எரிச் மரியா ரீமார்க் எழுதிய 1929 ஆம் ஆண்டு நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, எட்வர்ட் பெர்கர் இயக்கத்தில் உருவான "ஆல் க்வயட் ஆன் தி வெஸ்டர்ன் பிரண்ட்" திரைப்படம் ஒரு மிகச்சிறந்த போர் எதிர்ப்பு திரைப்படமாகும்.
1930 மற்றும் 1979 ஆம் ஆண்டுகளில் வெளியான முந்தைய பதிப்புகளைத் தொடர்ந்து இது 2022 ஆம் ஆண்டு மூன்றாவது முறையாகத் திரையில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தப் படம் உலக அளவில் சினிமா மேதமையுடனான பலத்த வரவேற்பைப் பெற்றதுடன் போரின் கொடூரங்களையும் அதன் அர்த்தமற்ற தன்மையையும் மிக நுணுக்கமாக விவரிக்கிறது.
இப்படம், மனிதகுலம் போரின் மீது சுமத்தியுள்ள போலி வீரத்தையும் தேசபக்தி எனும் பெயரால் இளைஞர்களுக்குக் கற்பிக்கப்படும் அதிகார வர்க்கத்தின் சுயநலத்தையும் முற்றிலுமாகத் தோல் உரித்துக் காட்டுகிறது.
போர் என்பது நாடுகளுக்கு இடையிலான வெற்றியோ அல்லது தோல்வியோ அல்ல, அது ஒரு தனிமனிதனின் ஆன்மா மற்றும் அவனது அடையாளம் சிதைக்கப்படும் மாபெரும் அவலம் என்பதை இது உரக்கச் சொல்கிறது.
17 வயது மாணவனாக போரில் நுழையும் ஒருவன் எப்படித் தனது சக மனிதர்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டு ஒரு மரண இயந்திரமாக மாறுகிறான் என்பதையும் அவனது கனவுகள் எவ்வித அடையாளமும் இன்றி மண்ணோடு மண்ணாகக் கரைந்து போவதையும் இந்தப் படம் தனது மையக்கருத்தாகக் கொண்டுள்ளது.
அரசியல் தலைவர்கள் சொகுசு அறைகளில் அமர்ந்து வரைபடங்களில் கோடுகளை வரைந்து கொண்டிருக்கும்போது அந்த ஒரு கோட்டைக் கடக்க ஆயிரக்கணக்கான பாமர இளைஞர்கள் ரத்தம் சிந்துவதே போரின் எதார்த்தம் என்பதை இது தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
எதிரி நாட்டு வீரனும் தன்னைப்போலவே ஒரு குடும்பத்தையும் கனவுகளையும் கொண்டவன் என்பதை உணரும் அந்த ஒரு நொடிதான் இந்தப் படத்தின் மிக ஆழமான ஆன்மீகத் தருணம்.
ஒரு வீரனின் தியாக மரணம் கேவலம் ஒரு புள்ளிவிவரமாகக்கூட மாறாமல் எவ்விதப் பதிவும் இன்றிப் போவதுதான் போரின் உச்சகட்டக் கொடூரம். போர் என்பது எவருக்கும் எதையும் தராத ஒரு கூட்டுத் தற்கொலை என்பதே இப்படம் சொல்லும் அழுத்தமான செய்தியாகும்.
ஜெர்மனி மற்றும் ஆங்கில மொழி விமர்சகர்களிடையே மூல நாவலுக்கு இந்தப் படம் எவ்வளவு உண்மையாக இருக்கிறது என்பது குறித்த விவாதங்கள் எழுந்தாலும் இதன் கலைத்திறன் மற்றும் ஆழமான செய்தி ஆகியவை உலகத் தரத்திலான ஒரு படைப்பாக இதை மாற்றியுள்ளன.
இயக்குநர் எட்வர்ட் பெர்கர் லெஸ்லி பேட்டர்சன் மற்றும் இயன் ஸ்டோக்கல் ஆகியோருடன் இணைந்து திரைக்கதையை வடிவமைத்து நேர்த்தியாக இயக்கியுள்ளார்.
போர்க்களக் காட்சிகளுடன் இணையாக போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் குறித்த ஒரு புதிய கதையோட்டத்தை இணைத்தது கதையின் தீவிரத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியுள்ளது.
இந்தப் படத்தைத் தயாரிக்கத் தேவையான உரிமத்தைப் பாதுகாக்க திரைக்கதை எழுத்தாளர் பேட்டர்சன் பல ஆண்டுகளாகப் போராடி ட்ரைத்லான் போட்டிகளில் வென்ற தன் பணத்தைச் செலவிட்டது இதன் தயாரிப்புப் பின்னணியில் உள்ள ஒரு சுவாரசியமான செய்தியாகும்.
செக் குடியரசின் பிராக் நகரில் 55 நாட்களில் மிகக் குறைந்த செலவில் எடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் இதன் பிரம்மாண்டம் திரையில் வியக்க வைக்கிறது.
படமாக்கத்தில் ஒளிப்பதிவாளர் ஜேம்ஸ் பிரண்ட் கையாண்ட நுட்பங்கள் உலகத் தரம் வாய்ந்தவை.
குறிப்பாகப் படத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் நரி மற்றும் அதன் குட்டிகள் தோன்றும் காட்சி ஒரு ஆவணப்படம் போன்ற நம்பகத்தன்மையைத் தருகின்றன.
போர்க்களத்தின் சகதி, ரத்தம் மற்றும் பீரங்கித் தாக்குதல்களைக் காட்சிப்படுத்திய விதம் பார்வையாளர்களைப் போர்க்களத்திற்குள் நேராகவே அழைத்துச் செல்கிறது.
நெட்ஃபிளிக்ஸ் தளத்தில் வெளியான இந்தப் படம் வெளியான சில வாரங்களிலேயே 150 மில்லியன் மணிநேரத்திற்கும் மேலாகப் பார்க்கப்பட்டு உலக அளவில் மிகச் சிறந்த அயல்மொழித் திரைப்படமாகப் புகழ்பெற்றது.
பல நாடுகளில் டாப் 10 பட்டியலில் நீண்ட காலம் இடம்பெற்று உலகெங்கும் உள்ள ரசிகர்களைச் சென்றடைந்தது.
