ஒரு நகரம் கட்டிய வீடுகள் தோல்வியடைந்தால், அதற்குக் காரணம் அந்த வீடுகளின் வடிவமைப்பா?
அங்கு வாழ்ந்த மக்களா? அல்லது அந்த வீடுகளைச் சுற்றியிருந்த பொருளாதாரமும் சமூக அமைப்புமா? இந்தக் கேள்வியை வெறும் கட்டிடக்கலைப் பிரச்சினையாக அல்லாமல், ஒரு நகரத்தின் வரலாற்றையும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் இணைத்துப் பார்க்க வைக்கும் ஆவணப்படம்தான் சாட் ஃப்ரைட்ரிக்ஸ் இயக்கிய தி புரூயிட்–இகோ மித்The Pruitt-Igoe Myth.
2011ஆம் ஆண்டு வெளியான 79 நிமிடப் படம், அமெரிக்காவில் மிஸிஸிப்பி மாகாணத்தில் செயின்ட் லூயிஸ் நகரின் புரூயிட்–இகோ பொது வீடமைப்புத் திட்டத்தை மையமாகக் கொண்டாலும், அதன் பார்வை ஒரு குறிப்பிட்ட குடியிருப்புத் தொகுதியைத் தாண்டி செல்கிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய பலம், ஏற்கெனவே உருவாகிவிட்ட ஒரு பிரபலமான விளக்கத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளாமல், “உண்மையில் என்ன நடந்தது?” என்ற கேள்வியைத் திறந்து வைப்பதுதான்.
புரூயிட்–இகோவின் நிலைமைக்கு நவீனத்துவக் கட்டிடக்கலை அல்லது பொது வீடமைப்பு என்ற கருத்தையே காரணமாகக் கூறும் பார்வைகளுக்குப் பதிலாக, செயின்ட் லூயிஸ் நகரத்தின் மக்கள் தொகை மாற்றம், தொழில்துறை வீழ்ச்சி, வேலைவாய்ப்பு குறைவு, பொருளாதார அழுத்தம் போன்ற பரந்த சமூகச் சக்திகளைப் பற்றி படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
இதனால் கட்டிடம் என்பது வெறும் சுவர், ஜன்னல், மாடி ஆகியவற்றின் தொகுப்பு அல்ல; அதைச் சுற்றியுள்ள சமூகமும் பொருளாதாரமும் அதன் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கின்றன என்ற புரிதல் உருவாகிறது.
இயக்குநரின் அணுகுமுறையில் ஆர்வமூட்டுவது, கட்டிடக்கலை வரலாற்றையும் மனித அனுபவத்தையும் தனித்தனி விஷயங்களாகப் பிரிக்காமல் ஒன்றோடொன்று இணைப்பதாகும்.
மினோரு யமசாகியின் நவீனத்துவ வடிவமைப்பு பற்றிய பின்னணியும், அந்தக் குடியிருப்புத் திட்டத்துடன் தொடர்புடைய சமூக வரலாறும் ஒரே விவாதத்தின் பகுதிகளாக மாறுகின்றன.
இதனால் கட்டிடக்கலை பற்றி அதிகம் அறியாத பார்வையாளருக்குக் கூட படம் எளிதில் அணுகக்கூடியதாக இருக்கிறது.
திரைக்கதை அமைப்பிலும் இந்த அணுகுமுறை தெளிவாகத் தெரிகிறது. முன்னாள் குடியிருப்பாளர்களின் நேர்காணல்கள், காப்பகப் புகைப்படங்கள் மற்றும் பழைய திரைப்படக் காட்சிகள் ஆகியவற்றை இணைத்து வரலாற்றை மீண்டும் உருவாக்குகிறது.
இதனால் இது வெறும் தகவல்களை வாசித்துக் காட்டும் ஆவணப்படமாகத் தோன்றவில்லை.
ஒரு இடத்தின் நினைவுகளையும், அந்த இடத்தைப் பற்றிய சமூகக் கற்பனைகளையும், வரலாற்றுச் சான்றுகளையும் ஒன்றாகப் பார்ப்பதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது.
குறிப்பாக முன்னாள் குடியிருப்பாளர்களின் குரல் இந்தப் படத்திற்கு மனிதநேயமான ஆழத்தைத் தருகிறது.
புள்ளிவிவரங்கள் ஒரு நகரத்தின் பொருளாதாரச் சரிவை விளக்க முடியும்; கட்டிடங்களின் புகைப்படங்கள் ஒரு இடத்தின் தோற்றத்தைப் பதிவு செய்ய முடியும்.
