ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் தயாரித்து இயக்கிய "வெஸ்ட் சைடு ஸ்டோரி" 2021 ஆம் ஆண்டு வெளியானது,இது சுவாரஸ்யமான அமெரிக்க இசை பாணி திரைப்படம்.
1957 ஆம் ஆண்டு மேடையில் அரங்கேற்றப்பட்ட புகழ்பெற்ற இசைநாடகத்தின் இரண்டாவது முழு நீளத் திரைப்படத் தழுவலுமாகும்.
வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் ரோமியோ ஜூலியட் கதையைத் தழுவி உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் திரைப்படத்தில் அன்செல் எல்கார்ட் மற்றும் ரேச்சல் ஜெக்லர் ஆகியோர் முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர்.
அரியானா டிபோஸ், டேவிட் அல்வாரெஸ், மைக் ஃபைஸ்ட் மற்றும் ரீட்டா மோரினோ ஆகியோர் துணை கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர்.
1961 ஆம் ஆண்டு வெளியான இதன் முதல் திரைப்படத் தழுவலில் நடித்த ரீட்டா மோரினோ இந்தப் படத்தில் வாலண்டினா என்ற புதிய கதாபாத்திரத்தில் நடித்ததுடன் செயல் தயாரிப்பாளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.
லியோனார்ட் பெர்ன்ஸ்டீன் இசையமைப்பில் ஸ்டீபன் சோன்ஹெய்ம் வரிகளில் உருவான பாடல்கள் இந்தப் படத்தின் ஆன்மாவாகவே திகழ்கின்றன.
இது ஒரு மாபெரும் கலைப் படைப்பாகவும் கருதப்படுகிறது.
2014 ஆம் ஆண்டிலேயே இதற்கான தயாரிப்பு பணிகள் தொடங்கப்பட்டாலும் 2017 ஆம் ஆண்டில் டோனி குஷ்னர் திரைக்கதை எழுதத் தொடங்கிய பிறகு தான் படம் வேகம் எடுத்தது.
பழைய காலத்து கிளாசிக் இசைத் திரைப்படங்களின் தன்மையை நவீனத் தொழில்நுட்பத்துடன் இணைத்து ஸ்பீல்பெர்க் இந்தப் படத்தை உருவாக்கியுள்ளார்.
விமர்சகர்கள் இந்தப் படத்தை ஒரு மேதமை வாய்ந்த படைப்பு என்று போற்றுகின்றனர்.
குறிப்பாக ஸ்பீல்பெர்க்கின் இயக்கம், நடிகர்களின் சிறப்பான நடிப்பு, காட்சி அமைப்பு மற்றும் ஒளிப்பதிவு ஆகியவை முந்தைய 1961 ஆம் ஆண்டின் இசைபாணி படத்தை விடச் சிறப்பாக இருப்பதாகப் பல விமர்சகர்கள் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர்.
தேசிய விமர்சன வாரியம் மற்றும் அமெரிக்க திரைப்பட நிறுவனம் ஆகியவை 2021 ஆம் ஆண்டின் சிறந்த பத்து படங்களில் ஒன்றாக இதைப் பட்டியலிட்டுள்ளன.
ஸ்பீல்பெர்க் தனது வாழ்நாள் கனவாகவே இந்தப் படத்தை இயக்கியுள்ளார். தனது தந்தை அர்னால்டுக்கு இந்தப் படத்தை அவர் சமர்ப்பித்துள்ளார்.
இன ரீதியான பிரிவினைகளும் எல்லைப் போராட்டங்களும் 1957 ஆம் ஆண்டை விட இன்று மிக அதிகமாக இருப்பதை உணர்ந்த ஸ்பீல்பெர்க் அந்தச் சமூகப் பிளவுகளைத் திரையில் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
படமாக்கம் நியூயார்க் மற்றும் நியூ ஜெர்சியின் பல்வேறு பகுதிகளில் நடைபெற்றது. ஹார்லெம் மற்றும் புரூக்ளின் பகுதிகளில் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்டது.
ஆஸ்தான ஒளிப்பதிவாளர் ஜானுஸ் கமின்ஸ்கி இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கனவு போன்ற அழகியலைக் கொடுத்துள்ளார்.
நடனக் காட்சிகளில் கேமரா நகரும் விதம் உலக அளவில் புகழ்பெற்றது.
நடன அமைப்பாளர் ஜஸ்டின் பெக் ஜெரோம் ராபின்ஸின் பழைய பாணியைப் பின்பற்றாமல் மிக எதார்த்தமான அதே சமயம் கலைநயம் மிக்கப் புதிய நடன அசைவுகளை இந்தப் படத்திற்காக உருவாக்கியுள்ளார்.
கோவிட் பெருந்தொற்று காரணமாக ஒரு ஆண்டு தாமதமாக 2021 டிசம்பர் 10 ஆம் தேதி தான் திரையரங்குகளில் வெளியானது. இப்படம் விமர்சன ரீதியாகப் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றாலும் வணிக ரீதியாகப் பின்னடைவைச் சந்தித்தது.
