2024 ஆம் ஆண்டு வெளியான
தி புரூட்டலிஸ்ட் திரைப்படம் உலக சினிமாவிற்கு ஒரு புதிய காவியத்தை வழங்கியுள்ளது.
பிராடி கார்பெட் இயக்கிய இந்த திரைப்படம் ஒரு ஹங்கேரிய யூதக் கட்டிடக் கலைஞரின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை மையமாகக் கொண்டு இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய காலக்கட்டத்தை மிக நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கிறது.
ஹோலோகாஸ்ட் கொடுமைகளில் இருந்து தப்பித்து அமெரிக்காவிற்குப் புலம்பெயர்ந்த லாஸ்லோ டோத் என்ற ஒரு மேதையின் லட்சியம் மற்றும் சிதைவுற்ற அமெரிக்கக் கனவை இந்தப் படம் ஒரு நாவலைப் போன்ற விரிவான தன்மையுடன் விவரிக்கிறது.
இத்திரைப்படம் கட்டிடக்கலையை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு, அமெரிக்கக் கனவின் சிதைந்த முகத்தையும், யூத வரலாற்றின் துயரங்களையும் ஒருங்கே பேசும் ஒரு காவியமாகும். இதில் ஹாரிசன் என்ற கதாபாத்திரம் வெறும் ஒரு முதலாளியாக மட்டும் சித்தரிக்கப்படாமல், ஒட்டுமொத்த அமெரிக்கக் கனவின் உருவகமாகவேத் திகழ்கிறார்.
இரண்டாம் உலகப் போரின் மிக மோசமான காலகட்டத்தில், தப்பிப்பிழைத்து நின்ற யூத சமூகத்திற்கு அமெரிக்கா ஒரு வாய்ப்பை வழங்கியது. ஆனால் அந்த வாய்ப்பு என்பது ஒரு முரண்பாடான சூழலை உள்ளடக்கியது.
அதாவது, ஒருபுறம் அவர்களின் உழைப்பும் அறிவும் சமூகத்திற்குத் தேவைப்பட்டது, மறுபுறம் அவர்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் இருப்பு கடுமையாக வெறுக்கப்பட்டது. ஹாரிசன், லாஸ்லோ என்ற யூதக் கலைஞனைத் தனது சமூகக் கூடம், உடற்பயிற்சிக் கூடம் மற்றும் நூலகம் உள்ளிட்ட பெருங்கனவுகளை நனவாக்கப் பணியமர்த்துகிறார்.
ஆனால், அறிவு மற்றும் கலாச்சாரத்தின் அடையாளமான நூலகத்தைப் பொறுத்தவரை அவர் சமரசம் செய்துகொள்வது, அவரிடம் இருக்கும் போலித்தன்மையையும் கல்வியறிவற்ற நிலையையுமே எடுத்துக் காட்டுகிறது.
ஹாரிசன், லாஸ்லோவை ஒரு மனிதனாகவோ அல்லது கலைஞனாகவோ மதிக்காமல், உயிரற்ற அடிமையாகவே கருதுகிறார். லாஸ்லோவின் மேதமையைப் பயன்படுத்தித் தனது பாரம்பரியத்தை நிலைநாட்ட முயலும் அதே வேளையில், அவரது கலாச்சாரத்தை 'வெறுக்கத்தக்கது' என இழிவுபடுத்துகிறார்.
ஹாரிசன் லாஸ்லோவை கரேரா சுரங்கத்தில் வைத்து வல்லுறவு செய்வதும், அவரது துயரங்களுக்கு அவரே பொறுப்பு எனக் கூறுவதும், ஒரு அதிகார வர்க்கம் ஒடுக்கப்பட்டவர்களை எப்படித் தனது லாபத்திற்காகச் சுரண்டுகிறது என்பதன் உச்சகட்டமாகும். லாஸ்லோவின் மனைவி இந்த உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரும்போது, ஹாரிசன் எனும் அந்த அமெரிக்கக் கனவின் பிம்பம் உடைந்து சிதறி அவர் மறைந்து போகிறார். இது அந்த மாயை கலைவதைக் குறிக்கும் ஒரு குறியீடாகும்.
