ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கும் இசையைவிட, அவனைச் சுற்றியிருக்கும் உலகத்தின் எதிர்பார்ப்புகள் பெரிதாகிவிட்டால் என்ன ஆகும்?
1992ஆம் ஆண்டு வெளியான சர்கம் இந்தக் கேள்வியை ஒரு இசை நாடகத்தின் வழியாக அணுகும் திரைப்படம்.
இசையை வெறும் பாடல்களுக்கான அலங்காரமாகப் பயன்படுத்தாமல், மனிதர்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், ஆசைகள், கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கும் விதமே இப்படத்தின் முக்கியமான தனித்துவம்.
ஹரிஹரன் இயக்கிய இந்தப் படம் கதை சொல்லலில் அவசரப்படுவதில்லை. கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள பார்வையாளருக்கு இடம் கொடுக்கும் நிதானமான அணுகுமுறை, திரைப்படத்தின் உணர்ச்சியை இயல்பாக வளர்க்கிறது.
பாரம்பரியம், குடும்ப மரியாதை, தனிப்பட்ட விருப்பம், இசையின் மீதான ஈர்ப்பு போன்ற வெவ்வேறு உலகங்கள் ஒன்றோடொன்று உரசும் இடத்தில் மனிதர்களின் மனப்போராட்டங்களை நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறது.
அதனால் இது வெறும் இசையை மையமாகக் கொண்ட காதல் நாடகமாக நின்றுவிடாமல், தனிமனித விருப்பங்களுக்கும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைப் பேசும் படைப்பாக மாறுகிறது.
வினீத் ஏற்றிருக்கும் ஹரிதாஸ் கதாபாத்திரத்தில் வெளிப்படும் மென்மையும் உள்ளார்ந்த இசை உணர்வும் பாத்திரத்தை நம்பகமானதாக மாற்றுகின்றன.
அதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட குணநிலையுடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் குட்டன் தம்புரானாக மனோஜ் கே. ஜெயன் மிகத் தீவிரமான நடிப்பை வழங்குகிறார்.
அவரது உடல் மொழி, பார்வை, உணர்ச்சி வெடிப்புகள் ஆகியவை அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் சிக்கலான தன்மையை அழுத்தமாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
தங்கமணியாக ரம்பா தனது மலையாளத் திரைப்பட அறிமுகத்திலேயே இயல்பான இருப்பை உருவாக்குகிறார்.
பாகவதராக நெடுமுடி வேணு உள்ளிட்ட ஏனைய துணைக் கதாபாத்திரங்களிலும் மலையாளத் திரைப்படத்தின் அனுபவம் வாய்ந்த நடிகர்கள் அளிக்கும் நுட்பமான நடிப்பு, உலகத்தை செயற்கையாகத் தோன்றவிடாமல் காப்பாற்றுகிறது.
திரைக்கதையின் சிறப்பு, கதாபாத்திரங்களை நல்லவர்–கெட்டவர் என்ற எளிய பிரிவுக்குள் அடைத்துவிடாமல் இருப்பதில் உள்ளது.
ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் நம்பிக்கைகள், பலவீனங்கள், சமூகப் பொறுப்புகள் இருக்கின்றன.
ஒருவரின் முடிவு மற்றொருவரின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும் என்ற மனிதநேயமான பார்வை படத்தின் அடிப்படை உணர்வாக அமைகிறது.
இதனால் இசை, காதல், குடும்பம், மரபு ஆகியவை தனித்தனி கருப்பொருள்களாக இல்லாமல் ஒரே உணர்ச்சிப் பரப்புக்குள் இணைகின்றன.
ஷாஜி என். கருணின் ஒளிப்பதிவு இந்த இசை உலகத்தை மிகைப்படுத்தாமல் அதன் இயற்கையான அழகுடன் பதிவு செய்கிறது.
கேரளத்தின் பாரம்பரியச் சூழலும் பழமையான இல்லங்களும் கோயில் சார்ந்த காட்சியமைப்புகளும் கதையின் காலப்பின்னணிக்கு ஏற்ற அமைதியான காட்சிமொழியை உருவாக்குகின்றன.
காட்சிகள் அழகுக்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படாமல் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை உணர்த்தும் விதத்தில் செயல்படுகின்றன.
படத்தொகுப்பும் அதே நிதானத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, உணர்ச்சிகளுக்கு தேவையான இடைவெளியை வழங்குகிறது.
