இயக்குனர் கிளெபர் மென்டோன்சா ஃபில்ஹோ எழுதி இயக்கிய 'தி சீக்ரெட் ஏஜென்ட்' (O Agente Secreto) திரைப்படம், 2025-ஆம் ஆண்டின் மிகச்சிறந்த அரசியல் திரில்லர் காவியமாக உலகளவில் கொண்டாடப்படுகிறது.
1977-ஆம் ஆண்டு பிரேசிலிய இராணுவ சர்வாதிகாரத்தின் பின்னணியில் உருவாகியுள்ள இக்கதை, தனது அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு வாழும் பேராசிரியர் அர்மாண்டோவின் வாழ்க்கையை நியோ-நுவார் பாணியில் விவரிக்கிறது.
இப்படம் வெறும் அரசியல் படமாக மட்டுமில்லாமல், வரலாற்றின் கசப்பான பக்கங்களை ஒரு மர்மக் கதையோடு இணைத்துச் சொல்லும் உலக சினிமா மேதமையைக் கொண்டுள்ளது.
விமர்சகர்கள் இதனை ஒரு 'தலைசிறந்த படைப்பு' என்றும், அதிகார வர்க்கத்தின் வன்முறையைத் தோலுரித்துக் காட்டும் ஆழமான சமூகக் கண்ணாடியாகவும் புகழ்கின்றனர்.
குறிப்பாக, ராபர்ட் ஆல்ட்மேன் மற்றும் ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் போன்ற ஜாம்பவான்களின் பாணியைத் தழுவி, அதே சமயம் பிரேசிலிய மண்ணின் மணத்தோடு இப்படம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.
இயக்குநர் மென்டோன்சா ஃபில்ஹோ, சுமார் மூன்று ஆண்டுகள் செலவிட்டு இந்தத் திரைக்கதையை மிக நேர்த்தியாக வடிவமைத்துள்ளார்.
1970-களின் காட்சி மொழியை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் வகையில், பழைய காலத்து லென்ஸ்கள் மற்றும் கேமரா உபகரணங்களைப் பயன்படுத்தி இப்படம் படமாக்கப்பட்டுள்ளது.
ரெசிஃப் நகரத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கட்டிடங்கள், திரையரங்குகள் மற்றும் கார்னிவல் திருவிழாக் காலத்தின் நெரிசலான தெருக்கள் எனப் படம் முழுக்க அந்தக்கால உணர்வை அப்படியே நமக்கு கடத்துகிறது.
குறிப்பாக, 'மர்மமான மனிதக் கால்' தொடர்பான காட்சி அமைப்புகளும், அது குறித்த செய்தித்தாள் அறிக்கைகளும் அந்தக்கால அரசாங்கம் எப்படி உண்மைகளை மறைக்கப் புனைக்கதைகளைப் பயன்படுத்தியது என்பதை நுணுக்கமாக விளக்குகின்றன.
ஒளிப்பதிவாளர் எவ்ஜீனியா அலெக்ஸாண்ட்ரோவாவின் கைவண்ணத்தில், ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு ஓவியத்தைப் போலவும் அதே சமயம் ஒரு ஆவணப்படத்தைப் போலவும் நம்பகத்தன்மையுடன் காட்சியளிக்கிறது.
அர்மாண்டோவாக நடித்த நடிகர் வாக்னர் மௌரா தனது வாழ்நாள் சாதனையைச் செய்துள்ளார் என்றே சொல்ல வேண்டும். ஒரு பேராசிரியரின் நிதானத்தையும், தலைமறைவு வாழ்க்கையின் பயத்தையும், மகனைப் பிரிந்த ஒரு தந்தையின் ஏக்கத்தையும் அவர் தனது கண்களாலேயே கடத்தியுள்ளார்.
இதற்காக கான் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த நடிகருக்கான விருதையும் வென்றார்.
