"நோமட்லேன்ட்" Nomadland திரைப்படம் 2021 ஆம் ஆண்டின் மிக முக்கியமான படைப்பாக உலக சினிமா ரசிகர்களால் கொண்டாடப்படுகிறது.
ஜெசிகா ப்ரூடர் எழுதிய நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவான இத்திரைப்படம் அமெரிக்காவின் நெவாடா மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு ஆலை மூடப்பட்ட பிறகு, தனது வாழ்வாதாரத்தையும் கணவரையும் இழந்த ஒரு பெண் தனது வேனையே வீடாக மாற்றிக்கொண்டு மேற்கொள்ளும் நாடோடிப் பயணத்தைப் பதிவு செய்கிறது.
கிளோயி ஜாவோ இயக்கிய இத்திரைப்படம் வெறும் கதையாக மட்டும் இல்லாமல், இருத்தலியல் தேடலையும் நவீன பொருளாதார வீழ்ச்சியின் மிச்சங்களையும் மிக நுணுக்கமாக விவரிக்கிறது.
உலக சினிமா வரலாற்றில் இத்திரைப்படம் ஒரு மைல்கல்லாகக் கருதப்படுகிறது.
குறிப்பாக வெனிஸ் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் கோல்டன் லயன் விருதையும், டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் மக்கள் விருப்ப விருதையும் ஒரே நேரத்தில் வென்ற முதல் திரைப்படம் என்ற பெருமையை இது பெற்றுள்ளது.
உலகளாவிய விமர்சகர்கள் இப்படத்தை வறுமையின் சித்திரமாகப் பார்க்காமல், மனித மனதின் சுதந்திரத்தையும் இயற்கையுடனான பிணைப்பையும் காட்டும் ஒரு கவிதையாகக் கொண்டாடுகின்றனர்.
எளிய மனிதர்களின் துயரங்களை அவர்களின் கண்ணியம் குறையாமல் திரையில் வடித்திருப்பது இப்படத்தின் உலகளாவிய வெற்றிக்குக் காரணமாக அமைந்தது.
நோமட்லேன்ட் நுகர்வு கலாச்சாரத்திற்கு எதிரான ஒரு மென்மையான கலகமாக விளைந்த படைப்பு. பொருட்கள் மற்றும் சொத்துக்களைச் சேர்ப்பதே வாழ்வின் நோக்கம் என்று நம்பும் சமூகத்திற்கு மத்தியில், குறைந்தபட்சத் தேவைகளுடன் திறந்தவெளியில் பயணிப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் அமைதியை இப்படம் முன்மொழிகிறது.
இது பொருளாதார நெருக்கடியைப் பேசினாலும், அதன் மையம் என்னவோ மனித ஆன்மாவின் மீளுருவாக்கம் பற்றியே அமைகிறது.
இழப்புகள் ஒரு மனிதனை முடக்கிவிடாமல், ஒரு புதிய திசையை நோக்கிக் கொண்டு செல்ல முடியும் என்ற ஆழமான தத்துவத்தை இது முன்வைக்கிறது.
இயக்குநர் கிளோயி ஜாவோ இப்படத்தை ஒரு தரமுள்ள ஆவணப்படத்தின் நேர்த்தியுடன் இயக்கியுள்ளார்.
நிஜ வாழ்க்கை நாடோடிகளான லிண்டா மே, ஸ்வாங்கி மற்றும் பாப் வெல்ஸ் ஆகியோரை அவர்களின் நிஜப் பெயர்களிலேயே நடிக்க வைத்து, புனைவிற்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான எல்லையை அவர் தகர்த்துள்ளார்.
கதையோட்டத்தை எந்த இடத்திலும் திணிக்காமல், தன்னிச்சையாக நிகழும் சம்பவங்களின் தொகுப்பாக மாற்றியதில் அவரது இயக்க மேதமை வெளிப்படுகிறது.
நான்கு மாதங்கள் படக்குழுவினருடன் வேனிலேயே தங்கி அவர் படமாக்கிய விதம், காட்சிகளில் ஒரு நம்பகத்தன்மையை உருவாக்கியுள்ளது.
