2025-ஆம் ஆண்டு வெளியான 'சென்டிமென்டல் வேல்யூ' (Sentimental Value) திரைப்படம், பிரிந்துபோன ஒரு குடும்பத்தின் காயங்களையும், கலைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையே இருக்கும் மெல்லிய கோட்டையும் மிக ஆழமாகப் பேசும் ஒரு காவியமாகும்.
நார்வே நாட்டு இயக்குனர் யோகிம் ட்ரையர் இயக்கியுள்ள இந்தப் படம், தந்தைக்கும் மகள்களுக்கும் இடையிலான உறவுச் சிக்கல்களைப் பின்னணியாகக் கொண்டு, ஒரு மனிதனின் கடந்த காலத் துயரங்கள் எப்படி அடுத்த தலைமுறையையும் பாதிக்கிறது என்பதை மிகவும் நேர்த்தியாக விவரிக்கிறது.
உலக சினிமா அரங்கில் ஒரு மாபெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்திய இந்தப் படைப்பு, உணர்ச்சிகளை அதன் போக்கிலேயே விட்டுவிட்டு, மனித மனங்களின் ரகசியங்களை மிக நுணுக்கமாகத் திரையில் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளது.
இயக்குனர் யோகிம் ட்ரையர், தனது ஆஸ்தான கதாசிரியர் எஸ்கில் வோக்ட் உடன் இணைந்து இந்தத் திரைக்கதையை மிகக் கூர்மையாகச் செதுக்கியுள்ளார். ஒரு இயக்குனரின் தனிப்பட்ட வாழ்வும் அவர் எடுக்கும் சினிமாவும் எப்படி ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதை இந்தப் படம் உணர்த்துகிறது.
கதையின் போக்கில் வரும் அந்தப் பழைய குடும்ப வீடு, வெறும் கட்டிடமாக இல்லாமல் கதையின் ஒரு முக்கியக் கதாபாத்திரமாகவே மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. நிஜ வாழ்வில் சொல்ல முடியாத மன்னிப்பை, ஒரு கலைஞன் தன் படைப்பின் வழியாக எப்படிக் கேட்கிறான் என்பதை இயக்குனர் கையாண்ட விதம் உலகத் தரம் வாய்ந்த ஒரு சினிமா மேதமையைப் பறைசாற்றுகிறது.
படமாக்கத்தில், ஒளிப்பதிவாளர் காஸ்பர் டக்சன் 35mm மற்றும் 16mm பிலிம்களைப் பயன்படுத்தி காட்சிகளுக்கு ஒருவித உயிர் தன்மையை வழங்கியுள்ளார்.
கடந்த காலக் காட்சிகளுக்காகவும், நிகழ்காலக் காட்சிகளுக்காகவும் அவர் பயன்படுத்திய அந்த நிற அமைப்பு, பார்ப்பவர்களை அந்தச் சூழலுக்குள்ளேயே இழுத்துச் செல்கிறது.
நார்வேயின் குளிர்கால அழகையும், அந்தப் பழைய வீட்டின் ரகசியங்களையும் கேமரா கண் இமைக்காமல் பின்தொடர்கிறது.
படத்தொகுப்பும் இசையும் ஒரு தாள கதியோடு இணைந்து, 133 நிமிடங்கள் நம்மை ஒரு உணர்ச்சிகரமான பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.
ஹானியா ரானியின் இசை, சொல்லப்படாத பல உணர்வுகளுக்கு ஓசையாக அமைந்து படத்திற்குப் பெரும் பலம் சேர்த்திருக்கிறது.
நடிகர்களின் பங்களிப்பு இந்தப் படத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றிருக்கிறது. குஸ்டாவ் போர்க்காக நடித்திருக்கும் ஸ்டெல்லன் ஸ்கார்ஸ்கார்ட், தனது அதிகாரத் தோரணை மற்றும் உள்ளுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் குற்ற உணர்வை மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
நோராவாக நடித்திருக்கும் ரெனட் ரெயின்ஸ்வே, மேடை அச்சம் மற்றும் தந்தை மீதான கோபத்தைச் சம அளவில் வெளிப்படுத்தி அசத்தியுள்ளார்.
