ஒரு மனிதனின் செயல், உலகின் மறுமுனையில் வாழும் முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத இன்னொருவரின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்க முடியுமா?
மொழி, நாடு, மதம், கலாச்சாரம் எனப் பல எல்லைகளால் பிரிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்கிடையே கண்ணுக்குத் தெரியாத தொடர்புகள் இருக்க முடியுமா?
இத்தகைய கேள்விகளை மையமாகக் கொண்டு உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம்தான் அலெஹாண்ட்ரோ கோன்சாலெஸ் இன்யாரிட்டு இயக்கிய ‘பேபல்’ Babel, 2006.
மொராக்கோ, ஜப்பான், மெக்சிகோ, அமெரிக்கா என நான்கு நாடுகளின் வெவ்வேறு கலாச்சாரப் பின்னணிகளில் விரியும் இந்த உளவியல் நாடகம், மனிதர்களின் வாழ்க்கையைத் தனித்தனி கதைகளாகப் பார்க்காமல், ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய ஒரு பெரிய வலைப்பின்னலாக அணுகுகிறது.
திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான தனித்துவம் அதன் கதை சொல்லும் அமைப்பு. வழக்கமான நேர்கோட்டுக் கதைமுறையைப் பின்பற்றாமல், வெவ்வேறு நாடுகளில் வாழும் மனிதர்களின் உலகங்களைத் துண்டு துண்டாக அறிமுகப்படுத்தி, அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்புகளைப் பார்வையாளர்களே உணர்ந்துகொள்ளும் வகையில் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த அணுகுமுறை திரைப்படத்தை வெறுமனே பல கதைகள் கொண்ட படைப்பாக மாற்றிவிடவில்லை. மாறாக, தனித்தனியாகத் தோன்றும் மனித வாழ்க்கைகளுக்குப் பின்னால் இயங்கும் ஒரு பொதுவான தொடர்பு அமைப்பை ஆராய்கிறது. கதை சொல்லலில் பயன்படுத்தப்படும் இந்தப் பன்முகத்தன்மை, பார்வையாளரின் கவனத்தையும் புரிதலையும் தொடர்ந்து கோருகிறது.
கில்லெர்மோ அரியாகாவின் திரைக்கதை, ஒரு சிறிய பொருளைக்கூட உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் வாழும் மனிதர்களை இணைக்கும் மையக் காரணியாக மாற்றும் நுட்பத்தைக் கொண்டுள்ளது.
இங்கு முக்கியத்துவம் பெறுவது அந்தப் பொருளின் தன்மை அல்ல; அது உருவாக்கும் எதிர்பாராத தொடர்புகள்தான். ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட செயல், அவனுக்குத் தெரியாத மற்றொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்ற கருத்தைத் திரைப்படம் நுட்பமாக ஆராய்கிறது.
இதன் வழியாகத் தற்செயல், மனிதர்களின் பரஸ்பரச் சார்பு, செயல்களின் எதிர்பாராத விளைவுகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. இதுவே படத்தின் திரைக்கதைக்கு அறிவார்ந்த அடுக்கையும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஆழத்தையும் வழங்குகிறது.
இயக்குநர் இன்யாரிட்டு இந்தப் பல கதைகளையும் தனித்தனி திரைப்படங்களாகத் தோன்றவிடாமல் ஒரே உணர்வுலகத்திற்குள் கொண்டுவருகிறார்.
ஒவ்வொரு நாட்டின் புவியியல் சூழலும் கலாச்சாரமும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
மொராக்கோவின் பாலைவனப் பின்னணியும், ஜப்பானின் நகர்ப்புறச் சூழலும், மெக்சிகோவின் கிராமப்புற வாழ்க்கையும், அமெரிக்காவின் குடும்பச் சூழலும் வெறும் இடங்களாக மட்டும் அமையவில்லை.
மனிதர்கள் வாழும் சூழல் அவர்களுடைய அனுபவங்களையும் உலகைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தையும் எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது என்பதற்கான காட்சிப்பூர்வமான பின்னணியாக அவை செயல்படுகின்றன.
இயக்குநரின் சொந்த வாழ்க்கையில் மொராக்கோ, ஜப்பான், மெக்சிகோ ஆகிய இடங்கள் கொண்டிருந்த அனுபவத் தொடர்புகளும் இந்தப் படத்தின் உலக உருவாக்கத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளன.
நடிப்பில் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த கலைஞர்கள் இணைந்திருப்பது படத்தின் பன்முகத்தன்மைக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. ரிச்சர்ட் ஜோன்ஸ் (பிராட் பிட்), சூசன் ஜோன்ஸ் (கேட் பிளான்செட்) ஆகியோரின் நடிப்பில் வெளிப்படும் குடும்ப உறவுகளின் உணர்ச்சிச் சிக்கல்கள், படத்தின் மனிதநேயப் பார்வைக்கு ஒரு பரிமாணத்தை வழங்குகின்றன.
அமெலியா ஹெர்னாண்டஸ் கதாபாத்திரத்தில் அட்ரியானா பர்ராசா வெளிப்படுத்தும் உணர்ச்சித் தீவிரம், படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க நடிப்புகளில் ஒன்றாக அமைகிறது. அவரது நடிப்பில் இயல்பான மனிதப் பதற்றமும் பாசமும் ஒன்றிணைகின்றன.
அதேபோல், சியாகோ வதாயா கதாபாத்திரத்தில் ரிங்கோ கிக்குச்சி வெளிப்படுத்தும் உடல் மொழியும் முகபாவங்களும் தனித்துவமானவை. கேட்கவும் பேசவும் இயலாத ஒரு இளம்பெண்ணின் உளவியல் உலகத்தை அவர் வெளிப்படுத்தும் விதம், வசனங்களைத் தாண்டிய நடிப்பின் ஆற்றலை உணர்த்துகிறது. இந்த இரண்டு நடிகைகளின் நடிப்பும் சிறந்த துணை நடிகைக்கான அகாடமி விருதுப் பரிந்துரைகளைப் பெற்றது.