பால் பாயுமராக நடித்த பெலிக்ஸ் கம்மரர் ஒரு அப்பாவி மாணவன் எப்படிப் போர்க்களத்தில் ஒரு இயந்திரமாக மாறுகிறான் என்பதைத் தனது உணர்ச்சிகரமான நடிப்பால் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
அனுபவம் வாய்ந்த வீரர் காட்டாக நடித்த ஆல்பிரெக்ட் ஷுச் மற்றும் அரசியல் தலைவராக நடித்த டேனியல் ப்ரூல் ஆகியோரின் நடிப்பு படத்தின் கனத்தை உயர்த்தியது.
இதனுடன் வோல்கர் பெர்டெல்மேனின் இசைப் பின்னணி படத்தின் ஆன்மாவாக அமைந்தது. குறிப்பாகப் போர் முனையின் பதற்றத்தை வெளிப்படுத்த அவர் பயன்படுத்திய அதிர்வலைகள் போன்ற இசையமைப்பு படத்திற்கு ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்றுத் தந்தது.
விருதுகளில் இந்தப் படம் உலக அளவில் பெரும் சாதனைகளைப் படைத்தது. 95வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படம், சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிறந்த பின்னணி இசை மற்றும் சிறந்த தயாரிப்பு வடிவமைப்பு என நான்கு விருதுகளை வென்று சாதனை படைத்தது.
பிரிட்டிஷ் அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த இயக்குநர் உட்பட ஏழு விருதுகளை அள்ளிச் சென்றது.
ஜெர்மனியிலும் எட்டு விருதுகளை வென்று ஒரு வரலாற்றுப் படைப்பாகத் திகழ்கிறது. போரின் அவலத்தை விவரிப்பதில் இந்தப் படம் உலக சினிமா வரலாற்றில் நீங்காத ஒரு இடத்தைப் பிடித்துள்ளது.
இப்படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆயுதங்கள் மற்றும் ராணுவத் தளவாடங்கள் ஒவ்வொன்றும் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய வரலாற்றை அப்படியே கண்முன்னே கொண்டு வரும் வகையில் மிகத் துல்லியமாகத் தேடி எடுக்கப்பட்டவை.
1917 ஆம் காலப்பகுதியில் ஜெர்மானிய வீரர்கள் பயன்படுத்திய மௌசர் ரகத் துப்பாக்கிகள் மற்றும் அவற்றின் முனையில் பொருத்தப்படும் நீண்ட ஈட்டிகள் அனைத்தும் அந்தந்தக் காலத்தின் அசல் மாதிரிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டன.
குறிப்பாக அந்த ஈட்டிகள் துருப்பிடித்தும் கரடுமுரடாகவும் காட்டப்பட்டது போரின் அழுக்கையும் அதன் கொடூரத்தையும் பறைசாற்றுகிறது. வெறும் விளையாட்டுப் பொருட்கள் போலத் தோன்றாமல் போர்க்களத்தின் கடினத்தன்மையை உணர்த்தும் வகையில் இரும்பு மற்றும் மரத்தாலான கனமான கருவிகளையே நடிகர்கள் கையாண்டுள்ளனர்.
பதுங்கு குழிகளில் வீரர்கள் பயன்படுத்திய கையெறிகுண்டுகள் மற்றும் பீரங்கிகளின் மாதிரிகள் அருங்காட்சியகங்களில் உள்ள தரவுகளைக் கொண்டு மறுஉருவாக்கம் செய்யப்பட்டன.
பிரெஞ்சுப் படைகள் பயன்படுத்திய செயின்ட் சாமோண்ட் டாங்கிகள் இப்படத்திற்காகப் பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்டவை.
இந்த டாங்கிகள் சேற்றில் ஊர்ந்து வரும்போது ஏற்படும் பெரும் சத்தம் மற்றும் அதன் இரும்புச் சங்கிலிகள் மண்ணை அரைக்கும் காட்சிகள் போர்க்களத்தில் இயந்திரங்களின் ஆதிக்கத்தை உணர்த்துகின்றன.
அதேபோல் போரின் இறுதி நிமிடங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட தீ உமிழும் இயந்திரங்கள் (Flamethrowers) நிஜமான நெருப்பை உமிழும் வகையில் கையாளப்பட்டது படத்திற்கு ஒரு விதமான அச்சுறுத்தும் யதார்த்தத்தைத் தந்தது.
தளவாடங்கள் மட்டுமின்றி வீரர்களின் பைகளில் இருந்த மிகச்சிறிய பொருட்கள் கூட வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் சேர்க்கப்பட்டன. அவர்கள் பயன்படுத்திய உணவுக் தட்டுகள், தண்ணீர் குடுவைகள் மற்றும் அவர்கள் எழுதிய கடிதத் தாள்கள் வரை அனைத்தும் 1918 ஆம் ஆண்டு ஜெர்மனியில் புழக்கத்தில் இருந்ததைப் போலவே அச்சடிக்கப்பட்டன.
இந்த நுணுக்கமான தயாரிப்பு முறைதான் சிறந்த தயாரிப்பு வடிவமைப்பிற்கான ஆஸ்கர் விருதை இப்படத்திற்குப் பெற்றுத் தந்தது. ஒரு வரலாற்றுப் புனைவை உருவாக்குவதில் எத்தகைய நேர்த்தி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இப்படத்தின் கலைத் துறை ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.
இந்தப் படத்தின் காட்சிக் கோணங்கள் ஒரு சாதாரணப் பார்வையாளனைப் போர்க்களத்திற்குள் இருக்கும் ஒரு வீரனாகவே மாற்றிவிடும் வலிமை கொண்டவை. ஒளிப்பதிவாளர் ஜேம்ஸ் பிரண்ட் இதற்காகத் தாழ்வான கோணங்களை மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.
கேமராவைத் தரையோடு தரையாக நிலைநிறுத்திப் படம்பிடித்ததன் மூலம் போர்க்களத்தின் சகதி, கம்பி வேலிகள் மற்றும் பீரங்கிச் சக்கரங்களின் அசுரத்தனமான அளவு ஆகியவை பார்வையாளர்களை அச்சுறுத்தும் வகையில் காட்டப்பட்டன.
இது போர்க்களத்தில் ஒரு மனிதன் எவ்வளவு சிறியவன் மற்றும் பலவீனமானவன் என்பதை ஒருவிதமான அழுத்தமான உணர்வின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறது.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக அலெக்சா 65 எனும் நவீன டிஜிட்டல் கேமராக்களுடன் பிரத்யேகமான லென்ஸ்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
குறிப்பாகக் குறுகிய இடங்களுக்குள் படம்பிடிக்க உதவும் பிரோப் லென்ஸ் (Probe lens) மூலம் பதுங்கு குழிகளின் இடுக்கில் இருக்கும் பூச்சிகள் அல்லது வீரர்களின் மிக நெருக்கமான கண் அசைவுகளைப் படம்பிடித்தனர்.
