ஈரானியத் திரையுலகின் கலகக்காரக் கலைஞர் இயக்குனர் ஜாஃபர் பனாஹி, தன் மீதான அரசாங்கத் தடைகளையும் மீறி ரகசியமாக உருவாக்கி, 2025-ஆம் ஆண்டு உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்த ஒரு படைப்பு "இட் வாஸ் ஜஸ்ட் ஆன் ஆக்சிடென்ட்" (It Was Just an Accident) .
ஈரானின் அரசியல் கைதிகளாக இருந்து விடுதலையான ஒரு குழுவினர், தங்களைத் துன்புறுத்தியதாகக் கருதப்படும் ஒரு அதிகாரியை தற்செயலாகச் சந்திக்கும்போது ஏற்படும் தார்மீகக் குழப்பங்களையும், பழிவாங்கும் உணர்ச்சிக்கும் நீதிக்கும் இடையிலான போராட்டத்தையும் இப்படம் ஒரு த்ரில்லர் பாணியில் பேசுகிறது.
ஈரான், பிரான்ஸ் மற்றும் லக்சம்பர்க் ஆகிய நாடுகளின் கூட்டுத் தயாரிப்பில் உருவான இப்படம், சமகால ஈரானின் சமூகப் பதற்றங்களையும், அதிகார வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைகளையும் மிகத் துணிச்சலாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
திரைப்பட விமர்சகர்களின் பார்வையில், இது பனாஹியின் திரைப்பயணத்திலேயே மிகவும் நேரடியான அரசியல் பேசும் படமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு சாதாரண கார் விபத்தில் தொடங்கி, மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனின் அடையாளத்தைச் சுற்றியுள்ள மர்மமாக விரிவடையும் திரைக்கதை, பார்வையாளர்களை ஒருவிதப் படபடப்பிலேயே வைத்திருக்கிறது. சர்வாதிகார ஆட்சிமுறைக்கு எதிரான ஒரு சவாலாகவும், அதே சமயம் மனித உணர்வுகளின் சிக்கல்களைப் பேசும் ஒரு கலைப் படைப்பாகவும் இது உலகளாவிய பாராட்டுக்களைப் பெற்றுள்ளது.
மெட்டாக்ரிடிக் தளத்தில் 91 சதவீத மதிப்பெண்களுடன் "யுனிவர்சல் அக்ளைம்" அந்தஸ்தைப் பெற்றுள்ள இப்படம், 2020-களின் மிகச்சிறந்த 100 படங்களில் ஒன்றாக ஏற்கனவே வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
ஜாஃபர் பனாஹி ஈரான் அரசின் முறையான அனுமதி இன்றி, மிகக் குறைந்த தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களைக் கொண்டு இப்படத்தை இயக்கியுள்ளார். ஈரானில் பெண்கள் கட்டாயம் ஹிஜாப் அணிய வேண்டும் என்ற சட்டத்தை மீறி, படத்தில் வரும் பெண் கதாபாத்திரங்கள் ஹிஜாப் இன்றித் தோன்றுவது பனாஹியின் துணிச்சலான திரைமொழியை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் அமின் ஜாஃபரி, ஈரானின் இரவு நேரங்களையும், வறண்ட பாலைவனப் பகுதிகளையும் கதையின் தீவிரத்திற்கு ஏற்பப் படமாக்கியுள்ளார்.
அமீர் எட்மினானின் படத்தொகுப்பு 104 நிமிட ஓட்டத்தில் ஒரு இறுக்கமான சூழலைத் தக்கவைக்க உதவுகிறது.
இப்படத்தின் வெளியீடு மிகப்பெரிய சர்வதேச கவனத்தைப் பெற்றது. 2025 மே மாதம் கான் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டபோது, பனாஹி நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு நேரில் கலந்து கொண்டது விழாவின் முக்கிய நிகழ்வாக அமைந்தது.
பிரான்சில் அக்டோபர் 1, 2025 அன்று வெளியான இப்படம், மியூபி மற்றும் நியான் போன்ற முன்னணி நிறுவனங்களால் உலகம் முழுவதும் விநியோகிக்கப்பட்டது.
சுமார் 10 மில்லியன் டாலர் வசூலித்த இப்படம், வர்த்தக ரீதியாகவும் விமர்சன ரீதியாகவும் பெரும் வெற்றியைப் பதிவு செய்தது.