100 மில்லியன் டாலர் செலவில் உருவான இந்தப் படம் உலக அளவில் 76 மில்லியன் டாலர்களை மட்டுமே வசூலித்தது.
இருப்பினும் காலப்போக்கில் இது ஒரு சிறந்த கிளாசிக் திரைப்படமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
குவென்டின் டரான்டினோ போன்ற மாபெரும் இயக்குநர்கள் இந்தப் படத்தைத் திரையரங்கில் இருமுறை பார்த்துப் பாராட்டியுள்ளனர்.
நடிப்புத் திறனில் அரியானா டிபோஸ் அனிதா கதாபாத்திரத்தில் மிகச்சிறந்த பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளார். இதற்காக அவர் சிறந்த துணை நடிகைக்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்றார்.
ரேச்சல் ஜெக்லர் தனது அறிமுகப் படத்திலேயே மரியாவாக மனதைக் கவரும் நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
மைக் ஃபைஸ்ட் ரிஃப் கதாபாத்திரத்தில் ஆக்ரோஷமான நடிப்பைத் தந்துள்ளார்.
லியோனார்ட் பெர்ன்ஸ்டீனின் பாடல்கள் புதிய மெருகேற்றப்பட்டு டேவிட் நியூமேன் மூலம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.
குஸ்டாவோ துடமெல் தலைமையில் நியூயார்க் பில்ஹார்மோனிக் குழுவினர் இசையைப் பதிவு செய்துள்ளனர்.
விருதுகள் வரிசையில் இந்தப் படம் 94 வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த படம், சிறந்த இயக்கம் உட்பட ஏழு பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த இசைத் திரைப்படம் அல்லது நகைச்சுவைத் திரைப்படம் உட்பட மூன்று விருதுகளை வென்றது.
அரியானா டிபோஸ் ஆஸ்கார், பாஃப்டா மற்றும் கோல்டன் குளோப் என அனைத்து முக்கிய விருதுகளையும் வென்று சாதனை படைத்தார்.
21 ஆம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த இசைத் திரைப்படங்களில் ஒன்றாக இன்றும் இத்திரைப்படம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.
இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதமாக விளங்குவது அன்பு மற்றும் வன்முறைக்கு இடையிலான நித்தியப் போராட்டம் ஆகும். ஒரு நிலப்பகுதிக்காகவோ அல்லது இன அடையாளத்திற்காகவோ மனிதர்கள் தங்களுக்குள் வளர்த்துக்கொள்ளும் வெறுப்புணர்ச்சி, இறுதியில் எத்தகைய பேரழிவை உண்டாக்கும் என்பதை இந்தப் படம் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
சான் ஜுவான் ஹில் என்ற அந்தப் பகுதி விரைவில் இடிக்கப்பட உள்ளது என்பது தெரிந்தும், அதன் ஆதிக்கத்திற்காக ஜெட்ஸ் மற்றும் ஷார்க்ஸ் குழுவினர் மோதிக்கொள்வது அதிகாரப் போட்டியின் அர்த்தமற்ற தன்மையை உணர்த்துகிறது.
இந்த வன்முறைச் சூழலில் மலரும் டோனி மற்றும் மரியாவின் காதல், பிரிவினைகளைக் கடந்து மனிதர்களை இணைக்க முயல்கிறது.
ஆனால், காலங்காலமாகத் தொடரும் பகையும் பழிவாங்கும் உணர்ச்சியும் அந்தத் தூய்மையான அன்பைப் பலிகொள்கின்றன.
இப்படத்தின் மற்றொரு முக்கிய அடிநாதம் தவறான புரிதல்களால் விளையும் துயரம் ஆகும்.
அனிதா சொல்லும் ஒரு பொய் டோனியின் மரணத்திற்குத் தீர்மானமாகிறது. இறுதியில், ஒரு உயிரைப் பறிகொடுத்த பிறகுதான் இரு குழுவினரும் தங்கள் கசப்புகளை மறந்து ஒன்று சேர்கிறார்கள்.
வன்முறை ஒருபோதும் தீர்வாகாது என்பதையும், ஒரு பொதுவான இழப்பு மட்டுமே சில நேரங்களில் மனிதர்களைப் பிணைக்கிறது என்பதையும் இந்தப் படம் ஒரு சோகமான காவியமாகச் சொல்கிறது.