படத்தில் 'புரூட்டலிசம்' என்ற கட்டிடக்கலை பாணி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதற்கும் ஆழமான காரணம் உண்டு. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஐரோப்பிய கலாச்சார ஆடம்பரங்கள் சிதைந்த பிறகு, எஞ்சியிருக்கும் ஒரு அத்தியாவசியமான, வலிமையான மற்றும் நேரடியான வடிவமே இந்தப் பாணி.
லாஸ்லோ தனது அனைத்தையும் இழந்துவிட்ட நிலையில், அவரது ஆன்மா இந்தப் பாணியைப் போலவே அலங்காரங்களற்ற ஒரு உண்மையான வடிவமாக மாறியிருக்கிறது. மேலும், படத்தில் வரும் பிற கதாபாத்திரங்களும் இந்தச் சிதைவை உணர்த்துகின்றன.
அட்டிலா தனது அடையாளத்தை முழுமையாகத் துறந்துவிட்டு, அந்த வலியை மறக்க மதுவில் தஞ்சமடைகிறார். 'மில்லர் அண்ட் சன்ஸ்' என்ற நிறுவனத்தின் பெயர், வாரிசுகளே அற்ற ஒரு சூழலில் ஒரு பெரும் பொய்யாக நிலவுகிறது. ஹாரிசனின் வீட்டில் ஒரு உண்மையான துணையோ அல்லது குடும்ப உறவுகளோ இல்லாதது, லாஸ்லோவின் வாழ்வில் அவரது மனைவி ஒரு மீட்பராகவும் பிணைப்பாகவும் இருப்பதோடு முரண்பட்டு நிற்கிறது. இறுதியில், இந்தப் படம் ஒரு கலைஞனின் அத்தியாவசிய ஆன்மாவிற்கும், அதை அடிமைப்படுத்த நினைக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான இடைவிடாத போராட்டத்தைச் சித்தரிக்கிறது.
தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் உணர்வு ரீதியாகவும் இப்படம் ஒரு சினிமா மேதமையாகக் கருதப்படுகிறது, ஏனெனில் இது ஒரு மனிதனின் படைப்பாற்றலுக்கும் அவனது சூழ்நிலைகளுக்கும் இடையிலான மோதலை உலகளாவிய பார்வையில் நுட்பமாக அணுகுகிறது.
இயக்குநர் பிராடி கார்பெட் மற்றும் மோனா ஃபாஸ்ட்வோல்ட் இணைந்து எழுதிய இந்தத் திரைக்கதை ஒரு தனிமனிதனின் வரலாற்றை நாட்டின் வரலாற்றோடு இணைத்துக் காட்டுகிறது.
லாஸ்லோ டோத் என்ற கற்பனைக் கதாபாத்திரம் மார்செல் ப்ரூயர் மற்றும் லூயிஸ் கான் போன்ற புகழ்பெற்ற நிஜக்கால கட்டிடக் கலைஞர்களின் தாக்கத்தைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
கட்டிடக்கலையை ஒரு வெறும் கலையாகப் பார்க்காமல் அதை ஒரு போர்க்காலத் துயரத்தின் வடிகாலாக இயக்குநர் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார்.
குறிப்பாகப் படத்தின் கதையை ஓவர்ச்சர், இரண்டு பகுதிகள் மற்றும் எபிலோக் எனப் பிரித்து வழங்கியிருப்பது ஒரு செவ்வியல் இசைக்கோவையைப் போன்ற உணர்வைத் தருகிறது.
இப்படம் 1950களில் பயன்படுத்தப்பட்ட விஸ்டாவிஷன் முறையில் படமாக்கப்பட்டுள்ளது.
1961 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி எடுக்கப்பட்ட முதல் படம் இதுவாகும். லோல் க்ராலி ஒளிப்பதிவு படத்தின் ஒவ்வொரு சட்டத்தையும் ஒரு ஓவியத்தைப் போல மாற்றியுள்ளது. 35 மிமீ பிலிமில் படமாக்கப்பட்டு பின்னர் 70 மிமீ அளவில் திரையிடப்பட்ட விதம் திரையில் கட்டிடங்களின் பிரம்மாண்டத்தையும் மனிதர்களின் தனிமையையும் மிகச் சரியாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
ஒளிப்பதிவிற்காக இப்படம் ஆஸ்கார் விருதை வென்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.
இப்படம் 81வது வெனிஸ் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் செப்டம்பர் 1, 2024 அன்று முதன்முதலில் திரையிடப்பட்டது.