அவருக்கு ஈடுகொடுத்து கார்லோஸ் பிரான்சிஸ்கோ, மரியா பெர்னாண்டா போன்றோரும், ஜெர்மன் நடிகர் உடோ கியர் தனது கடைசிப் படத்திலும் முத்திரை பதித்துள்ளனர்.
படத்தின் இசை மற்றொரு பெரும் பலம். மேட்டியஸ் ஆல்வ்ஸ் மற்றும் தாமஸ் ஆல்வ்ஸ் சூசா ஆகியோரின் பின்னணி இசையுடன், 70-களின் பிரபலமான பாடல்களும் இணைந்து கதையில் காட்சிக்கு காட்சி அழுத்தத்தைக் கூட்டுகின்றன.
இசைக்கும் நிசப்தத்திற்கும் இடையே நிலவும் இடைவெளிகள் படத்தில் நிலவும் அரசியல் பதற்றத்தை ரசிகர்களுக்கு உணர்த்துகின்றன.
2025-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் கான் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்ட இத்திரைப்படம், அங்கேயே சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர் உள்ளிட்ட முக்கிய விருதுகளை அள்ளியது.
அதன் பிறகு பிரேசில், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் என உலக நாடுகளின் திரையரங்குகளில் வெளியாகி வசூல் ரீதியாகவும் விமர்சன ரீதியாகவும் மாபெரும் வெற்றி பெற்றது.
2026-ஆம் ஆண்டின் கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த வெளிநாட்டுப் படம் மற்றும் சிறந்த நடிகருக்கான விருதுகளை வென்றதோடு, 98-வது ஆஸ்கார் விருதுகளில் சிறந்த படம் மற்றும் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படம் உள்ளிட்ட நான்கு பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டுப் புதிய வரலாறு படைத்துள்ளது.
ஒரு நாட்டின் இருண்ட கால வரலாற்றை, கலைநயத்துடன் உலக அரங்கிற்குத் திறம்படக் கொண்டு சென்றதாலேயே இத்திரைப்படம் உலக சினிமா வரலாற்றில் நீங்கா இடம் பிடித்துள்ளது.
இயக்குனர் கிளெபர் மென்டோன்சா ஃபில்ஹோ, 1970-களின் ஹாலிவுட் ஜாம்பவான்களான மார்ட்டின் ஸ்கோர்செஸி மற்றும் சாம் பெக்கின்பா ஆகியோரின் திரைமொழியைத் தனது பிரேசிலிய மண்ணின் அரசியலோடு இணைத்துள்ளார்.
இந்தப் படம் வெறும் கற்பனையல்ல; 1970-களின் இறுதியில் ரெசிஃப் நகரத்து நாளிதழ்களில் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்ட 'முடி நிறைந்த மனிதக் கால்' (The Hairy Leg) என்ற நிஜமான மர்மச் செய்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
அந்தக்கால இராணுவ அரசு, தனது வன்முறைகளையும், ஊழல்களையும், ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகளையும் மறைக்க இத்தகைய விசித்திரமான கதைகளைப் பொதுமக்களிடையே பரப்பி ஒருவிதமான சமூகப் பீதியை உருவாக்கியதை தான் இயக்குனர் மிக நுணுக்கமாகத் திரையில் காட்டியுள்ளார்.
படம் முழுக்க 1970-களின் உணர்வைக் கொண்டுவர, 'பானவிஷன்' அனாமார்பிக் லென்ஸ்கள் மற்றும் பழங்கால கேமரா கருவிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
ஒளிப்பதிவாளர் எவ்ஜீனியா அலெக்ஸாண்ட்ரோவா, டிஜிட்டல் யுகத்திலும் ஒரு பழைய பிலிம் சுருளில் படம் பார்ப்பது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளார்.
பிரேசிலின் புகழ்பெற்ற வரலாற்றுச் சின்னமான 'சினிமா சாவோ லூயிஸ்' திரையரங்கில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள், அழிந்து வரும் கலைக்கூடங்களுக்கு ஒரு சமர்ப்பணமாகவே அமைந்துள்ளன.