ஜோசுவா ஜேம்ஸ் ரிச்சர்ட்ஸ் செய்த ஒளிப்பதிவு இப்படத்திற்குப் பெரும் பலம் சேர்க்கிறது. அமெரிக்காவின் பரந்த சமவெளிகள், பாலைவனங்கள் மற்றும் மலைகளின் அழகை இயற்கை ஒளியிலேயே படம்பிடித்துள்ளார்.
காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள வண்ணங்கள் மற்றும் கோணங்கள் ஃபர்ன் (பிரான்சிஸ் மெக்டார்மண்ட்) கதாபாத்திரத்தின் தனிமையையும் அதே சமயம் அவரது சுதந்திரத்தையும் சமமாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
படத்தொகுப்பும் இயக்கமும் ஒருசேர கிளோயி ஜாவோவால் செய்யப்பட்டதால், காட்சியின் நீளம் மற்றும் வேகம் மிகச் சரியாகப் பொருந்தியுள்ளது.
இத்திரைப்படம் 2020 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் வெனிஸில் திரையிடப்பட்டது. கோவிட் பெருந்தொற்று காலத்தில் திரையரங்குகள் மூடப்பட்டிருந்த சூழலிலும், இது ஐமாக்ஸ் மற்றும் ஓடிடி தளமான ஹுலுவில் 2021 பிப்ரவரி மாதம் வெளியானது.
சீனாவில் இப்படத்திற்கு ஆரம்பத்தில் வரவேற்பு இருந்தாலும், இயக்குநரின் பழைய நேர்காணல் தொடர்பான சர்ச்சைகளால் அங்குத் திரையிடப்படுவதற்குத் தடைகள் விதிக்கப்பட்டன.
இருப்பினும், உலகெங்கிலும் 39 மில்லியன் டாலர்களுக்கு மேல் வசூலித்து ஒரு மாபெரும் வணிக ரீதியான வெற்றியை இப்படம் ஈட்டியுள்ளது.
நடிகை பிரான்சிஸ் மெக்டார்மண்ட் ஒரு அசாதாரணமான பங்களிப்பை இதில் வழங்கியுள்ளார். மிகக் குறைவான வசனங்கள், முகபாவனைகள் மற்றும் மௌனத்தின் வழியாகவே ஒரு பெண்ணின் துயரத்தையும் வைராக்கியத்தையும் அவர் கடத்துகிறார்.
அவருடன் இணைந்து நடித்த டேவிட் ஸ்ட்ராத்தெய்ர்ன் (டேவிட் ஸ்ட்ராத்தெய்ர்ன்) ஒரு முதிர்ச்சியான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார்.
தொழில்முறை நடிகர்களுக்குச் சவாலாக நிஜ நாடோடிகளும் தங்களின் எதார்த்தமான நடிப்பால் படத்தின் தரத்தை உயர்த்தியுள்ளனர்.
இப்படத்தின் ஆன்மாவாக விளங்குவது லுடோவிகோ ஈனாடி என்பவரின் இசை. அவரது பியானோ இசை மற்றும் மெல்லிய மெலடிகள் ஃபர்னின் பயணத்தோடு இணைந்து பயணிக்கும் ஒரு துணையைப் போலச் செயல்படுகின்றன.
வில்லியம் சாட்டர் டன் டிக்ஸ் முதல் வில்லி நெல்சன் எழுதிய பாடல்கள் கதைக்களத்திற்கு ஏற்ற உணர்வை வழங்குகின்றன. அமைதியான நிலப்பரப்புகளுக்கு மத்தியில் ஒலிக்கப்படும் இந்த இசை, பார்வையாளர்களைக் கதையோடு ஒன்றச் செய்கிறது.
93-வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர் மற்றும் சிறந்த நடிகை என மூன்று முக்கியமான ஆஸ்கர் விருதுகளை இப்படம் வென்றது.
இதன் மூலம் சிறந்த இயக்குநருக்கான ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்ற இரண்டாவது பெண்மணி மற்றும் முதல் ஆசியப் பெண்மணி என்ற வரலாற்றுச் சாதனையை கிளோயி ஜாவோ படைத்தார்.
கோல்டன் குளோப், பாஃப்டா மற்றும் இண்டிபெண்டன்ட் ஸ்பிரிட் விருதுகளிலும் இத்திரைப்படம் பல முக்கிய பிரிவுகளில் வெற்றிகளைக் குவித்துள்ளது.
