ஒரு காலத்தில் அமெரிக்க மேற்கு நிலப்பரப்பு என்பது வீரர்களும் துப்பாக்கிச் சண்டைகளும் வெற்றியாளர்களும் நிறைந்த உலகமாகத் திரைப்படங்களில் காட்டப்பட்டது.
ஆனால் அந்த உலகில் வாழும் ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கை ஒரே விதமான நீதியை வழங்குகிறதா?
இந்தக் கேள்வியை நேரடியாகக் கேட்காமல், நகைச்சுவை, வன்முறை, இசை, துயரம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே களத்தில் கலந்து வித்தியாசமான அனுபவமாக உருவாக்குகிறது 2018 ஆம் ஆண்டு வெளியான
தி பல்லாட் ஆஃப் த பஸ்டர் ஸ்க்ரக்ஸ் The Ballad of Buster Scruggs.
ஜோயல் மற்றும் ஈதன் கோயன் இயக்கிய இந்தப் படம் வழக்கமான ஒரு நீளமான மேற்கத்தியக் கதையல்ல.
அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிந்தைய எல்லைப்புற உலகை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆறு தனித்தனி கதைத்துணுக்குகளின் தொகுப்பாக அமைந்திருக்கிறது.
ஒவ்வொரு பகுதியும் தனக்கென ஒரு மனிதநிலையை ஆராய்கிறது. அதனால் படம் ஒரு கதையிலிருந்து இன்னொரு கதைக்குச் செல்லும்போது, ஒரே கதாபாத்திரத்தைப் பின்தொடர்கிறோம் என்ற உணர்வு இல்லாமல், ஒரே உலகத்தின் வெவ்வேறு முகங்களைப் பார்க்கிறோம்.
இந்த அமைப்புதான் இந்த ரேர்ஜெம் திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய தனித்துவங்களில் ஒன்று.
கோயன் சகோதரர்களின் திரைக்கதை இங்கே பாரம்பரிய மேற்கத்திய திரைப்படத்தின் எதிர்பார்ப்புகளோடு விளையாடுகிறது.
துப்பாக்கி, குதிரை, சலூன், வறண்ட நிலப்பரப்பு, தங்க வேட்டை, வண்டிப் பயணம் போன்ற பழக்கமான காட்சிப்பொருட்கள் இருக்கின்றன.
ஆனால் அவற்றின் வழியாக வீரத்தைக் கொண்டாடுவதற்குப் பதிலாக அதிர்ஷ்டம், பேராசை, மரணம், தனிமை, மனிதனின் பலவீனம், வாழ்க்கையின் அபத்தம் போன்ற விஷயங்களை ஆராய்கிறது.
அதனால்தான் படம் சிரிக்க வைக்கும் தருணத்திலேயே ஒரு சங்கடத்தையும் உருவாக்குகிறது.
இந்தப் படத்தின் நகைச்சுவை அதன் மிகப்பெரிய ஆயுதம். அது வெறும் பொழுதுபோக்குக்கான நகைச்சுவையல்ல; மரணம் போன்ற தீவிரமான விஷயங்களைக்கூட மனிதர்கள் எவ்வளவு விசித்திரமாக எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக அது பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஒரு காட்சியில் பார்வையாளர் சிரிக்கலாம்; அதே காட்சியின் தன்மை சில நொடிகளில் அந்தச் சிரிப்பையே அசௌகரியமாக மாற்றிவிடலாம்.
கோயன்களின் கருப்பு அவல நகைச்சுவை இங்கே வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மையோடு இணைகிறது.
படத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் வழக்கமான கதாநாயகர்களைப் போல எழுதப்படவில்லை.
தங்கள் திறமை மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்கள், வாழ்வாதாரத்துக்காக போராடுபவர்கள், தனிமையில் இருப்பவர்கள், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையுடன் இருப்பவர்கள் என பல்வேறு மனிதர்களை படம் முன்வைக்கிறது.
அவர்களுடைய குணங்களை மிகைப்படுத்தியும் கேலி செய்தும், அதே நேரத்தில் அவர்களுக்குள் இருக்கும் மனிதத்தன்மையை அழிக்காமலும் கோயன்கள் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.
அதனால் சிறிய நேரமே திரையில் தோன்றும் சில கதாபாத்திரங்கள்கூட மனதில் நீண்ட நேரம் தங்குகின்றன.
பஸ்டர் ஸ்க்ரக்ஸ் என்ற மையப் பெயர் படத்துக்கு இருந்தாலும், படம் ஒரே மனிதனைச் சுற்றி மட்டும் சுழலவில்லை.
டிம் பிளேக் நெல்சன் நடித்த பஸ்டர் ஸ்க்ரக்ஸ், படத்தின் மேற்கத்திய உலகை அறிமுகப்படுத்தும் தனித்துவமான முகமாகத் திகழ்கிறார்.
அவருடைய நடிப்பில் இருக்கும் உற்சாகமும் நகைச்சுவை உணர்வும் கதாபாத்திரத்தின் தன்மையை உடனடியாகப் புரியவைக்கிறது.
அதேபோல் லியாம் நீசன், ஹாரி மெல்லிங், டாம் வேட்ஸ், ஸோய் கசான், பில் ஹெக், டைன் டேலி, பிரெண்டன் க்ளீசன் உள்ளிட்ட நடிகர்கள் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் முற்றிலும் வேறுபட்ட உணர்வை வழங்குகிறார்கள்.
குறிப்பாக நடிப்பின் சிறப்பு என்னவென்றால், எந்தக் கதாபாத்திரமும் ஒரே மாதிரியான நடிப்பு முறையில் உருவாக்கப்படவில்லை.
சிலர் மிகக் குறைந்த வசனங்களிலேயே தங்கள் இருப்பை உணர்த்துகிறார்கள்; சிலர் நீண்ட உரைகளின் வழியாக அந்த உலகத்தின் சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
இதனால் ஆறு பகுதிகளும் தனித்தனி திரைப்படங்களைப் பார்ப்பது போன்ற அனுபவத்தைத் தருகின்றன.
புருனோ டெல்போனலின் ஒளிப்பதிவு இந்தப் படத்தின் உலகத்தை வெறும் பின்னணியாக வைத்திருக்கவில்லை;
அதையே ஒரு கதாபாத்திரமாக மாற்றுகிறது.