அங்கு இயக்குநர் பிராடி கார்பெட் சிறந்த இயக்குநருக்கான வெள்ளிச் சிங்கம் விருதை வென்றார். பின்னர் ஏ24 நிறுவனம் அமெரிக்க விநியோக உரிமையைப் பெற்று 2024 டிசம்பர் 20 அன்று அமெரிக்காவில் வெளியிட்டது.
சுமார் 9.6 மில்லியன் டாலர் பட்ஜெட்டில் உருவாக்கப்பட்ட இப்படம் உலகளவில் 50 மில்லியன் டாலர்களுக்கும் மேல் வசூலித்து விமர்சன ரீதியாகவும் வணிக ரீதியாகவும் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றது.
நடிப்பில் அட்ரியன் பிராடி லாஸ்லோ டோத் என்ற கதாபாத்திரமாகவே வாழ்ந்திருக்கிறார். ஒரு ஹோலோகாஸ்ட் உயிர் பிழைத்தவரின் உள்மன வலிகளையும் அவரது கலைத்தாகத்தையும் அவர் தனது கண்களின் மூலமே வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
இதற்காக அவர் சிறந்த நடிகருக்கான ஆஸ்கார் விருதையும் வென்றுள்ளார்.
அவருக்கு இணையாக பெலிசிட்டி ஜோன்ஸ் லாஸ்லோவின் மனைவியாகவும், கை பியர்ஸ் ஒரு அதிகாரமிக்க பணக்காரராகவும் சிறப்பான நடிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
கை பியர்ஸின் கதாபாத்திரம் ஒரு கலைஞனின் திறமையைப் போற்றிக் கொண்டே அவனைச் சுரண்டும் வர்க்கத்தின் அடையாளமாக மிகச் சரியாகப் பொருந்தியுள்ளது.
டேனியல் பிளம்பெர்க் இசையமைத்த பின்னணி இசை படத்திற்கு ஒரு அழுத்தமான ஆன்மாவை வழங்கியுள்ளது. படத்தின் முதல் பத்து நிமிடங்களுக்குத் தொடர்ச்சியான இசையுடன் கூடிய காட்சிகள் படமாக்கப்பட்ட விதம் ஒரு புதிய அனுபவத்தைத் தருகிறது.
கட்டுமான ஒலிகளை ஒத்த இசைக்கோவைகள் மற்றும் எர்செபெட் கதாபாத்திரத்திற்கான தனித்துவமான மெட்டுக்கள் படத்தின் ஆழத்தை அதிகரிக்கின்றன.
இதற்காக டேனியல் பிளம்பெர்க் சிறந்த பின்னணி இசைக்கான ஆஸ்கார் விருதைப் பெற்றுள்ளார்.
இந்தப் படத்தின் பின்னணியில் உள்ள புரூட்டலிஸ்ட் கட்டிடக்கலை பாணி என்பது வெறும் சிமெண்ட் மற்றும் கான்கிரீட் கட்டுமானத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை, அது போருக்குப் பிந்தைய ஐரோப்பியச் சமூகத்தின் கச்சா உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கருவியாகவே திரைக்கதையில் கையாளப்பட்டுள்ளது.
லாஸ்லோ டோத் என்ற கதாபாத்திரத்தின் உத்வேகமாக விளங்கிய மார்செல் ப்ரூயர் போன்ற நிஜக்கால மேதைகள், ஒரு காலத்தில் ஹங்கேரியில் வாழ்ந்தவர்கள் என்பதும், அவர்கள் அமெரிக்காவிற்கு வந்து நவீன வடிவமைப்பில் பெரும் புரட்சியை ஏற்படுத்தியவர்கள் என்பதும் ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணியாகும்.
படப்பிடிப்பிற்காக ஹங்கேரியின் டோல்மாஸ் பகுதியில் உள்ள அந்த்ராஸி கோட்டை பயன்படுத்தப்பட்டது, இதுதான் படத்தில் வான் புரன் குடும்பத்தின் பிரம்மாண்டமான மாளிகையாகக் காட்டப்படுகிறது.