இது ஒரு மிக நுணுக்கமான பார்வையை வழங்குகிறது. அதே சமயம் வைட் ஆங்கிள் லென்ஸ்கள் மூலம் போர்க்களத்தின் எல்லையற்ற பரப்பைச் சவக்கடலினைப் போலக் காட்டி தனிமனிதன் அங்கே எவ்வளவு தனிமைப்படுத்தப்படுகிறான் என்பதையும் இயக்குநர் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார்.
படப்பிடிப்பின் போது ஸ்டெடிகேம் கருவிகளுக்குப் பதிலாகக் கையால் ஏந்தும் கேமராக்களை அதிகம் பயன்படுத்தினர். இது காட்சிகளில் ஒருவிதமான நடுக்கத்தையும் வேகத்தையும் உருவாக்கிப் போரின் நிச்சயமற்ற தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
குறிப்பாகப் பால் பாயுமர் குழிக்குள் விழுந்து தவிக்கும் காட்சியில் கேமரா அவனோடு சேர்ந்து தடுமாறுவது போன்ற உணர்வைத் தரும். இது ஒரு திரையிடப்பட்ட காட்சி என்பதைத் தாண்டி அந்தச் சூழலில் நாமும் சிக்கிக் கொண்டோம் எனும் மாயையை உருவாக்குகிறது.
இப்படத்தின் வண்ணக் கலவையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது. படத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் பள்ளி மற்றும் ஊர் சார்ந்த காட்சிகள் ஓரளவு மென்மையான வண்ணங்களில் இருக்கும் நிலையில் போர்க்களம் என்பது முற்றிலும் சாம்பல், நீலம் மற்றும் அடர் பச்சை நிறங்களால் நிரப்பப்பட்டிருக்கும்.
இந்த வண்ண மாற்றமே ஒரு இளைஞனின் வாழ்விலிருந்து மகிழ்ச்சி எவ்வாறு முற்றிலுமாக அகற்றப்படுகிறது என்பதை மௌனமாக விவரிக்கிறது.
இப்படம் இன்று உலகெங்கிலும் உள்ள ஒளிப்பதிவு மாணவர்களுக்கு ஒரு பாடப் புத்தகமாகத் திகழ்கிறது.
இப்படத்தின் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் நிலவிய சவால்கள் என்பது ஒரு போர்க்களத்தின் துயரத்தை நேரில் அனுபவிப்பதற்கு ஒப்பானது. செக் குடியரசின் கடும் குளிரில் மார்ச் மாதத்தில் படப்பிடிப்பு தொடங்கியபோது உறைபனியும் சேறும் படக்குழுவினருக்குப் பெரும் முட்டுக்கட்டையாக இருந்தன. நடிகர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் பதுங்கு குழிகளுக்குள் இறங்கும்போது அவர்களின் சீருடைகள் நனைந்து பல கிலோ எடையுள்ளதாக மாறிவிடும்.
அந்த எடையைச் சுமந்துகொண்டே மணிக்கணக்கில் சகதிக்குள் ஊர்ந்து செல்வதும் ஓடுவதுமாக இருந்த பெலிக்ஸ் கம்மரர் போன்ற நடிகர்கள் நிஜமான வீரர்களின் வலியைத் தங்கள் உடலில் உணர்ந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
இயக்குநர் எட்வர்ட் பெர்கர் படப்பிடிப்பின்போது செயற்கையான ஒளியைத் தவிர்த்துவிட்டு அதிகாலை மற்றும் அந்திப் பொழுதுகளின் இயற்கையான ஒளியை மட்டுமே பயன்படுத்த விரும்பினார்.
இதனால் கேமரா குழுவினருக்கு ஒவ்வொரு நாளும் சில மணிநேரங்கள் மட்டுமே படம்பிடிக்க அவகாசம் இருந்தது. அந்தச் சிறிய கால இடைவெளிக்குள் மிக நீண்ட ஒற்றைக்காட்சிகளைப் படம்பிடிக்க வேண்டியிருந்ததால் நூற்றுக்கணக்கான துணை நடிகர்களும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களும் ஒரு கடிகார முள் போலத் துல்லியமாகச் செயல்பட வேண்டியிருந்தது.
ஒரு சிறிய தவறு நடந்தாலும் ஒட்டுமொத்த காட்சியையும் அடுத்த நாள் அதே ஒளியில் எடுக்க வேண்டி வரும் என்பதால் ஒரு ராணுவக் கட்டுப்பாட்டுடன் படப்பிடிப்பு தளம் இயங்கியது.
படத்தில் வரும் காயங்கள் மற்றும் மேக்கப் முறைகள் குறித்துப் பேசும்போது ஹெய்க் மெர்கர் ஒரு புதிய யுக்தியைக் கையாண்டார்.
வீரர்களின் நகங்களுக்கு இடையில் படிந்திருக்கும் அழுக்கு முதல் அவர்களின் பற்களின் ஈறு வரை ஒவ்வொன்றையும் மிகத் துல்லியமாக வடிவமைத்தார்.
இதற்காகச் சிலிகான் மற்றும் சிறப்பு வர்ணங்களைப் பயன்படுத்தி வீரர்களின் உடலில் ஏற்பட்ட தீக்காயங்கள் மற்றும் துப்பாக்கிச் சூட்டுக் காயங்களை மிக தத்ரூபமாக உருவாக்கினார்.
ஒரு காட்சியில் பால் பாயுமர் குழிக்குள் இருக்கும்போது அவரது உடல் முழுவதும் சேறு பூசப்பட்டிருக்கும் அந்தத் தோற்றத்தை உருவாக்குவதற்குப் பல மணிநேரங்கள் மேக்கப் கலைஞர்கள் உழைக்க வேண்டியிருந்தது.
இப்படத்தின் 4K தரத்திலான வெளியீடு ஒளிப்பதிவின் ஒவ்வொரு நுணுக்கத்தையும் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது. குறிப்பாகப் பீரங்கி வெடிப்புகளில் எழும் புகையின் அடர்த்தி மற்றும் பனித்துளிகள் தெறிக்கும் காட்சிகள் திரையரங்கு அனுபவத்தை வீட்டிலேயே வழங்குகின்றன.
