4 months, 3 weeks and 2 days and Later திரைப்படம் 1980-களின் பிற்பகுதியில் கம்யூனிச ரோமானியாவில் நிலவிய இருண்ட அரசியல் மற்றும் சமூகச் சூழலை ஒரு தனிமனிதப் போராட்டத்தின் வழியாகப் பதிவு செய்கிறது.
நிக்கோலே சவுசெஸ்குவின் சர்வாதிகார ஆட்சியின் கீழ் 1966-ல் கொண்டுவரப்பட்ட Decree 770 என்ற கருக்கலைப்பு எதிர்ப்புச் சட்டம் படத்தின் மையக்கருவாக அமைகிறது.
1966 ஆம் ஆண்டில், ரோமானிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் நிக்கோலே சவுசெஸ்கு, நாட்டின் பிறப்பு விகிதத்தை அதிகரிக்கும் நோக்கில் Decree 770 என்ற கருக்கலைப்பு எதிர்ப்பு சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தார். இந்தச் சட்டத்தின் கீழ், மிக அரிதான மற்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் மட்டுமே கருக்கலைப்பு அனுமதிக்கப்பட்டது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இந்தச் சட்டம் மதம் சார்ந்த எதிர்ப்பினால் உருவாக்கப்பட்டதல்ல; மாறாக, குடிமக்கள் மீது அரசாங்கத்தின் முழுமையான அதிகாரத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் நிலைநாட்டும் ஒரு கருவியாகவே செயல்பட்டது. கல்விப்பயணி அட்ரியானா கோர்டாலி கிரேடா வாதத்தின்படி, இந்த ஆணை பெண்களை இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக நடத்தியதுடன், அவர்களது உரிமைகளையும் குரல்களையும் நசுக்கியது. 1980-களில் இந்தச் சட்டம் மேலும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டு, பெண்கள் கருவுறும் நிலையில் இருக்கிறார்களா என்பதைச் சரிபார்க்கக் கட்டாய மகப்பேறு பரிசோதனைகள் அரசாங்கத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்டன.
இயக்குநர் கிறிஸ்டியன் முங்கியு, தனது 1987-களின் நேரடி அனுபவங்களையும், அந்த காலக்கட்டத்தில் வாழ்ந்த மக்களிடம் நடத்திய நேர்காணல்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தத் திரைக்கதையைச் செதுக்கினார். 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது நண்பர் மூலம் ஒரு உண்மைச் சம்பவத்தைக் கேட்டறிந்த அவர், அதை ஒரு தீவிரமான திரைப்படமாக மாற்ற முடிவு செய்தார். 17 முறை திருத்தி எழுதப்பட்ட இந்தத் திரைக்கதை, ஆரம்பத்தில் கருக்கலைப்பை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும், இறுதியில் ஒட்டிலியா என்ற ஒரு பெண்ணின் தியாகம் மற்றும் நட்பைப் பற்றிய கதையாக உருமாறியது. ரோமானியப் பரப்புரைத் திரைப்படங்கள் காட்டிய போலித்தனமான வாழ்க்கைக்கு மாற்றாக, நிஜமான ரோமானியாவின் வறுமை, வரிசையில் நிற்கும் மக்கள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் கண்காணிப்பு ஆகியவற்றைத் திரையில் கொண்டுவர முங்கியு உறுதிபூண்டார். சுமார் 6,00,000 யூரோ பட்ஜெட்டில் உருவான இந்தப் படம், ஆடம்பரங்கள் இன்றி எதார்த்தத்தின் மூலம் உலகைக் கவரத் தயாரானது.