நடிகர்கள் வாஹித் மொபாசெரி, மரியம் அஃப்சாரி மற்றும் எப்ராஹிம் அஜிசி ஆகியோர் தங்களது கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்துள்ளனர். குறிப்பாக, சித்திரவதை செய்த அதிகாரியாகக் கருதப்படும் எப்ராஹிம் அஜிசியின் நடிப்பு, குற்ற உணர்ச்சிக்கும் அதிகாரத் தோரணைக்கும் இடையே ஊசலாடும் விதத்தில் அமைந்திருந்தது.
படத்தில் பின்னணி இசை ஒரு அமைதியான அதே சமயம் அச்சுறுத்தும் சூழலை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.
விருதுகள் வரிசையில், இப்படம் 78-வது கான் திரைப்பட விழாவின் மிக உயரிய விருதான 'பாம் டி ஓர்' வென்று சாதனை படைத்தது. மேலும், கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம் , சிறந்த இயக்குனர் மற்றும் சிறந்த திரைக்கதை ஆகிய மூன்று முக்கியப் பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட முதல் ஈரானியத் திரைப்படம் என்ற பெருமையையும் பெற்றது.
98-வது அகாடமி விருதுகளில் பிரான்ஸ் நாட்டின் சார்பில் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவிலும், சிறந்த அசல் திரைக்கதை பிரிவிலும் இப்படம் பரிந்துரைக்கப்பட்டு, தற்போது இறுதி முடிவுகளுக்காகக் காத்திருக்கிறது. இது தவிர கோதம் விருதுகள், ஆசிய பசிபிக் திரை விருதுகள் எனப் பல சர்வதேச மேடைகளில் இப்படம் வெற்றிக்கொடி நாட்டியுள்ளது.
பனாஹி இத்திரைப்படத்தை ஒரு மர்மமாகவே வைத்திருந்த விதம், கான் விழாவின் பொதுப் பிரதிநிதி தியரி ஃபிரெமோக்ஸ் ஏப்ரல் மாதத்திலேயே எவ்விதத் தகவலும் கசியக்கூடாது என எச்சரித்தது வரை மிகவும் திட்டமிட்டுச் செயல்பட்டதைக் காட்டுகிறது.
இந்தப் படைப்பு பிரான்சில் 'Un simple accident' என்ற பெயரில் மெமெண்டோ டிஸ்ட்ரிபியூஷன் மூலம் வெளியிடப்பட்டது. சிட்னி, அடிலெய்ட், மில் வேலி, மிடில்பர்க் மற்றும் மாண்ட்க்ளேர் எனப் பல சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் 'ஆடியன்ஸ் அவார்ட்' எனப்படும் மக்கள் விருப்ப விருதுகளை வென்றுள்ளது.
மேலும், அமெரிக்கத் திரைப்பட நிறுவனம் (AFI) இதற்கு ஒரு சிறப்பு விருதை வழங்கிக் கௌரவித்தது. குறிப்பாக, இந்தப் படத்தின் இறுதித் திரைக் காட்சி செயின்ட் லூயிஸ் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கத்தால் 'சிறந்த காட்சி' பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. ஜாஃபர் பனாஹி தனது விருது ஏற்பு உரையில் ஈரானியர்கள் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஒன்றிணைய வேண்டும் என விடுத்த அழைப்பு, திரைக்கலையைக் கடந்த ஒரு சமூகக் குரலாக எதிரொலித்தது.
படத்தின் கதை:-
ஒரு மனிதன் இருள் சூழ்ந்த இரவு நேரத்தில் தனது மனைவி மற்றும் கைக்குழந்தையுடன் காரில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
எதிர்பாராத ஒரு கணத்தில், சாலையின் குறுக்கே வந்த ஒரு நாய் அவன் கார் மோதி உயிர் இழக்கிறது. அந்த விபத்தினால் சேதமடைந்த தனது காரைச் சரிசெய்ய, அருகில் உள்ள ஒரு மெக்கானிக் ஷெட்டிற்கு அவன் செல்கிறான்.
அங்கு வாஹித் என்ற மெக்கானிக் வேலை செய்து வருகிறான். வாஹித் ஒரு அஜர்பைஜான் இனத்தவன். அவன் தன் தாயுடன் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த காரை ஓட்டி வந்த மனிதனின் செயற்கை கால் எழுப்பும் ஒருவித விசித்திரமான சத்தத்தைக் கேட்கிறான். அந்தச் சத்தம் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு பழைய கசப்பான நினைவைத் தூண்டுகிறது.