இத்தாலியின் கர்ராரா பளிங்குச் சுரங்கங்களில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் மிகக் கடினமான சூழலில் எடுக்கப்பட்டவை. அங்கு நிலவிய அடர் மூடுபனி தற்செயலானது என்றாலும், அது லாஸ்லோவின் மனக்குழப்பத்தையும் ஹாரிசனின் வக்கிரமான நோக்கத்தையும் திரையில் மிக ஆழமாகக் கடத்த உதவியுள்ளது.
ஒளிப்பதிவாளர் லோல் க்ராலி இந்தத் திரைப்படத்திற்காகப் பயன்படுத்திய ஆரிக்காம் மற்றும் ஆரிஃபிளெக்ஸ் கேமராக்கள், ஒரு பழைய காலத்து ஆவணப்படத்தைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை நமக்குத் தருகின்றன.
1950களின் தொலைக்காட்சித் தரத்தைக் கொண்டுவருவதற்காக டிஜிட்டல் பெட்டகாம் எனும் பழைய தொழில்நுட்பத்தைப் படத்தின் இறுதியில் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
இசையமைப்பாளர் டேனியல் பிளம்பெர்க் மற்றும் இயக்குநர் கார்பெட் இருவரும் இப்படத்தின் இசையை உருவாக்க ஏழு ஆண்டுகள் எடுத்துக்கொண்டனர். முதல் பத்து நிமிடக் காட்சிகளில் வசனங்கள் இன்றி இசை மட்டுமே கதையை நகர்த்துவது ஒரு செவ்வியல் ஓப்ரா இசை நாடகத்தின் தன்மையைக் கொண்டது.
குறிப்பாகப் படத்தின் மையக்கருவான வான் புரன் இன்ஸ்டிடியூட், போர்க்காலச் சித்திரவதை முகாம்களின் அமைப்பை ஒட்டி வடிவமைக்கப்பட்டது என்பது படத்தின் இறுதிக் காட்சியில் சொல்லப்படும் ஒரு நுட்பமான ரகசியம்.
இது ஒரு மனிதன் தனது கடந்த காலத் துயரங்களை எப்படிக் கலையின் மூலம் கடக்க முயல்கிறான் என்பதற்கான சான்றாகும்.
விருதுகளில் இத்திரைப்படம் 97வது ஆஸ்கார் விருதுகளில் சிறந்த படம் உட்பட பத்து பரிந்துரைகளைப் பெற்றது. இறுதியில் சிறந்த நடிகர், சிறந்த ஒளிப்பதிவு மற்றும் சிறந்த பின்னணி இசை ஆகிய மூன்று பிரிவுகளில் வெற்றி பெற்றது.
கோல்டன் குளோப் விருதுகளிலும் சிறந்த திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த இயக்குநர் உட்பட மூன்று விருதுகளை வென்று 2024 ஆம் ஆண்டின் மிகச்சிறந்த திரைப்படங்களில் ஒன்றாக இது தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுள்ளது. நவீன காலத்தின் மிகச்சிறந்த சினிமாக்களில் ஒன்றாக இது எப்போதும் நினைவுகூரப்படும் என்றால் மிகையில்லை.
இந்தப் படத்தின் உருவாக்கத்தில் மிக முக்கியமான நுணுக்கம் அதன் திரைக்கதை அமைப்பில் உள்ளது. இயக்குநர் பிராடி கார்பெட் மற்றும் மோனா ஃபாஸ்ட்வோல்ட் ஆகிய இருவரும் ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தத் திரைக்கதையைச் செதுக்கியுள்ளனர்.
இதில் பயன்படுத்தப்பட்ட விஸ்டாவிஷன் கேமராக்கள் இத்தாலியின் பளிங்குச் சுரங்கங்களில் நிலவிய அடர் மூடுபனியிலும் மிகத் துல்லியமான காட்சிகளைப் பதிவு செய்ய உதவின.
வழக்கமாகப் பயன்படுத்தப்படும் அகலமான லென்ஸ்கள் கட்டிடங்களின் வடிவத்தைச் சிதைக்கும் என்பதால், விஸ்டாவிஷன் முறையில் கட்டிடக்கலையை அதன் அசல் பிரம்மாண்டத்துடன் படமாக்கினர்.
இப்படத்தின் எபிலோக் எனப்படும் இறுதிக்காட்சி மட்டும் வெனிஸ் நகரில் 2020 ஆம் ஆண்டிலேயே படமாக்கப்பட்டது, ஆனால் மீதமுள்ள படப்பிடிப்புகள் தொடங்குவதற்குப் பல ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.