20 மில்லியன் பட்ஜெட்டில் உருவான இந்தப் படம் இன்று உலகத் தரத்திலான ஒரு காவியமாகப் போற்றப்படுவதற்கு அதன் பின்னணியில் இருந்த இத்தகைய உடல் ரீதியான உழைப்பும் தொழில்நுட்ப நேர்த்தியுமே காரணம்.
இந்தப் படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட காட்சி விளைவுகள் வெறும் கணினித் திரையில் உருவாக்கப்பட்டவை எனத் தோன்றாத அளவிற்கு மிக நுணுக்கமான தத்ரூபத்தைக் கொண்டுள்ளன.
பிராங்க் பெட்சோல்ட் தலைமையிலான குழுவினர், பெரும் வெடிப்புகளையும் புகையையும் உருவாக்கும்போது நிஜமான வெடிபொருட்களையும் கணினித் தொழில்நுட்பத்தையும் ஒன்றிணைத்தனர்.
குறிப்பாகப் போர்க்களத்தில் டாங்கிகள் பதுங்கு குழிகளை நசுக்கிச் செல்லும் காட்சிகளில், இயந்திரங்களின் எடையையும் அவை மண்ணில் ஏற்படுத்தும் அழுத்தத்தையும் திரையில் கொண்டுவர இயற்பியல் விதிகளைத் துல்லியமாகக் கையாண்டனர்.
இத்தகைய கடின உழைப்பிற்காகவே இப்படம் ஆஸ்கர் மற்றும் பாஃப்டா விருதுகளில் சிறந்த காட்சி விளைவுகளுக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
தயாரிப்பு வடிவமைப்பாளர் கிறிஸ்டியன் எம். கோல்ட்பெக், செக் குடியரசின் மில்லொவிஸ் பகுதியில் ஒரு பழைய விமான நிலையத்தையே மாபெரும் போர்க்களமாக மாற்றியமைத்தார்.
நூற்றுக்கணக்கான மீட்டர்கள் நீளம் கொண்ட பதுங்கு குழிகளை வெட்டி, அவற்றில் மழையையும் சேற்றையும் செயற்கையாக உருவாக்கி ஒரு நரகத்தைப் போன்ற சூழலை நிஜமாகவே வடிவமைத்தனர்.
இந்தப் பதுங்கு குழிகளில் நீர் தேங்குவதும், சுவர்கள் இடிந்து விழுவதும் மிக யதார்த்தமாக இருந்ததால், நடிகர்கள் எவ்வித சிரமமும் இன்றி அந்தப் போர்ச் சூழலுக்குள் தங்களை ஆழ்த்திக்கொள்ள முடிந்தது.
இந்தப் பிரம்மாண்டமான கள அமைப்புதான் சிறந்த தயாரிப்பு வடிவமைப்பிற்கான ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்றுத் தந்தது.
படத்தொகுப்பில் ஸ்வென் புடெல்மேன் ஒரு புதிய உத்தியைக் கையாண்டுள்ளார். போர்க்களத்தின் அதிவேகமான மற்றும் இரைச்சல் மிகுந்த காட்சிகளுக்கு நடுவே, திடீரென இயற்கையின் மௌனத்தையோ அல்லது வீரர்களின் அமைதியான முகத்தையோ காட்டி ஒரு விதமான தாள கதியை உருவாக்கினார்.
இது பார்வையாளர்களைத் தொடர்ந்து ஒருவித பதற்றத்திலேயே வைத்திருக்க உதவியது. குறிப்பாக, போர்க்களத்தின் கோரத்தோடு காடுகளில் அமைதியாக இருக்கும் விலங்குகளையும் மரங்களையும் ஒப்பிடும் காட்சிகள், மனிதர்கள் நிகழ்த்தும் வன்முறை எவ்வளவு தேவையற்றது என்பதை மௌனமாக எடுத்துரைக்கின்றன.
இப்படத்தின் சர்வதேச வெளியீடு மற்றும் அதன் தாக்கம் குறித்துப் பேசும்போது, இது நெட்ஃபிளிக்ஸ் வரலாற்றிலேயே மிக வெற்றிகரமான ஜெர்மானியப் படைப்பாக மாறியுள்ளது.
91 நாடுகளில் டாப் 10 பட்டியலில் இடம்பிடித்ததோடு, ஆஸ்கர் வரலாற்றில் அதிக விருதுகளை வென்ற ஆங்கிலம் அல்லாத படங்களான ஃபேன்னி அண்ட் அலெக்சாண்டர், கிரௌச்சிங் டைகர் ஹிட்டன் டிராகன் மற்றும் பாரசைட் ஆகிய படங்களின் வரிசையில் நான்கு விருதுகளுடன் இணைந்து பெரும் சாதனை படைத்தது.
உலகெங்கும் உள்ள திரைப்படக் கல்லூரிகளில் ஒரு வரலாற்றுப் படத்தை எப்படி நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்க வேண்டும் என்பதற்கான பாடமாகவே திகழ்கிறது.
இந்தப் படத்தின் ஒலியமைப்பில் ஒரு புதுமையான உத்தியாக, பதுங்கு குழிகளின் உள்ளே கேட்கும் மிக நுணுக்கமான சத்தங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது.
போர்க்களத்தில் வெறும் வெடிப்புச் சத்தங்களை மட்டும் காட்டாமல், அந்தச் சகதிக்குள் கால்கள் புதையும் சத்தம், ஈரம் சொட்டும் ஓசை மற்றும் வீரர்களின் மூச்சுக் காற்று அவர்களின் முகமூடிக்குள் பட்டுத் திரும்பும் சத்தம் என ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாகப் பதிவு செய்துள்ளனர்.
இது பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு விதமான நெருக்கமான மற்றும் அச்சமூட்டும் அனுபவத்தைத் தருகிறது. விக்டர் பிராசில் தலைமையிலான ஒலிக் குழுவினர், ஒரு வீரனின் செவிப்பறையில் போர் எவ்விதமான சிதைவை ஏற்படுத்தும் என்பதை மிகத் தத்ரூபமாகக் கொண்டு வந்ததற்காகப் பாஃப்டா மற்றும் ஆஸ்கர் விருதுகளை வென்றனர்.
படமாக்கத்தில், இயக்குநர் எட்வர்ட் பெர்கர் மிக நீண்ட நேர நேரடிப் படப்பிடிப்பு முறையைப் பயன்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக பிரெஞ்சுப் படைகள் டாங்கிகளுடன் ஜெர்மானியப் பதுங்கு குழிகளைத் தாக்கும் காட்சியில், கேமரா எங்கும் நில்லாமல் வீரர்களுடனே ஓடுவது போன்ற உணர்வைத் தரும்.