மறுநாள், வாஹித் அந்த மனிதனைத் ரகசியமாகப் பின்தொடர்கிறான். யாரும் இல்லாத சமயம் பார்த்து அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு பாலைவனத்திற்குச் சென்று, அங்கேயே அவனை உயிருடன் புதைக்க முயற்சி செய்கிறான். வாஹித் ஆக்ரோஷமாக, "உன் குரலும், நீ நடக்கும்போது வரும் அந்தச் சத்தமும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஈரானிய சிறையில் எங்களைச் சித்திரவதை செய்த அந்த 'கட்டைக்கால் எக்பால்' நீதானே?" என்று கத்துகிறான்.
ஆனால் அந்த மனிதனோ, பயத்தில் நடுங்கியபடி, "நான் அவன் இல்லை, என் காலில் இருக்கும் தழும்புகள் எல்லாம் சமீபத்தில் ஏற்பட்டவை, தயவுசெய்து என்னைக் கொன்றுவிடாதே" என்று கதறி அழுகிறான்.
அந்த மனிதன் சொல்வது உண்மையோ என்ற சந்தேகம் வாஹித்திற்கு வருகிறது. அதனால் மயக்கத்தில் இருக்கும் அந்த மனிதனைத் தனது வாகனத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு, சலார் என்பவரது புத்தகக் கடைக்குச் செல்கிறான். சலார் இதில் தலையிட மறுத்தாலும், ஷிவா என்ற பெண் புகைப்படக் கலைஞரிடம் செல்லுமாறு கூறுகிறான்.
ஷிவா அப்போது கோலி மற்றும் அலி என்ற இளம் ஜோடியின் திருமணப் புகைப்படங்களை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். முதலில் உதவத் தயங்கும் ஷிவா, அந்த மனிதனின் உடல் வாசனையை நுகர்ந்ததும், "இது எக்பாலின் வாசனைதான்" என்று கூறுகிறார்.
ஆனால், சிறையில் அவர்கள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டபோது கண்கள் கட்டப்பட்டிருந்ததால், உருவத்தை வைத்து மட்டும் எக்பாலை அவர்களால் உறுதியாக அடையாளம் காண முடியவில்லை. அந்தத் திருமணப் பெண்ணான கோலியும் தானும் அதே எக்பாலால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டதாகக் கூறுகிறார்.
உண்மையை அறிய, அவர்கள் ஷிவாவின் பழைய நண்பனான ஹமீது என்பவரை நாடுகிறார்கள். அதற்கு முன்னதாக, பிணைக் கைதியான அந்த மனிதனின் காதுகளை அடைத்து, மயக்க மருந்தும் கொடுக்கிறார்கள்.
ஹமீது வந்தவுடன் அந்த மனிதனின் கால்களைத் தொட்டுப் பார்த்தே, "இவன் நிச்சயமாக எக்பால்தான்" என்று அடித்துக் கூறுகிறான். ஆத்திரத்தில் அவனை அங்கேயே கொன்றுவிடத் துடிக்கிறான். ஆனால் வாஹித்தும் ஷிவாவும் தடுத்து நிறுத்தி, "அவன் செய்த கொடுமைகளை அவன் வாயாலேயே ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்" என்கிறார்கள்.
அந்தச் சமயம் அந்த மனிதனின் கைபேசி ஒலிக்கிறது. வாஹித் அதை எடுத்துப் பேசும்போது, அந்த மனிதனின் மகள் அழுதுகொண்டே, "அப்பா, அம்மா மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிட்டார், பிரசவ வேதனை" என்று கூறுகிறாள். பகையை மறந்து மனிதநேயத்துடன் அந்த வீட்டிற்குச் செல்லும் இந்தக் குழுவினர், அந்தப் பெண்ணை மீட்டு மருத்துவமனையில் சேர்க்கிறார்கள். அங்கு அவருக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது.
நேரம் கடந்து கொண்டே இருப்பதால் பொறுமை இழந்த ஹமீது, கோலி மற்றும் அலி ஆகியோர் அங்கிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள். இறுதியில் வாஹித்தும் ஷிவாவும் மட்டும் அந்த மனிதரை ஒரு தனிமையான காட்டுப் பகுதிக்குக் கொண்டு சென்று, ஒரு மரத்தில் கட்டி வைத்து தட்டி எழுப்புகிறார்கள்.