டிஸ்னி நிறுவனம் 21-வது செஞ்சுரி ஃபாக்ஸ் நிறுவனத்தைக் கையகப்படுத்திய பிறகு அந்த ஸ்டுடியோவின் கீழ் ஒரு படம் ஆஸ்கர் சிறந்த திரைப்பட விருதை வென்றது இதுவே முதல் முறையாகும்.
2021 ஆம் ஆண்டில் ப்ளூ-ரே மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்களில் டிஸ்னி ஸ்டுடியோஸ் ஹோம் என்டர்டெயின்மென்ட் மூலம் இப்படம் வெளியானது.
டைம் அவுட் இதழ் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் 100 சிறந்த திரைப்படங்களின் பட்டியலில் இப்படத்திற்கு 10-வது இடத்தையும் கொலிடர் தளம் 2020-களின் சிறந்த நாடகத் திரைப்படங்களின் பட்டியலில் 13-வது இடத்தையும் வழங்கியுள்ளன.
நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழின் வாசகர் விருப்பப் பட்டியலிலும் இது 312-வது இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. ஆஸ்கர் மேடையில் பிரான்சிஸ் மெக்டார்மண்ட் ஓநாய் போல ஊளையிட்டது இப்படத்தின் சவுண்ட் மிக்ஸர் மைக்கேல் உல்ஃப் ஸ்னைடர் என்பவரின் நினைவாகச் செய்யப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்க ஒரு நெகிழ்ச்சியான தகவலாகும்.
இப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் பிரான்சிஸ் மெக்டார்மண்ட் மற்றும் பீட்டர் ஸ்பியர்ஸ் ஆகியோருடன் மோலி ஆஷர் மற்றும் டான் ஜான்வி ஆகியோரும் தயாரிப்பாளர்களாகப் பெரும் பங்காற்றியுள்ளனர்.
சர்ச்லைட் பிக்சர்ஸ் நிறுவனம் 2019 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதமே இப்படத்தின் உலகளாவிய விநியோக உரிமையைப் பெற்றது. கோவிட் பெருந்தொற்று காரணமாகத் திட்டமிட்ட தேதியில் வெளியிட முடியாமல் போனதால் லிங்கன் சென்டர் ஃபிலிம் அட் சொசைட்டி மூலம் ஒரு வார காலம் மட்டும் இணைய வழியில் பிரத்யேகத் திரையிடல் நடைபெற்றது.
வட அமெரிக்காவில் இதன் ஒட்டுமொத்த வசூல் 3.7 மில்லியன் டாலர்களாக இருந்தது. 2021 ஏப்ரல் மாதத்தில் கனடா மற்றும் பிற நாடுகளில் டிஸ்னி பிளஸ் தளத்தில் இப்படம் வெளியிடப்பட்டது.
மெடாகிரிடிக் தளம் 2020 ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படமாக இதைக் குறிப்பிட்டதுடன் ரைட்டர்ஸ் கில்ட் ஆஃப் அமெரிக்கா அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் வாக்களித்ததில் 21 ஆம் நூற்றாண்டின் 101 சிறந்த திரைக்கதைகளின் பட்டியலில் இப்படத்தின் திரைக்கதை 97 வது இடத்தைப் பிடித்தது.
நோமட்லேன்ட் திரைப்படத்தின் அடிநாதம் இழப்பிலிருந்து பிறக்கும் சுதந்திரம் மற்றும் மாறாத நினைவுகளுடன் நகரும் வாழ்வாகும்.
இத்திரைப்படம் சொல்லும் மிக ஆழமான தத்துவம் , ஒரு மனிதன் தனது அடையாளமாக கருதிய வேலை, வீடு, மற்றும் உறவு ஆகிய மூன்றையும் இழந்த பிறகு, அவன் வெறுமையில் விழுந்துவிடாமல் அந்த இழப்பையே ஒரு விடுதலையாக மாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்பதே.
சமூகம் ஒரு நிலையான இடத்தையும், பொருள்களையும் சேர்த்து வைப்பதையே பாதுகாப்பான வாழ்க்கை என்று போதிக்கிறது.