மேலும், ஆக்னஸாக வரும் இங்கா மற்றும் அமெரிக்க நடிகையாக வரும் எல் ஃபேன்னிங் என ஒவ்வொருவரும் அந்தந்த கதாபாத்திரங்களாகவே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.
நடிகர்களின் கண்களில் தெரியும் அந்த மௌனமான உரையாடல்களே படத்தின் ஆன்மாவாக இருக்கிறது.
இந்தத் திரைப்படம் 2025 மே மாதம் கான் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டு, அங்கிருந்த விமர்சகர்களால் எழுந்து நின்று 19 நிமிடங்கள் கைதட்டல் பெற்று கௌரவிக்கப்பட்டது.
அந்த விழாவில் உயரிய 'கிராண்ட் பிரிக்ஸ்' விருதையும் வென்றது. உலகளவில் 22 மில்லியன் டாலர்களை வசூலித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ஆஸ்கார் விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குனர் என ஒன்பது பிரிவுகளில் பரிந்துரை செய்யப்பட்டுப் பெரும் சாதனை படைத்தது.
ஸ்டெல்லன் ஸ்கார்ஸ்கார்ட் கோல்டன் குளோப் விருதை வென்றது இப்படத்தின் நடிப்புத் திறமைக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரமாகும்.
கலை என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது உடைந்த இதயங்களை இணைக்கும் ஒரு பாலம் என்பதை 'சென்டிமென்டல் வேல்யூ' உலகிற்கு உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறது.
யோகிம் ட்ரையரின் இந்தப் படைப்பு, ஒரு கலைஞன் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் சுமந்து திரியும் குற்ற உணர்ச்சியை எப்படிக் கலையாக மாற்றுகிறான் என்பதைப் பிளந்து காட்டுகிறது. குஸ்டாவ் என்ற தந்தை கதாபாத்திரம், நேரில் தன் மகள்களிடம் காட்டத் தவறிய மென்மையைத் தனது திரைக்கதையின் வரிகளில் ஒளித்து வைத்திருப்பது ஒரு மாபெரும் முரண்.
நிஜ வாழ்க்கையில் மகளின் தற்கொலை முயற்சியைப் பற்றித் தெரியாதது போல நடித்தாலும், ஒரு இயக்குநராக அதைத் தனது கதையில் சேர்த்திருப்பது, அவர் எதையும் கவனிக்காதவர் அல்ல, மாறாக எதையும் வெளிப்படுத்தத் தெரியாதவர் என்பதைக் காட்டுகிறது.
இந்தப் புரிதல் ஏற்படும் தருணத்தில்தான், ஒரு சாதாரணக் குடும்பச் சண்டையாகத் தொடங்கும் கதை, ஆழமான உளவியல் போராட்டமாக மாறுகிறது.
திரைப்படத் தயாரிப்பின் பின்னணியில் இருக்கும் அரசியலையும் இந்தப் படம் மிகவும் யதார்த்தமாகப் பேசியிருக்கிறது. நெட்ஃபிக்ஸ் போன்ற பெருநிறுவனங்களின் நிதியுதவிக்காக ஒரு கலைஞன் தனது சுதந்திரத்தை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய சூழலும், சர்வதேச நட்சத்திரங்களின் ஈர்ப்பால் மட்டுமே ஒரு கதைக்கு மதிப்பு கிடைப்பதும் சமகாலத் திரைத்துறையின் நிலையை நையாண்டி செய்கின்றன.
குறிப்பாக, ஒரு ஹாலிவுட் நடிகைக்கும் ஒரு உள்ளூர் கலைஞருக்கும் இடையே உள்ள மொழி மற்றும் கலாச்சார இடைவெளியை ரேச்சல் கதாபாத்திரம் வழியாக இயக்குநர் மிக அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.