இயக்குநர் ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் மற்றும் ஒளிப்பதிவாளர் ஜானுஸ் கமின்ஸ்கி ஆகியோர் இந்தப் படத்திற்காக ஒரு தனித்துவமான ஒளியமைப்பைப் பயன்படுத்தினர். குறிப்பாக நடனக் காட்சிகள் நடைபெறும் ஜிம் பகுதியில் மேலிருந்து விழும் ஒளிக்கற்றைகள் நடிகர்களின் அசைவுகளுக்கு ஏற்ப கணினி மூலம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு ஒரு மாயாஜால உணர்வை ஏற்படுத்தின. இந்தப் படத்தில் வரும் அமெரிக்கா பாடல் காட்சியின்போது தார்ச் சாலைகளில் நிலவிய கடும் வெப்பத்தால் அனிதா கதாபாத்திரத்தில் நடித்த அரியானா டிபோஸின் காலணிகள் பலமுறை உருகின. இதனால் படப்பிடிப்பின் இடையே அவருக்குப் புதிய காலணிகள் மாற்றிக்கொண்டே இருக்க வேண்டியிருந்தது.
இந்தப் படத்தின் புகழ்பெற்ற மரியா பாடல் காட்சியில் டோனி ஒரு நீர்க்குட்டையில் காலை வைக்கும்போது ஏற்படும் ஒளி அதிர்வுகள் ஜானுஸ் கமின்ஸ்கியின் கடைசி நேர ஆலோசனையின் பேரில் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு கலைநயமிக்க காட்சி.
இந்தப் படத்தின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சம் ஷார்க்ஸ் குழுவினர் பேசும் ஸ்பானிஷ் மொழி வசனங்களுக்கு ஆங்கிலத்தில் துணைத் தலைப்புகள் எனப்படும் சப்டைட்டில்ஸ் வழங்கப்படவில்லை.
ஸ்பானிஷ் மொழியை ஆங்கிலத்திற்கு இணையான மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும் என்பதற்காகவும் ஒரு மொழியின் ஆதிக்கத்தை மற்றொன்றின் மீது திணிக்கக் கூடாது என்பதற்காகவும் ஸ்பீல்பெர்க் இந்தத் துணிச்சலான முடிவை எடுத்தார்.
இதற்காக ஒரு ஆலோசனைக் குழுவை அமைத்து புவேர்ட்டோ ரிக்கோ மக்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் பேச்சுவழக்கு சரியாகப் பிரதிபலிக்கப்படுவதை உறுதி செய்தார்.
1961 ஆம் ஆண்டு படத்தில் அனிதா கதாபாத்திரத்தில் நடித்த ரீட்டா மோரினோ இந்தப் படத்தில் வாலண்டினாவாக நடித்தது மட்டுமின்றி ஒரு பெண்ணாக அனிதா எதிர்கொள்ளும் வன்முறைக் காட்சிகளைப் படமாக்கும்போது அந்த நடிகர்களுக்குத் தகுந்த மனநல ஆலோசனைகள் வழங்கப்படுவதையும் உறுதி செய்தார்.
டோனி குஷ்னர் எழுதிய இந்தத் திரைக்கதையில் டோனியின் கதாபாத்திரம் முன்பு ஒருவரைக் கொலை செய்யும் அளவிற்குத் தாக்கியதற்காகச் சிறை சென்றவராகக் காட்டப்படுகிறது.
இது அவரது அமைதி தேடும் குணத்திற்கு ஒரு வலுவான பின்னணியைத் தந்தது.
அதேபோல் அனிபடிஸ் என்ற கதாபாத்திரம் இந்தத் தழுவலில் ஒரு திருநங்கை கதாபாத்திரமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது. இது 1950 களின் நியூயார்க்கில் நிலவிய சமூகப் பன்முகத்தன்மையைக் காட்டுவதற்காகச் சேர்க்கப்பட்டது.
இசை அமைப்பில் லியோனார்ட் பெர்ன்ஸ்டீனின் மூல இசையை சிதைக்காமல் நவீன ஒலித் தரத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்க குஸ்டாவோ துடமெல் தலைமையிலான குழுவினர் நியூயார்க் மற்றும் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் பில்ஹார்மோனிக் இசைக் குழுக்களுடன் இணைந்து பணியாற்றினர்.
இந்தப் படத்தின் பெரும்பாலான பாடல்கள் முன்கூட்டியே பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தாலும் சம்வேர் மற்றும் ஒன் ஹேண்ட் ஒன் ஹார்ட் போன்ற உணர்ச்சிகரமான பாடல்கள் படப்பிடிப்புத் தளத்திலேயே நேரடியாகப் பாடப்பட்டுப் பதிவு செய்யப்பட்டன.
சுமார் 300 மில்லியன் டாலர்கள் ஈட்டினால் மட்டுமே லாபம் என்ற நிலையில் இருந்த இந்தப் படம் வெறும் 76 மில்லியன் டாலர்களை மட்டுமே வசூலித்ததற்குப் பெருந்தொற்று காலச் சூழலும் ஓமிக்ரான் பரவலும் முக்கியக் காரணங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.
இருப்பினும் பால் டேஸ்வெல் இந்தப் படத்திற்காக ஆஸ்கார் விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்ட முதல் ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க ஆண் ஆடை வடிவமைப்பாளர் என்ற பெருமையைப் பெற்றார்.