ஆனால் சர்கம் திரைப்படத்தின் இதயமாக இருப்பது இசையே. பாம்பே ரவி அமைத்திருக்கும் இசை, திரைப்படத்தின் பின்னணி அலங்காரமாக இல்லாமல் அதன் உணர்ச்சியை நகர்த்தும் முக்கியமான மொழியாக மாறுகிறது.
கர்நாடக இசையின் ராகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாடல்கள் திரைப்படத்தின் பாரம்பரியச் சூழலுடன் இயல்பாக இணைகின்றன.
கே. ஜே. யேசுதாஸ், கே. எஸ். சித்ரா ஆகியோரின் குரல்கள் அந்த இசைக்கு தேவையான ஆழத்தையும் நெகிழ்ச்சியையும் அளிக்கின்றன. குறிப்பாக இசை சார்ந்த காட்சிகளில் பாடலும் நடிப்பும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இயங்குவது இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று.
கலை இயக்கம், ஆடை, வீட்டு அமைப்புகள், பாரம்பரியச் சூழல் ஆகியவை அனைத்தும் ஒரே காலத்தையும் பண்பாட்டு உலகத்தையும் நம்பும்படி உருவாக்குகின்றன.
இதனால் திரைப்படம் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழலைப் பதிவு செய்யும் அனுபவத்தையும் தருகிறது. இன்றைய வேகமான கதை சொல்லல் முறைக்கு மாறாக, மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் உறவுகளையும் கவனமாகக் கவனிக்கும் இந்த அணுகுமுறை சர்கம் படத்திற்கு தனித்துவமான அடையாளத்தை அளிக்கிறது.
திரைப்படத்தின் உணர்ச்சி ஆழம் அதன் வெளிப்படையான நாடகத்தன்மையில் மட்டும் இல்லை;
சொல்லப்படாமல் விடப்படும் உணர்வுகளிலும் இருக்கிறது. இசை ஒருவரின் தனிப்பட்ட திறமை மட்டுமல்ல, நினைவுகள், உறவுகள், ஏக்கம், அடையாளம் ஆகியவற்றைச் சுமக்கக்கூடிய ஒரு சக்தியாக இங்கு பார்க்கப்படுகிறது.
அதனால்தான் இசையை அறியாத பார்வையாளருக்கும் இப்படத்தின் உணர்ச்சி உலகம் அணுகக்கூடியதாக இருக்கிறது.
இந்தத் தரமான கதைசொல்லலுக்கும் இசை மையமான அணுகுமுறைக்கும் தேசிய திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த பொழுதுபோக்கு திரைப்படத்திற்கான விருதும், படத்தொகுப்புக்கான தேசிய விருதும் கிடைத்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளில் இயக்குநர், இரண்டாவது சிறந்த நடிகர், இசையமைப்பாளர் ஆகிய பிரிவுகளிலும் அங்கீகாரம் பெற்றது.
1992ஆம் ஆண்டின் அதிக வசூல் பெற்ற மலையாளப் படங்களில் ஒன்றாகவும் இது அமைந்தது. அதேபோல் பின்னர் தெலுங்கில் சரிகமலு என்ற பெயரில் மறுஉருவாக்கம் செய்யப்பட்டிருப்பதும் இதன் பரவலான வரவேற்பை உணர்த்துகிறது.
சர்கம் பார்க்க வேண்டிய காரணம் இசை, மனித உறவுகள், குடும்பம், மரபு ஆகியவற்றை ஒரு திரைப்படம் எவ்வளவு நுட்பமாக ஒன்றிணைக்க முடியும் என்பதை அனுபவிப்பதில்தான் உள்ளது.
பெரிய வசனங்களோ செயற்கையான நாடகத் தந்திரங்களோ இல்லாமல், இசையின் வழியாக மனித மனத்தின் நுண்ணிய அதிர்வுகளைத் தொட முயலும் படம் இது. காலம் கடந்தும் அதன் இசையும் உணர்ச்சியும் மனதில் நிலைத்திருப்பதற்கான காரணம் அதுவே.
படத்தின் செவ்வியல் இசை பாடல்களுக்கான வரிகளை யூசுபலி கேச்சேரி எழுதியுள்ளார்; சில பாடல்கள் பாரம்பரிய இசைத் தொகுப்புகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை.
