ஒரு பழைய ரயில் நிலையத்தின் சத்தம், கடிகாரங்களின் ஓசை, ஒரு மர்மமான இயந்திர மனிதன், சினிமாவின் மறக்கப்பட்ட வரலாறு—இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைத்து, “சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கா, அல்லது மனிதர்களின் கனவுகளையும் நினைவுகளையும் காப்பாற்றும் ஒரு கலைவடிவமா?” என்ற கேள்வியை நம்மிடம் எழுப்புகிறது ஹியூகோ Hugo 2011 .
மார்ட்டின் ஸ்கார்ஸேஸி இயக்கிய இந்த 2011 திரைப்படம், குழந்தைகளுக்கான சாகசப் படம் என்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் உள்ளே சினிமா மீதான ஆழமான காதலும் மனிதர்களின் கனவுகளுக்கான மரியாதையும் இருக்கிறது.
1930களின் பாரிஸை பின்னணியாகக் கொண்ட இப்படம், அந்தக் காலத்தின் ரயில் நிலைய உலகத்தை வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்துவதில்லை.
மிகப்பெரிய கடிகாரங்கள், இரும்புக் கட்டமைப்புகள், புகை, ரயில்களின் இயக்கம், சிறிய கடைகள், கூட்டம் என அந்த உலகமே படத்தின் ஒரு முக்கியமான கதாபாத்திரமாக மாறுகிறது.
குறிப்பாக கடிகாரங்களுக்குள் இயங்கும் எண்ணற்ற சிறிய பாகங்களைப் போலவே, மனிதர்களின் வாழ்க்கையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையது என்ற உணர்வை காட்சியமைப்பு தொடர்ந்து ஏற்படுத்துகிறது.
ஸ்கார்ஸேஸி இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம், மிகப்பெரிய தொழில்நுட்பத்தை உணர்ச்சிக்கு எதிரியாகப் பயன்படுத்தாமல், அதற்கான கருவியாக மாற்றியிருப்பது. இது அவரது முதல் 3டி திரைப்படம். ஆனால் 3டி இங்கு வெறும் கண்கவர் விளைவுக்காக பயன்படுத்தப்படவில்லை.
ரயில் நிலையத்தின் ஆழம், கடிகாரங்களின் சிக்கலான அமைப்பு, கதாபாத்திரங்களின் முகபாவனைகள் என பார்வையாளரை அந்த உலகத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லும் வகையில் அது பயன்படுத்தப்படுகிறது.
சிறிய அசைவுகள்கூட தெளிவாகத் தெரியும் அளவுக்கு இந்த தொழில்நுட்பத்தை அவர் பயன்படுத்தியிருப்பது படத்தின் தனித்துவங்களில் ஒன்று.
ஆசா பட்டர்ஃபீல்டின் ஹியூகோ, தனிமையையும் ஆர்வத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தும் அமைதியான நடிப்பால் மனதில் நிற்கிறான்.
இசபெல்லாக வரும் க்ளோயி கிரேஸ் மோரெட்ஸுடன் அவனுடைய திரை உறவு, படத்திற்கு குழந்தைத்தனமான உற்சாகத்தையும் இயல்பான நட்புணர்வையும் தருகிறது.
ஜார்ஜஸ் மெலியஸாக பென் கிங்ஸ்லியின் நடிப்பு இன்னும் ஆழமானது. அவரது முகபாவனைகளில் கடந்த காலத்தின் பெருமையும் வலியும் ஒன்றாகத் தெரிகின்றன.
நிலைய ஆய்வாளராக சாச்சா பாரன் கோஹன், படத்தின் தீவிரத்துக்கு இடையே நகைச்சுவையான மனிதத் தன்மையைச் சேர்க்கிறார்.
திரைக்கதையின் சிறப்பு, ஒரு சாகசக் கதையை மட்டும் சொல்லாமல் பல அடுக்குகளை மெதுவாக இணைப்பதில் இருக்கிறது.
கடிகாரங்கள், இயந்திரங்கள், பழைய திரைப்படங்கள், நினைவுகள், கனவுகள், கலைஞர்களின் மதிப்பு போன்ற பல கருத்துகள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதவை போலத் தோன்றினாலும், திரைப்பட மொழியின் வழியாக அவை ஒரே உணர்வாக இணைகின்றன.
