ஒரு திரைப்படம் ஒரு நாட்டின் வரலாற்றைச் சொல்லாமல், அந்த நாட்டையே ஒரு மனிதராக நம்முன் நிறுத்த முடியுமா?
ஐ ஆம் கியூபா அதற்கான அபூர்வமான முயற்சி எனலாம். 1964-ல் கியூபா–சோவியத் கூட்டுத் தயாரிப்பாக உருவான இந்தப் படம், புரட்சிக்கு முந்தைய கியூபாவின் சமூகச் சூழலை நான்கு தனித்தனி மனித அனுபவங்களின் வழியாக அணுகுகிறது.
ஆனால் இதன் உண்மையான வியப்பு கதை என்ன என்பதில் இல்லை; அந்த உலகத்தைத் திரையில் எப்படி உணரச் செய்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
மிகைல் கலட்டோசோவின் இயக்கத்தில் முதலில் கவனத்தை ஈர்ப்பது, திரைப்படத்தை வெறும் சம்பவங்களின் தொடராக அணுகாமல், ஒரு நாட்டின் மனநிலையைப் பதிவு செய்யும் காட்சிக் கவிதையாக உருவாக்கியிருப்பதுதான்.
“கியூபாவின் குரல்” என்ற பெண் குரல் இடையிடையே ஒலிப்பது, தனிப்பட்ட மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் ஒரு பெரிய சமூக அனுபவத்தையும் இணைக்கிறது.
இதனால் படம் ஒரே கதாநாயகனைச் சுற்றி நகர்வதில்லை. சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கை, வறுமை, அதிகாரம், சமூக அநீதி, மனித கண்ணியம் போன்றவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய பரந்த உலகமாக விரிகின்றன.
திரைக்கதை அமைப்பிலும் இதே தனித்துவம் தெரிகிறது. நான்கு தனித்தனி கதைத்துண்டுகள் இருப்பதால், பாரம்பரியமாக ஒரே கதையை ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை பின்தொடரும் அனுபவம் கிடைப்பதில்லை.
அதற்குப் பதிலாக ஒரு நாட்டின் பல முகங்களை வெவ்வேறு மனிதர்களின் பார்வையில் பார்க்கும் அனுபவம் கிடைக்கிறது.
ஒவ்வொரு பகுதியும் தனக்கென ஒரு உணர்ச்சி உலகைக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றை இணைக்கும் சமூகப் பின்னணி தெளிவாக இருக்கிறது.
அதனால் படம் ஒரு தனிமனிதக் கதையைத் தாண்டி, ஒரு காலகட்டத்தின் வாழ்க்கை நிலையைப் பற்றிய பெரிய திரைப்பட அனுபவமாக மாறுகிறது.
படத்தின் மனிதநேயப் பார்வை அதன் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்று. இங்கே அரசியல் என்பது வெறும் தலைவர்களின் பேச்சுகளாகவோ கோஷங்களாகவோ மட்டும் காட்டப்படுவதில்லை.
அரசியல் சூழல் சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு அழுத்துகிறது என்பதையே படம் மையமாக்குகிறது.
வறுமையில் வாழும் மக்கள், உழைப்பின் மீது உரிமை இல்லாதவர்கள், அதிகாரத்தின் அடக்குமுறையை எதிர்கொள்ளும் இளைஞர்கள், தங்கள் குடும்பத்திற்காக அமைதியை விரும்பும் மனிதர்கள் போன்ற பல்வேறு வாழ்க்கை நிலைகள் வழியாக சமூக அமைப்பின் தாக்கத்தை உணரச் செய்கிறது.
இதனால் அரசியல் பின்னணி கூட மனித முகத்துடன் நம்முன் நிற்கிறது.
மரியா / பெட்டி (லூஸ் மரியா கொல்லாசோ), பெட்ரோ (ஹோசே கயார்டோ), என்ரிக்கே (ராவுல் கார்சியா), மரியானோ போன்ற கதாபாத்திரங்கள் நீண்ட வாழ்க்கை வரலாறுகளுடன் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதில்லை.