ஒளிப்பதிவாளர் ரோட்ரிகோ பிரியட்டோவின் பங்களிப்பு, படத்தின் புவியியல் பன்முகத்தன்மையைத் திரை அனுபவமாக மாற்றுவதில் முக்கியமானது.
வெவ்வேறு இடங்களுக்கு வெவ்வேறு தோற்றத்தை வழங்கும் நோக்கில், 16 மில்லிமீட்டர் திரைப்படச் சுருள், மூன்று துளைகள் கொண்ட சூப்பர் 35 மில்லிமீட்டர், வழக்கமான 35 மில்லிமீட்டர் உள்ளிட்ட பல்வேறு படச்சுருள் வடிவங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
இந்தத் தொழில்நுட்பத் தேர்வு, ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் தனித்துவமான காட்சித் தன்மையை உருவாக்க உதவுகிறது. இதனால் திரைப்படத்தின் உலகம் ஒரே மாதிரியான காட்சிப் பின்னணியாகத் தோன்றாமல், அதன் ஒவ்வொரு நிலப்பரப்புக்கும் உரிய தன்மையுடன் விரிகிறது.
படத்தொகுப்பும் இந்தப் படத்தின் கதை சொல்லும் மொழியில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. ஸ்டீபன் மிர்ரியோனும் டக்ளஸ் கிரைஸும் இணைந்து மேற்கொண்டுள்ள படத்தொகுப்பு, வெவ்வேறு கதைகளுக்கு இடையிலான மாற்றங்களை உணர்ச்சிப்பூர்வமான தொடர்புடன் அமைக்கிறது.
காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை அடுக்குவதற்குப் பதிலாக, கதைகளின் உள்ளார்ந்த தொடர்புகளையும் அவை உருவாக்கும் மனநிலைகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இதனால் பார்வையாளருக்கு ஒரே நேரத்தில் பல மனித உலகங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அனுபவம் கிடைக்கிறது. இந்தப் படத்தொகுப்பு உத்தி திரைப்படத்தின் மையக் கருத்தான உலகளாவிய மனிதத் தொடர்புகளை அதன் வடிவத்திலேயே பிரதிபலிக்கிறது.
குஸ்டாவோ சாண்டாலல்லாவின் இசை, திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தன்மையைத் தாங்கும் முக்கியமான கூறாக விளங்குகிறது. காட்சிகளின் உணர்வுகளை மிகைப்படுத்தாமல், அவற்றின் உள்ளார்ந்த மனநிலையுடன் இணையும் இசையமைப்பு படத்தின் தாக்கத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
இறுதிக் காட்சியில் இடம்பெறும் ரியூய்ச்சி சகமோட்டோவின் ‘பிபோ நோ அஒசோரா’ இசைத்துணுக்கு, திரைப்படத்தின் இசைத் தேர்வுகளில் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெறுகிறது.
இந்தப் படத்திற்காகச் சாண்டாலல்லா உருவாக்கிய இசை, சிறந்த பின்னணி இசைக்கான அகாடமி விருதையும் பாஃப்டா விருதையும் வென்றது.
‘பேபல்’ என்ற தலைப்பே திரைப்படத்தின் மையச் சிந்தனையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு குறியீடாக அமைகிறது.
மொழிகள் வேறுபடுவதால் மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை மட்டுமல்ல, ஒரே மொழியைப் பேசுபவர்களுக்குள்ளும் உணர்வுகளைப் பரிமாறிக்கொள்வதில் எத்தனை தடைகள் இருக்கின்றன என்பதையும் படம் ஆராய்கிறது.
மொழி என்பது வெறும் தொடர்புக்கான கருவி அல்ல; அது மனிதர்களின் கலாச்சாரம், அனுபவம், அடையாளம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருக்கிறது. ஒருவரின் உணர்வை இன்னொருவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாதபோது உருவாகும் இடைவெளி, இந்தப் படத்தின் அடிப்படையான உளவியல் கருப்பொருள்களில் ஒன்றாகிறது.
குறிப்பாக, மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் நிகழும் சம்பவங்களை நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என்ற எளிய பிரிவுகளுக்குள் அடக்காமல் அணுகுவது படத்தின் முக்கியமான மனிதநேயச் சிறப்பு.
ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்துவமான சூழலும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய உணர்வுகளும் இருக்கின்றன என்ற பார்வையை இயக்குநர் முன்வைக்கிறார்.
தனிப்பட்ட முடிவுகள், சமூகச் சூழல், கலாச்சார வேறுபாடுகள், தற்செயல் நிகழ்வுகள் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து மனித வாழ்க்கையை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதைத் திரைப்படம் விரிவாக ஆராய்கிறது.
இதனால் பார்வையாளரின் கவனம் ஒரு குறிப்பிட்ட கதாபாத்திரத்தின் பக்கம் மட்டும் நிலைத்துவிடாமல், பல்வேறு மனிதர்களின் அனுபவங்களையும் புரிந்துகொள்ளும் நிலைக்குச் செல்கிறது.
2006 கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் தங்கப் பனை விருதுக்குப் போட்டியிட்ட இப்படம், சிறந்த இயக்கத்திற்கான விருதை இன்யாரிட்டுவுக்குப் பெற்றுத்தந்தது.
பின்னர் கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம் – நாடகம் என்ற விருதையும் வென்றது. ஏழு அகாடமி விருதுப் பரிந்துரைகளைப் பெற்ற இப்படம், குஸ்டாவோ சாண்டாலல்லாவின் இசைக்காகச் சிறந்த அசல் இசைக்கான விருதை வென்றது.
உலகளாவிய அளவில் சுமார் 135.3 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை வசூலித்ததும், 25 மில்லியன் டாலர் தயாரிப்புச் செலவுடன் ஒப்பிடும்போது படத்தின் வணிக வெற்றியை வெளிப்படுத்துகிறது.