இதனால் ஹியூகோவை ஒரு குழந்தையின் சாகசமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது; அது கலை மறக்கப்படும்போது என்ன இழக்கிறோம் என்பதைப் பற்றிய திரைப்படமாகவும் மாறுகிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் கலை இயக்கம். ரயில் நிலையத்தின் உட்புற அமைப்பு, பழைய கடிகாரங்கள், பொம்மைக் கடை, 1930களின் ஆடை வடிவமைப்பு, வீடுகள் மற்றும் தெருக்கள் ஆகியவை அந்தக் காலத்தை நம்பும்படியாக உருவாக்குகின்றன.
ஒளிப்பதிவாளர் ராபர்ட் ரிச்சர்ட்சனின் கேமரா இந்த உலகத்தை அழகாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு கனவு போலவும் பதிவு செய்கிறது.
படத்தின் ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் தனித்துவமான நிறமும் அமைப்பும் இருப்பதால், பார்வையாளருக்கு ஒரு பழைய புகைப்பட ஆல்பத்துக்குள் நுழைந்த உணர்வு ஏற்படுகிறது.
படத்தொகுப்பில் தெல்மா ஸ்கூன்மேக்கரின் அனுபவம் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இயந்திரங்களின் துல்லியமான இயக்கமும் மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மாறாகத் தோன்றாமல் ஒரே ஓட்டத்தில் இணைக்கப்படுகின்றன.
கடிகாரத்தின் இயந்திர இயக்கத்தைப் போல திரைப்படமும் ஒழுங்காக இயங்குகிறது. அதே நேரத்தில், உணர்ச்சிகளுக்குத் தேவையான இடைவெளியும் வழங்கப்படுகிறது.
ஹோவர்ட் ஷோரின் இசை இந்த உலகத்தை மேலும் உயிர்ப்பிக்கிறது. பாரிஸ் நகரத்தின் கற்பனைத் தன்மையையும், பழைய சினிமாவின் மாயாஜால உணர்வையும் இசை வலுப்படுத்துகிறது.
இசைப்பாடல்களும் திரைப்படத்தின் காலப்பின்னணியுடன் அழகாக இணைகின்றன. ஒலியமைப்பிலும் கடிகாரத்தின் டிக்-டிக், ரயில்களின் இயக்கம், நிலையத்தின் பரபரப்பு போன்ற ஒலிகள் தனித்துவமான அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.
ஹியூகோவின் உண்மையான இதயம் சினிமா மீதான அதன் காதல்தான். ஆரம்பகால திரைப்பட வரலாற்றின் முக்கியமான முன்னோடிகளில் ஒருவரான ஜார்ஜஸ் மெலியஸின் கலைப்பணியை நினைவுபடுத்தும் விதத்தில் படம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
மெலியஸ் ஒரு மாயாஜாலக் கலைஞராக இருந்ததிலிருந்து திரைப்படத்தின் கற்பனை உலகை உருவாக்கிய முன்னோடியாக மாறிய விதம், சினிமா வெறும் கேமராவில் பதிவு செய்வது அல்ல; கற்பனையை காட்சியாக மாற்றும் கலை என்பதைக் காட்டுகிறது.
இதனால் படத்தில் பழைய திரைப்படக் காட்சிகள் இடம்பெறுவது வெறும் வரலாற்றுச் சான்றாகத் தெரியவில்லை.
அவை சினிமா எவ்வாறு பிறந்தது, அதன் ஆரம்பகால கலைஞர்கள் எவ்வாறு புதிய காட்சிமொழியை உருவாக்கினர், காலம் கடந்தபின் அந்தப் படைப்புகள் எவ்வாறு மறக்கப்படலாம் என்பதைக் குறித்து சிந்திக்க வைக்கின்றன.
திரைப்படப் பாதுகாப்பு பற்றிய கருத்தும் இதன் வழியாக வலுவாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஒரு பழைய திரைப்படம் என்பது வெறும் பழைய படச்சுருள் அல்ல; ஒரு காலத்தின் கனவு, கற்பனை, தொழில்நுட்பம், மனித உழைப்பு ஆகியவற்றின் பதிவாகும் என்ற எண்ணத்தை படம் அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.