இருந்தாலும் அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உலகம் மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
அவர்களைப் பார்க்கும்போது “இவர்கள் யார்?” என்ற கேள்வியை விட, “இவர்கள் வாழும் சமூகத்தில் மனிதனுக்கு எவ்வளவு இடம் இருக்கிறது?” என்ற கேள்வியே எழுகிறது. இதுவே கதாபாத்திர உருவாக்கத்தின் சிறப்பு.
ஒளிப்பதிவாளர் செர்கெய் உருசெவ்ஸ்கியின் பங்களிப்பு இந்தப் படத்தை சாதாரண அரசியல் திரைப்படத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுத்துகிறது.
கருப்பு–வெள்ளை ஒளிப்பதிவு, மிகப் பரந்த கோணக் காட்சிகள், மனிதர்களுக்கு மிக அருகில் நகரும் கேமரா ஆகியவை காட்சிகளை வெறும் பதிவு செய்வதற்குப் பதிலாக அவற்றை நேரில் அனுபவிப்பது போன்ற உணர்வை உருவாக்குகின்றன.
சில காட்சிகளில் மரங்களும் கரும்புத் தோட்டங்களும் கிட்டத்தட்ட வெண்மையாகவும் வானம் ஆழ்ந்த இருளுடனும் தோன்றுகிறது. இந்தக் காட்சியமைப்பு அழகுக்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படவில்லை;
கியூபாவின் நிலப்பரப்பையே ஒரு உணர்ச்சி வெளிப்பாடாக மாற்றுகிறது.
ஒளிப்பதிவு தான் ஐ ஆம் கியூபாவைப் பார்க்க வேண்டிய மிகப் பெரிய காரணங்களில் ஒன்று.
கேமரா ஒரே இடத்தில் நின்று காட்சியைப் பதிவு செய்வதில்லை. அது மனிதர்களுடன் நகர்கிறது, கூட்டங்களுக்குள் செல்கிறது, கட்டிடங்களின் இடைவெளிகளில் பயணிக்கிறது, மேலெழுகிறது, மீண்டும் வேறு இடத்துக்குள் நுழைகிறது.
குறிப்பாக ஒரு நீண்ட காட்சியில் கேமராவின் தொடர்ச்சியான இயக்கம் பல இடங்களையும் பல பார்வைகளையும் ஒரே மூச்சில் இணைக்கிறது.
பார்வையாளருக்கு “கேமரா எப்படி இதைச் செய்தது?” என்ற ஆச்சரியம் ஏற்படுவது இயல்பானது.
இதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட தொழில்நுட்ப முயற்சிகளும் அக்காலத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் அசாதாரணமானவை.
நீரில் மூழ்கி மீண்டும் மேலே வரும் கேமராவுக்காக சிறப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.
இன்னொரு நீண்ட காட்சியில் கேமரா கூட்டத்தின் வழியாக உயர்ந்து, கட்டிடத்தின் பல தளங்களைத் தாண்டி, ஒரு சாளரத்தின் வழியாக உள்ளே சென்று, மீண்டும் வெளியில் வந்து நகர்வது போன்ற சிக்கலான இயக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
இவை வெறும் தொழில்நுட்பச் சாகசங்களாகத் தெரியாமல் காட்சியின் உணர்வோடு ஒன்றிணைவதே இயக்குநரின் திறமை.
படத்தொகுப்பும் இந்தக் காட்சித் தொடர்ச்சிக்கு துணையாக இருக்கிறது. கேமரா நீண்ட நேரம் தடையின்றி நகரும் இடங்களில் வழக்கமான வெட்டுகளின் உதவியைத் தவிர்த்து, பார்வையாளரை அந்தச் சூழலுக்குள் நேரடியாக இழுத்துச் செல்கிறது.
இதனால் நாம் ஒரு காட்சியை வெளியில் இருந்து பார்ப்பதைவிட, அதன் நடுவில் இருப்பது போன்ற உணர்வு உருவாகிறது.
அதே நேரத்தில் நான்கு கதைத்துண்டுகளின் தனித்தன்மை குலையாமல் அவற்றுக்கிடையிலான சமூகத் தொடர்பும் நிலைத்திருக்கிறது.