மேலும், ‘அமோரெஸ் பெர்ரோஸ்’, ‘21 கிராம்ஸ்’ ஆகிய படங்களைத் தொடர்ந்து இன்யாரிட்டு – அரியாகா கூட்டணியின் டெத் ட்ரலஜி என்ற மரண முத்தொகுப்பை நிறைவு செய்யும் படைப்பாகவும் இது அமைகிறது.
‘பேபல்’ திரைப்படத்தின் உண்மையான பலம் அதன் பல்வேறு நாடுகளையும் கதாபாத்திரங்களையும் ஒன்றிணைத்திருப்பதில் மட்டும் இல்லை; அவற்றின் வழியாக மனித வாழ்க்கையின் பொதுவான பலவீனங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் ஆராய்வதில்தான் இருக்கிறது.
உலகம் எவ்வளவுதான் தொழில்நுட்பத்தால் இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், மனிதர்களுக்கிடையிலான புரிதலும் உணர்வுப் பரிமாற்றமும் எளிதானவை அல்ல என்பதைப் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
கதை சொல்லும் முறையில் கவனம் செலுத்தும் பார்வையாளர்களுக்கும், நுட்பமான நடிப்பையும் ஒளிப்பதிவையும் ரசிப்பவர்களுக்கும், மனித உறவுகளின் உளவியலை ஆராய விரும்புபவர்களுக்கும் இது செறிவான திரைப்பட அனுபவத்தை வழங்கும்.
ஒரு திரைப்படம் முடிந்த பிறகும் அதன் காட்சிகளை விட அது எழுப்பிய கேள்விகளே மனதில் நீண்ட நேரம் தங்கியிருக்க முடியும் என்பதற்கு ‘பேபல்’ ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எடுத்துக்காட்டு.
====================================
படத்தின் கதை:-
மொராக்கோ நாட்டின் வறண்ட பாலைவனப் பகுதியில் ஆடுகளை மேய்த்து வாழ்ந்து வருகிறான் அப்துல்லா (முஸ்தபா ராசிதி).
அவனுடைய ஆடுகளைத் தொடர்ந்து நரிகள் வேட்டையாடி வருவதால், அவற்றைச் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறான்.
இதற்காகத் தனது சுற்றத்தில் உள்ள வேட்டைக்காரரிடமிருந்து ஒரு துப்பாக்கியை வாங்குகிறான். அந்தத் துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்தி ஆடுகளைக் கொல்ல வரும் நரிகளைச் சுட்டு விரட்டுவதற்காக, தனது இரண்டு மகன்களான யூசுப் (பூப்கர் ஐத் எல் கைத்), அகமது (சயீத் தர்சானி) ஆகியோரிடம் கொடுக்கிறான். ஆடுகளை மேய்த்துக்கொண்டே அவற்றைக் கவனித்துக்கொள்ளும்படியும் அறிவுறுத்துகிறான்.
நீங்கள் சுட்டிக்காட்டுவது சரியானது. அந்தக் காட்சி சிறுவர்களின் குணாதிசயங்களை அறிமுகப்படுத்துவதற்குப் பயன்படக்கூடியது. குறிப்பாக, யூசுப் மற்றும் அகமது ஆகிய இருவரின் இளமைக்குரிய ஆர்வம், பாலியல் ஆர்வம், சிறுவயதுக்குரிய குறும்புத்தனம் போன்றவற்றைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் பின்னணியாக அதை அணுகலாம்.
நான் முன்பு எழுதிய கதையில் அந்தப் பகுதி இடம்பெறாததற்குக் காரணம், நீங்கள் வழங்கிய விக்கிபீடியா மூலத்தின் கதைப் பகுதியில் அந்தச் சம்பவம் குறிப்பிடப்படவில்லை. அதனால், மூலத் தரவுக்கு வெளியே தகவல் சேர்க்கக்கூடாது என்ற உங்கள் நிபந்தனையைப் பின்பற்றி அதைத் தவிர்த்துவிட்டேன்.
இந்தக் காட்சியைப் பற்றிய திரைக்கதைத் தகவல்களையும் சரிபார்த்ததில், யூசுப் தனது சகோதரி ஸோஹ்ரா (வஹிபா சஹ்மி) உடை மாற்றிக்கொண்டிருப்பதைச் சுவரின் சிறிய இடைவெளி வழியாக ஒளிந்திருந்து பார்க்கிறான். அதை அகமது கண்டுபிடித்து அவனைக் கண்டிக்கிறான். யூசுப், ஸோஹ்ராவுக்குத் தனது செயலில் ஆட்சேபனை இல்லை என்று கூறுகிறான். ஆனால் அகமது அதை ஏற்காமல், மீண்டும் இவ்வாறு நடந்துகொண்டால் தந்தையிடம் சொல்லிவிடுவதாக எச்சரிக்கிறான்.
இரண்டு மகன்களான யூசுப், அகமது ஆகியோரின் குணாதிசயங்களை அறிமுகப்படுத்தும் ஆரம்பக் காட்சிகளில், அவர்களுடைய சகோதரி ஸோஹ்ராவைப் பற்றிய ஒரு சம்பவமும் இடம்பெறுகிறது. ஸோஹ்ரா உடை மாற்றிக்கொண்டிருப்பதை வீட்டின் சுவரில் உள்ள சிறிய இடைவெளி வழியாக யூசுப் ஒளிந்திருந்து அவளின் புரிதலுடன் பார்க்கிறான்.
இதைக் கவனித்த அகமது, அவனை உடனடியாகக் கண்டித்து அங்கிருந்து அழைத்துச் செல்ல முயற்சிக்கிறான். ஆனால் யூசுப் தனது செயலைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், ஸோஹ்ராவுக்கு அதில் ஆட்சேபனை இல்லை என்று கூறுகிறான்.
அகமதுவோ இதனைத் தவறான செயலாகக் கருதி, மீண்டும் இப்படிச் செய்தால் தந்தையிடம் சொல்லிவிடுவதாக எச்சரிக்கிறான். இந்தச் சிறிய சம்பவம் இரு சகோதரர்களின் மாறுபட்ட அணுகுமுறையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. யூசுப்பிடம் காணப்படும் கட்டுப்பாடற்ற ஆர்வமும், அகமதுவிடம் காணப்படும் கண்டிப்பும் அவர்களுக்கிடையிலான குண வேறுபாட்டை ஆரம்பத்திலேயே அறிமுகப்படுத்திவிடுகின்றன.