ஆனால், இப்படத்தின் நாயகி ஃபர்ன் தனக்குக் கிடைத்த நிலையான வாழ்க்கை வாய்ப்புகளைத் துறந்துவிட்டு மீண்டும் சாலைப் பயணத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம், உண்மையான அமைதி என்பது ஓரிடத்தில் தங்குவதில் இல்லை, அது ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதியில் இருப்பதைப் போன்ற தொடர் பயணத்தில் இருக்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறார்.
மற்றொரு முக்கிய அடிநாதம் வீடு குறித்த புதிய வரையறை. செங்கல் மற்றும் சாந்தினால் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்கள் மட்டுமே வீடல்ல; நமது நினைவுகளும், நாம் நேசிக்கும் மனிதர்களின் நினைவுகளும் எங்கு இருக்கிறதோ, அதுவே வீடு. ஃபர்ன் தனது கணவரின் நினைவுகளையும், அவர் பயன்படுத்திய பொருட்களையும் தனது வேனுக்குள்ளேயே சுமந்து செல்வதன் மூலம், அந்த வேனையே தனது நடமாடும் கோவிலாக மாற்றிக்கொள்கிறார்.
இப்படத்தின் ஆன்மா மீண்டும் சந்திப்போம் (See you down the road) என்ற நம்பிக்கையில் அடங்கியுள்ளது. மரணமோ அல்லது பிரிவோ எதுவாக இருந்தாலும் அது ஒரு முடிவல்ல, அது பயணத்தின் ஒரு இடைவேளை மட்டுமே. வழியில் சந்திக்கும் மனிதர்கள் பிரிந்து சென்றாலும், என்றாவது ஒருநாள் வேறொரு பாதையில் மீண்டும் சந்திப்போம் என்ற அந்த நாடோடித் தத்துவம், வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையை ஒரு கொண்டாட்டமாக மாற்றுகிறது.
கடந்த காலத்தின் வலிகளைச் சுமந்து கொண்டு, எதிர்காலத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மையை தைரியமாக எதிர்கொண்டு, நிகழ்காலத்தின் அமைதியைக் கண்டடைவதே இப்படத்தின் அடிநாதமாகும்.
படத்தின் கதை:-
2011 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவின் நெவாடா மாகாணத்தில் உள்ள எம்பயர் என்ற தொழில் நகரம் நிலவரைபடத்திலிருந்தே நீக்கப்படுகிறது.
அங்கு பல ஆண்டுகளாக இயங்கி வந்த ஜிப்சம் ஆலை மூடப்பட்டதே இதற்குக் காரணம். அந்த ஆலையில் தன் கணவருடன் இணைந்து பணியாற்றிய ஃபர்ன் (பிரான்சிஸ் மெக்டார்மண்ட்), வேலையையும் சமீபத்தில் தன் கணவரையும் இழந்து நிற்கிறார்.
தங்குவதற்கு இடமின்றித் தவிக்கும் அவர், தனது பெரும்பாலான உடைமைகளை விற்றுவிட்டு ஒரு பழைய வேனை வாங்குகிறார்.
அந்த வேனையே தனது வீடாக மாற்றிக்கொண்டு, வேலை தேடி நாடு முழுவதும் பயணிக்கத் தொடங்குகிறார். குளிர்காலத்தின் கடும் குளிரைச் சமாளிக்க அமேசான் விநியோக மையத்தில் ஒரு பருவகால வேலையில் சேர்கிறார்.
அங்கு அவருக்கு லிண்டா மே என்ற ஒரு தோழி கிடைக்கிறார். அவர் ஃபர்னை அரிசோனாவில் நடைபெறவிருக்கும் ஒரு நாடோடிகள் சங்கமத்திற்கு அழைக்கிறார்.
பாப் வெல்ஸ் என்பவரால் ஒருங்கிணைக்கப்படும் இந்தச் சந்திப்பு, வீடற்ற நாடோடி வாழ்க்கையை வாழும் மக்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய ஆதரவுத் தளமாக விளங்குகிறது.
முதலில் அங்கு செல்லத் தயங்கும் ஃபர்ன், பிறகு நிலவும் கடும் குளிராலும் வேலையில்லா திண்டாட்டத்தாலும் அங்கு செல்ல முடிவெடுக்கிறார்.