கலை இயக்கமும் காலப்பின்னணியும் படத்திற்கு மிகுந்த நம்பகத்தன்மையை அளிக்கின்றன.
ஹவானாவின் பிரகாசமான சூதாட்ட உலகத்துக்கும் சாதாரண மக்களின் வறுமை நிறைந்த வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான காட்சித் தூரம் மிகவும் வலுவாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
நகரம், குடிசைப் பகுதிகள், பல்கலைக்கழகச் சூழல், விவசாய நிலங்கள், கிராமப்புறப் பகுதிகள் என வெவ்வேறு சமூக உலகங்கள் தனித்தனி காட்சிப் பண்புகளுடன் தோன்றுகின்றன. ஆடைகள், வீடுகள், தெருக்கள், கூட்டங்கள் ஆகியவை அனைத்தும் அந்தக் காலகட்டத்தின் சமூக நிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.
இசையும் ஒலியமைப்பும் காட்சிகளின் உணர்ச்சியை மட்டும் வலியுறுத்தாமல், அவற்றின் அரசியல் மற்றும் மனிதநேய அடுக்குகளையும் ஆழப்படுத்துகின்றன.
கார்லோஸ் ஃபரினாஸின் இசை, காட்சிகளுக்கு வெளிப்புற அலங்காரமாக ஒட்டப்படுவதில்லை. காட்சிகளின் மனநிலையோடு கலந்து செல்கிறது.
கூட்டங்களின் சத்தம், தெருக்களின் இயல்பான ஒலி, பதற்றமான சூழல்களின் ஒலியமைப்பு ஆகியவை பார்வையாளரை அந்த உலகத்திலிருந்து விலக விடாமல் செய்கின்றன.
நடிப்பிலும் செயற்கைத்தனம் குறைவாக இருக்கிறது. கதாபாத்திரங்கள் பெரிய வசனங்களால் தங்கள் உணர்ச்சிகளை விளக்குவதில்லை.
முகபாவனைகள், உடல் மொழி, அமைதி, தயக்கம் போன்ற சிறிய வெளிப்பாடுகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இதனால் படம் பிரச்சார உரையாக மாறாமல், மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் அனுபவமாகத் தொடர்கிறது.
படத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் அதன் திரைப்பட மொழி. இது சாதாரண யதார்த்தத் திரைப்படத்தின் மொழியை மட்டும் பின்பற்றுவதில்லை;
கவிதை, அரசியல் உருவகம், காட்சிக் கற்பனை ஆகியவற்றையும் இணைக்கிறது. சில காட்சிகள் ஒரு செய்தியை நேரடியாகச் சொல்லாமல், பார்வையாளருக்குள் ஒரு உணர்வை உருவாக்குகின்றன.
அதனால் படத்தைப் பார்ப்பது “என்ன நடந்தது?” என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முயற்சியாக மட்டுமல்லாமல், “இந்தக் காட்சி ஏன் இவ்வாறு காட்டப்படுகிறது?” என்று சிந்திக்க வைக்கும் அனுபவமாகவும் மாறுகிறது.
அதே காரணத்தால், படத்தின் வேகம் எல்லோருக்கும் உடனடியாகப் பிடித்துவிடும் என்று சொல்ல முடியாது.
இது வேகமாகச் சம்பவங்களை நகர்த்தி பார்வையாளரை தொடர்ந்து தூண்டும் வகை திரைப்படம் அல்ல. சில காட்சிகளில் அது சூழலையும் உணர்வையும் நீண்ட நேரம் அனுபவிக்கச் செய்கிறது.
ஆனால் அந்த மெதுவான அணுகுமுறையை ஏற்றுக்கொள்ளும் பார்வையாளருக்கு, காட்சிகளின் பின்னால் இருக்கும் மனித உணர்வுகளையும் சமூகச் சூழலையும் கவனிக்க அதிக இடம் கிடைக்கிறது.
இந்தப் படத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியும் முக்கியமானது. 1959 கியூபப் புரட்சிக்குப் பிறகு கியூபாவுக்கும் சோவியத் ஒன்றியத்துக்கும் இடையே உருவான ஒத்துழைப்பின் சூழலில் படம் தயாராகிறது.