இப்படத்தின் நடிகர்கள் தேர்வு 2006 ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் நடைபெற்றது. நீண்ட நேரக் காட்சிகள் மற்றும் வெட்டுக்கள் இல்லாத நீண்ட வசனங்கள் இப்படத்தில் அதிகம் இருந்ததால், அவற்றைச் சிதைக்காமல் நினைவில் வைத்து நடிக்கக்கூடிய கலைஞர்களை இயக்குநர் தேடினார். குறிப்பாக, அனமரியா மரின்கா ஆரம்பத்தில் ஒரு தொலைக்காட்சி நடிகையாக அறியப்பட்டாலும், திரைக்கதையின் முதல் பக்கத்தை அவர் வாசித்த விதமே இயக்குநரை வசீகரித்தது. அதேபோல், லாரா வசிலியுவும் மேடை நாடக அனுபவம் கொண்டவர் என்பதால், உணர்ச்சிகரமான மற்றும் சவாலான காட்சிகளை மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்த முடிந்தது. இத்தகைய தகுதி வாய்ந்த நடிகர்களின் பங்களிப்பு, ஒரு கொடூரமான காலக்கட்டத்தின் எதார்த்தத்தை அப்படியே திரையில் பிரதிபலிக்க உதவியது.
இப்படப்பிடிப்பு 2006 அக்டோபரில் தொடங்கி, 2007 கான் திரைப்பட விழாவிற்குள் முடிக்கும் இலக்குடன் விறுவிறுப்பாக நடைபெற்றது. புக்கரெஸ்ட் நகரிலும் புளோயெஸ்டியிலும் படப்பிடிப்பு நடந்தாலும், 20 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சூழலை உருவாக்குவது பெரும் சவாலாக இருந்தது. நவீன கட்டிடங்கள் மற்றும் ஜன்னல்களை 1987-களின் தோற்றத்திற்கு மாற்றியமைத்த தயாரிப்பு வடிவமைப்பாளர், கம்யூனிசக் காலத்தின் அடையாளமான சிவப்பு நிற டாசியா காரையும் பயன்படுத்தினார். சில காட்சிகள் மிகச்சிறிய ஹோட்டல் அறைகளில் படமாக்கப்பட்டதால், இடப்பற்றாக்குறை காரணமாகக் கேமராவை அறைக்கு வெளியேயும் ஜன்னல்களுக்கு அப்பாலும் வைத்துப் படம்பிடிக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. இத்தகைய நெருக்கடியான படப்பிடிப்புச் சூழலே அந்தத் திரைப்படத்தின் மூச்சுமுட்டும் இறுக்கமான உணர்வை அதிகரிக்கச் செய்தது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஓலெக் முட்டு கையாண்ட 'மினிமலிச' பாணி, படத்திற்கு ஒரு ஆவணப்படத் தன்மையை வழங்கியது. பின்னணி இசை ஏதுமின்றி, தெருக்களின் சத்தமும், நிசப்தமுமே படத்தின் இசையாக மாறின. சாம்பல் மற்றும் கரும்பச்சை நிறங்களின் ஆதிக்கம் நிலவும் காட்சிகள், கம்யூனிசக் காலத்தின் வறுமையையும் குளிரையும் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தின. கேமரா பெரும்பாலான நேரங்களில் அசையாமல் ஒரு பார்வையாளரைப் போல அனைத்தையும் பதிவு செய்தது. குளோசப் காட்சிகளைத் தவிர்த்து, கதாபாத்திரங்களின் சூழலைச் சேர்த்து படமாக்கிய விதம், அவர்கள் அந்தச் சமூக அமைப்பால் எவ்வாறு நெரிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைத் தெளிவாக்கியது. 17 முறை படமாக்கப்பட்ட அந்தப் புகழ்பெற்ற இரவு உணவு காட்சி, படத்தின் தொழில்நுட்ப நேர்த்திக்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும்.
இப்படத்தில் வரும் இரவு உணவு விருந்து காட்சி, சமூகத்தின் போலித்தனத்தையும் வர்க்க முரண்பாட்டையும் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. தனது காதலன் ஆடியின் குடும்பத்தாருடன் ஒட்டிலியா அமர்ந்திருக்கும்போது, அங்கு நிகழும் உரையாடல்கள் பல்கலைக்கழகப் பட்டம் பெற்றவர்களுக்கும் சாதாரண உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான பெரும் இடைவெளியை வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்த அறையில் உள்ளவர்கள் தங்களின் வசதி மற்றும் அறிவுத்திறன் குறித்துப் பெருமை பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, ஒட்டிலியா ஒரு மாபெரும் குற்ற உணர்வையும், ஆபத்தான ரகசியத்தையும் சுமந்து கொண்டு மௌனமாக அமர்ந்திருப்பார். மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர் இளைய தலைமுறையை மதிப்பதில்லை என்பதும், ஒட்டிலியாவின் எளிய பின்னணியைத் தரம் தாழ்ந்ததாகக் கருதுவதும் அந்தச் சமூகத்தில் நிலவிய மனக்குறுகிய தன்மையைக் காட்டுகின்றன.