அங்கு அவர் பல்வேறு நாடோடிகளைச் சந்திக்கிறார். ஒரு வேனுக்குள் எப்படி வாழ்வது, சாலையில் எப்படி உயிர்வாழ்வது போன்ற அடிப்படைத் தற்காப்பு நுட்பங்களை அங்கிருக்கும் மக்களிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்கிறார்.
பயணத்தின் போது ஃபர்னின் வேன் டயர் வெடித்து நிற்கிறது. அப்போது உதவிக்காக அருகில் இருக்கும் ஸ்வாங்கி (சார்லீன் ஸ்வாங்கி) என்ற முதியவரை நாடுகிறார்.
முன்னேற்பாடு இன்றிப் பயணிக்கும் ஃபர்னை முதலில் கடிந்து கொள்ளும் ஸ்வாங்கி, பிறகு அவருக்குப் பல நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொடுத்து ஆத்மார்த்தமான நண்பராகிறார்.
ஸ்வாங்கி தனக்குக் புற்றுநோய் இருப்பதாகவும், இன்னும் சில காலம் மட்டுமே உயிர் வாழ்வேன் என்றும் கூறுகிறார்.
ஒரு மருத்துவமனையில் முடங்கிக் கிடந்து சாவதை விட, இயற்கையின் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டே சாலையில் பயணிப்பதையே தான் விரும்புவதாக அவர் கூறுகிறார்.
பின்னர் இருவரும் அவரவர் பாதையில் பிரிகின்றனர்.
தெற்கு டகோட்டாவில் உள்ள பேட்லேண்ட்ஸ் தேசியப் பூங்காவில் ஃபர்ன் ஒரு முகாம் காப்பாளராக வேலைக்குச் சேர்கிறார்.
அங்கு அவர் முன்பு சந்தித்த டேவ் என்பவரை மீண்டும் சந்திக்கிறார். டேவ் கடும் வயிற்று வலியால் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும்போது, ஃபர்ன் அவரை உடனிருந்து கவனித்துக் கொள்கிறார்.
குணமடைந்த பிறகு இருவரும் ஒரு உணவகத்தில் வேலை செய்கிறார்கள். அப்போது டேவின் மகன் அவரைத் தேடி வந்து, அவருக்குப் பேரன் பிறக்கப் போவதைக் கூறி வீட்டுக்கு அழைக்கிறார்.
ஃபர்ன் கொடுத்த ஊக்கத்தால் டேவ் தன் மகனுடன் செல்லச் சம்மதிக்கிறார். டேவ் தன்னுடன் வருமாறு ஃபர்னை அழைத்த போதும், அவர் அதை மறுத்துத் தனது பயணத்தைத் தொடர்கிறார்.
ஃபர்னின் வேன் பழுதடைந்து பெரும் செலவு வைக்கும்போது, அவரிடம் பணமில்லை. வேறு வழியின்றித் தனது சகோதரியைச் சந்தித்துப் பணம் கேட்கிறார்.
அப்போது ஃபர்னின் சகோதரி, அவர் ஏன் இவ்வளவு காலம் எங்களை விட்டுப் பிரிந்து இருந்தாய் என்றும் ஏன் கணவர் இறந்த பிறகும் எம்பயர் நகரை விட்டு வெளியேறவில்லை என்றும் கேட்கிறார்.
ஆனாலும் ஃபர்னின் சுதந்திரமான குணத்தைப் பாராட்டுகிறார். அங்கிருந்து கிளம்பும் ஃபர்ன், டேவின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார்.
டேவ் இப்போது ஒரு நிலையான வாழ்க்கையைத் தேர்வு செய்திருக்கிறார். ஃபர்னைத் தன்னுடன் தங்கிவிடுமாறு டேவ் அன்புடன் அழைக்கிறார்.
ஆனால் அந்த வசதியான வாழ்க்கை ஃபர்னுக்கு ஒரு சிறையாகத் தோன்றுகிறது. அவர் மீண்டும் கடலோரப் பகுதிகளை நோக்கித் தனது பயணத்தைத் தொடங்குகிறார்.
மீண்டும் ஒருமுறை அரிசோனா திரும்பும் ஃபர்ன், ஸ்வாங்கி இறந்துவிட்டதை அறிகிறார். நாடோடிகள் அனைவரும் ஒன்று கூடி நெருப்பில் கற்களை எறிந்து அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள்.