இதற்காகச் சிறப்பு கேமரா வாகனங்கள் மற்றும் அதி நவீன கருவிகளைப் போர்க்களத்தின் சகதிக்குள் இயக்கிப் படம்பிடித்துள்ளனர். இது போன்ற தொடர்ச்சியான காட்சிகள் படத்தொகுப்பாளர் ஸ்வென் புடெல்மேனுக்குப் பெரும் சவாலாக அமைந்தன.
போரின் வேகத்தையும் அதே சமயம் மரணத்தின் மௌனத்தையும் சரிவிகிதத்தில் கோர்த்த விதம் இப்படத்தை ஒரு உலகத் தரம் வாய்ந்த கலைப்படைப்பாக மாற்றியது.
ஆடை வடிவமைப்புத் துறையில் லிசி கிறிஸ்டல் செய்த ஆய்வுகள் மிக முக்கியமானவை. போரின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வீரர்களின் சீருடைகள் எவ்விதம் மாறின என்பதையும், காலப்போக்கில் அந்தத் துணிகள் எவ்வாறு சிதைந்து கந்தலான நிலையை எட்டின என்பதையும் அவர் துல்லியமாகக் காட்டினார்.
இது ஒரு வீரனின் மனநிலை சிதைவதைச் சீருடையின் சிதைவு மூலமாகவே குறியீடாக உணர்த்தும் முயற்சியாகும். அதேபோல் மேக்-அப் கலைஞர் ஹெய்க் மெர்கர், வீரர்களின் முகத்தில் படிந்திருக்கும் அழுக்கு மற்றும் காயங்களை வெறும் அலங்காரமாக இல்லாமல், அவர்களின் வாழ்வாதாரப் போராட்டத்தின் சாட்சியாகவே சித்தரித்திருந்தார்.
இந்தப் படம் 1929 இல் வெளியான நாவலின் உணர்வைச் சிதைக்காமல், நவீனத் தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் இன்றைய தலைமுறைக்கு ஏற்பப் போரின் அரசியலைப் பேசியுள்ளது.
ஒரு வீரனின் மரணம் என்பது போர் வரலாற்றில் ஒரு சிறு புள்ளி கூட இல்லை என்பதைப் பாலின் அடையாள அட்டை தொலைந்து போகும் காட்சி மூலம் உணர்த்தியது இயக்குநரின் மேதமையைக் காட்டுகிறது.
இந்தப் படம் வெறும் ஒரு ஆவணச் சித்திரமாக நிற்காமல், மனிதகுலத்தின் நிரந்தரப் பகையான வன்முறைக்கு எதிரான ஒரு வலிமையான குரலாகவே ஒலித்து வருகிறது.
உலக சினிமா வரலாற்றில் போர் எதிர்ப்புப் படங்கள் பல வந்திருந்தாலும், இந்தப் பதிப்பு போரின் இயந்திரமயமான கோரத்தைச் சீருடைகளின் வழியாகவே தொடங்கிவிடுகிறது.
ஒரு வீரனின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவனது சீருடை கழற்றப்பட்டு, ரத்தக்கறைகள் துவைக்கப்பட்டு, புதிய வீரனுக்கு அது மீண்டும் வழங்கப்படுவதைக் காட்டும் தொடக்கக் காட்சிகள், தனிமனித உயிர் என்பது இந்த அமைப்பில் வெறும் ஒரு பொருளாக மட்டுமே மதிக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரியவைக்கிறது.
திரைக்கதையில் அரசு செயலாளர் மத்தியாஸ் எர்ஸ்பெர்கர் (டேனியல் ப்ரூல்) கதாபாத்திரம் மூலமாகச் சேர்க்கப்பட்ட அரசியல் பின்னணி, போர்க்களத்தில் துடிக்கும் வீரர்களுக்கும் மேசை நாற்காலியில் அமர்ந்து கணக்குப் பார்க்கும் அதிகாரிகளுக்கும் இடையே உள்ள பெரும் இடைவெளியை ஒரு புதிய கோணத்தில் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.
இயக்குநர் எட்வர்ட் பெர்கர் படமாக்கத்தில் யதார்த்தத்தை மீறாத ஒரு போக்கை நிலவச் செய்துள்ளார். செக் குடியரசின் பனி படர்ந்த வெற்று நிலங்களை முதலாம் உலகப் போரின் பிரான்சு நாட்டுப் போர்க்களமாக மாற்றிய விதம் அபாரமானது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஜேம்ஸ் பிரண்ட், 65மிமீ டிஜிட்டல் ஒளிப்பதிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்திப் போர்க்களத்தின் சகதியையும் புகையையும் மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துள்ளார்.
இயற்கையான ஒளியைப் பயன்படுத்துவதில் அவர் காட்டிய ஆர்வம், பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வைத் தராமல், தாமும் அந்தப் பதுங்கு குழியில் சிக்கியிருப்பது போன்ற ஒரு விதமான மூச்சுத்திணறலை உண்டாக்குகிறது.
இதுவே இப்படத்திற்குச் சிறந்த ஒளிப்பதிவுக்கான ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்றுத் தந்தது.
இசையமைப்பாளர் வோல்கர் பெர்டெல்மேன் இப்படத்திற்காகப் பயன்படுத்திய ஹார்மோனியம் இசைக் கருவி ஒரு புதுமையான பரிசோதனையாகும்.
தனது பாட்டியின் பழைய ஹார்மோனியத்தை நவீன ஒலிகளுடன் இணைத்து, அவர் உருவாக்கிய அந்தத் தொடர்ச்சியான மூன்று இசைக் குறிப்புகள் போரின் இடைவிடாத பயத்தை நம் நரம்புகளில் ஏற்றுகின்றன.
இது ஒரு பாரம்பரியமான இசைக்கோர்ப்பாக இல்லாமல், ஒரு எச்சரிக்கை மணி போலவே படம் முழுக்க ஒலிக்கிறது.
அதேபோல், தயாரிப்பு வடிவமைப்பில் பிரத்யேகமாக உருவாக்கப்பட்ட செயின்ட்-சாமோண்ட் டாங்கிகள் மற்றும் தீ உமிழும் இயந்திரங்கள், அந்தக் காலத்தின் தொழில்நுட்ப அரக்கத்தனத்தை மீண்டும் கண்முன்னே கொண்டுவந்து ஆஸ்கர் விருதுக்கான தகுதியையும் மெய்ப்பித்தன.