60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரே கதாபாத்திரத்திற்காக (அனிதா) இரு வேறு நடிகைகள் ஆஸ்கார் விருது வென்றது உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு அபூர்வமான சாதனையாகப் பதிவானது.
இந்தப் படத்தில் வரும் பழைய நியூயார்க் நகரத்தின் தோற்றத்தை உருவாக்குவதற்காக ஸ்டீனர் ஸ்டுடியோஸ் என்ற இடத்தில் பிரம்மாண்டமான தற்காலிகக் கட்டுமானங்கள் எழுப்பப்பட்டன, குறிப்பாக 1950களின் சூழலைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் சுமார் 79 நாட்கள் நடந்த படப்பிடிப்பில் பல இடங்கள் கணினித் தொழில்நுட்பமான சிஜிஐ உதவியின்றி நிஜமான கட்டுமானங்களாகவே உருவாக்கப்பட்டன.
படப்பிடிப்புத் தளத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட செங்கல் சுவர்கள் மற்றும் சிதைந்த கட்டிடங்களின் தோற்றம் அந்த காலத்தின் எதார்த்தத்தை மிகத் துல்லியமாகக் காட்டின, ஒளிப்பதிவாளர் ஜானுஸ் கமின்ஸ்கி இந்தப் படத்திற்காக பழைய காலத்து லென்ஸ்களைப் பயன்படுத்தி ஒருவிதமான மென்மையான அதேசமயம் வண்ணங்கள் நிறைந்த காட்சிகளைப் பதிவு செய்தார்.
இது பார்வையாளர்களை நேரடியாக 1957 ஆம் ஆண்டிற்கே அழைத்துச் செல்லும் அனுபவத்தைத் தந்தது.
இந்தப் படத்தில் இடம்பெற்ற உடைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதையைச் சொல்லும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டன.
ஆடை வடிவமைப்பாளர் பால் டேஸ்வெல் ஜெட்ஸ் குழுவினருக்குக் குளிர்ந்த நிறங்களையும் ஷார்க்ஸ் குழுவினருக்கு வெப்பமான மற்றும் பிரகாசமான நிறங்களையும் ஒதுக்கி ஒரு காட்சி ரீதியான வேறுபாட்டை உருவாக்கினார்,
புவேர்ட்டோ ரிக்கோ மக்களின் உடைகளில் மலர் வேலைப்பாடுகள் மற்றும் தீவு சார்ந்த கலாச்சாரக் கூறுகள் அதிகம் இருக்குமாறு அவர் பார்த்துக்கொண்டார், மேலும் சண்டைக் காட்சிகள் நடைபெறும் இடமாக ஒரு உப்பு சேமிப்புக் கிடங்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது ஒரு குறியீடாகக் கருதப்படுகிறது.
அந்த உப்புக் கிடங்கின் கரடுமுரடான தன்மை அங்கே நடக்கும் வன்முறையின் தீவிரத்தை அதிகரித்துக் காட்டியது, ஒலிப்பதிவில் நடன அசைவுகளின் சத்தங்கள் நேரடியாகப் படப்பிடிப்புத் தளத்திலேயே பதிவு செய்யப்பட்டதால் அவை இசையுடன் இணைந்து ஒரு இயற்கையான ஒலியைத் தந்தன, பொதுவாகப் படங்களில் நடனச் சத்தங்கள் பிறகுதான் சேர்க்கப்படும் ஆனால் இதில் அந்த மரபு உடைக்கப்பட்டது.
படத்தின் இறுதிப் பகுதியில் டோனியின் உடல் சுமந்து செல்லப்படும்போது பின்னணியில் ஒலிகள் ஏதுமின்றி ஒரு நிசப்தமான சூழல் நிலவுவது வன்முறையின் விளைவை மௌனமாக உணர்த்தும் ஒரு உத்தியாக ஸ்பீல்பெர்க்கால் கையாளப்பட்டது,
ஒரு இசைத் திரைப்படத்தை இவ்வளவு பிரம்மாண்டமான தொழில்நுட்ப நேர்த்தியுடன் எடுத்தது உலகத் திரைத்துறையில் ஒரு மைல்கல்லாகப் பார்க்கப்படுகிறது,
ஒரு பழைய கதையை நவீனக் காலத்தின் அரசியல் மற்றும் சமூக மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப ஸ்பீல்பெர்க் மாற்றியமைத்த விதம் இன்றுவரை பல பல்கலைக்கழகங்களில் ஒரு பாடமாகப் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது.