ஆனால் அந்த இடத்தில் வாழ்ந்தவர்களின் நினைவுகள் மட்டுமே, ஒரு வீடு என்பது கணக்கில் வரும் ஒரு அலகு அல்ல, மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையுடன் இணைந்த இடம் என்பதை உணரச் செய்கின்றன. இதுவே படத்தின் உணர்ச்சி வலிமை.
இந்தப் படத்தின் மற்றொரு சிறப்பு, ஒரு சிக்கலான நகர்ப்புற வரலாற்றை மிகைப்படுத்தாமல் அணுகுவது.
புரூயிட்–இகோவைச் சுற்றியுள்ள சமூகச் சீர்குலைவை அதன் குடியிருப்பாளர்களின் சமூக அல்லது மக்கள் தொகை அமைப்பின் விளைவாக மட்டும் பார்க்காமல், பரந்த பொருளாதார மாற்றங்களோடு இணைக்கிறது.
வேலைவாய்ப்புகள் குறைவதும், மக்கள் வறுமையடைவதும், பராமரிப்புக்குத் தேவையான நிதி குறைவதும் போன்ற காரணிகள் தனித்தனி பிரச்சினைகள் அல்ல;
ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை என்பதைப் படம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இதனால் “ஒரு கட்டிடம் ஏன் தோல்வியடைகிறது?” என்ற கேள்வி, “ஒரு நகரம் தனது மக்களுக்கான வாழ்க்கைச் சூழலை எப்படிப் பாதுகாக்கிறது?” என்ற பெரிய கேள்வியாக விரிகிறது.
ஒளிப்பதிவு மற்றும் காட்சியமைப்பைப் பொறுத்தவரை, காப்பகப் படங்கள் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான காட்சிமொழியாகின்றன.
பழைய புகைப்படங்களும் திரைப்படக் காட்சிகளும் வெறும் அலங்காரப் பொருட்களாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை;
அவை வரலாற்றின் காட்சிச் சாட்சிகளாக செயல்படுகின்றன. அந்தக் காட்சிகளுக்கும் இன்றைய பார்வைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, காலம் ஒரு நகரத்தின் நினைவுகளை எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.
குறிப்பாக ஒருகாலத்தில் மக்கள் வாழ்க்கையால் நிரம்பியிருந்த நகர்ப்புற இடத்தைப் பற்றிய காட்சிப் பதிவு, கட்டிடங்களின் வரலாற்றை மனித நினைவுடன் இணைக்கிறது.
படத்தொகுப்பும் இதே நோக்கத்துக்கு சேவை செய்கிறது. நேர்காணல்கள், காப்பகப் பதிவுகள் மற்றும் வரலாற்றுத் தகவல்கள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படுவதால், பார்வையாளர் ஒரு கருத்தை மட்டும் கேட்பதில்லை;
அதன் பின்னணியையும் படிப்படியாகப் புரிந்துகொள்கிறார். இதனால் 79 நிமிடங்களுக்குள் ஒரு பெரிய நகர்ப்புற வரலாற்றைச் சொல்லும் படம் தேவையற்ற சிக்கலின்றி நகர்கிறது.
இப்படத்தின் உண்மையான பலம் அதன் காப்பகப் பதிவுகள், நேர்காணல்கள் மற்றும் வரலாற்றை இணைக்கும் கதை சொல்லும் முறையில்தான் இருக்கிறது என்று கூறுவது பொருத்தமானது. அதேபோல், குறிப்பிடத்தக்க தொழில்நுட்பப் புதுமை பற்றிய தகவலும் வழங்கப்படவில்லை.
இந்த ஆவணப்படத்தின் தனித்துவம், கட்டிடக்கலை வரலாற்றை மனித வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிக்க மறுப்பதில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு கட்டிடத்தின் வடிவமைப்பை மட்டும் பார்த்தால் கிடைக்காத கேள்விகள், அந்தக் கட்டிடத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் அனுபவங்களையும் நகரத்தின் பொருளாதார வரலாற்றையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது உருவாகின்றன.
இதனால் கட்டிடக்கலை, நகரத் திட்டமிடல், பொது வீடமைப்பு, வறுமை, வேலைவாய்ப்பு, சமூக மாற்றம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத தலைப்புகள் அல்ல என்பதை படம் உணர்த்துகிறது.
உலகளாவிய விமர்சன வரவேற்பும் படத்தின் தரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 89 சதவீத மதிப்பீடும், மெட்டாக்ரிட்டிக்கில் 100க்கு 70 மதிப்பெண்ணும் பெற்றுள்ளது.