"உன்னைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்" என்று மிரட்டுகிறார்கள். முதலில் மறுத்தாலும், இறுதியில் அவன் தான் 'எக்பால்' என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறான். "நான் செய்தது ஈரானிய அரசுக்காக, என்னைக் கொன்றால் நான் ஒரு தியாகியாகிவிடுவேன்" என்று கொஞ்சமும் குற்ற உணர்ச்சி இல்லாமல் பேசுகிறான்.
அப்போது வாஹித்தும் ஷிவாவும் தாங்கள் சிறையில் அனுபவித்த நரக வேதனைகளை ஒவ்வொரு அணுவாக விவரித்து, அவனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்திருக்கும் செய்தியைக் கூறுகிறார்கள்.
ஷிவா அவனை மன்னிப்புக் கேட்கச் சொல்லி வற்புறுத்த, வேறு வழியின்றி அவன் "நான் பிழைப்புக்காகத்தான் இதைச் செய்தேன், என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்" என்று கண்ணீர் விட்டு அழுகிறான்.
எக்பால் தனது குற்றங்களை ஒப்புக்கொண்டு, கண்ணீருடன் மன்னிப்பு கேட்ட பிறகு, வாஹித் அவனை விடுவிக்கிறான்.
பழிவாங்கும் எண்ணத்தை விட மனிதநேயமும், அவன் குடும்பத்தின் நிலையும் வாஹித்தை ஆட்கொள்கிறது. வாஹித்தும் ஷிவாவும் அவனை அந்த மரத்தடியில் அப்படியே விட்டுவிட்டு, தங்கள் வாகனத்தில் ஏறி அங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்கிறார்கள். பல வருடங்களாகத் துரத்திய அந்த ரணமான நினைவுகளுக்கு ஒரு முடிவு கிடைத்தது போல அவர்கள் உணர்கிறார்கள்.
காலங்கள் நகர்கின்றன. ஒருநாள் வாஹித் தனது வீட்டின் முன்னால் ஒரு வாகனத்தைச் சீர்செய்து கொண்டிருக்கிறான். அது அவனது தங்கைக்காக அவன் அன்போடு தயார் செய்யும் வாகனம். அவனது தாயும் அவனுக்கு உதவியாக அங்கேயே இருக்கிறார். ஒரு சாதாரண அமைதியான பொழுது அது.
அப்போது எதிர்பாராத விதமாக, தூரத்தில் ஒரு வெள்ளை நிற கார் மெதுவாக அந்தப் பகுதிக்குள் நுழைவதை நாம் காண்கிறோம். அந்த கார் பார்ப்பதற்கு அப்படியே எக்பால் பயன்படுத்திய காரைப் போலவே இருக்கிறது.
வாஹித் ஏதோ ஒரு பொருளை எடுப்பதற்காகத் தனது வீட்டிற்குள் நுழையப் போகிறான்.
அப்போதுதான் அந்தச் சத்தம் கேட்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிறையில் கேட்ட அதே சத்தம், சில நாட்களுக்கு முன்பு மெக்கானிக் ஷாப்பில் அவன் கேட்ட அதே பயங்கரமான சத்தம்—எக்பாலின் செயற்கை கால் தரையில் படும்போது ஏற்படும் அந்த விசித்திரமான 'கீச்' சத்தம்.
வாஹித் அப்படியே உறைந்து போய் நிற்கிறான்.
அவன் உடல் நடுங்குகிறது. அந்தச் சத்தம் மெதுவாக அவனை நோக்கி நெருங்கி வருவது போலக் கேட்கிறது. அவன் பின்னால் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள், அந்தச் சத்தம் மெல்ல மெல்ல அவனைத் தாண்டிச் சென்று, தூரமாக மறைந்து தேய்கிறது. எக்பால் தன்னைத் தேடி வந்தானா? அல்லது அது வாஹித்தின் மனதில் இன்னும் ஆறாமல் இருக்கும் வடுக்கள் தந்த பிரமையா? என்ற ஒரு பெரிய கேள்வியோடு கதை முடிகிறது.
தன் வாழ்வைச் சிதைத்தவனைத் தான் மன்னித்துவிட்டாலும், அந்தத் துயரத்தின் வடுக்கள் (அந்தச் சத்தமாக) தன்னை வாழ்நாள் முழுவதும் துரத்திக் கொண்டே இருக்கும் என்பதை அந்த முடிவு உணர்த்துகிறது.