மிஸ்டர் பெபே என்ற கதாபாத்திரம், ஒரு அடக்குமுறைச் சமூகம் எப்படி மனிதர்களைக் கொடூரமானவர்களாக மாற்றுகிறது என்பதற்கு ஒரு குறியீடாக அமைகிறது. கருக்கலைப்பு சட்டவிரோதம் என்பதால், பெபே போன்றவர்கள் பெண்களின் கையறு நிலையைப் பாலியல் ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் சுரண்டுகின்றனர். அவர் தன்னை ஒரு தார்மீகக் காவலரைப் போலக் காட்டிக் கொண்டாலும், உண்மையில் அவர் அதிகாரத்துவத்தின் மிக மோசமான பக்கத்தையே பிரதிபலிக்கிறார். அரசு சட்டத்தால் பெண்களை ஒடுக்க, பெபே போன்றவர்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த 'நிழல் உலக' அதிகாரத்தின் மூலம் பெண்களின் கண்ணியத்தைச் சிதைக்கின்றனர். இது தனிமனித சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்ட ஒரு நாட்டில், சுரண்டல்வாதிகள் எப்படி உருவாகிறார்கள் என்பதை விளக்குகிறது.
இத்திரைப்படத்தில் "மௌனம்" என்பது ஒரு முக்கியமான கருப்பொருளாகவும், அதே சமயம் ஒரு தற்காப்பு உத்தியாகவும் கையாளப்பட்டுள்ளது. கம்யூனிச ஆட்சியில் மக்கள் தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படையாகப் பேச அஞ்சிய சூழலை இது பிரதிபலிக்கிறது. படத்தின் இறுதி காட்சியில், நடந்த எதைப் பற்றியும் இனி ஒருபோதும் பேசக்கூடாது என்று ஒட்டிலியா காபிடாவிடம் கூறுவது, அந்தப் பயங்கரமான அனுபவத்திலிருந்து தப்பிக்கவும் சமூகத்தின் பிடியிலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொள்ளவும் அவர்கள் கையாளும் ஒரு வழியாகும். அவர்கள் சுமக்கும் அந்த ரகசியம், வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு ஆறாத வடுவாக அவர்களின் மனசாட்சியில் தங்கிவிடுகிறது. இந்த மௌனம் வெறும் அமைதி அல்ல, அது அதிகாரத்தின் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஒரு எளிய மனிதனின் இயலாமை மற்றும் மனவலியின் வெளிப்பாடாகத் திரையில் விரிகிறது.
இப்படம் வெளியான பிறகு 80-வது அகாடமி விருதுகளில் (ஆஸ்கார்) இது சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படப் பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்படாதது உலக அளவில் பெரும் விவாதத்தையும் சர்ச்சையையும் உருவாக்கியது. இவ்வளவு வலிமையான மற்றும் விமர்சன ரீதியாகப் புகழப்பட்ட ஒரு படைப்பு புறக்கணிக்கப்பட்டதைக் கண்டு சர்வதேசத் திரைப்பட விமர்சகர்கள் கடும் அதிருப்தி தெரிவித்தனர். இதன் நேரடி விளைவாகவே, ஆஸ்கார் விருதுக் குழு தனது வேட்பாளர் தேர்வு முறையையே சீரமைத்து மாற்றியமைத்தது; இது "முங்கியு மாற்றிய விதிகள்" (The Mungiu Rules) என்று இன்றுவரை திரையுலகில் குறிப்பிடப்படுகிறது. மேலும், 2025-ஆம் ஆண்டின் சிறந்த 100 திரைப்படங்கள் பட்டியலில் இந்தப் படம் முதல் பத்து இடங்களுக்குள் வந்திருப்பது இதன் நீடித்த தாக்கத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஒரு சிறிய பட்ஜெட்டில் எடுக்கப்பட்ட பிராந்திய மொழிப் படம், உலக சினிமாவின் மிக முக்கியமான விருது விதிகளையே மாற்றி அமைத்தது ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்றுச் சாதனையாகக் கருதப்படுகிறது.