துப்பாக்கியைப் பெற்றுக்கொண்ட சிறுவர்கள் இருவரும் அதைச் சுட்டுப் பார்க்கிறார்கள். அந்தத் துப்பாக்கியால் எவ்வளவு தொலைவு வரை குறி பார்த்துச் சுட முடியும் என்ற சந்தேகம் அவர்களுக்கு ஏற்படுகிறது.
அதன் திறனைச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். முதலில் தொலைவில் இருக்கும் பாறைகளைக் குறிவைத்துச் சுடுகிறார்கள்.
பின்னர், சாலையில் செல்லும் வாகனங்களைக் குறிவைத்துத் துப்பாக்கியால் சுட்டுப் பார்க்கிறார்கள். துப்பாக்கியின் தாக்கம் எவ்வளவு தூரம் வரை இருக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தில், சாலையில் சென்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு சுற்றுலாப் பேருந்தையும் குறிவைக்கிறார்கள்.
அப்போது யூசுப் சுட்ட குண்டு பேருந்தைத் தாக்குகிறது. அந்தப் பேருந்தில் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ரிச்சர்ட் ஜோன்ஸ் (பிராட் பிட்), அவனுடைய மனைவி சூசன் ஜோன்ஸ் (கேட் பிளான்செட்) ஆகியோர் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.
துப்பாக்கிக் குண்டு சூசனைத் தாக்குவதால் அவர் படுகாயமடைகிறார். தாங்கள் செய்தது எவ்வளவு பெரிய விபரீதம் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் சிறுவர்கள் இருவரும் அங்கிருந்து தப்பி ஓடுகிறார்கள்.
துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு மலைப்பகுதிக்குச் சென்று மறைத்து வைக்கிறார்கள். இதற்கிடையில், பேருந்தில் இருந்தவர்கள் திடீரென ஏற்பட்ட துப்பாக்கிச் சூட்டால் அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். சூசனின் உயிரைக் காப்பாற்ற உடனடியாக மருத்துவ உதவி தேவைப்படுகிறது.
ரிச்சர்டும் சூசனும் அமெரிக்காவிலிருந்து மொராக்கோவுக்கு விடுமுறையைக் கழிப்பதற்காக வந்த தம்பதியினர். அவர்களுடைய குடும்ப வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே ஒரு பெரிய துயரம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. அவர்களுடைய குழந்தை அண்மையில் குழந்தை உயிரிழந்திருக்கிறது.
அந்த இழப்பு இருவருக்குமிடையே மனரீதியான அழுத்தத்தையும் உறவுச் சிக்கல்களையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்தத் துயரத்திலிருந்து முழுமையாக மீள முடியாத நிலையில் அவர்கள் சுற்றுலா வந்திருக்கிறார்கள்.
இப்போது சூசன் துப்பாக்கிக் குண்டால் படுகாயமடைந்ததால், அவர்களுடைய பயணம் உயிர் காக்க வேண்டிய போராட்டமாக மாறுகிறது.
சூசனின் நிலைமை மோசமாக இருப்பதை உணர்ந்த ரிச்சர்ட், பேருந்து ஓட்டுநரிடம் அருகிலுள்ள கிராமத்திற்குச் செல்லும்படி வற்புறுத்துகிறான்.
அந்தக் கிராமத்தின் பெயர் டாசரின். உடனடியாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்ல முடியாததால், குறைந்தபட்சம் அருகிலுள்ள இடத்தில் மருத்துவ உதவியைப் பெறலாம் என்று அவன் நினைக்கிறான்.
பேருந்து கிராமத்தை அடைந்ததும், அங்கிருந்து மருத்துவமனைக்குச் செல்லத் தேவையான போக்குவரத்து வசதிக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.
பேருந்தில் வந்த மற்ற சுற்றுலாப் பயணிகளும் அங்கேயே காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் நேரம் செல்லச் செல்ல அவர்களுக்குப் பொறுமை குறைகிறது.
கடுமையான வெயில், துப்பாக்கிச் சூடு தொடர்பான அச்சம், மீண்டும் தாக்குதல் நடைபெறக்கூடும் என்ற பயம் ஆகியவை அவர்களைப் பதற்றமடையச் செய்கின்றன.
அவர்கள் அங்கிருந்து உடனடியாகப் புறப்பட வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார்கள். ரிச்சர்டோ, சூசனுக்கு மருத்துவ உதவி கிடைக்கும் வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறான்.
ஆனால் அவர்கள் அவனுடைய வேண்டுகோளை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். இறுதியில் பேருந்து மற்ற சுற்றுலாப் பயணிகளுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் செல்கிறது.
ரிச்சர்டும் சூசனும் பேருந்தின் சுற்றுலா வழிகாட்டியுடன் அங்கேயே தங்கிவிடுகிறார்கள். மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேறு போக்குவரத்து வசதி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருக்கிறார்கள்.
இதற்கிடையில், சிறுவர்கள் துப்பாக்கியால் சுட்ட சம்பவம் மொராக்கோவில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்துகிறது.
தொலைக்காட்சிச் செய்திகளில் இந்தச் சம்பவம் ஒளிபரப்பப்படுகிறது. அமெரிக்க அரசாங்கம், அமெரிக்கப் பெண் ஒருவர் சுடப்பட்ட சம்பவத்தைப் பயங்கரவாதத் தாக்குதலாகக் கருதுகிறது.
இதனால் மொராக்கோ அரசாங்கத்தின் மீது குற்றவாளிகளை உடனடியாகக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம் அதிகரிக்கிறது. ஒரு சாதாரண துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவம் சர்வதேச அளவிலான பாதுகாப்புப் பிரச்சினையாக மாறுகிறது.
சூசன் சுடப்பட்ட செய்தி அப்துல்லாவுக்கும் தெரியவருகிறது. இதற்குப் பின்னால் தனது மகன்கள் இருக்கக்கூடும் என்று அவன் சந்தேகிக்கிறான்.