திரைப்படத்தின் இசைத்தொகுப்பு 1991 அக்டோபரில் வெளியானது. சென்னை தரங்கிணி ஸ்டுடியோவில் இசைப்பதிவு செய்யப்பட்ட இந்த இசைத்தொகுப்பை தரங்கிணி ரெக்கார்ட்ஸ் வெளியிட்டது.
திரைப்படம் 1992ஆம் ஆண்டு வெளியானாலும், அதன் இசைத்தொகுப்பு அதற்கு முந்தைய ஆண்டிலேயே வெளியாகியுள்ளது.
இந்த இசைத்தொகுப்பில் மொத்தம் பதினொரு பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. முதலாவது பாடலான “ப்ரவாஹமே” பாடலை கே. ஜே. யேசுதாஸ் மற்றும் குழுவினர் பாடியுள்ளனர்.
யூசுபலி கேச்சேரி பாடல் வரிகளை எழுதியுள்ளார். இந்தப் பாடல் சுத்த தன்யாசி ராகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அதில் அபேரியின் சாயலும் இருப்பதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
“கண்ணாடி ஆத்யமாய் என்” என்ற பாடலின் ஒரு வடிவத்தை கே. எஸ். சித்ரா பாடியுள்ளார். இதற்கும் யூசுபலி கேச்சேரியே வரிகளை எழுதியுள்ளார்.
இந்தப் பாடல் கல்யாணி ராகத்தில் அமைந்துள்ளது. இதே பாடலின் மற்றொரு வடிவத்தை கே. ஜே. யேசுதாஸ் தனிப்பாடலாகப் பாடியுள்ளார்; அதுவும் கல்யாணி ராகத்திலேயே அமைந்துள்ளது.
“ஆந்தோலனம்” பாடலை கே. ஜே. யேசுதாஸ் மற்றும் கே. எஸ். சித்ரா இணைந்து பாடியுள்ளனர். இதற்கும் யூசுபலி கேச்சேரி பாடல் வரிகளை எழுதியுள்ளார். இந்தப் பாடல் கேதாரகௌளை ராகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
“பூலோக வைகுண்ட” பாடலை கே. ஜே. யேசுதாஸ் பாடியுள்ளார். இதன் வரிகள் பாரம்பரியமானவை. ராகம், தாளம், பல்லவி அமைப்பில் இடம்பெறும் பல்லவி பகுதியிலிருந்து இந்தப் பாடல் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இது தோடி ராகத்தில் அமைந்துள்ளது.
“கிருஷ்ண கிருபா சாகரம்” பாடலை கே. ஜே. யேசுதாஸ் மற்றும் கே. எஸ். சித்ரா இணைந்து பாடியுள்ளனர். யூசுபலி கேச்சேரி பாடல் வரிகளை எழுதியுள்ளார். இந்தப் பாடல் சாருகேசி ராகத்தில் அமைந்துள்ளது.
“மின்னும் பொன்னின் கிரீடம்” பாடலை கே. எஸ். சித்ரா பாடியுள்ளார். இது பாரம்பரியப் பாடலாகும். இதன் வரிகள் சி. வி. வாசுதேவ பட்டாத்திரி அவர்களின் பாரம்பரியப் பாடல் வரிகளிலிருந்து பெறப்பட்டவை. பாடல் சக்ரவாகம் ராகத்தில் அமைந்துள்ளது.
“ராக சுதாரஸ” பாடலை கே. ஜே. யேசுதாஸ் மற்றும் கே. எஸ். சித்ரா பாடியுள்ளனர். இது தியாகராஜரின் பாரம்பரியக் கீர்த்தனையாகும்.
இந்தப் பாடல் அந்தோளிகா ராகத்தில் அமைந்துள்ளது. திரைப்படத்தின் கதையிலும் இந்தப் பாடல் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது; ஹரிதாஸ் பாடும் இந்த இசையைக் கேட்கும் தங்கமணி அதனுடன் இணைந்து பாட முயல்கிறாள்.
“பத்மநாப பரம புருஷ” பாடல் “உததி நிவாச” என்ற பகுதியிலிருந்து தொடங்கும் வடிவில் இடம்பெற்றுள்ளது. இதை கே. ஜே. யேசுதாஸ் மற்றும் குழுவினர் பாடியுள்ளனர். இது புரந்தர தாசரின் பாரம்பரியப் பாடல். மலஹரி ராகத்தில் அமைந்துள்ளது.
