எழுத்தாளர் ரே பிராட்பரியின் உலகப்புகழ் பெற்ற நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஃபிரெஞ்சு நாவல் அலையின் பிதாமகன் பிரான்சுவா த்ரூஃபோ இயக்கிய 'ஃபாரன்ஹீட் 451' (1966) திரைப்படம், உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் படைப்பாக இன்றும் நிலைத்து நிற்கிறது.
அறிவுலகின் எதிரியாக புத்தகங்களைக் கருதும் ஒரு சர்வாதிகார எதிர்காலச் சமூகத்தில், தீயணைப்பு வீரர்கள் நெருப்பை அணைப்பதற்குப் பதிலாக புத்தகங்களை எரிப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
புத்தகங்கள் எரியத் தேவைப்படும் 451 டிகிரி ஃபாரன்ஹீட் என்ற வெப்பநிலையே இப்படத்தின் தலைப்பாக அமைந்திருப்பது அதன் கருப்பொருளை மிக ஆழமாக உணர்த்துகிறது. ஒரு சயின்ஸ் ஃபிக்ஷன் படம் என்பது வெறும் கற்பனை கலந்த காட்சிகளாக மட்டுமன்றி, நம்பகத்தன்மை கொண்ட கள அமைப்புகளுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இப்படம் ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம்.
50 ஆண்டுகளைக் கடந்தும் இப்படத்தில் வரும் சிவப்பு நிறத் தீயணைப்பு எஞ்சினும், அதன் பணியாளர்களும், நவீனத் தொழில்நுட்பக் குறியீடுகளும் பார்வையாளர்களின் மனதில் நீங்காத இடம்பிடித்துள்ளன.
இப்படத்தின் காட்சி மொழியில் மிகவும் வியக்கத்தக்க அம்சம் இதில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள 'சேஃபிஜ்' (SAFEGE) வகை மோனோ ரயில் ஆகும்.
1959-ல் பாரீஸில் வெறும் 1.4 கி.மீ தூரத்திற்கு சோதனை ஓட்டத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் தொழில்நுட்பம், பின்னாளில் வழக்கொழிந்து போனாலும், த்ரூஃபோ அதைத் தனது படத்தில் கையாண்ட விதம் அபாரமானது. தலைகீழாக வவ்வால் போல மேலே இருக்கும் பீம்களில் தொற்றிக்கொண்டு செல்லும் இந்த மோனோ ரயில், ஸ்டேஷன் வந்தவுடன் அதன் தரைப்பகுதி கதவு வெளிப்புறமாகத் திறப்பதும், அதிலிருந்து ஒரு ஏணி தரைக்கு இறங்குவதும், பயணிகள் அதன் வழியாக வெளியே வருவதும் போன்ற காட்சிகள் இன்றும் மிகுந்த தொலைநோக்குப் பார்வையுடனும் புதுமையுடனும் காட்சியளிக்கின்றன.
தற்போது இந்த எஞ்சினை ஜெர்மன் அரசு ஆவணப்படுத்திப் பாதுகாத்து வருவது அதன் வரலாற்றுச் சிறப்புக்குச் சான்றாகும்.
இயக்குநர் பிரான்சுவா த்ரூஃபோவின் முதல் வண்ணத் திரைப்படம் இது என்பதுடன், அவர் ஆங்கிலத்தில் இயக்கிய ஒரே படமும் இதுவே.
படமாக்கத்தின் போது அவர் ஆங்கிலம் கற்க சிரமப்பட்டாலும், ஒளிப்பதிவாளர் நிக்கோலஸ் ரோக்கின் அற்புதமான காட்சிப்படுத்துதல் மூலம் ஒரு மந்தமான, அதே சமயம் அச்சுறுத்தும் எதிர்கால உலகை மிக நேர்த்தியாகக் கண்முன் நிறுத்தினார். குறிப்பாக, எழுத்துக்களே இல்லாத ஒரு சமூகத்தைக் காட்ட படத்தின் தொடக்கக் பெயரிடலை எழுத்துக்களாகக் காட்டாமல் குரல் வழியாக ஒலிக்கச் செய்தது த்ரூஃபோவின் மேதமைக்குச் சான்று. ஆஸ்கார் வெர்னர் புத்தகங்களை எரிக்கும் வீரனாக இருந்து பின் வாசகனாக மாறும் காய் மாண்டேக் பாத்திரத்தில் கனக்கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருந்தார்.