அவர்களிடம் துப்பாக்கி எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்கிறான். முதலில் உண்மையைச் சொல்லத் தயங்கும் சிறுவர்களிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறான்.
அவர்களை அடித்துத் துன்புறுத்தி விசாரித்த பிறகு, துப்பாக்கியால் பேருந்தைச் சுட்டது அவர்கள்தான் என்பதை அறிந்துகொள்கிறான்.
இப்போது காவல்துறையினர் தங்களைத் தேடி வருவார்கள் என்பதை உணர்ந்த அப்துல்லா, தனது இரண்டு மகன்களையும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து தப்பிச் செல்ல முயற்சிக்கிறான்.
ஆனால் காவல்துறையினர் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டு மலைப்பகுதியில் சுற்றிவளைக்கிறார்கள். பாறைகள் நிறைந்த மலைச்சரிவில் அப்துல்லாவும் அவனுடைய இரண்டு மகன்களும் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.
காவல்துறையினர் அவர்களை நோக்கிச் சுடத் தொடங்குகிறார்கள். துப்பாக்கிச் சூட்டில் அகமதுவின் காலில் குண்டு பாய்கிறது. இதைக் கண்ட யூசுப் தனது தம்பியைக் காப்பாற்றுவதற்காகவும், காவல்துறையினரின் தாக்குதலைத் தடுக்கவும் பதிலுக்குச் சுடுகிறான். அவன் சுட்ட குண்டு காவல்துறை அதிகாரி ஒருவரின் தோளில் பாய்கிறது.
இதனால் காவல்துறையினரின் துப்பாக்கிச் சூடு மேலும் தீவிரமடைகிறது. அவர்கள் தொடர்ந்து சுடுவதால் அகமதுவின் முதுகிலும் குண்டு பாய்கிறது.
அவன் படுகாயமடைந்து உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருக்கிறான். தனது தம்பியின் நிலைமையைப் பார்த்த யூசுப் இனிமேலும் எதிர்த்துப் போராட முடியாது என்பதை உணர்கிறான்.
துப்பாக்கியைக் கீழே போட்டுவிட்டு சரணடைகிறான். அமெரிக்கப் பெண்ணைச் சுட்டது தான்தான் என்று ஒப்புக்கொள்கிறான். துப்பாக்கிச் சூட்டை நிறுத்திவிட்டு தனது தம்பிக்கு உடனடியாக மருத்துவ உதவி வழங்கும்படி காவல்துறையினரிடம் கெஞ்சுகிறான்.
சிறுவர்கள்தான் இந்தச் சம்பவத்திற்குக் காரணம் என்பதை அறிந்த காவல்துறையினர் அதிர்ச்சியடைகிறார்கள்.
அவர்கள் பயங்கரவாதிகளாகவோ பெரிய குற்றவாளிகளாகவோ நினைத்துத் தேடிவந்தவர்கள், உண்மையில் இரண்டு சிறுவர்கள் என்பதை அப்போதுதான் உணர்கிறார்கள்.
மொராக்கோவில் சூசனின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்கான முயற்சிகளும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன. நீண்ட நேரக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு ஒரு ஹெலிகாப்டர் அங்கு வந்து சேருகிறது.
அதன் மூலம் ரிச்சர்டும் சூசனும் காசாபிளாங்கா நகரிலுள்ள மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லப்படுகிறார்கள்.
அங்கு சூசனுக்குத் தேவையான சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறது. அவர் குணமடைவார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
இதே நேரத்தில் அமெரிக்காவின் சான் டியாகோவில், ரிச்சர்டும் சூசனும் விட்டுச் சென்ற குழந்தைகளை அவர்களுடைய மெக்சிகோ நாட்டைச் சேர்ந்த பராமரிப்பாளரான அமெலியா ஹெர்னாண்டஸ் (அட்ரியானா பர்ராசா) கவனித்துக்கொண்டு வருகிறாள்.
அவர்களுடைய குழந்தைகளான டெப்பி (எல்லே ஃபான்னிங்), மைக் (நேதன் கேம்பிள்) ஆகியோர் அவளுடைய பொறுப்பில் இருக்கிறார்கள். ரிச்சர்டும் சூசனும் மொராக்கோவில் சுற்றுலா சென்றிருப்பதால், குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பணியை அமெலியா ஏற்றிருக்கிறாள்.
சூசன் துப்பாக்கிச் சூட்டில் காயமடைந்த செய்தி அமெலியாவுக்குத் தெரியவருகிறது. இதனால் அவள் மிகுந்த கவலையடைகிறாள். ஏனெனில், அவளுடைய சொந்த மகனின் திருமணம் நடைபெறவிருக்கிறது.
அந்தத் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக அவள் மெக்சிகோவுக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தாள். ஆனால் சூசன் மருத்துவமனையில் இருப்பதால், குழந்தைகளை யாரிடம் விட்டுச் செல்வது என்ற பிரச்சினை உருவாகிறது.
வேறு யாரையும் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள ஏற்பாடு செய்ய முடியாத நிலையில், அவள் ரிச்சர்டைத் தொடர்புகொண்டு நிலைமையை விளக்குகிறாள்.
ரிச்சர்ட், குழந்தைகளை அமெலியாவே தொடர்ந்து கவனித்துக்கொள்ளும்படி கூறுகிறான். அதனால் திருமணத்திற்குச் செல்ல முடியாமல் போய்விடுமோ என்று அமெலியா கவலைப்படுகிறாள். தனது மகனின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வது அவளுக்கு முக்கியமானது.
எனவே, ரிச்சர்டின் அனுமதி இல்லாமலேயே குழந்தைகளான டெப்பி, மைக் இருவரையும் தன்னுடன் மெக்சிகோவுக்கு அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்கிறாள். திருமணம் நடைபெறும் இடம் டிஜுவானாவுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமப்புறப் பகுதி.