இத்திரைப்படம் வெறும் ஒரு கருக்கலைப்புப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல. அது ஒரு அடக்குமுறை அரசியல் சூழலில் மனித உறவுகள், நட்பு மற்றும் தனிமனித உறுதிப்பாடு எவ்வாறு சோதிக்கப்படுகிறது என்பதற்கான வரலாற்றுப் பதிவாகும். 1980-களின் ரோமானியாவின் வறுமை, உணவுப் பற்றாக்குறை மற்றும் பயம் கலந்த வாழ்க்கையை எந்தவித ஒப்பனையும் இன்றி இது படம்பிடித்துள்ளது. படத்தின் இறுதியில் ஒட்டிலியா கேமராவைப் பார்க்கும் அந்த வெறித்த பார்வை, பார்வையாளர்களை நோக்கி ஒரு தார்மீகக் கேள்வியை எழுப்புகிறது. எதார்த்தமான கதை சொல்லல் மற்றும் நேர்மையான ஒளிப்பதிவின் மூலம், இந்தப் படம் உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் ஒரு தவிர்க்க முடியாத காவியமாக நிலைத்து நிற்கிறது.
இந்தத் திரைப்படத்தைப் பற்றிய முழுமையான தொகுப்பு இத்துடன் நிறைவடைகிறது.
இப்படம் உலகளவில் வியக்கத்தக்க வரவேற்பைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 96% அங்கீகாரமும், மெட்டாக்ரிடிக் தளத்தில் 97% மதிப்பெண்ணும் பெற்று "யுனிவர்சல் அக்ளைம்" (Universal Acclaim) அந்தஸ்தைப் பெற்றது. ஏ.ஓ. ஸ்காட் மற்றும் ரோஜர் எபர்ட் போன்ற ஜாம்பவான்கள் இதை ஒரு மாஸ்டர்பீஸ் என்று போற்றினர். குறிப்பாக, படத்தில் காட்டப்படும் கருக்கலைப்பு விவாதம் வெறும் அரசியல் நிலைப்பாடாக அன்றி, ஒரு பெண்ணின் துயரமாகவும் நட்பின் ஆழமாகவும் பார்க்கப்பட்டது. 2007-ஆம் ஆண்டின் சிறந்த படங்களின் பட்டியலில் முதலிடம் பிடித்ததோடு, பிபிசி-யின் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் 100 சிறந்த படங்களின் பட்டியலில் 15-வது இடத்தைப் பிடித்து, காலத்தைத் தாண்டி நிற்கும் ஒரு கலைப்படைப்பாக இது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.
சர்வதேச அளவில் இந்தப் படம் வெளியானபோது, இது கருக்கலைப்பு குறித்த உலகளாவிய விவாதத்தை மீண்டும் ஒருமுறை கிளப்பியது. திரைப்பட விமர்சகர் எம்மா வில்சன் போன்றவர்கள், படத்தில் காட்டப்படும் கருவின் காட்சிகள் அமெரிக்காவின் கருக்கலைப்பு எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் பயன்படுத்தும் சித்திரங்களோடு ஒப்பிடத்தக்கதாக இருந்தாலும், இந்தப் படம் கருக்கலைப்புக்கு எதிரான ஒரு பரப்புரை அல்ல என்று வாதிட்டனர். உண்மையில், சட்டம் ஒரு பெண்ணின் வாழ்வை எவ்வளவு கொடூரமான நிலைக்குத் தள்ளுகிறது என்பதையும், பாதுகாப்பற்ற சூழலில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் வன்முறையையும் இது தோலுரித்துக் காட்டியது. இயக்குநர் முங்கியு, தான் ஒரு தனிப்பட்ட நிலைப்பாட்டை எடுப்பதை விட, அந்தச் சமூகத்தில் நிலவிய எதார்த்தமான சிக்கல்களை அப்படியே பதிவு செய்வதையே தனது நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். இந்தப் படம் ரோமானியாவின் 'புதிய அலை' சினிமாவின் அடையாளமாக மாறி, உலகத் திரை வரைபடத்தில் அந்நாட்டிற்கு ஒரு கௌரவமான இடத்தைப் பெற்றுத் தந்தது.