நடிப்புத் தளத்தில் பெலிக்ஸ் கம்மரர் எனும் நடிகர் தனது அறிமுகப் படத்திலேயே காட்டிய முதிர்ச்சி வியப்பிற்குரியது. போரின் தொடக்கத்தில் அவர் காட்டும் அந்தச் சிறுபிள்ளைத்தனமான சிரிப்பு, இறுதியில் ஒரு பிணத்தின் முகத்தைப் போல வெளிறிப் போவதை மிக நுட்பமான முக பாவனைகளால் கடத்தியுள்ளார்.
இப்படம் பாஃப்டா மற்றும் ஆஸ்கர் விருதுகளில் ஆங்கிலம் அல்லாத ஒரு திரைப்படம் எட்ட முடியாத பல உயரங்களைத் தொட்டுள்ளது. நெட்ஃபிளிக்ஸ் தளத்தின் ஒரு மைல்கல் படைப்பாகத் திகழ்கிறது.
எரிச் மரியா ரீமார்க்கின் மூல நாவல் ஒரு போர் வீரனின் மனநிலையை மட்டுமே முதன்மையாகக் கொண்டிருந்த நிலையில், 2022 ஆம் ஆண்டுப் பதிப்பு ஜெர்மனியின் அரசியல் சதுரங்கத்தையும் கதையோடு பிணைத்துள்ளது.
1918 ஆம் ஆண்டு காம்ப்பிக்னே காட்டில் ஒரு ரயிலுக்குள் நடக்கும் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைகள், போர்க்களத்தில் மடியும் வீரர்களின் தியாகத்திற்கும் அதிகாரிகளின் பிடிவாதத்திற்கும் இடையில் இருக்கும் முரண்பாட்டை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
இதன் கலை நுணுக்கம் ஹாலிவுட்டின் பிரம்மாண்டத் தயாரிப்புகளுக்கு இணையான தரத்தை எட்டியுள்ளது.
இயக்குநர் எட்வர்ட் பெர்கர் இந்தப் படத்தில் ஒளியையும் நிழலையும் கையாண்ட விதம் உலக சினிமா மேதமையின் உச்சமாகும்.
அதிகாலைப் பொழுதின் நீல நிறக் கலவையும், போர் முனையின் சாம்பல் நிறச் சூழலும் பார்ப்பவர் மனதில் ஒருவித வெறுமையை உருவாக்குகின்றன.
ஒளிப்பதிவாளர் ஜேம்ஸ் பிரண்ட், போர் வீரர்களின் முகத்தில் அப்பியிருக்கும் சேற்றையும் அவர்களின் கண்களில் தெரியும் மரண பயத்தையும் மிக நெருக்கமான காட்சிகளின் மூலம் பதிவு செய்துள்ளார்.
ஒரு இயந்திரகதியிலான போரின் வேகத்தைத் திரையில் கொண்டு வர அவர் கையாண்ட கேமரா நகர்வுகள் இப்படத்திற்கு ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்றுத் தந்ததில் வியப்பில்லை.
வோல்கர் பெர்டெல்மேனின் இசையமைப்பு இப்படத்தின் மற்றொரு பலமாகும். போரின் இரைச்சலையும் அமைதியையும் பிரிக்க அவர் பயன்படுத்திய மூன்று விதமான கணத்த ஒலிகள், பார்வையாளர்களின் நரம்புகளில் ஒருவித நடுக்கத்தையே உருவாக்குகின்றன.
இது வழக்கமான மெலோடி இசையாக இல்லாமல், போரின் இயந்திரத்தனமான அழிவை நினைவூட்டும் ஒரு கருவியாகச் செயல்படுகிறது. அதேபோல், தயாரிப்பு வடிவமைப்பில் போர்க்களத்தின் பதுங்கு குழிகள் மற்றும் சேறு நிறைந்த பள்ளங்கள் மிகத் தத்ரூபமாக உருவாக்கப்பட்டன, இது நடிகர்கள் அந்தச் சூழலை உள்வாங்கி நடிக்கப் பெரும் உதவியாக இருந்தது.
பெலிக்ஸ் கம்மரர் ஒரு புதுமுகமாக இருந்தாலும், போரின் தொடக்கத்தில் இருக்கும் அந்த வெள்ளந்தித் தனத்தையும், இறுதியில் மரணத்தை எதிர்நோக்கும் ஒரு முதிர்ந்த வீரனின் விரக்தியையும் தனது உடல் மொழியால் கச்சிதமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
குறிப்பாக, குழிக்குள் எதிரி வீரனுடன் அவர் போராடும் காட்சி, மொழிகளைக் கடந்து ஒரு மனிதனின் குற்றவுணர்ச்சியைப் பேசுகிறது. இப்படம் 95வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படம் உட்பட நான்கு பிரிவுகளில் வென்று, ஆஸ்கர் வரலாற்றில் அதிக விருதுகளை வென்ற ஆங்கிலம் அல்லாத திரைப்படங்களின் வரிசையில் இணைந்து ஒரு அழியாத முத்திரையைப் பதித்துள்ளது.
படத்தின் கதை:-
1917 ஆம் ஆண்டு முதலாம் உலகப் போர் அதன் உச்சகட்டத்தை எட்டியிருந்த வேளையில் ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த 17 வயது பள்ளி மாணவன் பால் பாயுமர் (பெலிக்ஸ் கம்மரர்) தேசபக்தி எனும் போலி உணர்வால் உந்தப்பட்டு தனது நண்பர்களான ஆல்பர்ட் கிராப் (ஆரோன் ஹில்மர்), பிரான்ஸ் முல்லர் (மோரிட்ஸ் கிளாஸ்) மற்றும் லுட்விக் பெஹ்ம் (அட்ரியன் க்ரூன்வால்ட்) ஆகியோருடன் ஆர்வமாக ராணுவத்தில் இணைகிறான்.
அவர்கள் பள்ளியில் கேட்ட ஒரு அதிகாரியின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பேச்சால் கவரப்பட்டதில் சிக்குண்டு போர்க்களத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.
அங்கு அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சீருடைகள் ஏற்கனவே போரில் கொல்லப்பட்ட வீரர்களிடமிருந்து கழற்றப்பட்டவை என்பதைக்கூட அவர்கள் அறியவில்லை.