அதனால் இது வெறும் திரைப்படமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் காலத்தின் அரசியல் மற்றும் கலைச் சந்திப்பாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
ஆனால் படத்தின் மதிப்பு அதன் அரசியல் பின்னணியிலேயே முடிவதில்லை; பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் அதன் காட்சிமொழி பார்வையாளர்களை ஆச்சரியப்படுத்துவதுதான் அதன் நீடித்த தனித்துவம்.
வெளியான காலத்தில் இப்படம் கியூபாவிலும் மாஸ்கோவிலும் எதிர்பார்த்த அளவிலான வரவேற்பைப் பெறவில்லை.
கியூபாவில் கியூப மக்களை ஒரே மாதிரியான உருவகத்தில் காட்டுகிறது என்ற விமர்சனமும், மாஸ்கோவில் போதுமான அளவு புரட்சிகரமாக இல்லை என்ற கருத்தும் எழுந்தன.
மேற்கு நாடுகளிலும் பனிப்போர் கால அரசியல் சூழ்நிலை காரணமாக படம் பரவலாகச் சென்றடையவில்லை.
பல ஆண்டுகள் கழித்து திரைப்பட உலகில் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோதுதான் அதன் காட்சிச் சாதனைகளுக்கு புதிய கவனம் கிடைத்தது.
1990களில் மார்ட்டின் ஸ்கார்சேஸி மற்றும் ஃபிரான்சிஸ் ஃபோர்ட் கொப்போலா போன்ற திரைப்பட ஆளுமைகள் இதன் மீதான ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தியதும், படம் புதிய தலைமுறை பார்வையாளர்களிடம் மீண்டும் அறிமுகமானது.
பின்னர் பல்வேறு மறுசீரமைப்புகளின் மூலம் அதன் காட்சித் தரம் மீண்டும் பாதுகாக்கப்பட்டது.
இன்று திரைப்பட விமர்சன உலகில் இதன் காட்சியமைப்பு மற்றும் வடிவமைப்பு தொடர்ந்து பேசப்படுவதற்குக் காரணம், அது உருவான காலத்தைக் கடந்தும் அதன் திரைப்பட மொழி உயிரோடு இருப்பதுதான்.
விமர்சன ரீதியாகவும் அதன் மறுகண்டுபிடிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. ராட்டன் டொமேட்டோஸில் கிடைத்த 40 விமர்சனங்களும் நேர்மறையாக மதிப்பிடப்பட்டு, சராசரி மதிப்பெண் 8.7/10 ஆக உள்ளது.
மெட்டாகிரிட்டிக் 20 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 91/100 மதிப்பெண் வழங்கியுள்ளது. இவை படத்தின் கதை மட்டுமல்லாமல் அதன் காட்சியமைப்பு, வடிவம் மற்றும் திரைப்படச் சாதனைகள் காலம் கடந்தும் மதிப்பைப் பெற்றிருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஐ ஆம் கியூபாவைப் பார்க்க வேண்டிய காரணம், அது ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தைப் பற்றி நமக்குப் பாடம் நடத்துவதல்ல. ஒரு நாட்டின் சமூக வாழ்க்கையை கேமரா, ஒளி, ஒலி, இயக்கம், மனித முகங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் எவ்வளவு வலிமையாக உணரச் செய்ய முடியும் என்பதை அது நிரூபிக்கிறது.
அரசியல் திரைப்படங்களை விரும்பாதவர்களுக்குக்கூட இதன் காட்சிமொழி தனியாக ஒரு அனுபவமாக அமையக்கூடும். ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சியைப் பற்றிய ஆர்வத்தை மட்டுமல்ல, திரைப்படம் என்ற ஊடகத்தால் இன்னும் என்ன செய்ய முடியும் என்ற ஆச்சரியத்தையும் உருவாக்குகிறது.
பல ஆண்டுகள் மறக்கப்பட்டிருந்த ஒரு படம் இன்று ஏன் மீண்டும் பார்க்கப்படுகிறது என்பதற்கான பதிலை அதன் காட்சிகள் தாமாகவே சொல்லும்.