பிரேசிலின் புகழ்பெற்ற பொதுத் தொலைபேசி கூண்டுகளான 'ஒரெல்ஹாவ்' படத்தின் முக்கியக் குறியீடாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு, படத்தின் விளம்பரச் சின்னமாகவே மாறியுள்ளது,அவற்றை இணைப்பு படங்களில் காண்க.
இசைத் தேர்வில் இயக்குனர் ஒரு புதிய முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளார். புகழ்பெற்ற எந்நியோ மோரிக்கோனின் இசைக்கோர்ப்புகளுடன், பிரேசிலின் பாரம்பரிய எம்பிபி பாடல்களையும், அமெரிக்காவின் சிகாகோ மற்றும் டோனா சம்மர் போன்ற புகழ்பெற்ற இசைக்குழுக்களின் பாடல்களையும் கலந்து ஒரு மாறுபட்ட ஒலியமைப்பை உருவாக்கியுள்ளார்.
இது அர்மாண்டோவின் தலைமறைவு வாழ்க்கையில் இருக்கும் அமைதிக்கும், வெளியே நடக்கும் கார்னிவல் திருவிழாவின் இரைச்சலுக்கும் இடையிலான முரணைத் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
பிரேசிலிய நடிகர் உடோ கியர் 2025இல் மறைவதற்கு முன் நடித்த கடைசித் திரைப்படம் இது என்பதால், உலக சினிமா ரசிகர்களிடையே இப்படம் ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான மதிப்பையும் பெற்றுள்ளது.
கான் திரைப்பட விழாவில் வாக்னர் மௌரா சிறந்த நடிகருக்கான விருதை வென்றது, பிரேசிலிய சினிமா வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாகும்,ஏனெனில் இந்த விருதைப் பெறும் முதல் பிரேசிலிய நடிகர் அவரே.
ஆஸ்கார் விருதுக்கான போட்டியில் 'மானாஸ்' என்ற படத்திற்கும் இப்படத்திற்கும் இடையே நடந்த கடும் போட்டியும், இறுதியில் பிரேசிலிய திரையுலகினரின் பேராதரவால் இப்படம் ஆஸ்கார் பரிந்துரைக்குத் தேர்வானதும் ஒரு பெரிய அரசியல் போராட்டமாகவே பார்க்கப்பட்டது.
ஆஸ்கார் வரலாற்றில் சிறந்த படப் பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட இரண்டாவது பிரேசிலியத் திரைப்படம் என்ற பெருமையைப் பெற்றுள்ள இது, உலகளாவிய விமர்சகர்களின் பட்டியலில் 2025-ஆம் ஆண்டின் 'டாப் 10' படங்களில் முன்னணியில் உள்ளது.
படத்தின் கதை:-
1977-ஆம் ஆண்டு பிரேசிலில் ராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சி நடந்துகொண்டிருந்தபோது, சாதாரண மக்களின் குரல் நசுக்கப்பட்ட ஒரு சூழலில் இக்கதை தொடங்குகிறது. அர்மாண்டோ என்ற பேராசிரியர் தனது மனைவியின் மரணத்திற்குப் பிறகு, தனது மகனைப் பிரிந்து வாழ்ந்து வருகிறார்.
அரசியல் ரீதியாக அரசாங்கத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களைக் கொண்டவர் என்பதால், அவர் தனது நிஜ அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு 'மார்செலோ' என்ற பெயரில் ரெசிஃப் நகரத்திற்குள் நுழைகிறார்.
அவர் அங்கு வரக் காரணம் , தனது மாமனார் வீட்டில் வளர்ந்து வரும் தனது சிறு வயது மகனைச் சந்திப்பதற்கும், அதே சமயம் ராணுவ ஆட்சியின் பிடியிலிருந்து தப்பிப்பதற்கும் ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தைத் தேடியுமே ஆகும்.