படத்தின் நாயகன் அட்ரியன் பிராடி மற்றும் பெலிசிட்டி ஜோன்ஸ் ஆகியோரின் ஹங்கேரிய மொழி உச்சரிப்பைச் சரிசெய்ய உக்ரைனைச் சேர்ந்த ரெஸ்பீச்சர் என்ற மென்பொருள் பயன்படுத்தப்பட்டது.
நடிகர்களின் உணர்ச்சிகரமான நடிப்பை அப்படியே தக்கவைத்துக்கொண்டு, அவர்களின் குரலில் உள்ள வேற்றுமொழி வாடையை மட்டும் நீக்கித் துல்லியமான ஹங்கேரிய உச்சரிப்பைக் கொண்டுவரத் தொகுப்பாளர் டேவிட் ஜான்சோ இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தினார்.
படத்தில் வரும் கட்டிடக்கலை வரைபடங்கள் மற்றும் கட்டிட மாதிரிகள் அனைத்தும் கலைஞர்களால் கையால் வரையப்பட்டவை. நவீனத் தொழில்நுட்ப காலத்திலும் எண்பதுகளின் தோற்றத்தைக் கொண்டுவருவதற்காகத் திட்டமிட்டே சில இடங்கள் பழைய டிஜிட்டல் முறையில் வடிவமைக்கப்பட்டன.
இசையமைப்பாளர் டேனியல் பிளம்பெர்க் இப்படத்திற்காக ஒரு தனித்துவமான முறையைக் கையாண்டார். கட்டுமானப் பணிகளின் போது எழும் சத்தங்களை ஒத்த இசையை உருவாக்குவதற்காக லண்டனில் உள்ள ஒரு உணவகத்தில் வைத்து பியானோ இசைக்கருவியைக் கொண்டு சோதனை முயற்சிகளை மேற்கொண்டார்.
நடிகர்கள் காட்சிகளில் நடிக்கும்போதே அந்த இசையைக் கேட்கச் செய்து அவர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டினார்.
குறிப்பாக எர்செபெட் கதாபாத்திரத்திற்கான இசைக்கோவையில் ரயில் சத்தங்கள் நுணுக்கமாக இணைக்கப்பட்டன.
இத்திரைப்படம் வெறும் ஒன்பது மில்லியன் டாலர் பட்ஜெட்டில் உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், இதன் காவியத் தன்மை மற்றும் தொழில்நுட்ப நேர்த்தி காரணமாகப் பல முன்னணி இயக்குநர்கள் தங்களின் அடுத்தடுத்த படங்களுக்கு விஸ்டாவிஷன் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தத் தூண்டுதலாக அமைந்தது.
படத்தின் கதை:-
ஹங்கேரிய யூதக் கட்டிடக் கலைஞரான லாஸ்லோ டோத் (அட்ரியன் பிராடி) இரண்டாம் உலகப் போரின் கோரப்பிடியிலிருந்து தப்பி பிழைத்தவர்.
பௌஹாஸ் பாணி ப்ரூட்டலிச முறையில் தேர்ச்சி பெற்ற இவர் தனது மனைவி எர்செபெட் (பெலிசிட்டி ஜோன்ஸ்) மற்றும் மருமகள் சோபியா (ராஃபி காசிடி) ஆகியோரிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்பட்டு தனி ஆளாக அமெரிக்காவிற்குப் புலம்பெயர்கிறார்.
நியூயார்க் துறைமுகத்தில் அவர் நுழையும்போது காணும் சுதந்திர தேவி சிலை ஒரு புதிய விடியலுக்கான நம்பிக்கையாக அவருக்குத் தோன்றுகிறது.
1947 ஆம் ஆண்டில் பிலடெல்பியாவிற்குச் செல்லும் லாஸ்லோ அங்கு ஏற்கனவே குடியேறித் தன் பெயரை மாற்றிக்கொண்டு கத்தோலிக்கராக மதம் மாறியிருக்கும் தன் உறவினர் அட்டில்லாவை (அலெஸாண்ட்ரோ நிவோலா) சந்திக்கிறார்.