வடக்கு பிரான்சின் லா மால்மைசன் அருகே போர்க்களத்திற்கு அனுப்பப்படும் இந்த இளைஞர்களுக்கு ஸ்டானிஸ்லாஸ் காட் கட்சின்ஸ்கி (ஆல்பிரெக்ட் ஷுச்) என்ற அனுபவம் வாய்ந்த வீரர் நண்பராகிறார்.
அவர் அவர்களுக்குப் போர்க்களத்தில் உயிர் பிழைப்பதற்கான நுணுக்கங்களைக் கற்பிக்கிறார்.
ஆனால் போர் என்பது அவர்கள் நினைத்தது போல வீரதீரச் செயலாக இல்லாமல் மிகக் கொடூரமான ஒன்றாக இருப்பதை முதல் நாள் இரவிலேயே லுட்விக் பீரங்கித் தாக்குதலில் கொல்லப்படும்போது அவர்கள் உணர்கிறார்கள்.
பதினெட்டு மாதங்கள் கழித்து 1918 நவம்பர் 7 ஆம் தேதியன்று ஜெர்மனியின் அரசு செயலாளர் மத்தியாஸ் எர்ஸ்பெர்கர் (டேனியல் ப்ரூல்) போரில் ஏற்படும் பெரும் உயிர்ச் சேதங்களை நிறுத்த அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையைத் தொடங்க ராணுவ உயர் அதிகாரிகளை வலியுறுத்துகிறார்.
அதே சமயம் போர்க்களத்தில் பால் மற்றும் காட் ஒரு பண்ணையில் புகுந்து ஒரு வாத்து திருடி வந்து தங்கள் நண்பர்களான ஆல்பர்ட், பிரான்ஸ் மற்றும் தியெடன் ஸ்டாக்ஃப்ளீட் (எடின் ஹசனோவிக்) ஆகியோருடன் சமைத்து பகிர்ந்து உண்கிறார்கள்.
படிப்பறிவு இல்லாத காட் தனது மனைவி எழுதிய கடிதத்தைப் பாலிடம் வாசிக்கச் சொல்லிப் கேட்கிறான்.
போர் முடிந்த பிறகு தான் மீண்டும் சாதாரண மனிதனாகச் சமூகத்தில் வாழ முடியுமா என்ற அச்சம் அவனை வாட்டுகிறது.
இதற்கிடையில் பிரான்ஸ் ஒரு பிரெஞ்சுப் பெண்ணுடன் இரவைக் கழித்துவிட்டு அவளது கைக்குட்டையைத் தன் நண்பர்களிடம் பெருமையாகக் காட்டி நினைவாகத் தன்னுடனே வைத்துக் கொள்கிறான்.
நவம்பர் 9 ஆம் தேதி ஜெனரல் ஃபிரடெரிக்ஸ் (தேவிட் ஸ்ட்ரைசோ) போர் நிறுத்தத்தில் துளி கூட விருப்பமில்லாமல் இருந்தாலும் எர்ஸ்பெர்கர் தலைமையிலான குழுவை அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக்காக ரயிலில் காம்ப்பிக்னே காட்டுக்கு அனுப்புகிறான்.
அந்த நேரத்தில் காணாமல் போன 60 புதிய வீரர்களைத் தேடிச் செல்லும் பால் மற்றும் அவனது நண்பர்கள் அங்கு அந்த இளம் வீரர்கள் அனைவரும் நச்சு வாயுத் தாக்குதலின் போது முகமூடியைத் தாமதமாகக் கழற்றியதால் மூச்சுத் திணறி இறந்திருப்பதை அதிர்ச்சியுடன் காண்கிறார்கள்.
ஜெனரல் ஃபிரடெரிக்ஸ் பிரெஞ்சுப் படைகள் பலம்பெறுவதற்கு முன்பாக ஒரு இறுதித் தாக்குதலை நடத்தத் திட்டமிடுகிறான்.
அதே இரவில் எர்ஸ்பெர்கர் குழு பிரான்சைச் சென்றடைகிறது. பாலின் படைப்பிரிவு பிரெஞ்சு எல்லைகளைத் தாக்கத் தயாராகிறது.
நவம்பர் 10 ஆம் தேதி நேச நாட்டுப் படைகளின் தளபதி பெர்டினாண்ட் ஃபோச் (திபால்ட் டி மொன்டலம்பெர்ட்) ஜெர்மனிக்கு 72 மணி நேரக் கெடு விதித்துச் சரணடைவதற்கான கடுமையான நிபந்தனைகளை விதிக்கிறார்.
போர்க்களத்தில் ஜெர்மானியப் படைகள் ஆவேசமாகத் தாக்கினாலும் பிரெஞ்சுப் படைகள் நவீன டாங்கிகள் மற்றும் தீ உமிழும் கருவிகளைக் கொண்டு பதில் தாக்குதல் நடத்துகின்றன.
இந்த கோரமான சண்டையில் ஆல்பர்ட் தீயால் எரிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்படுகிறான்.
பிரான்ஸ் முல்லர் குழுவை விட்டுப் பிரிந்து காணாமல் போகிறான்.
போர்க்களத்தில் ஒரு பள்ளத்தில் ஒரு பிரெஞ்சு வீரனுடன் சிக்கிக் கொள்ளும் பால் அவனைத் தன் கத்தியால் குத்துகிறான்.
அந்த வீரன் மெதுவாகத் துடிதுடித்து இறப்பதைப் பார்க்கும் பால் பெரும் குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளாகிறான்.
தன் கண் முன்னே ஒரு உயிர் பிரிவதைக் கண்டு கலங்கும் பால் அந்த வீரனின் குடும்பப் புகைப் படத்தை எடுத்துப் பார்த்து அழுது அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறான்.
ஜெர்மனியின் மன்னர் கெய்சர் வில்ஹெல்ம் பதவி விலகியதை அறிந்து கொள்ளும் எர்ஸ்பெர்கர் தலைமையின் உத்தரவின்படி நேச நாடுகளின் நிபந்தனைகளை ஏற்கிறார்.
போர்க்களத்திற்குத் திரும்பும் பால் தன் நண்பன் தியெடன் காயமடைந்து கிடப்பதைக் காண்கிறான்.
தியெடன் தன்னிடம் இருந்த பிரான்சின் கைக்குட்டையைப் பாலிடம் ஒப்படைக்கிறான்.
இதன் மூலம் பிரான்ஸ் இறந்துவிட்டதை பால் உணர்கிறான்.
காயமடைந்த தியெடன் தன் கால் துண்டிக்கப்படப் போவதை அறிந்து அவர்கள் கொண்டு வந்த முட்கரண்டியாலேயே தன் கழுத்தைக் குத்தித் தற்கொலை செய்து கொள்கிறான்.