பரந்த வானம், முடிவில்லாத நிலப்பரப்பு, மலைகள், பாலைவனத் தன்மை கொண்ட இடங்கள், மரங்கள், ஆறுகள், வண்டிப் பாதைகள் ஆகியவை மனிதர்களின் சிறுமையையும் இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்தையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்துகின்றன.
1.85:1 விகிதத்தில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் மேற்கத்திய நிலப்பரப்பின் அகலத்தை நன்றாக திரட்டி பயன்படுத்துகின்றன.
பெரும்பாலான காட்சிகளுக்கு 27 மிமீ லென்ஸ் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதும் அந்த விசால உணர்வுக்கு துணை செய்கிறது.
இந்தப் படம் கோயன் சகோதரர்களின் முதல் டிஜிட்டல் படமாக்கப்பட்ட திரைப்படம் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
சுமார் 800 காட்சி விளைவுகள், மாலை நேரத்தின் குறிப்பிட்ட ஒளியைப் பயன்படுத்திய படப்பிடிப்புகள் போன்றவை டிஜிட்டல் ஊடகத்தைச் சோதிக்கும் வாய்ப்பாக அவர்களுக்கு அமைந்தன.
ஆனால் தொழில்நுட்பத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்படவில்லை. காட்சியின் உணர்வை வலுப்படுத்தும் வகையிலேயே அது நுட்பமாக செயல்படுகிறது.
கலை இயக்கம், ஆடை வடிவமைப்பு, வண்டிகள், ஆயுதங்கள், சலூன்கள், முகாம்கள் என ஒவ்வொரு பொருளும் காலப்பின்னணியை நம்ப வைக்கும் அளவுக்கு கவனமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
பெரும்பாலான ஆடைகள் கையால் தயாரிக்கப்பட்டவை. அந்தக் காலத்தை மீண்டும் உருவாக்கும் முயற்சி வெறும் அலங்காரமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்கள் வாழும் உலகின் இயல்பான பகுதியாகத் தெரிகிறது.
குறிப்பாக நீண்ட வண்டிப் பயணங்களைக் கொண்ட காட்சிகளில் உருவாக்கப்பட்ட உலகத்தின் அளவு மிகப் பெரியதாக உணரப்படுகிறது.
இசை இந்தப் படத்தில் பின்னணியில் மட்டும் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு கதைத்துணுக்கிலும் பாடலும் இசையும் வெவ்வேறு விதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
சில இடங்களில் பாடல் காட்சியின் ஒரு பகுதியாகவே மாறுகிறது; சில இடங்களில் இசை சொல்லப்படாத உணர்வுகளைத் தாங்குகிறது.
கார்டர் பர்வெல்லின் இசை, அமெரிக்க மேற்கத்திய உலகத்தின் பாரம்பரிய ஒலியையும் கோயன்களின் தனித்துவமான நகைச்சுவை உணர்வையும் இணைக்கிறது.
பாடல்களுக்கும் கதையின் சூழலுக்கும் இடையே இருக்கும் தொடர்பு படத்தின் திரைப்பட மொழியை மேலும் தனித்துவமாக்குகிறது.
படத்தொகுப்பும் இதே அளவுக்கு முக்கியமானது. ஆறு பகுதிகளும் தனித்தனி வேகத்தையும் மனநிலையையும் கொண்டிருந்தாலும், படம் முழுவதும் ஒரே உலகத்தைச் சேர்ந்ததாக உணர வைக்கும் ஒழுங்கு இருக்கிறது.
ஒரு பகுதியின் நகைச்சுவை, இன்னொரு பகுதியின் அமைதி, மற்றொரு பகுதியின் பதற்றம் என மனநிலை தொடர்ந்து மாறுகிறது.
இருந்தாலும் அந்த மாற்றங்கள் செயற்கையாகத் தெரியாமல், அமெரிக்க எல்லைப்புற வாழ்க்கையின் பல்வேறு முகங்களாக ஒன்றிணைகின்றன.
மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்தப் படத்தின் பார்வை மிகவும் கசப்பானது; ஆனால் அது மனிதர்களை வெறுப்பதில்லை.
மனிதன் எவ்வளவு திறமையானவனாக இருந்தாலும், எவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் இருந்தாலும், வாழ்க்கை அவன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் முழுமையாக இருப்பதில்லை என்ற உணர்வு பல்வேறு வடிவங்களில் படத்தின் அடிப்படையில் இயங்குகிறது.
அதிர்ஷ்டம், மரணம், பணம், ஆசை, அன்பு, தனிமை, நம்பிக்கை ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; மனித வாழ்க்கையில் அவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் இருப்பதை படம் உணர்த்துகிறது.
இதன் காரணமாக The Ballad of Buster Scruggs வழக்கமான மேற்கத்திய திரைப்படத்தை எதிர்பார்த்து வருபவர்களுக்கு வேறுபட்ட அனுபவமாக இருக்கும்.
இது துப்பாக்கிச் சண்டைகளைக் கொண்ட மேற்கத்திய திரைப்படம் மட்டுமல்ல; மேற்கத்திய திரைப்படம் என்ற வகையே மனித வாழ்க்கையைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும் என்பதைச் சோதிக்கும் படைப்பு.
சிரிப்புக்கும் சோகத்துக்கும் இடையிலான எல்லையை அழிப்பதில்தான் கோயன்களின் திறமை தெளிவாகத் தெரிகிறது.
வெனிஸ் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த திரைக்கதைக்கான கோல்டன் ஒசெல்லா விருதை வென்ற இந்தப் படம், பின்னர் சிறந்த தழுவல் திரைக்கதை, சிறந்த ஆடை வடிவமைப்பு, சிறந்த அசல் பாடல் உள்ளிட்ட மூன்று ஆஸ்கர் பரிந்துரைகளையும் பெற்றது.
பிரிட்டிஷ் அகாடமி விருதில் ஆடை வடிவமைப்புக்கான பரிந்துரையும், ஸ்க்ரீன் ஆக்டர்ஸ் கில்ட் விருதில் ஸ்டண்ட் குழுவுக்கான பரிந்துரையும் கிடைத்தன.
விமர்சகர்களிடமும் படம் வலுவான வரவேற்பைப் பெற்றது; ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 89 சதவீத மதிப்பீடும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 79/100 மதிப்பெண்ணும் பெற்றுள்ளது.