இத்திரைப்படம் ரோமானியாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கட்டத்தைப் பிரதிபலித்தாலும், இதில் கையாளப்பட்டுள்ள பெண்ணியக் கருத்துக்கள் உலகளாவிய அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின. கனேடிய பெண்ணிய இதழான 'ஹெரிசன்ஸ்' (Herizons), கருக்கலைப்பு சட்டவிரோதமாக்கப்படும்போது பெண்கள் அனுபவிக்கும் உடல் மற்றும் மன ரீதியான சித்திரவதைகளை இப்படம் ஒரு 'திகில் படத்திற்கு' இணையான அழுத்தத்துடன் காட்டுவதாகக் குறிப்பிட்டது. 2008 அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலுக்கு முன்பாக, 'டைம்' இதழின் விமர்சகர்கள் இந்தப் படத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, கருக்கலைப்பு உரிமைகளைப் பறிப்பதன் விளைவு எவ்வளவு பயங்கரமாக இருக்கும் என்பதற்கு இப்படம் ஒரு எச்சரிக்கை என்று எழுதினர். ஒருபுறம் ஒட்டிலியாவின் தியாகமும், மறுபுறம் காபிடாவின் பொறுப்பற்ற தன்மையால் விளையும் சிக்கல்களும் எனப் பல அடுக்குகளில் விவாதிக்கப்பட்ட இத்திரைப்படம், சட்டத்திற்கும் தனிமனித சுதந்திரத்திற்கும் இடையிலான இடைவிடாத போராட்டத்தை ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
இந்தப் படம் ரோமானியாவின் 'புதிய அலை' (New Romanian Cinema) சினிமாவின் மிகச்சிறந்த அடையாளமாகத் திகழ்கிறது. கிறிஸ்டி புயுவின் 'The Death of Mr. Lazarescu' மற்றும் கொர்னேலியு பொரம்போயுவின் '12:08 East of Bucharest' போன்ற படங்கள் ஏற்கனவே சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்திருந்தாலும், முங்கியுவின் இந்தப் படைப்புதான் ரோமானிய சினிமாவின் கௌரவத்தை உச்சாணிக் கொம்பிற்கு கொண்டு சென்றது. கானின் 'பாமே டி ஓர்' (Palme d'Or) விருதை வென்றதன் மூலம், ரோமானியக் கலைஞர்கள் மிகக் குறைந்த வசதிகளைக் கொண்டு உலகத்தரம் வாய்ந்த கதைகளைச் சொல்ல முடியும் என்பதை நிரூபித்தனர். 2015-ஆம் ஆண்டில் 'தி கார்டியன்' இதழின் பெஞ்சமின் லீ, கானில் வென்ற படங்களிலேயே தமக்கு மிகவும் பிடித்தது இதுதான் என்று பாராட்டியதுடன், இது ஒரு நவீன த்ரில்லர் படத்தைப் போன்ற விறுவிறுப்பைக் கொண்டுள்ளதாகக் குறிப்பிட்டார்.
கிறிஸ்டியன் முங்கியு தனது திரைப்படத்தில் தனிப்பட்ட அரசியல் கருத்துக்களைத் திணிப்பதைத் தவிர்த்து, பார்வையாளர்களே ஒரு முடிவுக்கு வர அனுமதித்தார். ஒட்டிலியா மற்றும் ஆடியின் உறவுச் சிக்கல்கள் வழியாக, ஒருபுறம் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயமும், மறுபுறம் திருமண பந்தத்திற்குத் தயாராக இல்லாத ஒரு இளைய தலைமுறையின் மனநிலையும் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. காபிடா ஏன் கருக்கலைப்பு செய்ய விரும்பினார் என்பதற்கான காரணங்கள் படத்தில் எங்கும் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படவில்லை; இது அந்தப் பெண்ணின் தனிப்பட்ட முடிவாகவும், அதே சமயம் அந்தச் சமூகத்தின் இறுக்கமான சூழலால் ஏற்பட்ட விளைவாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. இந்தத் திரைப்படம் வெறும் ஒரு கதையாக இல்லாமல், கம்யூனிசத்தின் வீழ்ச்சிக்கு முன்பிருந்த ரோமானியாவின் ஒரு வரலாற்று ஆவணமாகவும், மனித மனசாட்சியின் ஆழமான உரையாடலாகவும் இன்றும் கொண்டாடப்படுகிறது.