மொழி தெரியாமல் ஒரு கதாபாத்திரத்தின் உணர்வை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு நடிக்க முயலும்போது ஏற்படும் தடுமாற்றம், சினிமாவின் நுணுக்கமான ஒரு அங்கம்.
படத்தின் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.
ஒளிப்பதிவாளர் பழைய காலத்துக் காட்சிகளை மங்கலான வெளிச்சத்தில் படமாக்கியிருப்பது, அவை குஸ்டாவின் மனதில் அழியாத வடுக்களாக இருப்பதை உணர்த்துகிறது.
அதேபோல், எடிட்டிங்கில் நிகழ்காலமும் கடந்த காலமும் சந்திக்கும் இடங்கள் மிக நேர்த்தியாகக் கோர்க்கப்பட்டுள்ளன. படத்தின் பட்ஜெட்டை விட மூன்று மடங்கு அதிகமான வசூலைப் பெற்றது என்பது, மக்கள் வெறும் பொழுதுபோக்கை மட்டும் எதிர்பார்க்கவில்லை, தங்கள் வாழ்வோடு தொடர்புடைய ஆழமான உணர்வுகளையும் திரையில் தேடுகிறார்கள் என்பதற்குச் சான்றாகும்.
இப்படத்தின் இறுதிப் பகுதி, 'சென்டிமென்டல் வேல்யூ' என்ற தலைப்பிற்கு முழுமையான அர்த்தத்தைத் தருகிறது.
பல தலைமுறையாக வாழ்ந்த வீட்டை விற்றுவிட்டு, ஒரு செட் போடப்பட்ட அரங்கில் படப்பிடிப்பு நடப்பது, மனிதர்கள் மறைந்தாலும் நினைவுகள் அழியாது என்பதைக் காட்டுகிறது. அந்த அரங்கிற்குள் தந்தைக்கும் மகளுக்கும் இடையே நிகழும் அந்த மௌனமான உரையாடல், அவர்களுக்குள் இருந்த பல ஆண்டுகாலப் பகையைத் தீர்த்து வைக்கிறது.
வெறும் ஒரு சினிமாவாக இல்லாமல், ஒரு குடும்பத்தின் மனக்காயங்களுக்கு மருந்தாக இந்தப் படம் அமைந்திருப்பதுதான் இதன் ஆகச்சிறந்த வெற்றி.
இப்படத்தில் வரும்
படத்தின் கதை:-
கதை நார்வேயின் ஓஸ்லோ நகரில் தொடங்குகிறது. குஸ்டாவ் போர்க் ஒரு சினிமா இயக்குனர், அவர் மனைவி சிசல் ஒரு மனநல மருத்துவர். இருவருக்கும் இடையே அடிக்கடி சண்டைகள் வர, ஒருகட்டத்தில் விவாகரத்து செய்து பிரிகிறார்கள். குஸ்டாவ் இந்த விவாகரத்தைச் சாக்காக வைத்துக்கொண்டு, தன் பிழைப்பைப் பார்க்க நார்வேயை விட்டே போய் விடுகிறார்.
அவர்களுக்கு நோரா, ஆக்னஸ் என்று இரண்டு பெண் குழந்தைகள். அவர்கள் வளர்ந்த அந்த வீடு சாதாரணமானது அல்ல, குஸ்டாவ் குடும்பத்திற்குப் பல தலைமுறைகளாகச் சொந்தமான பாரம்பர்ய வீடு. தந்தை இல்லாமல், தாய் சிசல் மட்டுமே அந்தப் பிள்ளைகளை வளர்க்கிறார்.
பிள்ளைகள் வளர்ந்து பெரியவர்களாகிறார்கள். ஆக்னஸ் ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளராகி, திருமணம் செய்து ஒரு மகனுடன் குடும்பம் நடத்துகிறார். இளையவள் நோரா, ஒரு நாடக நடிகையாக இருக்கிறார். திறமை இருந்தாலும், மேடை ஏறினால் அவருக்கு ஒருவித நடுக்கமும் பயமும் வந்துவிடுகிறது.