மொத்தத்தில், The Ballad of Buster Scruggs என்பது ஆறு கதைகளை இணைத்த திரைப்படம் என்பதைக் காட்டிலும், மனித வாழ்க்கையின் அபத்தத்தையும் அழகையும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்கச் செய்யும் ஆறு பார்வைகள் கொண்ட திரைப்படம்.
அதன் அழகு காட்சிகளில் இருக்கிறது; அதன் வலிமை திரைக்கதையில் இருக்கிறது; அதன் நினைவுத்தன்மை நகைச்சுவைக்கும் துயரத்துக்கும் இடையே அது உருவாக்கும் விசித்திரமான உணர்வில் இருக்கிறது.
மேற்கத்திய திரைப்படத்தை விரும்புபவர்களுக்காக மட்டுமல்லாமல், திரைப்படம் எவ்வாறு ஒரே நேரத்தில் சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் அசௌகரியப்படுத்தவும் முடியும் என்பதை அனுபவிக்க விரும்புபவர்களும் கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு இது.
===============================
படத்தின் கதைகள்:-
1. தி பல்லாட் ஆஃப் பஸ்டர் ஸ்க்ரக்ஸ்
அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், அமெரிக்காவின் எல்லைப்புறப் பகுதிகளில் நடைபெறும் ஆறு தனித்தனி கதைகளாக கதை விரிகிறது. ஒவ்வொரு கதையும் வெவ்வேறு மனிதர்களையும் சூழ்நிலைகளையும் பின்தொடர்கிறது.
வெள்ளை உடை அணிந்து, எப்போதும் உற்சாகமாகப் பாடிக்கொண்டிருக்கும் பஸ்டர் ஸ்க்ரக்ஸ் (டிம் பிளேக் நெல்சன்) என்ற கவ்பாய் தனிமையான ஒரு மதுக்கூடத்துக்குள் வருகிறான். அந்த இடம் கொள்ளையர்களாலும் துப்பாக்கி ஏந்திய சட்டவிரோத மனிதர்களாலும் நிரம்பியிருக்கிறது. அங்குள்ள ஒருவனுடன் பஸ்டர் வாய்த்தகராறில் ஈடுபடுகிறான். இருவரும் ஒருவரையொருவர் இழிவுபடுத்திப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அங்கிருந்தவர்கள் துப்பாக்கிகளை எடுக்க முயல்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் துப்பாக்கிகளை முழுமையாக உருவுவதற்குள் பஸ்டர் அவர்களைச் சுட்டுக் கொல்கிறான்.
அங்கிருந்து பஸ்டர் பிரெஞ்ச்மேன்'ஸ் குல்ச் என்ற இடத்துக்குச் சென்று மற்றொரு மதுக்கூடத்துக்குள் நுழைகிறான். அந்த மதுக்கூடத்தில் துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்வதற்கு அனுமதி இல்லாததால், கதவிலேயே தனது துப்பாக்கிகளை ஒப்படைத்துவிட்டு உள்ளே செல்கிறான். அங்கு சிலர் சீட்டாட்டம் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு வீரர் திடீரென தனது இருக்கையை விட்டு வெளியேறியிருப்பதால், அவனுடைய இடத்தில் பஸ்டர் அமர்கிறான். ஆனால் அந்த வீரர் வெளியேறியதற்குக் காரணம், அவனுக்குக் கிடைத்த சீட்டுகள் "டெட் மேன்ஸ் ஹேண்ட்" என்று அழைக்கப்படும் துரதிர்ஷ்டமான சீட்டுத் தொகுப்பாக இருந்ததுதான் என்பதை பஸ்டர் அறிகிறான்.
மற்ற சீட்டாட்டக்காரர்கள், பஸ்டர் அந்தச் சீட்டுகளைப் பார்த்துவிட்டதால் இப்போது அவன்தான் அந்த ஆட்டத்தைத் தொடர வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார்கள். பஸ்டர் மறுக்கிறான். இதனால் ஜோ (டெரிக் மெகீ), பெரிய உடலமைப்பும் மிரட்டலான தோற்றமும் கொண்ட வீரன், எழுந்து மறைத்து வைத்திருந்த கைத்துப்பாக்கியை எடுக்கிறான். பஸ்டர் அவனுடன் சமரசம் செய்ய முயன்றாலும் ஜோ பின்வாங்குவதில்லை.
அந்த நேரத்தில் பஸ்டர் சீட்டாட்ட மேசையின் கீழே இருக்கும் தளர்ந்த மரப்பலகையை மீண்டும் மீண்டும் காலால் உதைக்கிறான். அதனால் மேசை சாய்ந்து, ஜோவின் கையில் இருந்த துப்பாக்கி திசைமாறி அவனுடைய முகத்தையே நோக்குகிறது. துப்பாக்கி வெடிக்க, ஜோ தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்கிறான். அவனுக்கு மூன்று முறை குண்டு பாய்ந்ததால் அவன் அங்கேயே இறந்துவிடுகிறான்.
மதுக்கூடத்தில் நிலவிய பதற்றத்தை மாற்றுவதற்காக பஸ்டர், இறந்த ஜோவைப் பற்றிய வேடிக்கையான பாடலை உற்சாகமாகப் பாடுகிறான். அவன் பாடலின் மூலம் சூழலை மீண்டும் கொண்டாட்டமாக மாற்றுகிறான். ஆனால் ஜோவின் சகோதரன் தனது சகோதரனின் மரணத்துக்குப் பழிவாங்க பஸ்டரைத் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு அழைக்கிறான். பஸ்டர் அந்தச் சவாலை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
இருவரும் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு நிற்கும்போது, பஸ்டர் எதிராளியின் வலது கையில் உள்ள ஒவ்வொரு விரலையும் தனித்தனியாகச் சுட்டு வீழ்த்துகிறான். ஆறு குண்டுகளில் கடைசி குண்டை நேரடியாகப் பார்க்காமல், பின்னால் இருக்கும் கண்ணாடியின் பிரதிபலிப்பைப் பயன்படுத்தி தோளுக்கு மேலாக இருந்து சுட்டு அவனை முடித்துவிடுகிறான்.