மார்ட்டின் ஸ்கார்ஸேஸி திரைப்பட வரலாற்றின் மீது கொண்டிருக்கும் ஆழமான ஈடுபாடு இப்படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தெரிகிறது.
குறிப்பாக ஆரம்பகால சினிமாவை உருவாக்கிய கலைஞர்களை நினைவுகூரும் விதம், ஒரு இயக்குநர் தனது முன்னோடிகளுக்கு செலுத்தும் நன்றியாகவே தோன்றுகிறது.
அதனால்தான் ஹியூகோ ஒரு குழந்தைகள் திரைப்படத்தைத் தாண்டி, சினிமாவைப் பற்றி சினிமா பேசும் ஒரு படைப்பாக மாறுகிறது.
திரைப்படத்தின் உணர்ச்சி மையத்திலும் மனிதநேயம் இருக்கிறது. தனிமை, அன்பு, நினைவு, மறக்கப்படுவதற்கான பயம், ஒருவரின் வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் தேவைப்படுவது போன்ற பொதுவான மனித உணர்வுகள் எளிமையான முறையில் அணுகப்படுகின்றன.
“ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தை படம் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், அதன் காட்சியமைப்பு மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளின் வழியாக நமக்குள் உருவாக்குகிறது.
இந்தப் படத்தின் வரவேற்பும் அதன் கலைத் தரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. விமர்சகர்களிடம் பெரும் பாராட்டைப் பெற்ற ஹியூகோ, 93 சதவீத ராட்டன் டொமேட்டோஸ் மதிப்பீட்டையும், மெட்டாக்ரிட்டிக்கில் 83 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றது.
பார்வையாளர் பலரும் இதற்கு நான்கு நட்சத்திரங்கள் வழங்கினார்.
பல முக்கிய விமர்சகர்களின் 2011ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படப் பட்டியல்களிலும் இப்படம் இடம்பெற்றது. ஜேம்ஸ் கேமரூன் இதன் 3டி பயன்பாட்டை மிக உயர்வாகப் பாராட்டியதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
வணிக ரீதியில் இப்படம் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வெற்றி பெறவில்லை. சுமார் 150–170 மில்லியன் டாலர் செலவில் உருவான படம் உலகம் முழுவதும் சுமார் 185.8 மில்லியன் டாலர்களை வசூலித்தது.
ஆனால் அதன் கலைப் பெருமைக்கு கிடைத்த அங்கீகாரம் மிகப்பெரியது. 11 ஆஸ்கர் விருது பரிந்துரைகளில் சிறந்த ஒளிப்பதிவு, கலை இயக்கம், ஒலி கலவை, ஒலி தொகுப்பு, காட்சித் தொழில்நுட்பம் ஆகிய ஐந்து பிரிவுகளில் வென்றது.
எட்டு பாஃப்டா பரிந்துரைகளும் மூன்று கோல்டன் குளோப் பரிந்துரைகளும் அதன் முக்கியத்துவத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தின.
ஹியூகோவைப் பார்க்க வேண்டிய முக்கிய காரணம் அதன் சாகசக் கவர்ச்சி மட்டும் அல்ல. மறக்கப்பட்ட கலைஞர்களையும் பழைய திரைப்படங்களையும் நினைவில் வைத்திருப்பது ஏன் முக்கியம்,
மனிதர்களின் கனவுகளுக்கு மதிப்பு கொடுப்பது ஏன் அவசியம், சினிமா எப்படி தலைமுறைகளை இணைக்கிறது என்பதைக் குறித்து இந்தப் படம் அமைதியாகச் சிந்திக்க வைக்கிறது.
3டி தொழில்நுட்பத்தின் பிரம்மாண்டத்தையும், ஒரு குழந்தையின் உலகைப் போன்ற மென்மையான உணர்ச்சியையும் ஒரே திரைப்படத்தில் இணைத்திருப்பது இதன் மிகப்பெரிய சாதனை.