போதாத குறைக்கு, ஜேக்கப் என்ற திருமணமான ஒரு சக நடிகருடன் ரகசியக் காதலில் சிக்கித் தவிக்கிறார்.
தந்தையின் வருகையும் பழைய கசப்புகளும்
திடீரென தாய் சிசல் இறந்துபோகிறார். இத்தனை காலம் வராத தந்தை குஸ்டாவ், இப்போது அந்தப் பூர்வீக வீட்டைத் தனதாக்கிக்கொள்ள நார்வே திரும்புகிறார்.
பல வருடம் கழித்து வந்த தந்தையை மகள்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவர் தங்களைக் கைவிட்டுச் சென்றதும், அவருக்கு இருக்கும் அளவுக்கு அதிகமான குடிப்பழக்கமும் அவர்களுக்கு வெறுப்பைத் தருகிறது.
ஆக்னஸ் கொஞ்சம் இறங்கி வந்து பேசினாலும், நோரா அவரைத் தீயாகப் பார்க்கிறார்.
குஸ்டாவ் சமாதானம் செய்ய முயல்கிறார், ஆனால் அவருக்குப் பேசத் தெரியவில்லை.
அவர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மகள்களைக் காயப்படுத்துகிறது. ஆனால், ஆக்னஸின் சிறு வயது மகன் எரிக் உடன் மட்டும் குஸ்டாவ் நெருக்கமாகிறார். தாத்தாவும் பேரனும் சினிமா மூலமாக ஒரு பிணைப்பை உருவாக்குகிறார்கள்.
குஸ்டாவ் இப்போது ஒரு பெரிய சரிவில் இருக்கிறார். அவருக்குப் படம் எடுக்கப் பணம் கிடைக்கவில்லை. அவர் கடைசியாக ஒரு திரைக்கதை எழுதுகிறார். அது அவருடைய தாய் (மகள்களின் பாட்டி) காரினைப் பற்றிய கதை.
இரண்டாம் உலகப் போரின்போது நாஜிக்களுக்கு எதிராகப் போராடிய அந்தப் பாட்டியை, எதிரிகள் பிடித்துச் சித்திரவதை செய்தார்கள். அந்த ரணத்தைத் தாங்க முடியாமல், குஸ்டாவ் கண்முன்னேயே அவருக்கு 7 வயது இருக்கும்போது அந்த வீட்டிலேயே அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார்.
இந்தக் கதையை அதே வீட்டில் படமாக்க வேண்டும் என்றும், தன் தாய் தற்கொலை செய்துகொண்ட அதே இடத்தை மீண்டும் திரையில் காட்ட வேண்டும் என்றும் குஸ்டாவ் பிடிவாதமாக இருக்கிறார்.
அந்தப் பாட்டி கதாபாத்திரத்தில் தன் மகள் நோராவை நடிக்கச் சொல்கிறார். ஆனால், தந்தை மீதுள்ள வெறுப்பில் நோரா அந்தத் திரைக்கதையைப் படிக்கக்கூட மறுக்கிறார்.
நோரா மறுத்ததால், ஒரு திரைப்பட விழாவில் சந்தித்த ரேச்சல் கெம்ப் என்ற அமெரிக்க நடிகையை அந்த ரோலில் நடிக்க வைக்கிறார் குஸ்டாவ். ஒரு பெரிய ஹாலிவுட் நடிகை வருவதால், 'நெட்ஃபிக்ஸ்' நிறுவனம் படத்திற்குப் பணம் கொடுக்கிறது.
ஆனால், படப்பிடிப்பில் குஸ்டாவ் அந்த நிறுவனத்துடன் அடிக்கடி மோதலில் ஈடுபடுகிறார்.
தன் சொந்த மகள்களிடம் காட்டாத அன்பையும் அக்கறையையும் அந்த அமெரிக்க நடிகையிடம் குஸ்டாவ் காட்டுவது நோராவைப் பெரிதும் காயப்படுத்துகிறது.