இது ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது மட்டுமல்ல; திரையில் ஒரு நாட்டின் வாழ்க்கையை உணர முயலும் அனுபவம்.
===============================
படத்தின் கதை:-
கியூபா புரட்சிக்கு முந்தைய காலம். அமெரிக்க ஆதிக்கமும், பணக்காரர்களின் ஆடம்பர வாழ்க்கையும் ஒருபுறம் இருக்க, பெரும்பாலான சாதாரண கியூப மக்களின் வாழ்க்கை வறுமையாலும் சுரண்டலாலும் நிரம்பியிருக்கிறது.
இந்தச் சூழலில், கியூபாவின் குரலாக ஒரு பெண் குரல் ஒலித்து, “நான் கியூபா; சூதாட்ட விடுதிகளின் கியூபா மட்டுமல்ல, மக்களின் கியூபாவும் கூட” என்று கூறுகிறது.
அதன் பின்னர், ஒரே கதையாக அல்லாமல், புரட்சிக்கு முந்தைய கியூப மக்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அநீதிகளையும் நான்கு தனித்தனி சம்பவங்கள் வழியாகக் கதை காட்டுகிறது.
முதல் சம்பவத்தில் எதிர்ப்பின்றி துயரத்தைச் சகித்துக்கொள்ளும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்; கடைசியில் அதே துயரம் ஆயுதம் ஏந்தி போராடும் நிலைக்கு அவர்களைத் தள்ளுகிறது.
ஹவானாவின் ஓரத்தில் இருக்கும் மிகவும் ஏழ்மையான குடிசைப் பகுதியில் மரியா / பெட்டி (லூஸ் மரியா கொல்லாசோ) வாழ்கிறாள்.
அவள் பழம் விற்கும் ரெனேவை காதலிக்கிறாள்; அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டு சாதாரணமான குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும் என்பதே அவளுடைய ஆசை.
ஆனால் ரெனேவுக்குத் தெரியாத ஒரு ரகசிய வாழ்க்கையை மரியா நடத்துகிறாள்.
ஹவானாவில் இருக்கும் அமெரிக்கர்களின் ஆடம்பரமான சூதாட்ட விடுதிகளில் “பெட்டி” என்ற பெயரில் அவள் பணக்கார ஆண்களுக்கு பாலியல் சேவை செய்யும் பெண்ணாக வேலை செய்கிறாள்.
வெளியில் அவள் காதலனுடன் திருமண வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்கும் பெண்ணாக இருக்கிறாள்; மறுபுறம், வறுமையின் காரணமாக அவளால் விரும்பாத வேலையைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறாள்.
ஒரு இரவு, அவளிடம் வரும் ஓர் அமெரிக்க வாடிக்கையாளர், வழக்கம்போல தன்னுடைய அறைக்கு அவளை அழைத்துச் செல்லாமல், அவள் எங்கு வசிக்கிறாள் என்பதைப் பார்க்க விரும்புகிறான்.
மரியா விரும்பாவிட்டாலும் அவனைத் தன்னுடைய குடிசைக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். அந்தச் சிறிய, வறுமை நிறைந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன், அவள் வாழும் உண்மையான உலகம் அவனுக்குத் தெரிகிறது.
அவனுடைய முன்னிலையில் மரியா மனமில்லாமல் ஆடைகளை அகற்றுகிறாள். அந்த இரவுக்குப் பிறகு காலையில், அந்த அமெரிக்கன் அவளிடம் சில டாலர்களை அலட்சியமாக வீசுகிறான்.
அதோடு அவளுடைய மிகவும் மதிப்புமிக்க பொருளான சிலுவை பதக்கத்துடன் கூடிய கழுத்தணியையும் எடுத்துக்கொள்கிறான்.
அவன் வெளியேறத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும்போதே ரெனே அங்கு வந்து விடுகிறான். இதுவரை மரியா மறைத்து வைத்திருந்த வாழ்க்கையை ரெனே தன் கண்களால் பார்க்கிறான்.