ஹியூகோ ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது என்ற அனுபவத்தைத் தாண்டி, சினிமாவையே காதலிக்கச் செய்யும் ஒரு திரைப்படம்.
===============================
படத்தின் கதை:-
1931ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் உள்ள மான்ட்பர்னாஸ் ரயில் நிலையத்தில் பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் ஹியூகோ கேப்ரே (ஆசா பட்டர்ஃபீல்ட்) ரகசியமாக வாழ்ந்து வருகிறான்.
அவனுடைய தந்தை ஒரு கடிகாரப் பழுதுபார்ப்பாளர். அவர் ஒரு அருங்காட்சியகத்தில் வேலை செய்து வந்தபோது, பேனா ஒன்றைப் பிடித்தபடி வரைபடம் வரையக்கூடிய மனித உருவிலான ஒரு பழுதடைந்த இயந்திர மனிதனைக் கண்டு எடுத்து வருகிறார்.
அந்த இயந்திரம் சாதாரண பொம்மை அல்ல என்பதை உணர்ந்த ஹியூகோவும் அவனுடைய தந்தையும் அதைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்கிறார்கள்.
அவர்கள் செய்த ஒவ்வொரு பழுதுபார்ப்பையும் ஒரு குறிப்பேட்டில் பதிவு செய்து வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அந்த இயந்திரத்திற்குள் தன் தந்தையிடமிருந்து ஏதாவது செய்தி இருக்கலாம் என்று ஹியூகோ நம்புகிறான்.
ஆனால் ஹியூகோவின் வாழ்க்கை திடீரென மாறுகிறது. அவனுடைய தந்தை ஒரு தீ விபத்தில் உயிரிழக்கிறார். அதன் பிறகு ஹியூகோ, கடிகாரங்களைப் பராமரிக்கும் வேலை செய்யும் தனது மதுவுக்கு அடிமையான மாமா கிளாட் கேப்ரே (ரே வின்ஸ்டோன்) உடன் வாழ வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறான்.
கிளாட் மான்ட்பர்னாஸ் நிலையத்தின் மிகப்பெரிய கடிகாரங்களைப் பராமரித்து வந்ததால், ஹியூகோவும் நிலையத்திலேயே மறைந்து வாழ்கிறான்.
கிளாட் காணாமல் போன பிறகும், அவன் செய்துவந்த கடிகாரப் பராமரிப்பு வேலையை ஹியூகோ ரகசியமாகத் தொடர்கிறான்.
கிளாட் காணாமல் போனது நிலைய ஆய்வாளர் குஸ்டாவ் டாஸ்டே (சாச்சா பாரன் கோஹன்) என்பவருக்குத் தெரிய வந்தால், தன்னை அனாதை இல்லத்துக்கு அனுப்பிவிடுவார் என்று ஹியூகோ அஞ்சுகிறான்.
தன் தந்தை விட்டுச் சென்ற இயந்திர மனிதனைச் சரிசெய்வதற்காக ஹியூகோ நிலையத்தில் உள்ள கடைகளிலிருந்து சிறிய இயந்திரப் பாகங்களைத் திருடுகிறான்.
அந்த இயந்திர மனிதன் தன் தந்தையின் மரணத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு செய்தியை வைத்திருக்கிறது என்று அவன் உறுதியாக நம்புகிறான்.
ஆனால் அந்த இயந்திரத்தை இயக்குவதற்கு இதய வடிவிலான ஒரு சாவி தேவைப்படுகிறது. அந்தச் சாவி இல்லாததால் அவனால் இயந்திரத்தை முழுமையாக இயக்க முடியவில்லை.
இந்நிலையில், ஒரு நாள் ஹியூகோ ஒரு பொம்மைக் கடையில் இருந்து சில பாகங்களைத் திருடும்போது கடையின் உரிமையாளரான ஜார்ஜஸ் (பென் கிங்ஸ்லி) அவனைப் பிடித்துக்கொள்கிறார்.
ஹியூகோவிடம் இருந்த முக்கியமான குறிப்பேட்டையும் ஜார்ஜஸ் எடுத்துக்கொள்கிறார். அந்தக் குறிப்பேட்டில் ஹியூகோவும் அவனுடைய தந்தையும் இயந்திர மனிதனைப் பழுதுபார்க்கச் செய்த பதிவுகள் இருப்பதால், அது அழிக்கப்பட்டுவிடுமோ என்று ஹியூகோ மிகவும் பயப்படுகிறான்.