அவருக்கு இணையாக ஜூலி கிறிஸ்டி, புரட்சிகரமான கிளாரிஸ் மற்றும் இயந்திரத்தனமான மனைவி லிண்டா என இரு வேறுபட்ட முரண்பட்ட கதாபாத்திரங்களில் நடித்துத் தனது திறமையை வெளிப்படுத்தியிருப்பார்.
பெர்னார்ட் ஹெர்மனின் இசை இப்படத்திற்கு ஒரு ஆன்மாவைக் கொடுத்தது எனலாம். வன்முறை நிறைந்த சூழலிலும் மென்மையான வயலின் மற்றும் தாள வாத்தியக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி அவர் அமைத்த இசைக்கோர்ப்பு, படத்தின் இறுதிப் பகுதியில் 'புத்தக மனிதர்கள்' பனியில் நடந்தபடி தங்களுக்குப் பிடித்த புத்தகங்களை மனப்பாடம் செய்து ஒப்புவிக்கும் காட்சியை ஒரு கவித்துவமான அனுபவமாக மாற்றியது.
இப்படம் வெளியான காலகட்டத்தில் கலவையான விமர்சனங்களைப் பெற்றாலும், 1966 வெனிஸ் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் 'கோல்டன் லயன்' விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. காலப்போக்கில் விமர்சகர்களால் மீள்-மதிப்பீடு செய்யப்பட்ட இப்படம், அறிவுச் சுதந்திரத்தின் அவசியத்தைப் பேசும் ஒரு காலங்கடந்த காவியமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
ரே பிராட்பரியின் 'ஃபாரன்ஹீட் 451' நாவல், நவீன நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சியையும், சிந்தனைச் சுதந்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் குரலில் எச்சரிக்கும் உன்னதப் படைப்பாகும்.
1953-ல் ஒரு நூலகத்தின் தட்டச்சு அறையில் அமர்ந்து பிராட்பரி உருவாக்கிய இந்த உலகம், இன்று நாம் வாழும் டிஜிட்டல் யுகத்தின் கவனச்சிதறல்களை அன்றே துல்லியமாகக் கணித்திருந்தது.
நாவலின் நாயகன் காய் மாண்டேக், புத்தகங்களை எரிக்கும் ஒரு தீயணைப்பு வீரன். அவனுக்கு நெருப்பு என்பது அழிக்கும் கருவி மட்டுமல்ல, அது ஒரு தூய்மைப்படுத்தும் சக்தியாகவும் அரசு போதிக்கிறது.
"திங்கள் கிழமை மில்லேயை எரி, புதன் கிழமை விட்மனை எரி, வெள்ளிக்கிழமை பால்க்னரை எரி" என்ற அவர்களின் தாரக மந்திரம், அறிவைச் சாம்பலாக்கி அந்தச் சாம்பலையும் எரிப்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டது.
மாண்டேக் தனது பணியை நேசிக்கிறான், ஆனால் கிளாரிஸ் மெக்கலெலன் என்ற சிறுமியின் சந்திப்பு அவனது உணர்வற்ற உலகைத் தட்டி எழுப்புகிறது.
மாண்டேக்கின் வீட்டு வாழ்க்கை, ஒரு இயந்திரத்தனமான நரகமாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. அவனது மனைவி மில்ட்ரெட், நிஜ உணர்வுகளைத் துறந்துவிட்டு, வீட்டின் மூன்று சுவர்களிலும் ஓடும் ஊடாடும் தொலைக்காட்சித் திரைகளே தனது 'குடும்பம்' என்று நம்பி வாழ்கிறாள்.