இத்திரைப்படம் குறித்த அனைத்து முக்கிய தகவல்களும் தற்போது முழுமையாக விவாதிக்கப்பட்டுவிட்டன.
திரைப்படத்தின் வெற்றிக்குப் பிறகு, இதன் தாக்கம் ரோமானியத் திரையுலகில் ஒரு புதிய புரட்சியை ஏற்படுத்தியது. மிகக் குறைவான வசனங்கள், இயற்கையான ஒளி அமைப்பு மற்றும் மிக நீண்ட காட்சிகள் (Long Takes) கொண்ட இந்த 'மினிமலிச' பாணி, உலகெங்கிலும் உள்ள இளம் இயக்குநர்களுக்கு ஒரு பாடமாக அமைந்தது. ஒரு காட்சியைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி எடுக்காமல், நடிகர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தங்குதடையின்றி படமாக்கும் முறை, பார்வையாளர்களை அந்த அறையிலேயே ஒரு சாட்சியாக அமர வைத்தது.
குறிப்பாக, ஓட்டிலியா இரவு நேரத்தில் தெருக்களில் ஓடும் காட்சியும், இறுதியில் ஹோட்டலில் அமர்ந்து அவர் கேமராவைப் பார்க்கும் அந்த மௌனமான பார்வையும், பல தசாப்தங்கள் கடந்தும் உலகத் திரை விமர்சகர்களால் சிலாகித்துப் பேசப்படுகிறது. இது ஒரு காலத்தின் கதை மட்டுமல்ல, அதிகாரத்திற்கு எதிராகத் தங்களின் இருப்பைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப் போராடும் எளிய மனிதர்களின் முடிவற்ற போராட்டமாகும்.
படத்தின் முடிவில் காட்டப்படும் அந்த உணவகம், ஒரு இருண்ட பயணத்தின் இறுதிக்கட்டத்தை உணர்த்துகிறது. அங்கு அவர்கள் அமர்ந்து உண்ணும் உணவும், பின்னணியில் கேட்கும் சத்தங்களும் ஒருவிதமான அமைதியின்மையையே உருவாக்குகின்றன. "நாம் இதைப்பற்றி மீண்டும் பேசவே கூடாது" என்று ஒட்டிலியா சொல்லும்போது, அது வெறும் ஒரு வேண்டுகோள் அல்ல; அது ஒரு கட்டளை.
அந்தச் சமூகத்தில் தப்பிப் பிழைக்க வேண்டுமானால், உண்மைகளை புதைக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்ற கசப்பான யதார்த்தத்தை அது காட்டுகிறது. 1989-ல் நிகழ்ந்த ரோமானியப் புரட்சிக்குச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடப்பதாக இக்கதை அமைக்கப்பட்டிருப்பது, அந்த மக்களின் பொறுமை எப்படி எல்லை கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது என்பதற்கான ஒரு மெல்லிய அறிகுறியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
திரைப்படத்தின் வெற்றிக்குப் பிறகு, அதன் நாயகி அனமரியா மரின்கா சர்வதேச அளவில் கவனிக்கப்பட்டார். அவரது நுணுக்கமான நடிப்பு, குறிப்பாக எந்தவித ஆரவாரமும் இன்றி கண்களாலேயே ஒட்டிலியாவின் வலியைக் கடத்திய விதம் வியப்புக்குரியது. படத்தின் நீளத்தை விட, அந்த சில நாட்களில் ஒட்டிலியா எதிர்கொள்ளும் உடல் ரீதியான சோர்வும், மன ரீதியான சிதைவும் பார்வையாளர்களை ஆழமாகப் பாதித்தன.