மரியா அவமானத்திலும் வெட்கத்திலும் நிற்கிறாள். அவளுடைய நிலையைப் புரிந்துகொண்டு அவளுடன் பேசுவதற்குப் பதிலாக அந்த அமெரிக்கன் அவளை “உனக்கு பிரியாவிடை, பெட்டி!” என்று மிகவும் சாதாரணமாகச் சொல்லிவிட்டு வெளியேறுகிறான்.
ஆனால் அந்தப் பணக்கார அமெரிக்கனுக்கே அந்த இடத்திலிருந்து வெளியே செல்வது எளிதாக இல்லை. அவன் இதுவரை அறிந்திருந்த ஹவானாவின் பிரகாசமான சூதாட்ட விடுதிகளுக்கும் இந்தக் குடிசைப் பகுதிக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நேரடியாக எதிர்கொள்கிறான்.
அவன் வந்த இடத்தின் வறுமையையும் நெருக்கடியையும் பார்த்து திகைத்து, அந்தக் குடிசைப் பகுதியிலிருந்து வெளியேறும் வழியைக் கண்டுபிடிக்கத் தடுமாறுகிறான்.
அடுத்ததாக, பெட்ரோ (ஹோசே கயார்டோ) என்ற விவசாயியின் வாழ்க்கை காட்டப்படுகிறது.
பெட்ரோ தனது நிலத்தில் இந்த ஆண்டில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு சிறந்த கரும்புப் பயிரை விளைவித்திருக்கிறான். அந்தப் பயிரை அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் நிலத்தின் உரிமையாளர் அங்கு வருகிறான்.
பெட்ரோவும் அவன் குடும்பமும் பல ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து உழைத்த அந்த நிலம் ஏற்கனவே விற்கப்பட்டுவிட்டதாக அவன் தெரிவிக்கிறான்.
அந்த நிலத்தை யுனைடெட் ஃப்ரூட் நிறுவனம் வாங்கியிருக்கிறது. எனவே பெட்ரோவும் அவன் குடும்பமும் உடனடியாக அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று நில உரிமையாளர் கூறுகிறான்.
தான் இவ்வளவு உழைத்து வளர்த்த பயிர்களுக்கு என்ன ஆகும் என்று பெட்ரோ கேட்கிறான்.
அதற்கு நில உரிமையாளர், அந்தப் பயிர்கள் தன்னுடைய நிலத்தில் வளர்க்கப்பட்டவை என்பதால் அவற்றையும் பெட்ரோ எடுத்துச் செல்ல முடியாது என்கிறான்.
பெட்ரோ செலவிட்ட உழைப்பையும் வியர்வையையும் மட்டும் அவனிடம் விட்டுவிடுவதாகக் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து சென்று விடுகிறான்.
இதனால் பெட்ரோவின் பல மாத உழைப்பும், அவனுடைய குடும்பத்தின் எதிர்காலமும் ஒரே கணத்தில் பறிபோகிறது.
தன் குழந்தைகள் இந்த உண்மையை அறிந்தால் அவர்கள் துயரப்படுவார்கள் என்பதால் பெட்ரோ அவர்களிடம் உண்மையைச் சொல்லவில்லை.
சூழல் எல்லாம் நன்றாக இருப்பதாக அவர்களிடம் பொய் கூறுகிறான். தன்னிடம் இருக்கும் பணம் முழுவதையும் குழந்தைகளிடம் கொடுத்து, அவர்கள் நகரத்துக்குச் சென்று மகிழ்ச்சியாக ஒரு நாளைக் கழிக்கும்படி அனுப்புகிறான்.
குழந்தைகள் சென்ற பிறகு, பெட்ரோ தனியாக தனது வீட்டிலும் வயலிலும் நிற்கிறான். அவனுடைய உழைப்பால் உருவான பயிர்களையும், அவன் வாழ்ந்த வீட்டையும் தீ வைத்துக் கொளுத்துகிறான்.
அந்தத் தீயில் இருந்து எழும் புகையைச் சுவாசித்ததால் பெட்ரோ உயிரிழக்கிறான்.