இந்தப் படத்தின் காட்சி மொழியில் ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் மற்றும் ஒளிப்பதிவாளர் ஜானுஸ் கமின்ஸ்கி ஆகியோர் ஒரு புதிய உத்தியைக் கையாண்டனர், குறிப்பாக கேமரா கோணங்கள் பெரும்பாலும் தரை மட்டத்திற்கு மிக அருகில் வைக்கப்பட்டு படமாக்கப்பட்டன,
இது தெருக்களில் வாழும் இளைஞர்களின் பார்வையில் அந்த உலகத்தை நமக்குக் காட்டியது, டான்ஸ் அட் தி ஜிம் என்ற புகழ்பெற்ற நடனக் காட்சியில் மூன்று வெவ்வேறு ஷாட்டுகளை ஒன்றிணைத்து அது ஒரே தொடர்ச்சியான காட்சியாகத் தெரியும்படி கேபிள்கேம் மற்றும் ஸ்டெடிகேம் கருவிகள் மூலம் மிகச் சிக்கலான முறையில் படமாக்கப்பட்டது,
இந்தத் தொழில்நுட்ப மேதமையைக் கண்டு புகழ்பெற்ற இயக்குநர் கில்லெர்மோ டெல் டோரோ வியந்து பாராட்டினார்,
பொதுவாக இசைத் திரைப்படங்களில் நடன அசைவுகள் மென்மையாக இருக்கும் ஆனால் இதில் ஜஸ்டின் பெக் போர் தந்திரங்களுக்கு இணையான ஆக்ரோஷமான அசைவுகளை வடிவமைத்தார்,
குறிப்பாக கூல் என்ற பாடலில் துப்பாக்கியைப் பிடுங்குவதற்காக நடக்கும் நடனம் ஒரு சண்டைக் காட்சிக்கு நிகரான பதற்றத்தைத் தந்தது.
இசையமைப்பாளர் லியோனார்ட் பெர்ன்ஸ்டீனின் மூல இசைக்கோர்ப்பில் இருந்த சில பகுதிகள் 1961 ஆம் ஆண்டு படத்தில் விடுபட்டிருந்தன ஆனால் இந்த 2021 பதிப்பில் அந்த இசைத் துணுக்குகள் மீண்டும் சேர்க்கப்பட்டு முழுமையான வடிவம் கொடுக்கப்பட்டது,
இப்படத்தின் ஒலிப்பதிவில் ஒரு சிறப்பம்சமாக நடிகர்களின் காலடிச் சத்தங்கள் மற்றும் அவர்கள் உடைகள் உரசும் சத்தங்கள் கூட மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு ஒலியமைப்பில் சேர்க்கப்பட்டன,
இது ஒரு நேரடி நாடகத்தைப் பார்க்கும் உணர்வை வழங்கியது, ஐ பீல் பிரிட்டி என்ற பாடல் மரியா வேலை செய்யும் கிம்பெல்ஸ் டிபார்ட்மென்ட் ஸ்டோரில் படமாக்கப்பட்டது ஒரு முக்கிய மாற்றமாகும்,
ஏனெனில் அங்குள்ள கண்ணாடி பிம்பங்கள் மற்றும் ஆடம்பரப் பொருட்கள் மரியாவின் மகிழ்ச்சியைப் பன்மடங்கு பிரதிபலிக்கும் வகையில் பயன்படுத்தப்பட்டன,
இப்படத்தின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பாளர் ஆடம் ஸ்டாக்ஹவுசன் 1950களின் நியூயார்க்கைப் பிரதிபலிக்க உண்மையான இடிபாடுகள் நிறைந்த இடங்களைத் தேடிப் பிடித்து படப்பிடிப்பை நடத்தினார்.
ஸ்பீல்பெர்க் இந்தப் படத்தில் வரும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் தனது ஐபோன் மூலம் முன்கூட்டியே படம்பிடித்துப் பார்த்துவிட்டு அதன் பிறகுதான் பெரிய கேமராக்களைப் பயன்படுத்தினார்,
இதன் மூலம் ஒரு காட்சியின் ஆழம் மற்றும் நடிகர்களின் அசைவுகளை மிக நுணுக்கமாக அவரால் திட்டமிட முடிந்தது,
இப்படத்தின் ஆடை வடிவமைப்பில் ஜெட்ஸ் குழுவினருக்கு நீலம் மற்றும் சாம்பல் நிறங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன .
இது அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிமெண்ட் மற்றும் இரும்புப் பகுதிகளின் குறியீடாகும், அதேபோல் ஷார்க்ஸ் குழுவினருக்கு சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் போன்ற வெப்பமான நிறங்கள் வழங்கப்பட்டன.
இது அவர்கள் வந்திருக்கும் புவேர்ட்டோ ரிக்கோ தீவின் வெப்பமண்டலச் சூழலைக் குறித்தது, படத்தின் இறுதியில் மரியா துப்பாக்கியைத் தூக்கும்போது கேமரா அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து நிலைபெறுவது அவள் அடையும் மனமாற்றத்தையும் அதிகாரத்தையும் மிக அழுத்தமாகப் பதிவு செய்தது.