அமெலியா தனது மருமகன் சாண்டியாகோவுடன் (கெயில் கார்சியா பெர்னால்) குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு மெக்சிகோவுக்குச் செல்கிறாள். திருமண நிகழ்ச்சியில் அவர்கள் கலந்துகொள்கிறார்கள்.
அமெலியாவின் மெக்சிகோ பயணம், தனது மகனின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு தாயின் விருப்பத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. ஆனால் அந்தத் திருமணக் காட்சி வெறும் குடும்பக் கொண்டாட்டமாக மட்டும் வடிவமைக்கப்படவில்லை. இயக்குநர் அலெஹாண்ட்ரோ கோன்சாலெஸ் இன்யாரிட்டு, அந்தத் திருமண விழாவை முதலில் படமாக்கியபோது, அது தனித்துவமான ஒரு குறும்படம் போலவே விரிவாக அமைந்திருந்தது.
மரியாச்சி இசைக்குழுவின் இசை, விருந்தினர்களின் உரையாடல்கள், மணமக்களின் வரவேற்பு, விருந்து, மதுபானம், மக்களின் உற்சாகம் என ஒரு மெக்சிகோ கிராமத்து திருமணத்தின் இயல்பான சூழலை அந்தக் காட்சிகள் உருவாக்கின. அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே அமெலியா தனது கடந்தகாலத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்கக்கூடிய ஓர் ஆணுடன் சிறிது நேரம் நெருக்கமாகப் பழகுவதுபோன்ற காட்சிகளும் இடம்பெற்றிருந்தன.
ஆனால் அந்த ஆண் யார், அவர்களுக்கிடையே என்ன உறவு இருந்தது என்பதற்கான விளக்கம் படத்தில் வழங்கப்படவில்லை. இயக்குநர் முதலில் படமாக்கியிருந்த இந்த நீண்ட திருமணக் காட்சியில், அவர்களுடைய சந்திப்பு உள்ளிட்ட பல தருணங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன.
பின்னர் படத்தொகுப்பின்போது அவற்றில் பெரும்பாலானவை நீக்கப்பட்டு, இறுதிப் படத்தில் அந்தச் சந்திப்பு ஒரு மெல்லிய குறிப்பாக மட்டுமே எஞ்சியது.
இந்தத் திருமண விழாவில் இன்னொரு நுட்பமான அம்சமும் இருக்கிறது. டெபியும் மைக்கும் ஆரம்பத்தில் அங்குள்ள மக்களிடையே சற்றே அந்நியமாகவும் தயக்கத்துடனும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் விழாவின் இசை, விளையாட்டு, மனிதர்களின் இயல்பான அன்பு ஆகியவற்றின் வழியாக அவர்கள் மெல்ல அந்தச் சூழலோடு ஒன்றிவிடுகிறார்கள்.
குறிப்பாக, கோழிகளைப் பிடிக்கும் விளையாட்டில் குழந்தைகள் கலந்துகொள்ளும் தருணம், அவர்களுடைய அச்சம் எவ்வாறு மகிழ்ச்சியாக மாறுகிறது என்பதை அழகாகக் காட்டுகிறது.
இவ்வாறு ஒரே திருமண விழாவில் அமெலியாவின் தனிப்பட்ட உலகமும், அமெரிக்கக் குழந்தைகள் முதன்முதலாக அனுபவிக்கும் மெக்சிகோவின் கிராமியக் குடும்பச் சூழலும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன.
அமெலியா அங்கேயே இரவு தங்கிவிடாமல், மீண்டும் அமெரிக்காவுக்குத் திரும்ப முடிவு செய்கிறார்கள். சாண்டியாகோ அந்த நேரத்தில் அளவுக்கு அதிகமாக மது அருந்தியிருக்கிறான். இருந்தாலும், குழந்தைகளையும் அமெலியாவையும் அழைத்துக்கொண்டு வாகனத்தை ஓட்டுகிறான்.
அமெரிக்கா – மெக்சிகோ எல்லையை அடைந்ததும், எல்லைப் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் அவர்களுடைய வாகனத்தைச் சோதனை செய்கிறார்கள்.
வாகனத்தில் மெக்சிகோவைச் சேர்ந்த அமெலியாவும் சாண்டியாகோவும் இருப்பதுடன், அவர்களுடன் அமெரிக்கக் குழந்தைகளான டெப்பியும் மைக்கும் பயணம் செய்வதைப் பார்த்து அதிகாரிகளுக்குச் சந்தேகம் ஏற்படுகிறது.
அமெலியாவிடம் நான்கு பேருக்குமான கடவுச்சீட்டுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் குழந்தைகளை அவர்களுடைய பெற்றோரின் அனுமதியுடன் நாட்டைவிட்டு வெளியே அழைத்துச் செல்கிறாள் என்பதற்கான எழுத்துப்பூர்வமான ஒப்புதல் கடிதம் அவளிடம் இல்லை. இதனால் அதிகாரிகள் அவளிடம் கூடுதல் விசாரணை நடத்துகிறார்கள்.
அதிகாரிகளின் கேள்விகளால் சாண்டியாகோ பதற்றமடைகிறான். ஏற்கெனவே அதிகமாக மது அருந்தியிருந்த அவன், விசாரணையைச் சமாளிக்க முடியாமல் போகிறான்.
அதிகாரிகளின் சந்தேகமும் அழுத்தமும் அதிகரிக்க, அவன் வாகனத்தை வேகமாக ஓட்டிக்கொண்டு அங்கிருந்து தப்பிச் செல்கிறான். இதனால் எல்லைப் பாதுகாப்புப் பிரச்சினை மேலும் தீவிரமடைகிறது.
சாண்டியாகோ அமெலியாவையும் இரண்டு குழந்தைகளையும் வாகனத்தில் அழைத்துக்கொண்டு அமெரிக்காவுக்குள் நுழைந்துவிடுகிறான்.
ஆனால் எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையினரிடமிருந்து தப்பிச் சென்ற பிறகு, சாண்டியாகோவின் வாகனம் பாலைவனப் பகுதியில் செல்கிறது. அங்கு வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு, அமெலியாவையும் குழந்தைகளையும் அங்கேயே விட்டுவிட்டு அவன் சென்றுவிடுகிறான்.