அவன் குடும்பத்தை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்த உழைப்பும், அந்த உழைப்பின் மீது அவனுக்கு இருந்த உரிமை ஒரே கணத்தில் பறிக்கப்பட்டதன் விளைவாக அவனுடைய வாழ்க்கை இவ்வாறு முடிகிறது.
மூன்றாவது சம்பவம் ஹவானா பல்கலைக்கழகத்தைச் சுற்றி நடைபெறுகிறது. அங்கு அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக மாணவர்கள் போராடுகிறார்கள்.
அவர்களின் இயக்கத்தில் என்ரிக்கே (ராவுல் கார்சியா) முக்கியமாக செயல்படுகிறான். ஆனால் மாணவர்கள் மேற்கொள்ளும் சிறிய அளவிலான போராட்டங்கள் அவனுக்கு போதுமானதாகத் தெரியவில்லை.
இன்னும் தீவிரமான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்புகிறான். அதனால் தனியாகச் சென்று காவல்துறைத் தலைவரை கொலை செய்யத் திட்டமிடுகிறான்.
அவன் காவல்துறைத் தலைவரை குறிவைத்து அவனைச் சுடுவதற்கான சரியான தருணத்தைப் பெறுகிறான்.
ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவன் எதிர்பாராத ஒரு காட்சியைப் பார்க்கிறான். காவல்துறைத் தலைவர் தனது மனைவியுடனும் சிறு குழந்தைகளுடனும் அமர்ந்து காலை உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.
எதிரியாகக் கருதிய அந்த மனிதன் தன்னுடைய குடும்பத்துடன் இருக்கும் சாதாரண மனிதனாக என்ரிக்கேவின் கண்முன் தெரிகிறான்.
இதனால் அவனால் துப்பாக்கியின் விசையை அழுத்த முடியவில்லை. கொலை செய்யும் முடிவிலிருந்து அவன் பின்வாங்குகிறான்.
இதற்கிடையில், என்ரிக்கேவின் தோழர்கள் மாணவர் இயக்கத்துக்கான துண்டுப் பிரசுரங்களை அச்சிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஆனால் அவர்களுக்குள் காவல்துறையினர் ஊடுருவியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் அந்த இடத்துக்குள் நுழைந்து புரட்சியாளர்களைக் கைது செய்கிறார்கள்.
அந்த நேரத்தில் அவர்களில் ஒருவன் துண்டுப் பிரசுரங்களை கீழே திரண்டிருக்கும் மக்களிடம் வீசத் தொடங்குகிறான்.
காவல்துறையினர் அவனைச் சுடுகின்றனர். அவனுடைய உடல் கீழே விழுந்தாலும், மாணவர்களின் எதிர்ப்பு அங்கேயே முடிவதில்லை.
பின்னர் என்ரிக்கே பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெறும் ஒரு போராட்டத்துக்கு தலைமை தாங்குகிறான்.
போராட்டத்தை அடக்குவதற்காக காவல்துறையினர் அங்கு திரள்கிறார்கள். அவர்கள் கூட்டத்தைக் கலைக்க தண்ணீர் பீச்சும் கருவிகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
போராட்டம் மேலும் தீவிரமடைந்து கலவரமாக மாறுகிறது. அந்தக் குழப்பத்தின் நடுவில் என்ரிக்கே சுடப்படுகிறான்.
அவன் உயிரிழக்கிறான். பின்னர் அவனுடைய உடல் ஒரு கொடியுடன் சேர்த்து தெருக்களின் வழியாக எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
தன் போராட்டத்துக்காக உயிரை இழந்த என்ரிக்கே, மற்றவர்களுக்கு ஒரு தியாகியாக மாறுகிறான்.
கடைசி சம்பவத்தின் மையத்தில் மரியானோ என்ற சாதாரண விவசாயி இருக்கிறான். நாட்டில் ஏற்கனவே அரசு மற்றும் புரட்சியாளர்களுக்கு இடையே போர் நடைபெற்று வருகிறது.
புரட்சிப் படையைச் சேர்ந்த ஒரு வீரன் மரியானோவைத் தேடி வந்து, தங்களுடன் சேர்ந்து போராடும்படி அழைக்கிறான்.