“ஸ்ரீ சரஸ்வதி” பாடலை கே. எஸ். சித்ரா பாடியுள்ளார். இது முத்துசுவாமி தீட்சிதரின் பாரம்பரியப் பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அரபி ராகத்தில் அமைந்துள்ள இந்தப் பாடலும் திரைப்படத்தின் பாரம்பரிய இசைச் சூழலுக்கு இணங்குகிறது.
இசைத்தொகுப்பின் இறுதிப் பாடலான “சங்கீதமே” பாடலை கே. ஜே. யேசுதாஸ் பாடியுள்ளார். இதற்கான வரிகளை யூசுபலி கேச்சேரி எழுதியுள்ளார். இந்தப் பாடல் ஜௌன்புரி ராகத்தில் அமைந்துள்ளது.
இவ்வாறு சர்கம் இசைத்தொகுப்பில் யூசுபலி கேச்சேரி அவர்கள் எழுதிய புதிய பாடல்களுடன், தியாகராஜர், புரந்தர தாசர், முத்துசுவாமி தீட்சிதர் உள்ளிட்டோரின் பாரம்பரியப் பாடல்களும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
கே. ஜே. யேசுதாஸ், கே. எஸ். சித்ரா ஆகியோரின் குரல்களும், குழுப் பாடல்களும் இடம்பெற்றுள்ளன. கல்யாணி, தோடி, சாருகேசி, அந்தோளிகா, மலஹரி, அரபி, ஜௌன்புரி உள்ளிட்ட பல்வேறு ராகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தப் பாடல்கள், திரைப்படத்தின் இசை மையமான தன்மையை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
===============================
படத்தின் கதை:-
மாங்காட்டு கோவிலகத்தைச் சேர்ந்த சுபத்ரா தம்புராட்டிக்கும் கொச்சணியன் தம்புரானுக்கும் மகனாக குட்டன் தம்புரான் இருக்கிறான் (மனோஜ் கே. ஜெயன்) .
சிறுவயதிலிருந்தே அவனுக்கு வலிப்பு நோய் இருக்கிறது. அந்த நோய் காரணமாக அவனுக்கு அடிக்கடி வலிப்பு ஏற்படுகிறது. இதனால் அவனுடைய குணம் முரட்டுத்தனமாகவும் வன்முறையுடனும் மாறுகிறது.
அவனைப் பார்த்தாலே ஊரில் உள்ளவர்கள் பயப்படுகிறார்கள். வீட்டிலும் ஊரிலும் அவன் பல நேரங்களில் தொந்தரவாகவே இருக்கிறான்.
அவனுக்கு பலவிதமான மருத்துவச் சிகிச்சைகள் அளிக்கப்பட்டாலும், வலிப்பு பிரச்சினை தொடர்ந்து இருக்கிறது.
குட்டனின் வகுப்புத் தோழனாக அவனைவிட இரண்டு வயது இளையவன் ஹரிதாஸ் (வினீத்) இருக்கிறான்.
சிறுவயதிலிருந்தே இருவருக்கும் நெருக்கமான பந்தம் உருவாகிறது. குட்டனுக்கு எப்போது வலிப்பு ஏற்படலாம் என்பதை அறிந்த ஹரிதாஸ் எப்போதும் அவனுடன் செல்கிறான்.
வலிப்பு வந்தால் அவனுக்கு உதவுவதற்காக இரும்புச் சாவிகளையும் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறான்.
குட்டனின் கடினமான குணத்தையும் ஊரார் அவனைப் பற்றி வைத்திருக்கும் பயத்தையும் மீறி, ஹரிதாஸ் மட்டும் அவனை விட்டு விலகாமல் இருக்கிறான்.
இதனால் இருவருக்கும் சகோதரர்களைப் போன்ற பாசம் உருவாகிறது.
காலம் செல்லச் செல்ல இருவரும் வாழ்க்கையில் பெரிய வெற்றியைப் பெற முடியாமல் இருக்கிறார்கள்.
ஹரிதாஸின் தந்தையான பாகவதர் (நெடுமுடி வேணு) புகழ்பெற்ற கர்நாடக இசைப் பாடகர்.
ஆனால் அவருக்கும் இசை மூலம் பெரிய பொருளாதார வெற்றி கிடைக்கவில்லை.