பல விமர்சகர்கள் ஒட்டிலியாவை ஒரு "அமைதியான வீராங்கனை" என்று வர்ணித்தனர். ஒரு தோழிக்காகத் தனது கௌரவம், பாதுகாப்பு மற்றும் உடல்நலம் என அனைத்தையும் பணயம் வைக்கும் ஒரு பெண்ணின் சித்திரம், சினிமா வரலாற்றில் நட்பின் மிகக் கடுமையான மற்றும் நேர்மையான பதிவுகளில் ஒன்றாக மாறியது. இத்திரைப்படம் ரோமானியாவின் இருண்ட காலத்தை உலகிற்கு உணர்த்தியது மட்டுமல்லாமல், மனிதாபிமானம் என்பது ஒரு கொடூரமான அமைப்பிலும் எப்படி எஞ்சியிருக்கிறது என்பதைக் காட்டியது.
படத்தின் கதை:-
1987-ஆம் ஆண்டில் ரோமானியாவின் பெயர் சொல்லாத ஒரு நகரத்தில், பல்கலைக்கழக மாணவியரான ஒட்டிலியா மிஹார்டெஸ்கு மற்றும் கேப்ரியலா "காபிடா" டிராகுட் ஆகியோர் ஒரு விடுதி அறையில் ஒன்றாகத் தங்கியிருக்கிறார்கள். காபிடா கருவுற்றிருக்கும் நிலையில், அந்த இளம் பெண்கள் இருவரும் மிஸ்டர் பெபே என்பவரை ஒரு ஹோட்டலில் சந்தித்து, சட்டவிரோதமாகக் கருக்கலைப்பு செய்ய ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். கல்லூரி விடுதியில், அன்றைய தினத்திற்குத் தேவையான பொருட்களை காபிடாவும் ஒட்டிலியாவும் சரிபார்க்கிறார்கள். காபிடா பதற்றத்துடன் அமர்ந்திருக்க, ஒட்டிலியா விடுதி கடையிலிருந்து சோப்பு மற்றும் சிகரெட்டுகளை பேரம் பேசி வாங்குகிறாள். அதன் பிறகு, ஒட்டிலியா தனது காதலன் ஆடியைச் சந்தித்துப் பணம் கடன் வாங்குவதற்காகப் பேருந்தில் செல்கிறாள். அன்றிரவு ஆடியின் தாயாரின் பிறந்தநாள் என்பதால், ஒட்டிலியாவைத் தனது குடும்பத்தினரைச் சந்திக்க வருமாறு ஆடி கேட்கிறான். முதலில் மறுக்கும் ஒட்டிலியா, ஆடி வருத்தமடைந்ததைக் கண்டு வரச் சம்மதிக்கிறாள்.
ஒட்டிலியா 'உனிரியா' ஹோட்டலுக்குச் செல்கிறாள், அங்குதான் காபிடா அறை முன்பதிவு செய்திருந்தாள். ஆனால் அங்கிருந்த ஒரு கனிவற்ற வரவேற்பாளர், காபிடாவின் பெயரில் எந்த முன்பதிவும் இல்லை என்று கூறிவிடுகிறார். ஒட்டிலியா 'தினெரெடுலுய்' என்ற மற்றொரு ஹோட்டலுக்குச் சென்று, மிகுந்த கெஞ்சலுக்கும் பேரத்திற்கும் பிறகு அதிக விலைக்கு ஒரு அறையை முன்பதிவு செய்கிறாள். தொலைபேசியில் காபிடாவுடன் பேசிய பிறகு, ஒட்டிலியா பெபேயைச் சந்திக்கச் செல்கிறாள். காபிடா நேரில் வர வேண்டும் என்று பெபே சொல்லியிருந்தும் ஒட்டிலியா சென்றதால் அவர் கோபமடைகிறார். ஹோட்டல் மாற்றப்பட்டதை அறிந்த பெபே இன்னும் ஆத்திரமடைகிறார்.