இந்தப் படத்தின் படத்தொகுப்பில் மைக்கேல் கான் மற்றும் சாரா ப்ரோஷர் ஆகியோர் ஒரு அபூர்வமான உத்தியைக் கையாண்டனர், குறிப்பாக வேகமான நடன அசைவுகளுக்கு இடையே உணர்ச்சிகரமான முகபாவனைகளைத் துல்லியமாகக் காட்டும் வகையில் காட்சிகளை வெட்டி இணைத்தனர்,
இது ஒரு பிரம்மாண்டமான இசைத் திரைப்படத்திற்குத் தேவையான வேகத்தையும் அதே சமயம் ஒரு நாடகத்திற்குத் தேவையான ஆழத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வழங்கியது,
இந்தப் படம் 1950களின் நியூயார்க்கில் நடந்த ராபர்ட் மோசஸின் நகரச் சீரமைப்புத் திட்டத்தைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது,
லிங்கன் சென்டர் கட்டுவதற்காக ஏழை மக்கள் வாழ்ந்த பகுதிகள் இடிக்கப்பட்ட அந்த நிஜமான வரலாற்றுச் சூழல் இந்தப் படத்தின் கதையில் ஒரு முக்கியப் பின்னணியாகச் சேர்க்கப்பட்டது,
இதன் மூலம் அந்த இளைஞர்களின் மோதல் வெறும் குழு சண்டை மட்டுமல்ல அது ஒரு அழியப்போகும் அடையாளத்திற்கான போராட்டம் என்பதும் வெளிப்பட்டது.
இப்படத்தின் இசைப் பதிவில் ஒரு நுணுக்கமான மாற்றம் செய்யப்பட்டது, பொதுவாக இசைத் திரைப்படங்களில் பின்னணி இசை பிரம்மாண்டமாக இருக்கும் ஆனால் இதில் சில இடங்களில் இசை மெலிதாகக் குறைக்கப்பட்டு நடிகர்களின் சுவாசச் சத்தங்கள் மற்றும் அவர்கள் பேசும் மெல்லிய ஒலிகள் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டன,
குறிப்பாக ஒன் ஹேண்ட் ஒன் ஹார்ட் என்ற பாடல் தேவாலயத்தில் படமாக்கப்பட்டபோது அங்கிருந்த எதிரொலிக்கும் தன்மையை அப்படியே ஒலியமைப்பில் கொண்டு வந்தனர்,
இது அந்த இடத்தின் புனிதத்தையும் அமைதியையும் நேயர்களுக்கு நேரடியாகக் கடத்தியது, மேலும் படத்தின் நீளம் 156 நிமிடங்கள் என்றாலும் ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சிக்கு மிக இயல்பாக நகரும் வகையில் வண்ணங்களின் மாற்றங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன,
ஒரு காட்சி நீல நிறத்தில் தொடங்கினால் அதன் முடிவு அடுத்த காட்சியில் வரும் மஞ்சள் நிறத்துடன் இயல்பாகக் கலக்கும்படி ஒளிப்பதிவும் படத்தொகுப்பும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன.
ஸ்பீல்பெர்க் இந்தப் படத்தில் வரும் வன்முறைக் காட்சிகளில் ரத்தம் சிந்துவதை விட அந்தத் தாக்குதலின் சத்தத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்,
இது பார்வையாளர்களுக்கு ஒருவிதமான பதற்றத்தையும் அந்தச் செயலின் கொடூரத்தையும் ஆழமாக உணர வைத்தது,
ஆடை வடிவமைப்பில் அனிதா அணிந்திருக்கும் மஞ்சள் நிற ஆடை அவளது நம்பிக்கையையும் அமெரிக்கக் கனவையும் குறிக்கும் வகையில் பிரகாசமாக வடிவமைக்கப்பட்டது, ஆனால் படத்தின் இறுதியில் அவளது ஆடையின் நிறம் மங்கலாகக் காட்டப்படுவது அவளது கனவுகள் சிதைந்ததைக் குறிக்கும் ஒரு குறியீடாகும்,
இப்படத்தின் தயாரிப்புப் பணிகளில் சுமார் ஓராண்டு காலம் வெறும் ஒத்திகைகளுக்காக மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டது, இது நடிகர்கள் தங்கள் கதாபாத்திரங்களுடன் முழுமையாக ஒன்றிப்போக உதவியதுடன் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் நேரத்தை மிச்சப்படுத்தியது.