அந்த நேரத்தில் கருப்பு உடை அணிந்த இளம் பாடும் கவ்பாய் ஒருவன் குதிரையில் அங்கு வருகிறான். அவன் மரியாதையுடன் பஸ்டருக்குத் துப்பாக்கிச் சண்டைக்குச் சவால் விடுகிறான். பஸ்டர் அந்தச் சவாலையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஆனால் இந்த முறை அவன் எதிர்பார்க்காத ஒன்று நடக்கிறது. அந்த இளைஞனின் துப்பாக்கி எடுக்கும் வேகம் பஸ்டரைவிட அதிகமாக இருக்கிறது. அவன் பஸ்டரின் நெற்றியில் சுடுகிறான்.
கீழே விழுவதற்கு முன் பஸ்டர் தனது தொப்பியில் ஏற்பட்ட குண்டுத் துளையைப் பார்க்கிறான். தன்னைவிட வேகமான ஒருவன் இருப்பதை அவன் உணர்கிறான். எப்போதும் முதலிடத்தில் இருக்க முடியாது என்பதை அவனுடைய குரல் ஒப்புக்கொள்கிறது.
பஸ்டரின் உடல் கீழே விழுந்தாலும், அவனுடைய ஆவி உடலிலிருந்து மேலே எழுகிறது. சிறகுகளுடனும் இசைக்கருவியுடனும் வானத்தை நோக்கிச் செல்லும் அவன் ஆவி, பூமியில் இருப்பவர்களைவிட நல்லவர்களாக இருக்கும் மனிதர்கள் வாழும் ஏதோ ஒரு மேலுலகம் இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த இளம் கவ்பாயும் பஸ்டரும் இணைந்து பாடிய பாடலின் ஒலியுடன் முதல் கதை முடிகிறது.
2. நியர் அல்கோடோன்ஸ்
நியூ மெக்சிகோவின் தனிமையான பகுதியில் இருக்கும் ஒரு வங்கியைச் சுற்றி இரண்டாவது கதை தொடங்குகிறது. இளம் கவ்பாய் (ஜேம்ஸ் பிராங்கோ) ஒருவன் அந்த வங்கியைக் கொள்ளையடிக்கிறான். பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு தப்பிச் செல்லும்போது, வங்கியின் காசாளர் (ஸ்டீபன் ரூட்) அவனைச் சுடுகிறான்.
காயமடைந்த கவ்பாய் அருகிலிருந்த ஒரு கிணற்றின் பின்னால் பதுங்குகிறான். அங்கிருந்து அவன் காசாளரை நோக்கிச் சுடுகிறான். ஆனால் காசாளர் எதிர்பாராத விதமாக அவனை நோக்கி ஓடி வருகிறான். கவ்பாய் தொடர்ந்து சுட்டாலும், காசாளர் தனது உடலில் ஒரு துவைக்கும் பலகையையும் அதில் பல பாத்திரங்களையும் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். அவை கவ்பாய் சுடும் குண்டுகளைத் தடுக்கின்றன. ஒவ்வொரு குண்டும் பாத்திரங்களில் பட்டு தடுக்கப்படும்போதும், காசாளர் சிரித்துக்கொண்டே "பான் ஷாட்!" என்று கத்துகிறான்.
இறுதியில் காசாளர் கவ்பாயைத் துப்பாக்கியின் பின்புறத்தால் அடித்து மயக்கமடையச் செய்கிறான். கவ்பாய் மீண்டும் கண்விழிக்கும்போது, அவன் ஒரு மரத்தடியில் தனது குதிரையின் மீது அமர்ந்திருக்கிறான். அவனுடைய கைகள் கட்டப்பட்டுள்ளன; கழுத்தில் தூக்குக் கயிறு சுற்றப்பட்டுள்ளது. அவனைச் சுற்றி ஒரு குழு ஆயுததாரிகள் நிற்கிறார்கள். அவர்களின் தலைவர் (ரால்ப் இன்னெசன்), அவன் இறுதியாக ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறானா என்று கேட்கிறான். அவன் மயக்கத்தில் இருந்தபோதே அந்தக் குழு அவனைத் தூக்கிலிட முடிவு செய்திருப்பது தெரியவருகிறது.
அவன் தூக்கிலிடப்படவிருக்கும் நேரத்தில் காமன்சி பழங்குடி போர்வீரர்கள் அந்தக் குழுவைத் தாக்குகிறார்கள். அவர்கள் குழுவிலிருந்தவர்களைக் கொன்றுவிடுகிறார்கள். ஆனால் தூக்குக் கயிறுடன் குதிரையின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கும் கவ்பாயை அவர்கள் விடுவிப்பதில்லை.
சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு ஒரு கால்நடை ஓட்டுபவன் அங்கு வருகிறான். அவன் கவ்பாயை விடுவிக்கிறான். விடுதலை பெற்ற கவ்பாய் அவனுடன் சேர்ந்து கால்நடைகளை ஓட்டிச் செல்கிறான். ஆனால் அந்தக் கால்நடை ஓட்டுபவன் உண்மையில் கால்நடைகளைத் திருடிச் செல்லும் திருடன். அவனைப் பிடிக்க மற்றொரு ஆயுதக் குழு பின்னால் துரத்துகிறது. இருவரும் அந்தக் குழுவிடமிருந்து தப்பிக்க முயல்கிறார்கள்.
கால்நடைத் திருடன் தப்பிவிடுகிறான். ஆனால் கவ்பாய் பிடிபடுகிறான். அவனை நகரத்துக்குக் கொண்டு சென்றதும் நீதிபதி எந்த நீண்ட விசாரணையும் இல்லாமல் அவனைத் தூக்கிலிட உத்தரவிடுகிறார்.
தூக்கிலிடப்படவிருக்கும் மற்ற மூன்று ஆண்களுடன் கவ்பாய் தூக்குமேடையில் நிற்கிறான். அவனுக்கு அருகில் நிற்கும் ஒருவன் அழுதுகொண்டிருக்கிறான். அவனைப் பார்த்த கவ்பாய், இது அவனுடைய முதல் தூக்குத்தண்டனையா என்று நகைச்சுவையாகக் கேட்கிறான். அதே நேரத்தில் கூட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு அழகான இளம் பெண்ணின் மீது அவனுடைய பார்வை செல்கிறது. அந்தப் பெண் அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.
ஆனால் உடனே தூக்குத் தண்டனை நிறைவேற்றுபவன் அவன் முகத்தை மூடி, கயிற்றைத் தாங்கிய கதவைத் திறக்கிறான். கூட்டம் ஆரவாரம் செய்ய, கவ்பாய் கீழே உள்ள பலகையைத் தள்ளி விழுகிறான்.