இப்போது அமெலியாவும் இரண்டு சிறுவர்களும் ஆள்நடமாட்டமற்ற பாலைவனப் பகுதியில் தனித்துவிடப்படுகிறார்கள். அவர்களிடம் உடனடியாக உதவி பெறுவதற்கான வழி இல்லை.
மறுநாள் காலையில் கண்விழிக்கும் அமெலியாவும் குழந்தைகளும் கடுமையான வெப்பத்தால் பாதிக்கப்படத் தொடங்குகிறார்கள். தண்ணீரும் பாதுகாப்பான இடமும் இல்லாத பாலைவனத்தில் தொடர்ந்து இருக்க முடியாது என்பதை அமெலியா உணர்கிறாள்.
குழந்தைகள் இருவரையும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் இருக்கும்படியும், தான் திரும்பி வரும் வரை எங்கும் நகரக்கூடாது என்றும் அறிவுறுத்துகிறாள். பின்னர் உதவி தேடுவதற்காகத் தனியாகப் புறப்படுகிறாள்.
நீண்ட தேடலுக்குப் பிறகு அமெலியா அமெரிக்க எல்லைப் பாதுகாப்பு அதிகாரி ஒருவரைக் கண்டுபிடிக்கிறாள். அவரிடம் குழந்தைகள் பாலைவனத்தில் தனியாக இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறாள்.
ஆனால் அவள் சட்டவிரோதமாக அமெரிக்காவில் பணிபுரிந்து வருவதால், அந்த அதிகாரி அவளைக் கைது செய்கிறார். பின்னர் அமெலியாவை அழைத்துக்கொண்டு அவள் குழந்தைகளை விட்டுச் சென்ற இடத்திற்குத் திரும்புகிறார்.
ஆனால் அங்கு டெப்பியையும் மைக்கையும் காணவில்லை. அவர்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து காணாமல் போயிருக்கிறார்கள்.
குழந்தைகள் காணாமல் போனதால் அமெலியாவின் பதற்றம் மேலும் அதிகரிக்கிறது. அவள் காவல்துறையினரின் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு செல்லப்பட்டு எல்லைப் பாதுகாப்பு நிலையத்தில் வைக்கப்படுகிறாள்.
அங்கு காத்திருக்கும்போது, குழந்தைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டதாக அவளுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. ரிச்சர்டும் சூசனும் குழந்தைகள் மீட்கப்பட்டதை அறிந்துகொள்கிறார்கள்.
குழந்தைகளைத் தனது அனுமதியின்றி மெக்சிகோவுக்கு அழைத்துச் சென்றதற்காக ரிச்சர்ட் மிகுந்த கோபமடைந்திருந்தாலும், அமெலியா மீது குற்றவியல் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்கிறான்.
இருப்பினும், அமெரிக்காவில் சட்டவிரோதமாகப் பணிபுரிந்த காரணத்தால் அமெலியா அங்கிருந்து நாடு கடத்தப்படுகிறாள்.
எல்லைப் பகுதியில் அமெரிக்காவிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் அவளை, மெக்சிகோவில் திருமணம் முடித்துக்கொண்ட அவளுடைய மகன் வரவேற்கிறான்.
மகனின் திருமணத்தில் கலந்துகொண்டிருந்தாலும், அவள் எதிர்பார்த்தபடி தனது அமெரிக்க வாழ்க்கை தொடரவில்லை என்ற வேதனையுடன் அவனைச் சந்திக்கிறாள்.
இதற்கிடையில் ஜப்பானின் டோக்கியோவில் யசுஜிரோ வதாயா (கோஜி யகுஷோ) என்பவரின் மகளான சியாகோ வதாயா (ரிங்கோ கிக்குச்சி) வாழ்ந்து வருகிறாள். அவள் ஒரு காது கேளாத, பேச இயலாத பதின்ம வயதுப் பெண்.
தனது குறைபாட்டின் காரணமாக மற்றவர்களுடன் இயல்பாகப் பழகுவதில் சிரமப்படுகிறாள். அதனால் தன்னைப் பற்றிய தாழ்வு மனப்பான்மையும் தனிமை உணர்வும் அவளிடம் அதிகமாக இருக்கின்றன.
இளமைக்குரிய உணர்ச்சிகளும், மற்றவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற விருப்பமும் அவளுடைய நடத்தையில் வெளிப்படுகின்றன.
ஒருநாள் தனது நண்பர்களுடன் வெளியே செல்லும் சியாகோ, அங்கு ஒரு இளைஞனைப் பார்க்கிறாள். அவன் மீது அவளுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது. அவனுடன் பழகுவதற்கு முயற்சி செய்கிறாள்.
ஆனால் அவளுடைய முயற்சி வெற்றிபெறவில்லை. இதனால் அவள் சங்கடமடைகிறாள். அந்த இளைஞனின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காக, மேசைக்குக் கீழே அவனிடம் தனது உள்ளாடையற்ற பிறப்புறுப்பை வெளிப்படுத்துகிறாள்.
அவளுடைய இந்தச் செயல், தன்னுடைய உணர்வுகளை எப்படிப் பிறரிடம் வெளிப்படுத்துவது என்று புரியாமல் தவிக்கும் அவளுடைய மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
மற்றொரு நாளில் பல் மருத்துவரிடம் சிகிச்சைக்காகச் செல்லும் சியாகோ, அங்கும் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் மருத்துவரை முத்தமிட முயற்சி செய்கிறாள்.
அவளுடைய இந்த அணுகுமுறையால் அதிர்ச்சியடையும் மருத்துவர் அவளை அங்கிருந்து அனுப்பிவிடுகிறார். தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்படுவதால் அவளுக்குள் தனிமையும் ஏமாற்றமும் அதிகரிக்கின்றன.
ஒருநாள் சியாகோ இரண்டு காவல்துறை துப்பறியும் அதிகாரிகளைச் சந்திக்கிறாள். அவர்கள் அவளுடைய தந்தையான யசுஜிரோவைப் பற்றி விசாரிக்கிறார்கள்.