லியோனார்ட் பெர்ன்ஸ்டீனின் மூல இசைக்கோர்ப்பை நவீனத் தொழில்நுட்பத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்த டேவிட் நியூமேன் சில இடங்களில் ஜாஸ் மற்றும் லத்தீன் அமெரிக்க இசைக் கருவிகளின் ஆதிக்கத்தை அதிகரித்தார்,
குறிப்பாக மேம்போ போன்ற துள்ளலான நடனக் காட்சிகளில் ட்ரம்பெட் மற்றும் பெர்குஷன் வாத்தியங்களின் சத்தம் 1961 ஆம் ஆண்டு படத்தை விட அதிக அதிர்வெண்ணில் பதிவு செய்யப்பட்டது,
இது அந்த இளைஞர்களின் ஆக்ரோஷத்தையும் துடிப்பையும் இசை மூலமாகவே வெளிப்படுத்தியது, நியூயார்க் பில்ஹார்மோனிக் இசைக் குழுவினர் இந்தப் படத்திற்காகப் பழைய காலத்து ஒலிப்பதிவு முறைகளையும் நவீன டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தையும் கலந்து பயன்படுத்தினர்,
இதனால் அந்த இசை ஒருபுறம் கிளாசிக் உணர்வையும் மறுபுறம் நவீனத் தெளிவையும் ஒரே நேரத்தில் வழங்கியது.
நிஜமான அமைவிடங்களில் இந்தப் படத்தின் பல காட்சிகள் நியூஜெர்சியின் பேட்டர்சன் பகுதியில் படமாக்கப்பட்டன,
அங்குள்ள பழைய தொழிற்சாலைக் கட்டிடங்கள் மற்றும் சிதைந்த சுவர்கள் 1950களின் நியூயார்க்கைப் பிரதிபலிக்க மிகச் சரியாக இருந்தன,
குறிப்பாக சண்டைக் காட்சிகள் மற்றும் தெருக்களில் நடக்கும் மோதல்களைப் படமாக்க அந்த இடத்தின் கரடுமுரடான தரைப் பகுதிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன,
ஸ்பீல்பெர்க் மற்றும் தயாரிப்பு வடிவமைப்பாளர் ஆடம் ஸ்டாக்ஹவுசன் அந்தப் பழைய கட்டிடங்களில் இருந்த ஜன்னல் கம்பிகள் மற்றும் கதவுகளின் அமைப்பைக் கூட மாற்றாமல் அப்படியே பயன்படுத்தினர்,
இது அந்தப் பகுதி மக்களின் வாழ்வாதாரச் சிதைவை ஒரு காட்சி மொழியாக மாற்றியது, மேலும் இந்தப் படத்தில் வரும் சில கட்டிடங்களின் உட்புற அமைப்புகள் உண்மையான 1950களின் புகைப்படங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டன.
திரைக்கதையில் ஒரு சிறிய முக்கியமான மாற்றமாக வாலண்டினாவின் கதாபாத்திரம் டோனிக்கு ஒரு தாயைப் போன்ற வழிகாட்டியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது,
அவரது மருந்துக் கடை வெறும் வணிக இடமாக இல்லாமல் அந்த இளைஞர்களுக்கு ஒரு அடைக்கலப் புகலிடமாகத் தெரிந்தது,
வாலண்டினா பாடும் சம்வேர் பாடல் ஒரு கனவுப் பாடலாக இல்லாமல் ஒரு வயதான பெண்ணின் ஏக்கமாகவும் ஒரு சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்பாகவும் மாற்றப்பட்டது ஒரு உன்னதமான உத்தியாகும்,
இப்படத்தின் படப்பிடிப்பில் பயன்படுத்தப்பட்ட வண்ணக் கலவைகள் கலர் கிரேடிங் முறையானது பழைய டெக்னிகலர் படங்களின் சாயலைத் தருவதற்காகவே பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்டது,
படத்தின் கதை:-
1957 ஆம் ஆண்டில் நியூயார்க்கின் அப்பர் வெஸ்ட் சைடு பகுதியில் இருக்கும் சான் ஜுவான் ஹில் என்ற இடத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்காக ஜெட்ஸ் என்ற வெள்ளை இன இளைஞர் குழுவும் ஷார்க்ஸ் என்ற புவேர்ட்டோ ரிக்கன் இளைஞர் குழுவும் தொடர்ந்து மோதிக்கொள்கின்றனர்.
அந்தப் பகுதி விரைவில் இடிக்கப்பட்டு லிங்கன் சென்டர் கட்டப்பட உள்ளதால் இந்தச் சண்டைகள் தேவையற்றவை என்று காவல்துறை அதிகாரிகள் செர்ஜியன்ட் க்ரூப்கே (பிரையன் டி ஆர்சி ஜேம்ஸ்) மற்றும் லெப்டினன்ட் ஷ்ராங்க் (கோரி ஸ்டோல்) எச்சரித்தும் இரு தரப்பினரும் அதை ஏற்பதாக இல்லை.
ஜெட்ஸ் குழுவின் தலைவன் ரிஃப் (மைக் ஃபைஸ்ட்) ஒரு பெரும் மோதலுக்குத் திட்டமிட்டு அதில் பங்கேற்குமாறு தனது நண்பன் டோனியை (அன்செல் எல்கார்ட்) அழைக்கிறான்,
ஆனால் சிறையிலிருந்து பரோலில் வந்திருக்கும் டோனி வாலண்டினா (ரீட்டா மோரினோ) என்பவரின் கடையில் வேலை செய்துகொண்டு திருந்தி வாழ விரும்புகிறான்.