நவம்பர் 11 அதிகாலை 5 மணிக்கு அமைதி ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகிறது.
இது காலை 11 மணி முதல் அமலுக்கு வரும் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.
போர் முடியப் போகிறது என்று தெரிந்ததும் பால் மற்றும் காட் மீண்டும் ஒருமுறை பண்ணையில் உணவு திருடச் செல்கிறார்கள்.
அப்போது பண்ணை உரிமையாளரின் சிறுவனான மகனால் காட் சுடப்படுகிறான். அவனைத் தன் முதுகில் சுமந்து மருத்துவ முகாமிற்கு ஓடும் பால் அங்கு சென்றதும் காட் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதை அறிகிறான்.
ஜெர்மனி அதிகாரப்பூர்வமாகத் தோற்பதற்கு முன்னால் ஒரு வெற்றியைப் பெற வேண்டும் என்ற வெறியில் இருக்கும் ஜெனரல் ஃபிரடெரிக்ஸ் காலை 10:45 மணிக்கு ஒரு இறுதித் தாக்குதலுக்கு உத்தரவிடுகிறான்.
போர் முடிய இன்னும் சில நிமிடங்களே உள்ள நிலையில் பால் பல பிரெஞ்சு வீரர்களைக் கொல்கிறான்.
சரியாக 11 மணி ஆவதற்குச் சில விநாடிகளுக்கு முன்னால் ஒரு பிரெஞ்சு வீரனால் பின்முதுகில் ஈட்டியால் குத்தப்பட்டு பால் உயிர் துறக்கிறான்.
போர் முடிகிறது. பாலிடம் உதவி பெற்ற ஒரு புதிய இளம் வீரன் பாலின் உடலைக் கண்டு அவன் வைத்திருந்த கைக்குட்டையை மட்டும் எடுக்கிறான்.
பாலின் அடையாள அட்டையை அவன் எடுக்கத் தவறுவதால் அவனது மரணம் அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யப்படாமல் ஒரு அடையாளமற்ற பிணமாக அங்கேயே கிடக்கையில் கனத்த தாக்கத்துடன் இப்படம் நிறைகிறது.
அரசியல் அதிகார வெறிக்கும் பாமர மக்களின் உயிருக்கும் இடையே இருக்கும் மிகப்பெரிய இடைவெளியை இந்தப் படம் மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
குளிரூட்டப்பட்ட சொகுசு அறைகளிலும் ரயில்களிலும் அமர்ந்து கொண்டு அதிகாரிகள் தங்கள் கௌரவத்தைப் பற்றியும் அதிகாரப் பங்கீட்டைப் பற்றியும் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், போர்க்களத்தில் எந்தத் தப்பும் செய்யாத சாமானிய இளைஞர்கள் ஒரு வேளை உணவிற்காகவும் உயிர் பிழைப்பதற்காகவும் சேற்றிலும் சகதியிலும் செத்து மடிகிறார்கள்.
அதிகாரிகளின் பிடிவாதமான கௌரவப் போர் என்பது ஆயிரக்கணக்கான ஏழை இளைஞர்களின் உயிர்களைப் பலிவாங்கும் ஒரு கொடூரமான விளையாட்டு என்பதைத் திரைக்கதை அப்பட்டமாகத் தோல் உரித்துக் காட்டுகிறது.
பள்ளிகளிலும் பொது மேடைகளிலும் பேசப்படும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான தேசபக்திப் பேச்சுகள் எவ்வாறு ஒரு தலைமுறை இளைஞர்களை மூளைச்சலவை செய்து மரணக் குழிக்குள் தள்ளுகின்றன என்பதை இந்தப் படம் ஒரு பாடமாகவே முன்வைக்கிறது.
சீருடை அணிந்து போருக்குச் செல்வது ஒரு வீரமான மற்றும் பெருமைக்குரிய செயல் என்று நம்பிப் புறப்படும் மாணவர்கள், போர்க்களத்தின் முதல் சில மணி நேரங்களிலேயே அது வெறும் நரகம் என்பதை உணர்ந்து நிலைதடுமாறிப் போகிறார்கள்.
தேசபக்தி என்ற பெயரில் விதைக்கப்படும் போலி மாயை எவ்வாறு இளம் கனவுகளைச் சிதைக்கிறது என்பதை இதில் வரும் மாணவர்களின் பாத்திரங்கள் மூலம் நாம் அறிய முடிகிறது.
போர்க்களத்தில் எதிரி நாட்டு வீரனும் தன்னைப் போன்ற ஒரு ரத்தமும் சதையும் கொண்ட மனிதன் தான் என்பதையும், அவனுக்கும் ஒரு குடும்பமும் காதலும் இருக்கும் என்பதையும் பால் பாயுமர் உணரும் அந்தக் காட்சி மிக முக்கியமானது.
ஒரு மனிதன் ராணுவச் சீருடை அணிந்துவிட்டால் சக மனிதனைக் கொல்லத் துணியும் இயல்பு கொண்டவனாக மாறினாலும், தனிமையில் நிதானமாகச் சிந்திக்கும்போது அவனது மனிதநேயம் அந்த ரத்தக் கறையைத் தாங்க முடியாமல் தவிக்கிறது.
போர் என்பது மனிதர்களின் உடலை மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் ஆன்மாவையும் மனிதநேயத்தையும் சேர்த்தே சிதைத்து விடுகிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
போரின் இறுதியில் பாலின் மரணம் எவ்விதப் பதிவும் இன்றி அடையாளமற்றதாகப் போவது ஒரு ஆழமான குறியீடாகும். போரில் மடியும் லட்சக்கணக்கான வீரர்கள் வரலாற்றில் வெறும் எண்களாக மட்டுமே சுருக்கப்படுகிறார்கள்.
அவர்களின் தனிப்பட்ட அடையாளங்கள், ஆசைகள் மற்றும் அவர்களின் இருப்பு என்பது எந்தப் பதிவும் இன்றி காற்றோடு கரைந்து போகிறது. போரில் தப்பிப் பிழைத்தாலும் போர் தந்த வடுக்களோடு மீண்டும் ஒரு சாதாரண மனிதனாகச் சமூகத்தில் வாழ்வது சாத்தியமற்றது என்பதையும், போர் ஒரு மாபெரும் மனித அவலம் என்பதையும் இப்படம் உலகிற்கு உரக்கச் சொல்கிறது.