ஜார்ஜஸ் அந்தக் குறிப்பேட்டை அழித்துவிடுவதாக எச்சரிக்கிறார்.
ஜார்ஜஸின் வளர்ப்பு மகளான இசபெல் (க்ளோயி கிரேஸ் மோரெட்ஸ்), ஹியூகோவின் நிலைமையைப் பார்த்து அவனுக்கு உதவ முயற்சி செய்கிறாள்.
குறிப்பேட்டைத் திரும்பப் பெற ஜார்ஜஸிடம் நேரடியாகக் கேட்கும்படி ஹியூகோவைத் தூண்டுகிறாள்.
ஆனால் ஜார்ஜஸ் உடனடியாக குறிப்பேட்டைத் தருவதற்குப் பதிலாக, தான் எடுத்துச் சென்ற பொருட்களுக்குப் பதிலாக தனது பொம்மைக் கடையில் வேலை செய்யும்படி ஹியூகோவிடம் கூறுகிறார்.
வேலை செய்து அதன் மூலம் தனது குறிப்பேட்டை மீண்டும் பெறலாம் என்று ஹியூகோ புரிந்துகொள்கிறான். அதனால் அவன் அந்த வேலையை ஏற்றுக்கொள்கிறான். அதே நேரத்தில், நிலையத்தின் கடிகாரங்களைப் பராமரிக்கும் தனது ரகசிய வேலையையும் தொடர்கிறான்.
வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கியதால் ஹியூகோவும் இசபெலும் நெருக்கமான நண்பர்களாகிறார்கள்.
அப்போது ஹியூகோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கவனிக்கிறான். இசபெலின் கழுத்தில் இதய வடிவிலான ஒரு சாவி இருக்கிறது.
அதை ஜார்ஜஸ் அவளுக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். அந்தச் சாவிதான் தன்னுடைய இயந்திர மனிதனை இயக்கத் தேவையான சாவி என்பதை ஹியூகோ உணர்கிறான்.
அவன் இசபெலிடம் இயந்திர மனிதனைப் பற்றி கூறி, அவளை அழைத்துச் சென்று அதைக் காட்டுகிறான். இசபெல் வைத்திருக்கும் இதய வடிவிலான சாவியைப் பயன்படுத்தி இருவரும் இயந்திரத்தை இயக்குகிறார்கள்.
இயந்திர மனிதன் இயங்கத் தொடங்கி, பேனாவால் ஒரு ஓவியத்தை வரைகிறது. அந்த ஓவியம் ஹியூகோவின் தந்தை முன்பு அவனிடம் விவரித்திருந்த ஒரு திரைப்படக் காட்சியைப் போன்றதாக இருக்கிறது.
அந்த ஓவியத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட கையொப்பம் இருப்பதை இசபெல் கவனிக்கிறாள். அது “ஜார்ஜஸ் மெலியஸ்” என்ற பெயர். ஆனால் அவளுக்குத் தெரிந்த ஜார்ஜஸ் வேறு யாருமல்ல, அவளுடைய வளர்ப்புத் தந்தைதான்.
இதனால் ஹியூகோவும் இசபெலும் தாங்கள் கண்டுபிடித்த மர்மத்துக்கும் ஜார்ஜஸுக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருப்பதை உணர்கிறார்கள்.
இசபெல் ஹியூகோவைத் தனது வீட்டுக்குள் ரகசியமாக அழைத்துச் செல்கிறாள். அங்கு இருவரும் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த பல பழைய ஓவியங்களையும் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
அவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது ஜார்ஜஸ் அவர்களைப் பார்த்துவிடுகிறார். அவர்கள் தனது தனிப்பட்ட பொருட்களைப் பார்த்ததால் ஜார்ஜஸ் குழப்பமடைந்து, ஹியூகோவைத் தனது வீட்டிலிருந்து வெளியேறும்படி கூறுகிறார்.