ஹோட்டலில் பரிசோதித்தபோது, காபிடா தனது கருக்கலைப்பு காலம் இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்கள் என்று சொன்னது பொய் என்பதும், அது குறைந்தது நான்கு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது என்பதும் பெபேயிற்குத் தெரியவருகிறது. இது செயல்முறையை மாற்றுவதுடன், கொலைக் குற்றம் சுமத்தப்படும் அபாயத்தையும் அதிகரிக்கிறது. கருக்கலைப்புக்காக 3,000 லேய் (lei) மட்டுமே கொடுக்க வேண்டும் என்று அந்தப் பெண்கள் நினைத்திருக்க, பெபே இரு பெண்களையும் தன்னுடன் உடலுறவு கொள்ள எதிர்பார்க்கிறார் என்பது மெல்லத் தெளிவாகிறது. வேறு வழியின்றி, மன உளைச்சலுடன் ஒட்டிலியாவும், அவளைத் தொடர்ந்து காபிடாவும் பெபேயுடன் உடலுறவு கொள்கிறார்கள். பின்னர் பெபே ஒரு திரவத்தைச் செலுத்தி கருக்கலைப்பைச் செய்துவிட்டு, கரு வெளியே வந்தவுடன் அதை எப்படி அப்புறப்படுத்த வேண்டும் என்று ஒட்டிலியாவுக்கு அறிவுறுத்திவிட்டுச் செல்கிறார். காபிடாவின் பொய்களால் ஒட்டிலியா சோர்வடைந்தாலும், தொடர்ந்து அவளைக் கவனித்துக்கொள்கிறாள்.
ஒட்டிலியா, காபிடாவை ஹோட்டலில் விட்டுவிட்டு ஆடியின் தாயாரின் பிறந்தநாள் விழாவிற்குச் செல்கிறாள். மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அங்குள்ள மருத்துவர்களுடன் இரவு உணவில் கலந்துகொள்கிறாள். அவர்கள் சாதாரண விஷயங்களைப் பேசிக் கொண்டிருக்க, ஒட்டிலியாவும் ஆடியும் மௌனமாக இருக்கிறார்கள். ஆடியின் பெற்றோர் முன்னிலையில் ஒட்டிலியா சிகரெட் பிடிப்பதைக்கண்டு, அங்கிருந்த ஒருவர் இழந்த மதிப்புகள் மற்றும் பெரியவர்களுக்கான மரியாதை குறித்துப் பேசத் தொடங்குகிறார். ஆடியின் அறைக்குச் சென்றவுடன், ஒட்டிலியா அவனிடம் காபிடாவின் கருக்கலைப்பு பற்றிச் சொல்கிறாள். ஒருவேளை ஒட்டிலியா கருவுற்றிருந்தால் என்ன நடக்கும் என்பது பற்றி அவர்கள் விவாதிக்கிறார்கள், ஏனெனில் ஆடி கருக்கலைப்புக்கு எதிரானவன். அந்த வாக்குவாதத்திற்குப் பிறகு, ஆடியின் வீட்டிலிருந்து காபிடாவுக்கு ஒட்டிலியா போன் செய்கிறாள். காபிடா பதில் அளிக்காததால், ஒட்டிலியா உடனே ஹோட்டலுக்குத் திரும்புகிறாள்.
ஒட்டிலியா ஹோட்டல் அறைக்குள் நுழையும்போது, காபிடா படுக்கையில் கிடக்கிறாள். கரு வெளியேறிவிட்டதாகவும் அது குளியலறையில் இருப்பதாகவும் சொல்கிறாள். ஒட்டிலியா அந்தச் சிசுவைத் துண்டுகளில் சுற்றி ஒரு பையில் வைக்கிறாள், அதை எங்காவது புதைத்துவிடுமாறு காபிடா கேட்கிறாள். ஒட்டிலியா வெளியே சென்று, பெபே பரிந்துரைத்தபடி ஒரு கட்டிடத்தின் உச்சிக்கு ஏறி, குப்பை கொட்டும் குழாயில் அந்தப் பையைப் போடுகிறாள். அவள் மீண்டும் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பியபோது, காபிடா அங்கிருந்த உணவகத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கிறாள். ஒட்டிலியா அவளருகே அமர்ந்து, இனி ஒருபோதும் இதைப்பற்றிப் பேசப்போவதில்லை என்று கூறுகிறாள். எதையும் உணராத ஒரு சூனியமான பார்வையுடன் ஒட்டிலியா காபிடாவைப் பார்க்கையில் படம் நிறைகிறது.