அட்டில்லாவின் பர்னிச்சர் கடையில் வேலைக்குச் சேரும்போது அந்த ஊர் பெரும் பணக்காரரான ஹாரிசன் லீ வான் புரன் (கை பியர்ஸ்) என்பவரின் மகன் ஹாரி (ஜோ ஆல்வின்) ஒரு நவீன நூலகத்தை வடிவமைக்க லாஸ்லோவை ஒப்பந்தம் செய்கிறார்.
ஆனால் அந்த வடிவமைப்பு பிடிக்காத ஹாரிசன் இருவரையும் வேலையை விட்டுத் துரத்துகிறார். அட்டில்லா லாஸ்லோவின் மீது பழிசுமத்தி அவரை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றுகிறார்.
அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் லாஸ்லோவின் வாழ்க்கை மிகக் கீழே விழுகிறது. போதைப்பொருள் அடிமையாக மாறும் அவர் ஒரு ஏழை நண்பரான கார்டனுடன் (ஐசக் டி பான்கோல்) தங்கி நிலக்கரி சுமக்கும் வேலை செய்கிறார்.
அப்போது ஹாரிசன் மீண்டும் வந்து லாஸ்லோவின் முந்தைய வடிவமைப்பு பெரிய அளவில் பாராட்டைப் பெற்றதைக் கூறி தனது தாயின் நினைவாக வான் புரன் இன்ஸ்டிடியூட் என்ற பிரம்மாண்டமான மையத்தைக் கட்டும் பொறுப்பை வழங்குகிறார்.
லாஸ்லோவின் முயற்சியால் அவரது மனைவியும் மருமகளும் அமெரிக்காவிற்கு வருகிறார்கள். ஆனால் போர்க்காலச் சித்திரவதைகளால் எர்செபெட் சக்கர நாற்காலியில் முடங்குகிறார்.
சோபியா அதிர்ச்சியில் பேசும் திறனை இழந்து நிற்கிறார். கட்டிடப் பணியின் போது லாஸ்லோவின் கலை உணர்வுக்கும் ஹாரிசனின் சிக்கனத்திற்கும் இடையே மோதல் ஏற்படுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் ஹாரிசன் வேலையை நிறுத்திவிட லாஸ்லோ மனமுடைகிறார்.
பின்னர் 1958 இல் மீண்டும் வேலை தொடங்குகிறது.
கட்டிடத்திற்குத் தேவையான பளிங்கு கற்களை வாங்க லாஸ்லோவும் ஹாரிசனும் இத்தாலிக்குச் செல்கிறார்கள்.
இங்கே லாஸ்லோ மற்றும் ஹாரிசன் லீ வான் புரன் (கை பியர்ஸ்) ஆகிய இருவருக்கும் இடையிலான உறவு ஒரு மிக மோசமான திருப்புமுனையை எட்டுகிறது. 1958 ஆம் ஆண்டு வான் புரன் இன்ஸ்டிடியூட் கட்டுமானத்திற்காகத் தேவையான உயர்தரப் பளிங்கு கற்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக இருவரும் இத்தாலியில் உள்ள கர்ராரா சுரங்கப் பகுதிக்குப் பயணம் செய்கிறார்கள்.
அங்கு ஒரு விடுதியில் தங்கியிருக்கும்போது, மது அருந்திவிட்டு போதையில் இருக்கும் லாஸ்லோவை ஹாரிசன் கொடூரமாகப் பாலியல் வல்லுறவு செய்கிறார். இந்தச் செயல் வெறும் உடல் ரீதியான வன்முறை மட்டுமல்ல, அது ஒரு அதிகார மமதையின் வெளிப்பாடாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது.
அந்தச் சமயத்தில் ஹாரிசன் லாஸ்லோவை நோக்கிச் சொல்லும் வார்த்தைகள் மிகக் கடுமையானவை. லாஸ்லோ போன்ற யூதர்களைச் சமூகத்தின் ஒட்டுண்ணிகள் என்றும், அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே துன்புறுத்தல்களை அழைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்றும் கூறி இனவெறியையும் வன்மத்தையும் கக்குகிறார்.
லாஸ்லோவின் அபாரமான கலைத்திறன் மற்றும் படைப்பாற்றல் மீது ஹாரிசனுக்கு இருக்கும் தீராத பொறாமையே இத்தகைய வக்கிரம் நிறைந்த செயலுக்குத் தூண்டுகோலாக அமைகிறது.