ஹியூகோவும் இசபெலும் தாங்கள் கண்ட மர்மத்துக்கு விடை தேடத் தொடங்குகிறார்கள். திரைப்பட வரலாறு பற்றிய ஒரு புத்தகம் திரைப்படக் கழக நூலகத்தில் இருப்பதை அவர்கள் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
அந்தப் புத்தகத்தில் ஜார்ஜஸ் மெலியஸின் திரைப்படப் பணிகள் மிகவும் பாராட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறார்கள்.
மெலியஸ் திரைப்படத்தின் ஆரம்பகால முன்னோடிகளில் ஒருவர் என்றும், அவரது படைப்புகள் திரைப்பட வரலாற்றில் முக்கியமானவை என்றும் அந்தப் புத்தகம் தெரிவிக்கிறது.
அந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ரெனே தபார்டை (மைக்கேல் ஸ்டூல்பார்க்) அவர்கள் சந்திக்கிறார்கள்.
மெலியஸ் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே காணாமல் போய்விட்டதாக ரெனே அறிந்திருந்ததால், அவர் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார் என்று ஹியூகோவும் இசபெலும் கூறியபோது ஆச்சரியப்படுகிறார்.
முதல் உலகப் போருக்குப் பிறகு மெலியஸ் காணாமல் போனதோடு, அவர் உருவாக்கிய திரைப்படங்களின் பிரதிகளும் காணாமல் போய்விட்டதாக ரெனே விளக்குகிறார்.
ஆகவே, மெலியஸ் உண்மையில் உயிருடன் இருந்தால் அவரை மீண்டும் சந்திப்பது திரைப்பட வரலாற்றுக்கு மிகப்பெரிய விஷயமாக இருக்கும் என்று அவர் கருதுகிறார்.
அதனால் ஹியூகோவும் இசபெலும் ஜார்ஜஸைச் சந்திக்கும்போது தானும் வருவதாக ரெனே ஒப்புக்கொள்கிறார். தன்னிடம் இருக்கும் ஒரு நிலவுப் பயண திரைப்படத்தின் பிரதியையும் அவர்களிடம் காட்டத் தயாராகிறார்.
இதற்கிடையில், ஹியூகோவின் கையில் இருந்த இதய வடிவிலான சாவி ரயில் நிலையத்தின் தண்டவாளத்தில் விழுகிறது.
அதை மீட்டெடுக்க ஹியூகோ தண்டவாளத்துக்குள் இறங்குகிறான். அந்த நேரத்தில் கட்டுப்பாட்டை இழந்த ஒரு ரயில் நிலையத்துக்குள் மோதி நுழைந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தை நினைவுபடுத்தும் கொடூரமான காட்சி அவனுடைய கனவாக வருகிறது.
அந்தக் கனவில் ஹியூகோ ரயிலால் மோதப்படுகிறான். பின்னர் அவன் தன்னிடமிருந்து கடிகாரத்தின் டிக்-டிக் சத்தம் வருவதை உணர்கிறான்.
அவன் தன்னை மனிதனாக இல்லாமல் அந்த இயந்திர மனிதனாக மாறிவிட்டதாகக் காண்கிறான். ஆனால் திடீரென அவன் விழித்துக்கொள்கிறான்; அது ஒரு கனவுக்குள் ஏற்பட்ட இன்னொரு கனவு போன்ற அனுபவம் என்பதை உணர்கிறான்.
இதற்குப் பிறகு ஹியூகோவும் இசபெலும் ஜார்ஜஸின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார்கள். ஜார்ஜஸின் மனைவி ஜீன் (ஹெலன் மெக்ரோரி) முதலில் அவர்களை உள்ளே அனுமதிக்கத் தயங்குகிறாள்.
ஆனால் ரெனே அவளைப் பார்த்தவுடன், அவர் திரைப்படங்களில் மெலியஸுடன் நடித்த நடிகை ஜீன் டி'ஆல்சி என்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறார். இதனால் ஜார்ஜஸின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய உண்மை மேலும் தெளிவாகத் தொடங்குகிறது.
அவர்கள் அங்கு ஒரு நிலவுப் பயணம் என்ற திரைப்படத்தைத் திரையிடுகிறார்கள். திரைப்படம் திரையில் தோன்றியதும் ஜார்ஜஸின் பழைய நினைவுகள் மீண்டும் எழுகின்றன.