ஹரிதாஸுக்கும் இயல்பாகவே இசையின் மீது ஆர்வம் இருக்கிறது. ஆனால் தனது மகனும் தன்னைப் போலவே வாழ்க்கையில் பொருளாதார சிரமத்தை எதிர்கொள்ளக் கூடாது என்று நினைக்கும் பாகவதர், ஹரிதாஸ் இசையைத் தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்புவதை ஊக்குவிப்பதில்லை.
அதற்குப் பதிலாக ஒரு தொழில்முறை பட்டப்படிப்பைப் படித்து வாழ்க்கையில் நிலையான நிலையை அடையுமாறு அவனை வற்புறுத்துகிறார்.
ஆனால் பாகவதருக்குத் தெரியாமல் ஹரிதாஸுக்குள் இருக்கும் இயற்கையான பாடும் திறமை வெளிப்படுகிறது.
உள்ளூர் கோயிலில் அவன் பாடும்போது அவனுடைய குரலிலும் இசைத் திறமையிலும் அந்தத் திறமை வெளிப்படுகிறது.
அந்தப் பாடலைக் கேட்கும் தங்கமணி (ரம்பா), ஹரிதாஸின் மீது ஈர்ப்பு கொள்கிறாள்.
தங்கமணி இல்லத்தைச் சார்ந்து வாழும் பெண்ணாக இருக்கிறாள்; அவள் பாகவதரின் மாணவியும் கூட.
இசையின் மீதான தங்களுடைய பொதுவான ஈடுபாடு இருவரையும் நெருக்கமாக்குகிறது.
முதலில் தங்கமணியிடம் ஹரிதாஸ் தயக்கத்துடன் இருக்கிறான். ஆனால் இருவருக்கும் இசையில் இருக்கும் ஒரே ஆர்வம் அவர்களுக்கிடையே ஆழமான தொடர்பை உருவாக்குகிறது.
அந்த ஈர்ப்பு படிப்படியாகக் காதலாக மாறுகிறது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் விரும்பி நெருக்கமான உறவில் இருக்கிறார்கள்.
இதற்கிடையில் குட்டன் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் உண்மையாக தன்னை நேசிப்பவன் ஹரிதாஸ் மட்டுமே என்று அவனிடம் சொல்கிறான்.
இருவரும் தங்களுக்கிடையேயான சகோதரப் பாசத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.
குட்டனுக்கு ஹரிதாஸ் மீது இருக்கும் நம்பிக்கையும் பாசமும் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதும் இதன் மூலம் வெளிப்படுகிறது.
குட்டனின் வலிப்பு நோய்க்கு பல சிகிச்சைகள் முயற்சிக்கப்பட்டும் பிரச்சினை தீராத நிலையில், தெக்கேமடம் நம்பூதிரி (திலகன்) அவனுடைய நிலைக்கு திருமணமே ஒரே தீர்வு என்று அறிவுறுத்துகிறார்.
குட்டன் திருமணம் செய்து கொண்டால் அவனுடைய நிலை மாறக்கூடும் என்ற நம்பிக்கை குடும்பத்தினரிடம் உருவாகிறது.
இதனால் வலிய தம்புரானும் தம்புராட்டியும் குட்டனுக்கு தங்கமணியைத் திருமணம் செய்து வைக்க முடிவு செய்கிறார்கள்.
குட்டனுக்கு தங்கமணியின் மீது ஹரிதாஸுக்கு இருக்கும் காதல் தெரியாது. குடும்பத்தினர் தங்கமணியை அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்புவதை அறிந்த குட்டன் அதற்கு சம்மதிக்கிறான்.
அவன் சம்மதிப்பதற்குக் காரணம், இந்தத் திருமணத்தின் பின்னால் ஹரிதாஸ் மற்றும் தங்கமணி இடையே இருக்கும் காதல் இருப்பதை அவன் அறியாததுதான்.
இதற்கிடையில் தம்புராட்டி ஹரிதாஸை அழைத்து, தங்கமணியை மறந்துவிட்டு அந்த ஊரை விட்டு வெளியேறும்படி வற்புறுத்துகிறாள்.
குட்டனின் வாழ்க்கை மற்றும் அவனுடைய நிலைமை காரணமாக, ஹரிதாஸ் தங்கமணியை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும் என்று அவள் நினைக்கிறாள்.
குட்டனின் நலனுக்காக ஹரிதாஸ் தன்னுடைய காதலைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும் என்பதே அவளுடைய வேண்டுகோள்.