3. மீல் டிக்கெட்
மூன்றாவது கதை வயதான ஒரு கலை நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளரையும், அவனுடன் பயணம் செய்யும் ஹாரிசன் (ஹாரி மெல்லிங்) என்ற இளம் கலைஞரையும் மையமாகக் கொண்டது. ஹாரிசனுக்கு கைகள் மற்றும் கால்கள் எதுவும் இல்லை. அவன் பொதுவாக அதிகம் பேசுவதில்லை.
ஆனால் அவனுக்கு இருக்கும் சிறப்பான திறமை காரணமாக ஏற்பாட்டாளர் அவனை ஒரு வண்டியில் அழைத்துக்கொண்டு ஊர் ஊராகச் செல்கிறான். அந்த வண்டி தேவையான நேரத்தில் சிறிய மேடையாக மாற்றப்படுகிறது. அந்த மேடையில் ஹாரிசன் புகழ்பெற்ற இலக்கிய மற்றும் வரலாற்றுப் படைப்புகளை மனப்பாடமாகச் சொல்லி நிகழ்ச்சி நடத்துகிறான். ஷெல்லியின் "ஓஸிமாண்டியஸ்", காயீன் மற்றும் ஆபேலின் விவிலியக் கதை, ஷேக்ஸ்பியரின் படைப்புகள், குறிப்பாக 29-வது சொனெட் மற்றும் "தி டெம்பெஸ்ட்", ஆபிரகாம் லிங்கனின் கெட்டிஸ்பர்க் உரை போன்றவற்றை அவன் பார்வையாளர்களுக்காக நிகழ்த்துகிறான்.
ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியின் முடிவிலும் ஏற்பாட்டாளர் கூட்டத்தினரிடமிருந்து பணம் வசூலிக்கிறான். ஆனால் அவர்கள் தொடர்ந்து தொலைதூரமான சிறிய நகரங்களுக்குச் செல்லச் செல்ல பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை குறைகிறது. மக்கள் நிகழ்ச்சியை முன்பைப் போல ரசிப்பதுமில்லை. அதன் காரணமாக அவர்களின் வருமானமும் குறைந்து வருகிறது. ஒரு நிகழ்ச்சியில் கிடைத்த பணம் செலவுக்குக்கூட போதாத அளவுக்குக் குறைகிறது.
அந்த நேரத்தில் அருகில் ஒரு மனிதன் ஒரு கோழியை வைத்து மக்களைக் கூட்டி பணம் சம்பாதிப்பதை ஏற்பாட்டாளர் பார்க்கிறான். அந்தக் கோழி எளிய கணக்குகளைச் செய்யக்கூடியது போலத் தோன்றுகிறது. பார்வையாளர்கள் கூட்டல் அல்லது கழித்தல் கணக்குகளைக் கேட்கும்போது, வரையப்பட்ட எண்களில் சரியான எண்ணைத் தனது அலகால் கொத்தி பதில் சொல்வது போல அந்தக் கோழி செயல்படுகிறது.
தனது கலை நிகழ்ச்சிக்கு மக்கள் குறைந்து வரும் நிலையில், இந்தக் கோழி அதிக வருமானத்தை ஈட்டக்கூடும் என்று கருதும் ஏற்பாட்டாளர் அதை வாங்கிவிடுகிறான். அதன் பிறகு அவன் தனது வண்டியை ஒரு மலைப்பாதை வழியாக ஓட்டிச் செல்கிறான்.
வேகமாக ஓடும் ஆற்றின் மீது அமைந்த பாலம் ஒன்றை அடைந்ததும் வண்டியை நிறுத்துகிறான். பாலத்தின் நடுப்பகுதிக்குச் சென்று ஒரு பெரிய கல்லை ஆற்றில் வீசுகிறான். ஆற்றின் ஆழத்தை அறிந்துகொள்ள அவன் அந்தக் கல்லைப் பயன்படுத்துகிறான். பின்னர் அவன் மீண்டும் வண்டிக்குத் திரும்பி பயணத்தைத் தொடர்கிறான்.
இப்போது அவனுடைய வண்டியில் இருக்கும் பயணி ஹாரிசன் அல்ல; கூண்டுக்குள் அடைக்கப்பட்ட அந்தக் கோழிதான். ஹாரிசனின் கலை நிகழ்ச்சிகளும் ஏற்பாட்டாளரின் வாழ்வாதாரமும் எந்த நிலைக்கு வந்துள்ளன என்பதை அந்தப் பயணம் வெளிப்படுத்துகிறது.
4. ஆல் கோல்ட் கேன்யன்
நான்காவது கதை வயதான தங்கத் தேடுபவனை (டாம் வேட்ஸ்) மையமாகக் கொண்டது. அவன் மனிதர்கள் அதிகம் வசிக்காத, இயற்கை அழகு நிறைந்த ஒரு மலைப் பள்ளத்தாக்குக்குள் வருகிறான். அங்கு பசுமையான புல்வெளியில் தங்கம் இருப்பதாகக் கருதி தேடத் தொடங்குகிறான்.
மண்ணைத் தோண்டி எடுத்து தண்ணீரில் அலசி, அதில் இருக்கும் சிறிய தங்கத் துகள்களை எண்ணுகிறான். அந்தத் துகள்களின் அளவு மற்றும் அமைப்பை வைத்து தங்கம் அதிகமாக இருக்கும் இடத்தை கணக்கிடுகிறான். அந்த இடத்தைப் பற்றி தெளிவாக அறிந்துகொண்டதும், அவன் இன்னும் ஆழமாக ஒரு குழியைத் தோண்டத் தொடங்குகிறான்.
முதல் இரவு அங்கேயே முகாமிட்டு தங்குகிறான். அப்போது ஒரு மரத்தின் உச்சியில் ஆந்தை ஒன்று தனது கூட்டைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறான். மரத்தில் ஏறி அந்தக் கூட்டை அடையும் அவன், அதிலிருந்த முட்டைகளில் சிலவற்றை உணவாக எடுத்துக்கொள்ள முயல்கிறான். ஆனால் அருகிலுள்ள மரத்தில் இருந்து ஆந்தை அவனை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கவனித்ததும், எடுத்த நான்கு முட்டைகளில் மூன்றை மீண்டும் கூட்டில் வைத்துவிடுகிறான்.