நீண்ட காலமாக அவர் தன்னுடைய கடந்தகாலப் படைப்புகளைப் பற்றிய வருத்தத்துடன் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார்.
ஆனால் அந்த திரைப்படத்தையும் தனது பழைய பணிகளையும் மீண்டும் பார்க்கும்போது, தன்னுடைய சாதனைகளை வெறுமனே வருத்தத்துடன் நினைத்துக்கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக அவற்றை மதிக்க வேண்டும் என்பதை அவர் உணரத் தொடங்குகிறார்.
அப்போது ஜார்ஜஸ் தனது கடந்தகாலத்தை அவர்களிடம் விவரிக்கிறார். அவர் ஆரம்பத்தில் மேடை மாயாஜாலக் கலைஞராக இருந்தார்.
அசையும் படங்களின் மீது ஆர்வம் ஏற்பட்டபோது, திரைப்படத்தைப் பயன்படுத்தி பார்வையாளர்களுக்கு முன்பு இல்லாத கற்பனை உலகங்களை உருவாக்க முடியும் என்பதை உணர்ந்தார்.
இதனால் தனது சொந்த திரைப்பட நிறுவனமான ஸ்டார் ஃபிலிம் நிறுவனத்தைத் தொடங்கி, பல கற்பனைத் திரைப்படங்களை உருவாக்கினார்.
அவர் திரைப்பட இயக்குநராக மட்டுமல்லாமல், மாயாஜாலக் கலைஞராகவும் பொம்மைகள் மற்றும் இயந்திரங்களுடன் பரிசோதனை செய்தவராகவும் இருந்தார்.
அவருக்குச் சொந்தமான ராபர்ட்-ஹூடின் அரங்கமும் இருந்தது.
ஆனால் முதல் உலகப் போருக்குப் பிறகு அவருடைய திரைப்படப் பணிகள் மோசமான நிலையை அடைந்தன.
அவர் திவாலானார். தனது திரைப்படங்களைத் தொடர்ந்து உருவாக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டதால், தனது திரைப்பட நிலையத்தை மூட வேண்டியதாகிறது.
அவர் உருவாக்கிய திரைப்படங்களின் படச்சுருள்களில் பல உருக்கப்பட்டு, அவற்றில் இருந்த செல்லுலாய்டு வேறு பயன்பாடுகளுக்காக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதாகவும் ஜார்ஜஸ் கூறுகிறார்.
தனது பழைய படைப்புகள் அழிந்துவிட்டதாக நினைத்த அவர், திரைப்பட உலகிலிருந்து முற்றிலும் விலகிவிடுகிறார்.
அவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த மற்றொரு முக்கியமான பொருளான ஒரு இயந்திர மனிதனையும் அவர் இழந்திருந்தார்.
அவர் உருவாக்கிய அந்த இயந்திர மனிதன் ஒரு அருங்காட்சியகத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது.
ஆனால் அது பின்னர் ஏற்பட்ட தீ விபத்தில் காணாமல் போய்விட்டதாக அவர் நினைத்திருந்தார்.
ஹியூகோ தனது தந்தையுடன் சேர்ந்து பழுதுபார்த்த இயந்திர மனிதனே அந்த இயந்திர மனிதன் என்பதை உணர்கிறான். இதனால் அவன் தந்தை கண்டுபிடித்த இயந்திரத்துக்கும் ஜார்ஜஸின் கடந்தகாலத்துக்கும் இருந்த தொடர்பு தெளிவாகிறது.
இந்நேரத்தில் ஹியூகோவின் ரகசிய வாழ்க்கையும் ஆபத்தில் சிக்குகிறது. கிளாட் இறந்துவிட்டது என்ற உண்மை நிலைய ஆய்வாளர் குஸ்டாவ் டாஸ்டேவுக்குத் தெரிய வருகிறது.
கிளாட் காணாமல் போனதற்குப் பின்னால் இருந்த உண்மை வெளிப்பட்டதால், ஹியூகோ இனி நிலையத்தில் தனியாக வாழ முடியாது. டாஸ்டே அவனைப் பிடித்து அனாதை இல்லத்துக்கு அனுப்பத் தயாராகிறார்.