ஹரிதாஸும் இந்த அழுத்தமான சூழ்நிலையில் ஊரை விட்டு வெளியேறுகிறான்.
இதன் விளைவாக தங்கமணிக்கும் குட்டன் தம்புரானுக்கும் திருமணம் நடைபெறுகிறது.
ஆனால் குட்டனுக்கு ஹரிதாஸ் மற்றும் தங்கமணி இடையே இருந்த காதல் பற்றிய உண்மை திருமணத்திற்குப் பிறகுதான் தெரியவருகிறது.
தான் திருமணம் செய்துகொண்ட பெண் தன்னை உண்மையாக விரும்பவில்லை என்பதையும், அவளுடைய மனம் ஹரிதாஸிடமே இருந்தது என்பதையும் அறிந்த குட்டன் கடுமையாக உடைந்து போகிறான்.
அவனுடைய மனநிலை மேலும் சிதைகிறது. இறுதியில் குட்டன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்கிறான்.
பல ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன. இந்த இடைவெளியில் ஹரிதாஸ் இந்திய அளவில் புகழ்பெற்ற பாடகராக உயர்கிறான்.
ஒருகாலத்தில் அவனுடைய இசை ஆர்வத்தைத் தடுத்த பாகவதரின் மகனான அவன், தனது இயற்கையான இசைத் திறமையின் மூலம் ஒரு பிரபலமான பாடகராக மாறுகிறான்.
குட்டனின் தாயான சுபத்ரா தம்புராட்டி வயதாகிவிடுகிறாள். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவள் ஹரிதாஸைத் தன்னிடம் வருமாறு அழைக்கிறாள்.
அந்த அழைப்பை ஏற்று புகழ்பெற்ற பாடகராக மாறிய ஹரிதாஸ் மீண்டும் அந்தக் கிராமத்திற்குத் திரும்புகிறான்.
அவன் மீண்டும் ஊருக்கு வருவதும், அங்கு அவனைச் சுற்றி நிகழும் சம்பவங்களுமே கதையின் அடுத்த பகுதியை உருவாக்குகின்றன.
இந்த காலகட்டத்தில் தங்கமணியின் நிலை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது.
அவள் உடலின் இயக்கத்தை இழந்து முடங்கிய நிலையில் இருக்கிறாள். மேலும் அவளால் பேசவும் முடியவில்லை.
அவளுடைய இந்த நிலைக்கு, கட்டாயமாக நடந்த திருமணமும் அதன்பிறகு குட்டன் தற்கொலை செய்துகொண்ட சம்பவமும் ஏற்படுத்திய அதிர்ச்சியே காரணமாக உள்ளது.
வயதான தம்புராட்டியைச் சந்திக்கும் ஹரிதாஸ் அவளுக்காகப் பாடுகிறான்.
அவன் தியாகராஜரின் “ராக சுதாரஸ” என்ற அற்புதமான பாடலை பாடுகிறான்.
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு ஹரிதாஸின் குரலைக் கேட்கும் தங்கமணி அந்த இசைக்கு இணைந்து பாட முயற்சி செய்கிறாள்.
இதுவரை பேச முடியாமல் முடங்கியிருந்த அவளிடம் மாற்றத்திற்கான அறிகுறிகள் தோன்றத் தொடங்குகின்றன.
ஹரிதாஸின் குரல் அவளுக்குள் புதைந்திருந்த உணர்வையும் இசையையும் மீண்டும் எழுப்புகிறது.
தங்கமணி குணமடைவதற்கான அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்துவதைப் பார்த்த தம்புராட்டிக்கு நிம்மதி ஏற்படுகிறது.
தங்கமணி மீண்டும் ஹரிதாஸுடன் இணைந்து வாழக்கூடிய நிலை உருவாகும் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு கிடைக்கிறது.
அந்த நிம்மதியுடனேயே தம்புராட்டி உயிரிழக்கிறாள். இதன் மூலம் பல ஆண்டுகளாக சுமந்து வந்த குற்றவுணர்வு, கவலை ஆகியவற்றிலிருந்து அவளுக்கு ஒரு விடுதலை கிடைக்கிறது;
தங்கமணியும் ஹரிதாஸும் மீண்டும் ஒன்றிணையக்கூடிய வாய்ப்பும் உருவாகையில் நம்பிக்கை ஒளியுடன் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்