மேலும் 2012ஆம் ஆண்டில் சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான சாட்டிலைட் விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
சர்வதேச ஆவணப்படச் சங்கத்தின் ஏபிசி நியூஸ் வீடியோசோர்ஸ் விருதையும் காப்பகக் காட்சிகளைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தியதற்காக வென்றது.
இவை அனைத்தும் படத்தின் வரலாற்றுப் பதிவுகளைப் பயன்படுத்தும் திறனுக்கும் ஆவணப்பட உருவாக்கத்திற்கும் கிடைத்த அங்கீகாரங்களாகப் பார்க்கலாம்.
தி புரூயிட்–இகோ மித் பார்க்க வேண்டிய படமாக இருப்பதற்குக் காரணம், அது ஒரு கட்டிடத்தைப் பற்றிய பழைய வரலாற்றை மட்டும் பாதுகாப்பதல்ல.
நாம் நகரங்களை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறோம், ஏழ்மையை எப்படிப் பார்க்கிறோம், கட்டிடக்கலையின் வெற்றி அல்லது தோல்வியை எதன் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கிறோம் என்ற கேள்விகளை நம்மிடமே திருப்பிக் கேட்கிறது.
பதிலைத் தயாராகக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, நம் முன் இருக்கும் ஒரு பழைய நகர்ப்புற வரலாற்றை வேறு கோணத்தில் பார்க்கச் செய்கிறது.
அதனால் கட்டிடக்கலை அல்லது நகரத் திட்டமிடலில் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், ஒரு நகரம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது என்பதை அறிய விரும்பும் எந்தப் பார்வையாளருக்கும் இது நினைவில் நீடிக்கும் ஆவணப்படமாக அமைகிறது.
===============================
ஆவணப்படத்தின் உள்ளடக்கம்:-
ஆவணப்படம் தொடங்கும்போது, செயின்ட் லூயிஸ் நகரின் வடக்குப் பகுதியில் ஒருகாலத்தில் பிரம்மாண்டமாக இருந்த புரூயிட்–இகோ பொது வீடமைப்புத் தொகுதி இருந்த இடத்திற்குத் தனது பழைய வாழ்க்கையை நினைவில் கொண்ட ஒரு முன்னாள் குடியிருப்பாளர் திரும்பி வருகிறார்.
அங்கு ஒரு காலத்தில் முப்பத்துமூன்று பதினொன்றடுக்கு உயரமான கட்டிடங்கள் இருந்தன.
ஆனால் அவை இடிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும், அந்தப் பகுதி பெரும்பாலும் காலியாகவே கிடப்பதை அவர் பார்க்கிறார். அந்த வெறுமையான நிலப்பரப்பே, ஒரு காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையைத் தாங்கிய குடியிருப்புத் தொகுதியின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறது.
புரூயிட்–இகோ உருவாகும் முன்பு, செயின்ட் லூயிஸ் நகரில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பழைய, நெருக்கமான குடியிருப்புக் கட்டிடங்கள் இருந்தன.
அவற்றின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று நகரம் முடிவு செய்கிறது. இதற்குப் பதிலாக நவீனமான பொது வீடமைப்புத் திட்டம் உருவாக்கப்படுகிறது.
கட்டிடங்கள் நவீனத்துவக் கட்டிடக்கலை முறையில் வடிவமைக்கப்பட்டு, மினோரு யமசாகி என்பவரால் வடிவமைக்கப்பட்ட முப்பத்துமூன்று பதினொன்றடுக்கு உயரக் கட்டிடங்களைக் கொண்ட பெரிய குடியிருப்புத் தொகுதியாக புரூயிட்–இகோ உருவாகிறது.
புதிய வீடுகளுக்குக் குடியேறும் மக்களுக்கு ஆரம்பத்தில் இந்த இடம் ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்பாகத் தோன்றுகிறது.
பழைய நெருக்கடியான குடியிருப்புகளுக்குப் பதிலாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட உயரமான கட்டிடங்கள் கிடைக்கின்றன.
முன்னாள் குடியிருப்பாளர்களின் நினைவுகளும் பழைய காட்சிப்பதிவுகளும் அந்த ஆரம்பகால அனுபவங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஆனால் இந்த புதிய வாழ்க்கை நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கவில்லை. கட்டிடங்களும் அவற்றைச் சுற்றியுள்ள சமூகச் சூழலும் படிப்படியாக மோசமடையத் தொடங்குகின்றன.