தனக்குக் கீழ் வேலை செய்யும் ஒரு கலைஞனைத் தன்னால் எந்த அளவிற்கும் சிதைக்க முடியும் என்கிற ஆதிக்க மனப்பான்மையை ஹாரிசன் அங்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.
இந்தச் சம்பவம் லாஸ்லோவின் மனநிலையை முற்றிலுமாகச் சிதைத்து விடுகிறது. அமெரிக்காவிற்குத் தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும் அழைத்து வந்து ஆதரவு கொடுத்ததாக அவர் நம்பிய ஹாரிசன், உண்மையில் தன்னை ஒரு மனிதனாகவே மதிக்கவில்லை என்பதை லாஸ்லோ உணர்கிறார்.
இந்த அவமானத்தின் வலியால் அவர் மீண்டும் போதைப்பொருள் பழக்கத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார். அத்துடன் தன் நண்பரான கார்டன் (ஐசக் டி பான்கோல்) என்பவருடன் கடும் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டு அவரை வேலையை விட்டு நீக்கும் அளவிற்குத் நிதானம் இழக்கிறார்.
இதனைத் தொடர்ந்து லாஸ்லோவின் மனைவி எர்செபெட் (பெலிசிட்டி ஜோன்ஸ்) இந்த விவகாரத்தைக் கையில் எடுக்கிறார். அவர் நேரடியாக ஹாரிசனின் இல்லத்திற்கே சென்று, அங்கு கூடியிருக்கும் ஹாரிசனின் குடும்பத்தினர் மற்றும் தொழில் கூட்டாளிகள் முன்னிலையில் ஹாரிசன் ஒரு வன்புணர்வாளர் என்பதை உரக்கக் கூறி அவரை அம்பலப்படுத்துகிறார். ஒரு கலைஞனின் ஆன்மாவைச் சிதைக்க நினைத்த அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிராக ஒரு பெண்ணாக அவர் காட்டும் துணிச்சல் கதையின் மிக முக்கியமான நுட்பமான தருணமாகும்.
இந்த அவமானம் லாஸ்லோவைச் சிதைக்கிறது.
1980 ஆம் ஆண்டு லாஸ்லோவின் படைப்புகள் இத்தாலியில் கொண்டாடப்படும்போது அவரது மனைவி உயிருடன் இல்லை.
வயதான மற்றும் உடல்நலம் குன்றிய லாஸ்லோவுடன் வரும் சோபியா (அரியான் லாபெட்) அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டிடம் வெறும் கல் கட்டிடம் அல்ல என்றும் அது லாஸ்லோ அனுபவித்த போர்க்காலச் சித்திரவதை முகாம்களின் வலியையும் ரத்தத்தையும் உள்வாங்கிச் செதுக்கப்பட்ட ஒரு கலைப்படைப்பு என்றும் விளக்குகையில் படம் நிறைகிறது.
ஒரு கலைஞன் தன் வாழ்நாள் முழுக்கப் பட்ட வலிகளை அந்தக் கட்டிடமாக மாற்றி வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கிறார் என்பதே இக்கதையின் நுட்பமான சாரமாகும்.
இப்படத்தின் மற்ற பாத்திரங்களில் ஹாரியின் சகோதரி மேகியாக ஸ்டேசி மார்ட்டின் மற்றும் அட்டில்லாவின் மனைவி ஆட்ரியாக எம்மா லெயர்ட் நடித்துள்ளனர்.
கட்டுமானப் பணிகளில் உதவும் லெஸ்லி உட்ரோவாக ஜொனாதன் ஹைட் மற்றும் வழக்கறிஞர் மைக்கேல் ஹாஃப்மேனாக பீட்டர் பாலிகார்போ ஆகியோர் கதைக்கு வலிமை சேர்க்கிறார்கள்.
அதிகாரத்தின் வர்க்கத்தால் ஒரு கலைஞனின் ஆன்மா சிதைக்கப்பட்டாலும், அவனது வலியும் கடந்த கால வடுக்களும் காலத்தால் அழியாத கலையாக மாறி வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும் ,
படைப்பின் பயணம் எவ்வளவு ரத்தமும் அவமானமும் நிறைந்ததாக இருந்தாலும், அக்கலைஞன் உருவாக்கிய படைப்பு சேருமிடமே அவனுக்கு உண்மையான வெற்றி என்பதே இப்படத்தின் செய்தி..