மூன்றாவது நாளில் அவனுடைய உழைப்புக்கு பலன் கிடைக்கத் தொடங்குகிறது. அவன் தோண்டிய இடத்தில் கிடைக்கும் தங்கக் கட்டிகளின் அளவு படிப்படியாகப் பெரிதாகிறது. தொடர்ந்து தோண்டும்போது, தங்கச் சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் "மிஸ்டர் பாக்கெட்" என்று அழைக்கும் அளவுக்கு பெரிய தங்கக் கனிமத்தை கண்டுபிடிக்கிறான். அது அவன் தோண்டி வெளிக்கொணர்ந்த குவார்ட்ஸ் கற்களுக்குள் புதைந்தபடி நீண்டு செல்கிறது.
ஆனால் அவன் அங்கே தனியாக இல்லை. அவன் வேலை செய்வதை ஒரு இளைஞன் ரகசியமாகக் கவனித்துக்கொண்டேயிருக்கிறான். அந்த இளைஞன் சுரங்கக் குழியின் விளிம்புக்கு வந்து தங்கத் தேடுபவனைப் பின்னால் இருந்து சுடுகிறான்.
தங்கத் தேடுபவன் முகம் கீழாக விழுகிறான். அவன் இறந்துவிட்டதாக நினைத்த இளைஞன் உடனே குழிக்குள் குதித்து தங்கக் கனிமத்தை எடுத்துக்கொள்ள முயல்கிறான். அந்த நேரத்தில் தங்கத் தேடுபவன் இறந்தது போல நடித்திருந்தது தெரியவருகிறது. அவன் திடீரென எழுந்து இளைஞனின் துப்பாக்கியைப் பறித்துக்கொண்டு அவனைச் சுட்டுக் கொல்கிறான்.
தன்னுடைய காயத்தைச் சரிபார்க்க அவன் அருகிலுள்ள ஓடைக்குச் செல்கிறான். காயத்தை கழுவி சுத்தம் செய்து பார்த்தபோது அது உயிருக்கு ஆபத்தானதாக இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்கிறான். அதன் பிறகு அவன் மீண்டும் குழிக்குத் திரும்பி, கண்டுபிடித்த தங்கத்தைத் தோண்டி எடுக்கிறான். இறந்த இளைஞனின் உடலை அதே குழிக்குள் புதைக்கிறான். தங்கத்தை எடுத்துக்கொண்டு அந்த மலைப் பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறுகிறான்.
5. தி கேர்ள் ஹூ காட் ராட்டில்ட்
ஐந்தாவது கதை ஆலிஸ் லாங்பாக் (ஸோய் கசான்) என்ற இளம் பெண்ணைச் சுற்றி தொடங்குகிறது. அவள் தனது மூத்த சகோதரன் கில்பர்ட் லாங்பாக் (ஜெஃபர்சன் மேய்ஸ்) உடன் மாகாணம் விட்டு மாகாணம் குடியேற்றம் செய்யும் வண்டிப் பேரணியில் ஓரிகனுக்குப் பயணம் செய்கிறாள்.
கில்பர்ட் திறமையற்ற தொழிலதிபர். ஓரிகனில் தனக்குத் தெரிந்த புதிய வணிகக் கூட்டாளி ஒருவன் இருப்பதாகவும், அந்த மனிதன் ஆலிஸைத் திருமணம் செய்துகொள்வான் என்றும் அவன் நம்புகிறான். அந்த நம்பிக்கையோடு இருவரும் மேற்குப் பயணத்தைத் தொடர்கிறார்கள்.
பயணம் தொடங்கிய சிறிது நேரத்திலேயே கில்பர்ட்டுக்கு கடுமையான இருமல் ஏற்படுகிறது. அந்த இருமல் வன்மையாக மாறி, அவன் திடீரென இறந்துவிடுகிறான். வண்டிப் பேரணியின் தலைவர்களான பில்லி நாப் (பில் ஹெக்) மற்றும் ஆர்தர் (கிரேஞ்சர் ஹைன்ஸ்), அவனுடைய மரணம் காலரா நோயால் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதுகிறார்கள். அவர்கள் ஆலிஸுக்கு உதவி செய்து கில்பர்ட்டை நல்லடக்கம் செய்கிறார்கள்.
ஆலிஸுக்கு ஓரிகனில் உண்மையில் எந்த உறுதியான எதிர்காலமும் இல்லை. இருந்தாலும் அவள் மீண்டும் கிழக்குப் பகுதிக்குத் திரும்புவதற்குப் பதிலாக இந்தக் குடியேற்றப் பயணத்தைத் தொடர முடிவு செய்கிறாள்.
கில்பர்ட் தனது வண்டியை வழிநடத்துவதற்காக மேட் என்ற இளைஞனை வேலைக்கு அமர்த்தியிருந்தான். மேட், கில்பர்ட் தனக்கு நானூறு டாலர் கூலி தருவதாக வாக்குறுதி அளித்ததாகவும், அதில் பாதியை கோட்டை லாரமியை அடையும் போது, குடியேற்றப் பயணத்தின் பாதியிடத்தில் தர வேண்டும் என்றும் கூறுகிறான்.
ஆலிஸுக்கு அண்ணன் கில்பர்ட்டிடம் இருந்த பணம் எங்கே போனது என்பது தெரியவில்லை. அந்தப் பணம் கில்பர்ட்டுடன் சேர்த்து புதைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று அவள் நினைக்கிறாள். தனது சிக்கலை பில்லி நாப்பிடம் தெரிவிக்கிறாள். பில்லி அவளுடைய நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு உதவ முயல்கிறான்.
ஆலிஸுடன் பயணம் செய்யும் சிறிய நாய் ஒன்றும் தொடர்ந்து பிரச்சினையாக இருக்கிறது. அந்த நாய்க்கு "பிரெசிடென்ட் பியர்ஸ்" என்று பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள். அதன் இடைவிடாத குரைப்பால் வண்டிப் பேரணியில் பலர் தொந்தரவு அடைகிறார்கள். ஆலிஸின் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட பில்லி, அந்த நாயின் பிரச்சினையையும் தீர்க்க முயல்கிறான். முதலில் அதைச் சுட முயல்கிறான்; ஆனால் பின்னர் நாயை அங்கிருந்து விரட்டிவிடுகிறான்.