பாப் வெல்ஸிடம் பேசும்போது ஃபர்ன் தனது கணவர் மீதான மாறாத காதலைப் பற்றி உருக்கமாகப் பகிர்கிறார்.
பாப் தனது மகனின் தற்கொலையைப் பற்றிப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். நாடோடி வாழ்க்கையில் விடைபெறுதல் என்பது ஒருபோதும் இறுதியானது அல்ல என்றும், மீண்டும் ஒருமுறை சாலையில் சந்திப்போம் என்பதே அதன் பொருள் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.
இறுதியாக ஃபர்ன் கைவிடப்பட்ட எம்பயர் நகருக்கு மீண்டும் செல்கிறார். அங்குத் தனது பழைய நினைவுகளைப் பார்த்துவிட்டு, கணவருடன் வாழ்ந்த வீட்டை ஒருமுறை கடைசியாகப் பார்க்கிறார்.
கடந்த காலத்தின் சுமைகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, தனது வேனில் எல்லையற்ற அந்தச் சாலையை நோக்கிப் புதிய பயணத்தைத் தொடங்குகையில் படம் நிறைகிறது.
நோமட்லேன்ட் திரைப்படம் நமக்கு முன்வைக்கும் மிக முக்கியமான செய்தி இழப்புகளுக்குப் பிந்தைய வாழ்வை ஒரு மனிதன் எப்படி எதிர்கொள்கிறான் என்பதாகும்.
ஒரு நபர் தனது வேலை, வீடு மற்றும் அன்பிற்குரிய துணையை இழந்த பிறகு, சமூகம் எதிர்பார்க்கும் ஒரு பொதுவான வாழ்விடத்திற்குள் தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்ளாமல், தற்சார்பு கொண்ட ஒரு புதிய பயணத்தைத் தொடங்க முடியும் என்பதை ஃபர்ன் கதாபாத்திரம் நிரூபிக்கிறது.
இது வெறும் வறுமையினால் ஏற்பட்ட நாடோடி வாழ்க்கை அல்ல, மாறாகப் பொருள்சார்ந்த உலகத்திலிருந்து விடுபட்டுத் தனக்கான அமைதியைத் தேடும் ஒரு பயணமாகும்.
நவீன உலகம் ஒரு நிலையான கட்டிடத்தையே வீடு என்று வரையறுக்கிறது. ஆனால் இந்தத் திரைப்படம் வீடு என்பது ஒரு கட்டிடம் அல்ல, அது ஒரு உணர்வு என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.
ஃபர்ன் தனது வேனையே தனது உலகமாக மாற்றி, அதில் தனது நினைவுகளையும் சுதந்திரத்தையும் சேமித்து வைக்கிறார்.
அவருக்குத் தான் செல்லும் இடமெல்லாம் வீடுதான். நுகர்வு கலாச்சாரம் என்பது பொருட்களைச் சேர்ப்பதையே வெற்றி எனப் போதிக்கிறது.
ஆனால் இந்தப் படத்தில் வரும் நாடோடிகள் மிகக் குறைந்த தேவைகளுடன் இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்வதன் மூலம், கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களால் கிடைக்காத ஆத்மார்த்தமான அமைதியைப் பெறுகிறார்கள்.
மேலும், இந்தப் படம் பிரிவு என்பது ஒருபோதும் முடிவல்ல என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது. மரணமோ அல்லது பிரிவோ எதுவாக இருந்தாலும், அது தற்காலிகமானதுதான் என்ற உயரிய தத்துவத்தை இது முன்வைக்கிறது.
சமூகம் ஒரு பெண்ணிடம் எதிர்பார்க்கும் ஒரு சாதாரண குடும்ப வாழ்க்கையை விட, தனது மனதிற்குப் பிடித்தமான ஒரு தனித்துவமான பயணத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது தவறல்ல என்பதையும், மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்திற்காக வாழாமல் நமக்கான பாதையை நாமே அமைத்துக் கொள்வதே உண்மையான தைரியம் என்பதையும் ஃபர்னின் இறுதி முடிவு நமக்குச் செய்தியாகச் சொல்கிறது.