புரூயிட்–இகோவின் பிரச்சினைகள் குடியிருப்பாளர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையால் மட்டும் உருவாகவில்லை.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு செயின்ட் லூயிஸ் நகரத்தின் மக்கள் தொகையும் தொழில்துறை அடித்தளமும் குறையத் தொடங்குகின்றன. நகரத்தின் பொருளாதார நிலை சரிவடைவதால் வேலைவாய்ப்புகளும் குறைகின்றன.
இதன் நேரடி பாதிப்பு புரூயிட்–இகோவில் வாழும் மக்கள்மீது விழுகிறது. வேலை வாய்ப்புகள் குறைந்ததால் பல குடியிருப்பாளர்களின் வருமானமும் குறைகிறது;
அவர்கள் ஏற்கெனவே பொருளாதார ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் மேலும் வறுமையை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.
இதற்கிடையில், புரூயிட்–இகோ ஆரம்பத்திலிருந்தே எதிர்பார்த்த அளவு குடியிருப்பாளர்களால் நிரம்பவில்லை.
இதனால் திட்டமிட்ட அளவு வாடகை வருமானம் கிடைக்கவில்லை. அந்த வாடகைத் தொகையே கட்டிடங்களின் பராமரிப்புச் செலவுகளையும் பிற அடிப்படைச் செலவுகளையும் சமாளிக்கப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது.
ஆனால் எதிர்பார்த்த வருமானம் கிடைக்காததால் கட்டிடங்களை முறையாகப் பராமரிப்பதற்கான பணமும் குறைந்து கொண்டே செல்கிறது.
பராமரிப்புப் பணம் குறைந்தபோது கட்டிடங்களின் பிரச்சினைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அதிகரிக்கின்றன. குப்பைகளை எரிப்பதற்காக அமைக்கப்பட்ட உலைகள் சரியாக இயங்கவில்லை.
குழாய்கள் மற்றும் நீர்க்குழாய் அமைப்புகள் பழுதடைகின்றன. இதுபோன்ற பல அடிப்படை வசதிகள் செயலிழக்கத் தொடங்குகின்றன.
கட்டிடங்களின் உடல் நிலை மோசமடைவதோடு, அவற்றைச் சரிசெய்வதற்கும் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்கும் தேவையான நிதியும் போதுமானதாக இல்லை.
வாழ்க்கைச் சூழல் தொடர்ந்து மோசமடைந்ததால் குடியிருப்பாளர்களின் அதிருப்தியும் அதிகரிக்கிறது.
வீடுகளுக்குத் தேவையான அடிப்படை வசதிகளே சரியாகக் கிடைக்காத நிலையில், வாடகை செலுத்துவதில் குடியிருப்பாளர்கள் பின்வாங்கத் தொடங்குகின்றனர்.
இதனால் ஏற்கெனவே குறைந்து கொண்டிருந்த வருமானம் மேலும் குறைகிறது. வருமானம் குறைவதால் பராமரிப்புப் பணம் இன்னும் குறைகிறது; பராமரிப்பு குறைவதால் கட்டிடங்களின் நிலை இன்னும் மோசமடைகிறது.
இவ்வாறு பொருளாதாரச் சரிவு, வேலைவாய்ப்பு குறைவு, குறைந்த வாடகை வருமானம், பராமரிப்புக் குறைவு, மோசமடையும் வாழ்க்கைச் சூழல் ஆகியவை ஒன்றையொன்று தீவிரப்படுத்துகின்றன.
1960களிலும் 1970களின் தொடக்கத்திலும் இந்த நிலை தொடர்ந்து மோசமடைகிறது. ஆரம்பத்தில் புதிய வாழ்க்கைக்கான இடமாகத் தோன்றிய புரூயிட்–இகோ, படிப்படியாக கடுமையான சமூகச் சிக்கல்கள் நிறைந்த பகுதியாக மாறுகிறது.
அங்கு ஏற்பட்ட வன்முறையும் சமூகச் சீர்குலைவும் பின்னர் பலவிதமாக விளக்கப்படுகின்றன.
ஆனால் இந்தச் சீர்குலைவுக்குக் குடியிருப்பாளர்களின் இன அல்லது சமூக அமைப்பையே காரணமாகக் கூறுவது சரியான விளக்கம் அல்ல என்று திரைப்படம் முன்வைக்கிறது.
அதற்குப் பின்னால் நகரத்தின் பரந்த பொருளாதார மற்றும் சமூக மாற்றங்கள் இருப்பதாகக் காட்டப்படுகிறது.
கட்டிடங்களின் நிலை தொடர்ந்து மோசமடைந்ததால், இறுதியில் புரூயிட்–இகோ முழுத் தொகுதியையும் அகற்றும் முடிவு எடுக்கப்படுகிறது.