ஹியூகோ அங்கிருந்து தப்பி ஓடுகிறான். அவன் ரயில் நிலையத்தின் கடிகாரக் கோபுரத்தின் வெளிப்புறத்தில் ஆபத்தான முறையில் ஒளிந்துகொள்கிறான்.
அவனைத் தேடும் டாஸ்டேவிடமிருந்து தப்பிக்க அவன் கடிகாரத்தின் வெளிப்புறப் பகுதியில் பிடித்துக்கொண்டு இருக்கிறான். பின்னர் மீண்டும் நிலையத்தின் உள்ளே சென்று வெளியேற முயற்சிக்கும்போது, அவன் கையில் இருந்த இயந்திர மனிதன் தவறி ரயில் தண்டவாளத்தில் விழுகிறது.
தன்னுடைய தந்தையுடன் தொடர்புடையதாக நம்பும் அந்த இயந்திர மனிதனை அங்கே விட்டுவிட ஹியூகோவால் முடியவில்லை.
அதனால் அவன் தண்டவாளத்துக்குள் குதித்து அதை மீட்டெடுக்க முயல்கிறான். அதே நேரத்தில் ஒரு ரயில் அவனை நோக்கி வருகிறது. ஹியூகோவும் இயந்திர மனிதனும் ரயிலில் சிக்கிக்கொள்ளும் அபாயத்தில் இருக்கும்போது டாஸ்டே அவனைப் பிடித்து காப்பாற்றுகிறார். அதோடு இயந்திர மனிதனையும் பாதுகாப்பாக மீட்டெடுக்கிறார்.
அந்த நேரத்தில் ஜார்ஜஸ் அங்கு வந்து சேருகிறார். ஹியூகோவை மீண்டும் அழைத்துச் செல்ல டாஸ்டே முயற்சிக்கும்போது, ஜார்ஜஸ் அவனுக்குத் தடையாக நிற்கிறார்.
“இந்தக் குழந்தை என்னுடையவன்” என்று ஜார்ஜஸ் கூறுகிறார். இதன் மூலம் ஹியூகோ இனி தனியாகவும் பாதுகாப்பின்றியும் வாழ வேண்டிய நிலை இல்லாமல் போகிறது.
சில காலத்துக்குப் பிறகு ஜார்ஜஸ் திரைப்படக் கழகத்தில் பேராசிரியராக நியமிக்கப்படுகிறார்.
ரெனே மீட்டெடுத்த ஜார்ஜஸின் பழைய திரைப்படங்கள் பொதுமக்களுக்கு முன்பாகத் திரையிடப்பட்டு, அவரது திரைப்படப் பணிகளுக்காக அவருக்கு மரியாதை செலுத்தப்படுகிறது. பல ஆண்டுகளாக மறக்கப்பட்டிருந்த அவரது கலை மீண்டும் மக்களால் அறியப்படுகிறது.
ஹியூகோவும் இப்போது தனிமையில் இல்லை. ஜார்ஜஸுடன் உருவான புதிய குடும்பச் சூழலில் அவன் வாழ்கிறான்.
இசபெலும் அவனுடன் இருக்கிறாள். அவர்கள் அனைவரும் அந்த வீட்டில் ஒன்றாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.
ஹியூகோவின் வாழ்க்கையில் நடந்த அனைத்தையும் கேட்ட இசபெல், அவனுடைய கதையை எழுதத் தொடங்குகிறாள்.
இவ்வாறு, தனிமையில் ஒரு ரயில் நிலையத்தின் கடிகாரங்களுக்குள் மறைந்து வாழ்ந்த சிறுவனின் வாழ்க்கை, அவனுடைய தந்தையுடன் தொடங்கிய ஒரு மர்மமான இயந்திரத்திலிருந்து சினிமாவின் மறக்கப்பட்ட வரலாற்றை மீட்டெடுக்கும் பயணமாக மாறி, அவனுக்கான ஒரு புதிய குடும்பத்தையும் புதிய வாழ்க்கையையும் உருவாக்கும் நிலையில் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