மரியானோவுக்கு புரட்சியில் ஈடுபடுவதில் விருப்பமில்லை. அவன் தன் குழந்தைகளுக்காக நல்ல வாழ்க்கை கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாலும், அதற்காகப் போரில் இறங்க விரும்பவில்லை.
அவனுடைய ஒரே ஆசை அமைதியாக வாழ்வதுதான். அதனால் அந்தப் புரட்சிப் படைவீரன் எவ்வளவு வற்புறுத்தினாலும், தன்னை விட்டுவிட்டு செல்லும்படி மரியானோ கூறுகிறான்.
ஆனால் அவன் எடுத்த அந்த முடிவைத் தொடர்ந்து நிலைமை முற்றிலும் மாறுகிறது. அரசாங்கத்தின் விமானங்கள் அந்தப் பகுதியைத் தாக்கத் தொடங்குகின்றன.
அவை குறிப்பிட்ட எதிரிகளை மட்டும் குறிவைக்காமல் அந்தப் பகுதியையே கண்மூடித்தனமாக குண்டுவீசித் தாக்குகின்றன. மரியானோவின் வீடும் அந்தத் தாக்குதலில் அழிக்கப்படுகிறது.
அதைவிடப் பெரிய துயரமாக, அவனுடைய மகன் கொல்லப்படுகிறான்.
அமைதியாக வாழ வேண்டும் என்ற காரணத்தால் போரில் இருந்து விலகி இருந்த மரியானோவின் சொந்த வீட்டிலேயே போர் வந்து அவனுடைய குடும்பத்தை அழித்துவிடுகிறது.
இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு மரியானோவின் மனநிலை முற்றிலும் மாறுகிறது. இதுவரை போரில் கலந்து கொள்ள மறுத்த அவன், இப்போது புரட்சியாளர்களுடன் சேர முடிவு செய்கிறான்.
தனது வீட்டையும் மகனையும் இழந்த பிறகு, அமைதியாகத் தனியாக வாழ்வது இனி சாத்தியமில்லை என்பதை அவன் உணர்கிறான்.
அவன் சியாரா மாஸ்த்ரா மலைப்பகுதிக்குச் சென்று புரட்சியாளர்களுடன் இணைகிறான். அங்கு நடைபெறும் போராட்டத்தில் அவனும் பங்கேற்கிறான்.
இறுதியில் புரட்சியாளர்களின் போராட்டம் வெற்றியை நோக்கிச் செல்கிறது. மரியானோவும் அவர்களுடன் சேர்ந்து முன்னேறுகிறான்.
அவர்கள் வெற்றிகரமாக ஹவானாவை நோக்கி அணிவகுத்துச் செல்கிறார்கள். அந்த வெற்றிப் பேரணி ஹவானாவுக்குள் நுழைகிறது.
இதுவரை வறுமை, சுரண்டல், நிலப்பறிப்பு, காவல்துறை அடக்குமுறை, வன்முறை ஆகியவற்றை எதிர்கொண்ட மக்கள் புரட்சியின் வெற்றியை அறிவிக்கும் அந்த அணிவகுப்பில் முன்னேறுகிறார்கள்.
மரியானோவும் அந்தப் புரட்சிப் படையுடன் சேர்ந்து ஹவானாவுக்குள் நுழைகிறான். இவ்வாறு, ஆரம்பத்தில் தங்கள் துயரத்தை அமைதியாகச் சகித்துக் கொண்டிருந்த மரியா போன்ற மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து தொடங்கி, நிலத்தை இழந்து உயிரை இழக்கும் பெட்ரோவின் துயரம், அடக்குமுறைக்கு எதிராக உயிர்தியாகம் செய்யும் என்ரிக்கேவின் போராட்டம், இறுதியில் தனது மகனை இழந்த பிறகு ஆயுதம் ஏந்தும் மரியானோவின் முடிவு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்ந்து, புரட்சியாளர்கள் ஹவானாவுக்குள் வெற்றிகரமாக அணிவகுத்துச் செல்லும் காட்சியில் படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