இன்னொரு பக்கம், நோராவின் காதலன் ஜேக்கப் தன் மனைவியை விவாகரத்து செய்தாலும் நோராவை ஏற்க மறுக்கிறான். இதனால் நோரா உடைந்து போகிறார். இதற்கிடையில், ஆக்னஸிடம் கேட்காமலேயே அவரது மகன்ரிக்கை படத்தில் நடிக்க வைக்கிறார் குஸ்டாவ்.
"சிறு வயதில் என்னை நீ இப்படித்தானே நடிக்க வைத்தாய், அது நீ செய்த கடமை ஆகாது" என்று ஆக்னஸ் தந்தையைச் சாடுகிறார். இறுதியில், அந்த அமெரிக்க நடிகைக்கும் இது தனக்கான இடம் இல்லை என்று புரிய, அவர் படத்திலிருந்து விலகுகிறார்.
விரக்தியில் குஸ்டாவ் குடித்துவிட்டு மருத்துவமனையில் சேருகிறார்.
உண்மையை உடைத்த ஆவணங்கள்
ஆக்னஸ் தன் தந்தையைப் புரிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டு, அரசு ஆவணக் காப்பகத்திற்குச் செல்கிறார்.
அங்கே தன் பாட்டி சித்திரவதை செய்யப்பட்டபோது கொடுத்த வாக்குமூலத்தைப் படிக்கிறார். தன் தந்தை ஏன் இப்படிப் பாசமில்லாதவராக மாறினார், அந்தத் தலைமுறைத் தழும்புகள் அவரை எப்படிப் பாதித்திருக்கிறது என்பதை உணர்கிறார்.
அப்புறம் குஸ்டாவ் எழுதிய திரைக்கதையைப் படிக்கிறார். அதில் ஒரு அதிசயம் இருக்கிறது. அந்தக் கதை பாட்டியைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, நோராவைப் பற்றியதும்தான். நோரா யாருக்கும் தெரியாமல் ஒருமுறை தற்கொலைக்கு முயன்றிருப்பார். அந்த ரகசியம் குஸ்டாவிற்குத் தெரியாது என்றுதான் நோரா நினைத்தார்.
ஆனால், குஸ்டாவ் தன் திரைக்கதையில் அதே போன்ற ஒரு காட்சியை எழுதியிருப்பார். அதாவது, மகளின் மனவலியை அவர் உணர்ந்திருக்கிறார், ஆனால் நேரில் சொல்லத் தெரியாமல் கதையில் எழுதியிருக்கிறார்.
ஆக்னஸ் வற்புறுத்தி நோராவை அந்தத் திரைக்கதையைப் படிக்க வைக்கிறார். அதைப் படித்ததும் நோரா கதறி அழுகிறார். தன் தந்தை தன் மீது வைத்திருக்கும் ஆழமான அக்கறையையும், தனது வலியை அவர் புரிந்து வைத்திருப்பதையும் உணர்கிறார்.
இருவரும் ஒன்று சேருகிறார்கள்.
படம் எடுக்கப் பணம் இல்லாததால், குஸ்டாவ் அந்தப் பூர்வீக வீட்டை விற்றுவிடுகிறார். புதியவர்கள் அந்த வீட்டை நவீனமாக மாற்றுகிறார்கள்.
கடைசியில், ஒரு ஸ்டுடியோவில் அந்த வீட்டைப் போலவே செட் போட்டுப் படப்பிடிப்பு நடக்கிறது. பாட்டியாக நோராவும், மகனாகப் பேரன் எரிக்கும் கூட கூடி நடிக்கிறார்கள்.
அந்தத் தற்கொலை காட்சியை நடித்து முடித்த பிறகு, தந்தையும் மகளும் ஒருவரையொருவர் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். "எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, நான் உன்னைப் புரிந்து கொண்டேன்" என்பது போல அந்தப் பார்வையுடன் படம் முடிகிறது.