அந்த நகரத்தில் யூக்லைட்ஸ் என்ற ஒரு ஊழல் நிறைந்த போலீஸ் அதிகாரி இருக்கிறார். கடற்கரையில் பிடிபட்ட ஒரு சுறா மீனின் வயிற்றுக்குள் ஒரு மனிதக் கால் கண்டெடுக்கப்பட, அந்த விசித்திரமான வழக்கை அவர் விசாரிக்கிறார்.
தற்செயலாக அர்மாண்டோ வேலை செய்யும் அடையாள அட்டை அலுவலகத்திற்கு வரும் இந்த போலீஸ் அதிகாரி, அர்மாண்டோவின் போலி அடையாளத்தை அறியாமல் அவரோடு நட்பு கொள்கிறார்.
ஆனால், அந்த அதிகாரி ஒரு அப்பாவி யூதரை நாஜி என்று நினைத்துத் துன்புறுத்துவதைப் பார்க்கும் அர்மாண்டோ, அதிகார வர்க்கத்தின் திமிரையும் அநீதியையும் கண்டு மனதிற்குள் குமுறுகிறார்.
இதுவே கதையின் முதல் பாதியில் நிலவும் ஒரு பதற்றமான சூழலாகும்.
அடுத்ததாக, அர்மாண்டோவிற்கு உயிருக்கு ஆபத்து வருகிறது, ஏன் என்று பார்த்தால், பழைய அரசியல் பகையே காரணம்.
மின்சாரத் துறையில் பெரிய பதவியில் இருந்த கிரோட்டி என்பவர், அர்மாண்டோவை ஒரு கம்யூனிசவாதி என்று முத்திரை குத்தி அவரைத் தீர்த்துக்கட்ட கூலிப்படையினரை ஏவுகிறார்.
அர்மாண்டோ தனது மாமனார் வேலை செய்யும் ஒரு பழைய திரையரங்கில் ரகசியமாகச் செயல்படும் போராட்டக் குழுவின் தலைவி எல்சாவைச் சந்தித்து, அந்த அதிகாரிகளின் ஊழல்களை ஆதாரத்துடன் வாக்குமூலமாகப் பதிவு செய்கிறார்.
நிலைமை கைமீறிப் போவதை உணர்ந்த எல்சா, அர்மாண்டோவை நாட்டை விட்டுத் தப்பிச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.
கதையின் இறுதியில், அர்மாண்டோவின் இருப்பிடத்தை அடியாட்கள் கண்டுபிடித்து வன்முறை வெடிக்கிறது. இறுதியில் அர்மாண்டோ கொல்லப்படுகிறார், ஆனால் அவர் ஒரு ஊழல்வாதி என்பது போன்ற தவறான பிம்பம் உருவாக்கப்பட்டு வரலாறு பல ஆண்டுகாலம் மறைக்கப்படுகிறது.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இன்றைய காலத்தில் ஒரு மாணவி தனது ஆய்வில் இந்த உண்மைகளைத் தோண்டித் துருவி வெளிக்கொண்டு வரும்போதுதான், அர்மாண்டோ ஒரு அப்பாவி என்பது தெரியவருகிறது.
இப்போது மருத்துவராக இருக்கும் அர்மாண்டோவின் மகன், தனது தந்தையைப் பற்றிய நினைவுகள் இல்லாவிட்டாலும், அன்று அவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து படம் பார்த்த அந்தத் திரையரங்கம் இன்று தான் வேலை செய்யும் மருத்துவமனையாக மாறியிருப்பதை உணர்ந்து நினைவுகளில் மூழ்குகிறார், ஒரு வலியைத் தரும் அமைதியுடன் இக்கதையை முடித்து வைக்கிறார்.