அவர்கள் ஏன் தனது தந்தையைப் பற்றிக் கேட்கிறார்கள் என்பதைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் சியாகோ, தனது தாயின் தற்கொலை தொடர்பாகவே விசாரணை நடத்துவதாக நினைக்கிறாள்.
அவளுடைய தாய் முன்பு தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார். அந்தச் சம்பவத்துடன் தன் தந்தைக்கு ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா என்று காவல்துறையினர் விசாரிக்கிறார்கள் என அவள் கருதுகிறாள்.
அந்த இரண்டு அதிகாரிகளில் ஒருவரான கென்ஜி மமியா (சடோஷி நிகாய்டோ) என்பவரைத் தனது உயரமான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள்.
அங்கு தனது தாயின் மரணம் குறித்து அவனிடம் விளக்குகிறாள். தனது தந்தை தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் தாய் பால்கனியிலிருந்து கீழே குதித்ததாகவும், தாயின் உடலை முதலில் கண்டது தான்தான் என்றும் கூறுகிறாள். தனது தந்தை அந்தத் தற்கொலையைத் தடுக்க முடியவில்லை என்பதையும் அவள் விளக்குகிறாள்.
ஆனால் உண்மையில் காவல்துறையினர் அவளுடைய தாயின் தற்கொலை குறித்து விசாரிக்க வரவில்லை. யசுஜிரோ முன்பு மொராக்கோவுக்குச் சென்ற வேட்டைப் பயணத்தின்போது பயன்படுத்திய துப்பாக்கி தொடர்பாகவே அவர்கள் விசாரணை நடத்துகிறார்கள்.
இந்த உண்மை சியாகோவுக்குத் தெரியாது. அவள் தனது தாயின் மரணத்தைப் பற்றியே அதிகாரிகளிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.
மமியாவிடம் தனது மனக்குழப்பங்களைப் பகிர்ந்துகொண்ட பிறகு, சியாகோ அவரைத் தன்னிடம் ஈர்க்க முயற்சி செய்கிறாள்.
தனது உடையை அகற்றி நிர்வாணமாக அவரை அணுகி, பாலியல் ரீதியாக நெருக்கம் கொள்ள முயற்சி செய்கிறாள். ஆனால் அவளுடைய இந்தச் செயலால் மமியா அருவருப்படைந்து அவளுடைய முயற்சியை நிராகரிக்கிறார்.
இருப்பினும், அவள் திடீரென அழத் தொடங்கியதும் அவளைத் தனியாக விட்டுவிடாமல் ஆறுதல் கூறுகிறார். அவளுடைய உணர்ச்சிப் போராட்டத்தைப் புரிந்துகொண்டு அவளிடம் அன்பாக நடந்துகொள்கிறார்.
அங்கிருந்து வெளியேறும்போது மமியா யசுஜிரோவைச் சந்திக்கிறார். அவரிடம் துப்பாக்கி தொடர்பாக விசாரணை நடத்துகிறார். யசுஜிரோ, அந்தத் துப்பாக்கி எந்தக் கள்ளச் சந்தை வழியாகவும் கைமாறவில்லை என்று விளக்குகிறார்.
தான் மொராக்கோவுக்குச் சென்ற வேட்டைப் பயணத்தின்போது தன்னுடன் வந்த வேட்டைக்கான வழிகாட்டியான ஹசன் இப்ராஹிமுக்கு அந்தத் துப்பாக்கியைப் பரிசாகக் கொடுத்ததாகக் கூறுகிறார்.
அந்தத் துப்பாக்கிதான் பின்னர் ஹசனிடமிருந்து அப்துல்லாவிடம் சென்று, அவனுடைய மகன்களின் கைகளுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.
விசாரணையை முடித்துக்கொண்டு புறப்படத் தயாராகும் மமியா, யசுஜிரோவின் மனைவி இறந்ததற்குத் தனது இரங்கலைத் தெரிவிக்கிறார். ஆனால் இதைக் கேட்ட யசுஜிரோ குழப்பமடைகிறார்.
ஏனெனில், தனது மனைவி பால்கனியிலிருந்து குதித்துத் தற்கொலை செய்துகொள்ளவில்லை என்றும், துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொண்டுதான் உயிரிழந்தார் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.
மேலும், தனது மனைவியின் உடலை முதலில் கண்டது சியாகோதான் என்றும் விளக்குகிறார். இதனால் சியாகோ முன்பு மமியாவிடம் கூறிய தகவலுக்கும் யசுஜிரோ தெரிவிக்கும் தகவலுக்கும் இடையே முரண்பாடு இருப்பது வெளிப்படுகிறது.
இதற்குப் பிறகு மமியா ஒரு உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது தொலைக்காட்சிச் செய்தியைப் பார்க்கிறார். மொராக்கோவில் துப்பாக்கிச் சூட்டில் காயமடைந்த அமெரிக்கப் பெண் சூசன் குணமடைந்து வருவதாகச் செய்தி ஒளிபரப்பப்படுகிறது.
அந்தச் செய்தியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மமியாவின் மனதில், தான் விசாரித்த துப்பாக்கிக்கும் மொராக்கோவில் நிகழ்ந்த சம்பவத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு தெளிவாகிறது.
மறுபுறம், யசுஜிரோ தனது மகள் சியாகோவிடம் திரும்புகிறார். தாயின் மரணம் தொடர்பான நினைவுகளாலும், தனது தனிமையாலும் மனம் உடைந்திருக்கும் அவளைப் பார்த்து அணைத்துக்கொண்டு ஆறுதல் கூறுகிறார்.
சியாகோ தனது தந்தையுடன் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் பால்கனியில் நிற்கிறாள். அவளுடைய தாய் வாழ்ந்த நினைவுகளும், அவளைச் சுற்றியுள்ள தனிமையும் அந்தச் சூழலில் வெளிப்படுகின்றன. தந்தையின் அரவணைப்பில் நிற்கும் சியாகோவுடன் திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்க்ளோப்
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்பாம்
