாது என்பதையும், அவள் தன்னிடம் மறைத்திருந்த உண்மைகளை மாற்ற முடியாது என்பதையும் அவன் எதிர்கொள்கிறான்.
இறுதியாக அவளிடம் விடைபெறுவதற்காக மருத்துவமனைக்கு வருகிறான். அவளை முத்தமிட்டு கடைசியாக விடைபெறுகிறான்.
அதன் பிறகு அலெக்ஸும் ஸ்காட்டியும் தங்களுடைய தாயிடம் கடைசியாக விடைபெறுகிறார்கள்.
எலிசபெத் இறந்த பிறகு, அவளுடைய அஸ்தியை மேட், அலெக்ஸ், ஸ்காட்டி ஆகியோர் வைக்கிக்கி கடலில் தூவுகிறார்கள்.
குடும்பத்தை உலுக்கிய துயரமான காலத்தின் முடிவாக அந்தச் செயல் அமைகிறது. அதன் பின்னர் மேட் மற்றும் அவனுடைய இரண்டு மகள்கள் வீட்டுக்குத் திரும்புகிறார்கள்.
அவர்கள் மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுக்கொண்டே “மார்ச் ஆஃப் த பெங்குவின்ஸ்” என்ற ஆவணப்படத்தைப் பார்க்கிறார்கள்.
எலிசபெத்தின் மருத்துவமனைப் படுக்கையில் இருந்த போர்வையை அவர்கள் மூவரும் போர்த்திக்கொண்டு, ஒன்றாக நெருக்கமாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
மனைவியை இழந்த மேட்டும், தாயை இழந்த அலெக்ஸும் ஸ்காட்டியும், இப்போது ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருக்க வேண்டிய குடும்பமாக அந்த அமைதியான இறுதிக் காட்சியில் ஒன்றாக இருக்கும் உணர்ச்சி மிகு தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