ஆலிஸின் எதிர்காலம் குறித்து சிந்திக்கும் பில்லி, அவளிடம் ஒரு திருமணத் திட்டத்தை முன்வைக்கிறான். கோட்டை லாரமியில் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, கில்பர்ட்டின் இறுதிக் கடனைத் தானே ஏற்றுக்கொள்வதாகச் சொல்கிறான். மேலும் வண்டிப் பேரணிகளை வழிநடத்தும் இந்த வேலையை விட்டுவிட்டு, ஓரிகனில் அவர்களுக்கு குடியேற்றத்தின் போது கிடைக்கக்கூடிய 640 ஏக்கர் நிலத்தில் வீடும் குடும்பமும் அமைத்துக்கொண்டு வாழ விரும்புவதாகத் தெரிவிக்கிறான். 1872ஆம் ஆண்டின் நில மானியச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் அந்தப் பெரும் நிலப்பரப்பை அவர்கள் அரசிடமிருந்து பெற முடியும்.
பில்லியின் எதிர்பாராத திருமணத் திட்டத்தால் ஆலிஸ் ஆச்சரியப்படுகிறாள். ஆனால் பயணத்தின் போது அவனிடம் அவளுக்கு ஏற்பட்டிருந்த பாசத்தின் காரணமாக அவனுடைய திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். இதனால் பில்லி, தங்களுடன் வண்டிப் பேரணியை நடத்தி வரும் ஆர்தரிடம், இந்தப் பயணத்துக்குப் பிறகு தான் அந்த வேலையை விட்டுவிடப் போவதாகச் சொல்கிறான்.
மறுநாள் காலையில் ஆர்தர் ஆலிஸைக் காணவில்லை என்பதை கவனிக்கிறான். அவளைத் தேடி அருகிலுள்ள ஒரு குன்றின் மறுபுறம் செல்கிறான். அங்கு ஆலிஸ் மீண்டும் பிரெசிடென்ட் பியர்ஸுடன் இருப்பதைப் பார்க்கிறான். அந்த நாய் அங்குள்ள புல்வெளி நாய்களைப் பார்த்துக் குரைத்துக்கொண்டிருக்க, ஆலிஸ் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.
ஆனால் அதே நேரத்தில் ஆர்தர் தொலைவில் ஒரு பூர்வகுடி அமெரிக்கக் கண்காணிப்பாளரையும் அவனைத் தொடர்ந்து வரும் போர்க்குழுவையும் பார்க்கிறான். உடனடியாக ஆபத்தை உணர்ந்த அவன் போருக்குத் தயாராகிறான். தான் கொல்லப்பட்டால் எதிரிகளிடம் சிக்காமல் இருப்பதற்காக ஆலிஸுக்கு ஒரு கைத்துப்பாக்கியை வழங்குகிறான். தான் கொல்லப்பட்டால் தன்னைத் தானே சுட்டுக்கொள்ளும்படி அவளிடம் சொல்கிறான்.
பழங்குடி போர்வீரர்கள் முன்னேறி வரும்போது ஆர்தர் தனது துப்பாக்கியால் அவர்களை எதிர்கொள்கிறான். அவர்கள் இருமுறை தாக்க முயன்றபோதும் அவன் துப்பாக்கிச் சூட்டால் அவர்களைப் பின்வாங்கச் செய்கிறான். ஆனால் மீதமிருந்த ஒரு போர்வீரன் அவனைத் தாக்கி அவன் இறந்துவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. அந்தப் போர்வீரனை ஆர்தர் சுட்டுக் கொல்கிறான்.
பின்னர் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ஆர்தர் இறந்துவிட்டதாக நினைத்த ஆலிஸ், அவன் கொடுத்திருந்த அறிவுரைப்படி தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்வதை அவன் கண்ணுறுகிறான்.
ஆலிஸின் மரணத்துக்குப் பிறகு துயருற்ற ஆர்தர் வண்டிப் பேரணி இருந்த இடத்துக்குத் திரும்புகிறான். பில்லி நாப்பிடம் என்ன சொல்லப் போகிறோம் என்பது அவனுக்கே தெரியவில்லை. அங்கே நடந்த பெருந்துயரத்தைத் தாங்கிக்கொண்டு அவன் கூட்டத்துடன் தொடர்ந்து செல்கிறான்.
6. தி மோர்டல் ரிமெய்ன்ஸ்
கடைசி கதை ஒரு குதிரை வண்டியில் பயணம் செய்யும் ஐந்து பேரை மையமாகக் கொண்டது. ஆங்கிலேயரான திக்பென் (ஜோன்ஜோ ஓ'நீல்), ஐரிஷ் நாட்டைச் சேர்ந்த கிளாரன்ஸ் (பிரெண்டன் க்ளீசன்), பிரெஞ்சுக்காரரான ரெனே (சால் ரூபினெக்), திருமதி பெட்ஜ்மேன் (டைன் டேலி) என்ற பெண், மற்றும் ஒரு விலங்குத் தோல் வேட்டைக்காரர் (செல்சி ராஸ்) ஆகியோர் கொலராடோவிலுள்ள கோட்டை மோர்கனை நோக்கி ஒரே வண்டியில் பயணம் செய்கிறார்கள்.
வண்டியின் கூரையின் மேல் ஒரு சடலம் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. திக்பென், கிளாரன்ஸும் தானும் இந்தப் பாதையில் அடிக்கடி பயணம் செய்து "சரக்குகளை" எடுத்துச் செல்வதாகக் கூறுகிறான். ஆனால் அவர்கள் எடுத்துச் செல்லும் அந்தச் சரக்கு உண்மையில் என்ன என்பதை அவன் வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை.
பயணத்தின் போது விலங்குத் தோல் வேட்டைக்காரர் தனது கடந்தகால வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுகிறான். அவன் ஒருகாலத்தில் ஹங்க்பாபா இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணுடன் உறவில் இருந்ததாகச் சொல்கிறான். அவர்கள் இருவருக்கும் ஒருவருடைய மொழி இன்னொருவருக்குப் புரியவில்லை. இருந்தாலும் அவர்கள் ஒருவருடைய உணர்வுகளை ஒருவர் புரிந்துகொண்டதாக அவன் விளக்குகிறான். அதனால் மொழி வேறுபட்டாலும் அடிப்படையில் மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் என்ற முடிவுக்கு அவன் வருகிறான்.