இதற்கிடையில் ஷார்க்ஸ் குழுவின் தலைவன் பெர்னார்டோவின் (டேவிட் அல்வாரெஸ்) தங்கை மரியா (ரேச்சல் ஜெக்லர்) தன் அண்ணன் பார்த்திருக்கும் நண்பன் சீனோவை (ஜோஷ் ஆண்ட்ரேஸ் ரிவேரா) விட ஒரு சுதந்திரமான வாழ்வை எதிர்பார்க்கிறாள்.
ஒரு இரவு நடன நிகழ்ச்சியில் டோனியும் மரியாவும் சந்தித்து முதல் பார்வையில் காதலில் விழுகிறார்கள், இது பெர்னார்டோவிற்கு கடும் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அன்று இரவு மரியாவின் வீட்டு மாடிப் படிக்கட்டில் அவளைச் சந்திக்கும் டோனி தன் காதலை வெளிப்படுத்துகிறான்,
இருவரும் அடுத்த நாள் சந்திக்க முடிவெடுக்கிறார்கள். நியூயார்க்கில் வாழ்வது குறித்து பெர்னார்டோவிற்கும் அவனது காதலி அனிதாவுக்கும் (அரியானா டிபோஸ்) இடையே கருத்து வேறுபாடு நிலவுகிறது.
அனிதா அமெரிக்கக் கனவை நம்புகிறாள், ஆனால் பெர்னார்டோ இங்குள்ள இனவெறியை வெறுக்கிறான்.
ஒரு தேவாலயப் பகுதியில் மரியாவிடம் பேசும் டோனி, தான் முன்பு ஒருவரை அடித்துக் கொல்லும் வரை சென்றதால் ஓராண்டு சிறை தண்டனை அனுபவித்ததையும் அதன் பிறகு அந்த வன்முறையே தன்னை மனிதனாக மாற்றியதையும் கூறுகிறான்.
அந்தப் பெரிய சண்டையைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு மரியா டோனியிடம் சத்தியம் வாங்குகிறாள்.
டோனி எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் ரிஃப் துப்பாக்கி வாங்கி வந்து சண்டையிடத் துணிகிறான்.
மோதல் நடக்கும் இடத்திற்குச் செல்லும் டோனி சமாதானம் பேச முயல்கிறான்,
ஆனால் பெர்னார்டோ அவனைத் தாக்குகிறான். ரிஃப் தடுத்தபோது பெர்னார்டோ கத்தியால் ரிஃப்பை குத்திக் கொலை செய்கிறான்,
இதனால் ஆத்திரமடைந்த டோனி ரிஃப்பின் கத்தியைப் பிடுங்கி பெர்னார்டோவைக் கொன்றுவிடுகிறான்.
பெர்னார்டோவின் இறப்பைத் தெரிந்துகொண்ட மரியா முதலில் அதிர்ச்சியடைந்தாலும் டோனி குற்ற உணர்ச்சி மிகுதியால் தற்கொலை செய்துகொள்வதைத் தடுக்க வேண்டி அவனுடன் சேர்ந்து ஊரை விட்டு ஓடிவிடத் திட்டமிடுகிறாள்.
அனிதா முதலில் இவர்களின் காதலை எதிர்த்தாலும் பிறகு மரியாவின் நிலையைப் புரிந்து ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.
ஆனால் காவல்துறையினர் மரியாவை விசாரிக்கும்போது அவள் அனிதா மூலம் டோனிக்கு ஒரு எச்சரிக்கை செய்தியை அனுப்ப முயல்கிறாள்.
வாலண்டினாவின் கடைக்குச் செல்லும் அனிதாவை அங்கிருக்கும் ஜெட்ஸ் குழுவினர் மிக மோசமாகத் துன்புறுத்தி அவமதிக்கிறார்கள்.
இதனால் மனமுடைந்த அனிதா டோனிக்கு உதவி செய்வதற்குப் பதிலாக மரியா இறந்துவிட்டதாகப் பொய்யான தகவலைக் கூறிவிட்டுப் போகிறாள்.
அந்தத் தகவலால் வாழ்க்கையே இழந்ததாக உணரும் டோனி தெருவில் ஓடி வந்து தன்னைச் சுடுமாறு சீனோவிடம் கதறுகிறான்.
அப்போது மரியா அங்கு உயிருடன் வருவதைப் பார்த்து டோனி நிம்மதியடைந்து அவளை நோக்கி ஓடுகிறான்,
ஆனால் அதற்குள் சீனோ அவனைத் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்கிறான்.
டோனியின் உடலைக் கட்டிப்பிடித்து மரியா அழுகிறாள், அதன் பிறகு இரு குழுவினரும் ஒன்று சேர்ந்து அவனது உடலைத் தூக்கிச் செல்கின்றனர், அந்தப் பகை ஒரு முடிவுக்கு வரும் தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.