1972 முதல் கட்டிடங்கள் திட்டமிட்ட முறையில் வெடிப்புச் சிதைப்பு மூலம் இடிக்கத் தொடங்குகின்றன.
ஒருகாலத்தில் புதிய நகர்ப்புற வாழ்க்கையின் அடையாளமாக இருந்த உயரமான கட்டிடங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக தரைமட்டமாகின்றன.
இந்த இடிப்புப் பணி 1976 வரை தொடர்கிறது. அந்த ஆண்டில் முழு குடியிருப்புத் தொகுதியும் அழிக்கப்பட்டுவிடுகிறது.
ஆனால் புரூயிட்–இகோவின் கதை கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டதுடன் முடிவதில்லை. அவை ஏன் தோல்வியடைந்தன என்ற கேள்வி தொடர்ந்து எழுகிறது.
அதன் தோல்விக்கு நவீனத்துவக் கட்டிடக்கலைதான் காரணம் என்றும், பொது வீடமைப்பு என்ற கருத்தே பிரச்சினையானது என்றும் பல விளக்கங்கள் உருவாகின்றன.
குறிப்பாக கட்டிடக்கலை வரலாற்றாசிரியர் சார்லஸ் ஜென்க்ஸ் முன்வைத்த விளக்கம், புரூயிட்–இகோ இடிக்கப்பட்ட நிகழ்வை நவீனத்துவக் கட்டிடக்கலையின் தோல்வியுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது.
ஆனால் இந்தக் கதை அந்த விளக்கத்தை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளாமல், புரூயிட்–இகோவின் அழிவை உருவாக்கிய பரந்த சூழ்நிலையை மீண்டும் பார்க்கிறது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு செயின்ட் லூயிஸ் நகரத்தின் மக்கள் தொகையும் தொழில்துறை அடித்தளமும் சரிந்தது;
அதன் காரணமாக வேலை வாய்ப்புகள் குறைந்தன; வேலை வாய்ப்புகள் குறைந்ததால் குடியிருப்பாளர்களின் வருமானம் குறைந்தது;
அவர்கள் ஏழைகளாக மாறியதால் வாடகை வருமானம் குறைந்தது; ஏற்கெனவே எதிர்பார்த்த அளவு குடியிருப்பாளர்கள் இல்லாததால் வருமானம் போதாமலிருந்த நிலையில், இந்தக் குறைவு இன்னும் தீவிரமடைந்தது;
அதனால் கட்டிடங்களின் பராமரிப்புக்கும் பாதுகாப்புக்கும் தேவையான பணம் இல்லாமல் போனது; பராமரிப்பு இல்லாததால் கட்டிடங்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மேலும் வீழ்ச்சியடைந்தது;
அதன் விளைவாக குடியிருப்பாளர்கள் வாடகை செலுத்துவதையும் நிறுத்தத் தொடங்கினர். இந்தச் சுழற்சியே புரூயிட்–இகோவின் வீழ்ச்சியை ஆழப்படுத்துகிறது.
இறுதியில், 1976ஆம் ஆண்டுக்குள் புரூயிட்–இகோவின் முப்பத்துமூன்று உயரமான கட்டிடங்களும் இல்லை.
ஒருகாலத்தில் மக்கள் வசித்த இடம் காலியான நிலப்பரப்பாக மாறுகிறது. பல ஆண்டுகள் கழித்து முன்னாள் குடியிருப்பாளர் அந்த இடத்திற்குத் திரும்பும்போது, கட்டிடங்களின் எந்தச் சுவடும் இல்லாத பெரும்பாலும் வெறிச்சோடிய நிலத்தைக் காண்கிறார்.
அந்தக் காட்சியுடனேயே புரூயிட்–இகோவின் வாழ்க்கைப் பயணம் நிறைவடைகிறது—பழைய குடியிருப்புகளை மாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட நவீன உயர்மாடிக் குடியிருப்புத் திட்டமாகத் தொடங்கி, பொருளாதாரச் சரிவு, வேலைவாய்ப்பு இழப்பு, நிதிப் பற்றாக்குறை, பராமரிப்புக் குறைவு மற்றும் மோசமடைந்த வாழ்க்கைச் சூழல் ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியான விளைவுகளால் சிதைந்து, இறுதியில் முழுமையாக இடிக்கப்பட்டு, அதன் இடத்தில் வெறுமையான நிலத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்லும் கதையாக அது முடிகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்கட்டடக்கலை
#கீதப்ப்ரியன்ஆவணபடம்