இதற்கு திருமதி பெட்ஜ்மேன் கடுமையாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறாள். அவள் ஆழ்ந்த கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை கொண்டவள். மனிதர்களை அடிப்படையில் இருவகையாக மட்டுமே பிரிக்க முடியும் என்று அவள் சொல்கிறாள்: நேர்மையானவர்கள் மற்றும் பாவம் செய்பவர்கள். இதைத் தான் அறிந்திருப்பதற்குக் காரணம், தனது கணவர் ஒழுக்கம் மற்றும் ஆன்மீகத் தூய்மை குறித்து உரையாற்றி வந்த ஓய்வுபெற்ற சொற்பொழிவாளர் என்பதால் என்று கூறுகிறாள். மூன்று ஆண்டுகளாகப் பிரிந்திருந்த தனது கணவரைச் சந்திக்கவே அவள் இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறாள்.
ரெனே (சால் ரூபினெக்) இந்த இருவரின் கருத்துகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு மனிதனின் அனுபவமும் தனித்துவமானது என்றும், ஒருவருடைய உணர்வுகளை இன்னொருவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்றும் அவன் வாதிடுகிறான்.
இதற்கு உதாரணமாக திருமதி பெட்ஜ்மேனின் கணவரின் காதல் உணர்வையே எடுத்துக்கொள்கிறான். அவள் காதலை எப்படி புரிந்துகொள்கிறாளோ அதே விதமாக அவளுடைய கணவரும் காதலைப் புரிந்துகொள்கிறாரா என்று கேட்கிறான். அப்படியில்லையென்றால், மூன்று ஆண்டுகள் பிரிந்திருந்த காலத்தில் அவன் அவளுக்கு உண்மையாக இருந்தானா என்பதுகூட சந்தேகிக்கப்படலாம் என்று ரெனே சொல்கிறான்.
இந்தக் கருத்து திருமதி பெட்ஜ்மேனை கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. அவள் கோபத்தாலும் மனஅழுத்தத்தாலும் கட்டுப்பாட்டை இழக்கும் அளவுக்கு ஆவேசமடைகிறாள். ரெனே உடனடியாக வண்டியை நிறுத்தச் சொல்கிறான். ஆனால் வண்டி ஓட்டுபவன் வண்டியை நிறுத்துவதில்லை. அப்படிச் செய்வதற்கு அந்த வண்டி நிறுவனத்தின் விதிமுறைகள் அனுமதிப்பதில்லை என்று திக்பென் விளக்குகிறான். எந்தக் காரணத்திற்காகவும் வண்டி பாதையில் இடை நிறுத்தப்படாது.
சூழ்நிலை பதற்றமாக மாறியபோது கிளாரன்ஸ் ஒரு பாரம்பரிய நாட்டுப்புறப் பாடலைப் பாடத் தொடங்குகிறான். அந்தப் பாடல் திருமதி பெட்ஜ்மேனின் மனநிலையை அமைதிப்படுத்துகிறது.
அதன் பிறகு திக்பென்னும் கிளாரன்ஸும் தங்களைப் பற்றிய உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் சாதாரண பயணிகள் அல்ல; அவர்கள் "ரீப்பர்கள்" எனப்படும் பரிசுத்தொகைக்காக மனிதர்களைப் பிடிக்கும் பவுண்டி வேட்டைக்காரர்கள். அவர்களின் வழக்கமான முறையையும் திக்பென் விளக்குகிறான். அவன் இலக்காக இருக்கும் மனிதரை கதைகள் சொல்லி கவனத்தைத் திசைதிருப்புவான்; அந்த நேரத்தில் கிளாரன்ஸ் அவரைத் தாக்கிக் கொல்வான்.
அத்தகைய மனிதர்கள் இறக்கும் தருணத்தைப் பார்ப்பது தனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்றும் திக்பென் சொல்கிறான். குறிப்பாக மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் போது அவர்களின் கண்களில் தோன்றும் வெளிப்பாட்டையும், அவர்கள் தங்கள் உயிருக்கும் மரணத்துக்கும் இடையிலான அந்தத் தருணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதையும் ரசிப்பதாக அவன் கூறுகிறான். இதைக் கேட்டதும் வண்டியில் இருக்கும் மற்ற மூவரும் வெளிப்படையாக அச்சமடைகிறார்கள்.
இதற்கிடையில் வண்டி இருண்டும் அச்சமூட்டுவதாகவும் தோன்றும் கோட்டை மோர்கன் விடுதியை அடைகிறது. திருமதி பெட்ஜ்மேனும் விலங்குத் தோல் வேட்டைக்காரனும் ரெனேயும் இன்னும் வண்டிக்குள்ளேயே இருக்கிறார்கள். திக்பென்னும் கிளாரன்ஸும் வண்டியின் மேல் கட்டப்பட்டிருந்த சடலத்தை எடுத்துக்கொண்டு விடுதிக்குள் செல்கிறார்கள்.
அவர்கள் சடலத்தை எடுத்துக்கொண்டு படிக்கட்டுகளில் மேலே செல்கிறார்கள். அந்தப் படிக்கட்டுகளின் மேல் இருந்து மிகவும் பிரகாசமான வெள்ளை ஒளி கீழே விழுகிறது. திக்பென்னும் கிளாரன்ஸும் உள்ளே சென்ற பிறகு, வண்டியில் இருந்தவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எச்சரிக்கையுடன் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள்.
அவர்கள் தங்களுடைய பயணப்பைகளை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. திருமதி பெட்ஜ்மேனும் விலங்குத் தோல் வேட்டைக்காரனும் எச்சரிக்கையுடன் வண்டியிலிருந்து இறங்கி விடுதியின் கதவை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்.
ரெனே மட்டும் வண்டி ஓட்டுபவன் வண்டியைத் திருப்பி அங்கிருந்து புறப்படுவதை சிறிது நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். பின்னர் தனது மேல்தொப்பியைச் சற்றே சாய்த்துக்கொண்டு, அந்தச் சூழ்நிலையை ஒரு விதமான நகைச்சுவையான ஒப்புதலுடன் ஏற்றுக்கொண்டது போல விடுதிக்குள் செல்கிறான். அவன் கதவை மூடுகிறான். வண்டி அங்கிருந்து புறப்படுகையில் கதை முடிகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஹாலிவுட்
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