இந்தக் கதையில் வரும் சுறா மீன் மற்றும் மனிதக் கால் என்பது வெறும் ஒரு திகில் சம்பவம் மட்டுமல்ல, அது அந்தக்கால பிரேசிலிய அரசியலின் அழுகிய முகத்தைக் காட்டும் ஒரு குறியீடு. 1977-களில் ராணுவ ஆட்சியில் எதிர்ப்பாளர்கள் ரகசியமாகக் கொல்லப்பட்டு உடல்கள் மறைக்கப்பட்டன.
ஒரு சுறாவின் வயிற்றுக்குள் மனிதக் கால் கிடைப்பது என்பது, அந்த ஏதேச்சதிகார ஆட்சியில் நடந்த வன்முறைகள் இயற்கையாலேயே வெளியே கொண்டுவரப்படுவதைக் காட்டுகிறது.
அந்த ஒற்றைக்காலை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி விசாரிப்பது என்பது வேடிக்கையான முரண், ஏனென்றால், அந்த வன்முறைகளுக்குக் காரணமே அதே அதிகாரவர்க்கம்தான்.
அந்தப் பாதம் மீண்டும் உயிர் பெற்றுத் தாக்குவதாக வரும் செய்திகள், உண்மையான குற்றங்களை மறைக்க அரசாங்கம் பரப்பும் திசைதிருப்பும் கதைகளை எள்ளி நகையாடுகின்றன.
அர்மாண்டோ ஏன் 'மார்செலோ' என்ற பெயரில் ஒளிந்து வாழ்கிறார் என்பதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய வலியிருக்கிறது. அவர் ஒரு பேராசிரியர், அறிவைத் தேடுபவர். ஆனால், ராணுவ ஆட்சியில் அறிவுள்ளவர்கள் ஆபத்தானவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். அவர் தனது மாமனார் வேலை செய்யும் திரையரங்கிற்கு அடிக்கடி செல்வது, திரையில் ஓடும் கற்பனை உலகிற்கும் நிஜத்தில் அவர் சந்திக்கும் கொடூரமான அரசியலுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் காட்டுகிறது. அவர் தனது ஊழல் எதிரியான கிரோட்டிக்கு எதிராக ஒரு வாக்குமூலத்தைப் பதிவு செய்வது, தன் உயிருக்கு ஆபத்து என்று தெரிந்தும் உண்மையை வரலாற்றில் நிலைநிறுத்த அவர் எடுத்த ஒரு தார்மீக முடிவு.
கதையின் இறுதியில் வரும் அந்த மருத்துவமனை ஒரு மிகச்சிறந்த உருவகம். ஒரு காலத்தில் அர்மாண்டோவும் அவரது மகனும் அமர்ந்து படம் பார்த்த அந்தத் திரையரங்கம், காலப்போக்கில் ஒரு நவீன மருத்துவமனையாக மாறியிருக்கிறது. இது காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடும் என்பதைக் காட்டினாலும், பழைய நினைவுகளையும் வரலாற்றையும் அந்த இடத்தின் சுவர்கள் சுமந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உணர்த்துகிறது.
அர்மாண்டோவின் மகன் ஒரு மருத்துவராக அதே இடத்தில் வேலை செய்வது, தன் தந்தையின் தியாகம் தெரியாமலேயே அவர் விட்டுச் சென்ற அதே மண்ணில் அவர் ஒரு உயிர்காக்கும் பணியைச் செய்வதைக் காட்டுகிறது.
வரலாறு அர்மாண்டோவை ஒரு 'ஊழல்வாதி' என்று தவறாகப் பதிவு செய்திருந்தாலும், பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஒரு மாணவி உண்மையை நோக்கி நகர்வது, "உண்மை ஒருபோதும் உறங்குவதில்லை" என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகிறது.
அதிகாரத்தால் உண்மையைச் சிறிது காலம் மறைக்க முடியுமே தவிர, அதை முழுமையாக அழித்துவிட முடியாது என்பதே இக்கதையின் சாரம்.