காதுகளில் எப்போதும் ஒலிக்கும் 'கடல் நத்தை' ரேடியோக்கள் அவளைச் சுற்றியுள்ள உலகிடமிருந்து துண்டிக்கின்றன. தற்கொலை முயற்சியைச் செய்துகொண்டு, அடுத்த நாளே அதை மறந்துவிடும் அளவுக்கு அவளது ஆன்மா மரத்துப்போயிருக்கிறது.
இத்தகைய சூழலில், ஒரு வயதான பெண்மணி தனது புத்தகங்களை எரிக்க அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, அப்புத்தகங்களோடு சேர்ந்து தானும் எரிந்து சாம்பலாவதை மாண்டேக் நேரில் காண்கிறான்.
இந்தத் தியாகம் அவனை நிலைகுலையச் செய்கிறது. ஒரு மனிதன் உயிரையே கொடுக்கும் அளவுக்கு அந்தப் புத்தகங்களில் என்னதான் இருக்கிறது என்ற கேள்வி, அவனை ஒரு புத்தகத்தைத் திருடி வாசிக்கத் தூண்டுகிறது.
கேப்டன் பீட்டி என்ற கதாபாத்திரம் இந்த நாவலின் மிக முக்கியமான அறிவுசார் முரண்பாடாகும். அவர் பல புத்தகங்களை வாசித்தவர், ஆனால் புத்தகங்கள் மனிதர்களைக் குழப்பி, அவர்களுக்குச் சோகத்தைத் தருவதாக வாதிடுகிறார்.
"புத்தகம் என்பது பக்கத்து வீட்டுக்காரன் கையில் இருக்கும் ஏற்றப்பட்ட துப்பாக்கி" என்று கூறும் அவர், சமூகத்தில் அனைவரும் சமமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க வேண்டுமெனில், எவரும் எவரையும் விட அறிவில் சிறந்து விளங்கக் கூடாது என்றும், அதற்குப் புத்தகங்களை எரிப்பதே தீர்வு என்றும் கூறுகிறார்.
ஆனால் மாண்டேக், ஃபேபர் என்ற முதிய பேராசிரியரின் உதவியுடன், புத்தகங்கள் தரும் அறிவை விட, அந்த அறிவு தரும் 'வாழ்க்கையின் தரம்' மற்றும் 'சிந்தனை செய்யும் உரிமை' ஆகியவற்றை மீட்டெடுக்கப் போராடுகிறான்.
இறுதியில் அவன் தனது வீட்டையே எரிக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படும்போது, அந்தத் தீயை அநீதிக்கு எதிராகத் திருப்பிவிட்டுத் தப்பிச் செல்கிறான்.
நாவலின் இறுதிக்காட்சி ஒரு புதிய விடியலின் நம்பிக்கையாக அமைகிறது. நகரத்தை விட்டு வெளியேறும் மாண்டேக், நாடோடிகளாகத் திரியும் 'புத்தக மனிதர்களை' சந்திக்கிறான்.
அவர்கள் புத்தகங்களை வைத்திருக்கவில்லை, மாறாகப் புத்தகங்களாகவே மாறியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒரு உலகப் புகழ்பெற்ற நூலை மனப்பாடம் செய்து, அதைத் தங்கள் நினைவாற்றலில் பத்திரப்படுத்தியுள்ளனர். மாண்டேக் விவிலியத்தின் 'சபை உரையாளர்' (Ecclesiastes) புத்தகமாக உருவெடுக்கிறான்.
நகரம் குண்டுவீச்சில் அழியும் அதே வேளையில், இந்த மனித நூலகங்கள் ஒரு புதிய உலகத்தை உருவாக்கப் புறப்படுகிறார்கள். அறிவு என்பது காகிதங்களில் இல்லை, அது மனிதனின் தேடலிலும் நினைவிலும் இருக்கிறது என்பதைப் பறைசாற்றும் இந்த நாவல், வசதிகளை விட உண்மையும், பொழுதுபோக்கை விடத் தேடலும் ஒரு சமூகத்திற்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இன்றும் உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.
