அரசியல் அதிகாரம் என்பது மக்களால் வழங்கப்படுவது; ஆனால் அரச மரபு என்பது பல நூற்றாண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருவது. இந்த இரண்டில் எது முக்கியமானது என்ற கேள்வி எழும்பும்போது, ஒரு நாட்டின் தலைவர்கள் எதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?
மக்களின் உணர்வுகளுக்கு ஏற்ப தங்களை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டுமா, அல்லது தாங்கள் நம்புகின்ற மரபுகளையும் நடைமுறைகளையும் உறுதியாகப் பாதுகாக்க வேண்டுமா?
இத்தகைய சிக்கலான கேள்வியை அரசியல் நாடகமாகவும், மனிதர்களின் உணர்வுகளை ஆராயும் திரைப்படமாகவும் முன்வைக்கிறது ஸ்டீபன் ஃபிரியர்ஸ் இயக்கியுள்ள ‘தி குயின்’ The Queen 2006.
1997-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் அரச குடும்பத்தின் பின்னணியில் அமைந்துள்ள இத்திரைப்படம், முடியாட்சி என்ற நிறுவனத்தையும் அதைச் சுற்றியுள்ள அரசியல், சமூக எதிர்பார்ப்புகளையும் ஆராய்கிறது.
ஒரு நாட்டின் அரச குடும்பம் வெறுமனே அதிகாரத்தையும் பாரம்பரியத்தையும் கொண்ட அமைப்பு மட்டுமல்ல; அது மக்களின் உணர்வுகளுடனும் தேசிய அடையாளத்துடனும் தொடர்புடையது.
எனவே அரச குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு பொதுவெளிச் செயல்பாடும் தனிப்பட்ட முடிவாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை. அதன் பின்னால் அரசியல் அர்த்தங்களும் பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்புகளும் இணைந்திருக்கின்றன. இந்த நுட்பமான உறவைத் திரைப்படம் தனது மையப்பொருளாகக் கொண்டுள்ளது.
இயக்குநர் ஸ்டீபன் ஃபிரியர்ஸ், அரசியல் சம்பவங்களைப் பரபரப்பான நாடகமாக மாற்றாமல், அதிகாரத்தின் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் மனநிலைகளை முன்னிறுத்துகிறார்.
குறிப்பாக, அரச குடும்பத்தின் பாரம்பரிய அணுகுமுறைக்கும் நவீன அரசியலின் நடைமுறைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவர் நுணுக்கமாகக் கையாள்கிறார்.
பழைய மரபுகளைப் பாதுகாக்க விரும்பும் ஓர் அமைப்பும், மாறிவரும் மக்களின் எண்ணங்களைப் புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டிய அரசியல் தலைமையும் எதிரெதிரான சிந்தனைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன.
இந்த முரண்பாட்டை எந்தத் தரப்பையும் எளிதில் நல்லவர், கெட்டவர் என்று வகைப்படுத்தாமல் அணுகுவது இயக்கத்தின் முக்கியமான சிறப்பு.
பீட்டர் மோர்கனின் திரைக்கதை இந்தப் படத்தின் வலிமையான அம்சங்களில் ஒன்று. வரலாற்றுச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் கவனம் சம்பவங்களின் விவரங்களை அடுக்குவதில் மட்டும் இல்லை.
அரசியல் முடிவுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனநிலை, அதிகாரப் பொறுப்புகளால் உருவாகும் கட்டுப்பாடுகள், தனிப்பட்ட உணர்வுகளுக்கும் பொது வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான இடைவெளி ஆகியவற்றை உரையாடல்கள் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
அரச குடும்பத்தின் பாரம்பரிய நடைமுறைகளும் நவீன அரசியல் சிந்தனைகளும் மோதும் இடங்களில் திரைக்கதையின் நுட்பம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
உரையாடல்கள் வெறுமனே தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் கருவிகளாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உலகப் பார்வையையும் அவர்களுடைய அதிகார உணர்வையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ராணி இரண்டாம் எலிசபெத் கதாபாத்திரத்தில் ஹெலன் மிர்ரன் வழங்கியுள்ள நடிப்பு திரைப்படத்தின் மைய ஈர்ப்பாக அமைகிறது.
ஒரு நாட்டின் அரசியாக இருப்பதற்கும், தனிப்பட்ட உணர்வுகளைக் கொண்ட மனிதராக இருப்பதற்கும் இடையில் அவர் எதிர்கொள்ளும் நுட்பமான வேறுபாட்டைத் தனது உடல்மொழி, முகபாவனை, குரல் ஆகியவற்றின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
ராணியின் தோற்றத்தை மட்டும் பிரதிபலிப்பதில் அவரது நடிப்பு நின்றுவிடவில்லை. அந்தப் பதவியுடன் இணைந்திருக்கும் ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு, மரபு மீதான பற்றுதல் ஆகியவற்றையும் நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்குகிறார்.
இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்காக ஹெலன் மிர்ரன் மேற்கொண்ட தயாரிப்பும் குறிப்பிடத்தக்கது. ராணியின் திரைப்பட மற்றும் காணொளிப் பதிவுகளைத் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்து, அவரது புகைப்படங்களையும் பயன்படுத்தி, குரல் பயிற்சியிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளார்.
ராணியின் தொலைக்காட்சி உரையின் உச்சரிப்பு மற்றும் குரல் வெளிப்பாட்டை மிக நெருக்கமாகப் பிரதிபலிக்க அவர் மேற்கொண்ட பயிற்சி, நடிப்பின் நம்பகத்தன்மையை உயர்த்துகிறது.
படப்பிடிப்பின்போது அவருடன் பணியாற்றிய குழுவினர்கூட அவரை உண்மையான ராணியைப் போலவே மதித்து நடந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அந்த நடிப்பு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாகத் திரைக்கதை எழுத்தாளர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
டோனி பிளேர் கதாபாத்திரத்தில் மைக்கேல் ஷீன் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். அரசியல் தலைவராக அவரது வெளிப்புற அணுகுமுறைக்கும், தனிப்பட்ட முறையில் அவர் எதிர்கொள்ளும் அரசியல் சிக்கல்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
ராணியின் உலகமும் பிரதமரின் உலகமும் வெவ்வேறு அடிப்படைகளில் இயங்குகின்றன என்பதை அவரது நடிப்பு தெளிவுபடுத்துகிறது. அரசியல் தலைவராகப் பொதுமக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயமும், நாட்டின் பாரம்பரிய அமைப்புடன் உறவைப் பேண வேண்டிய பொறுப்பும் அவருடைய கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான பரிமாணத்தை வழங்குகின்றன.
இளவரசர் பிலிப் கதாபாத்திரத்தில் ஜேம்ஸ் க்ராம்வெல், செரி பிளேர் கதாபாத்திரத்தில் ஹெலன் மெக்ரோரி, சார்லஸ் கதாபாத்திரத்தில் அலெக்ஸ் ஜென்னிங்ஸ் ஆகியோரும் தங்களுக்குரிய பாத்திரங்களைச் சிறப்பாக ஏற்றுள்ளனர்.
ராபின் ஜான்விரினாக ரோஜர் ஆலமும், அரச குடும்பத்தின் மூத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்த ராணித் தாயாக சில்வியா சைம்ஸும் கதையின் அரச குடும்பப் பின்னணியை முழுமைப்படுத்துகின்றனர்.
துணைக் கதாபாத்திரங்கள் வெறும் பின்னணி அலங்காரங்களாக இல்லாமல், அரச குடும்பத்தின் வெவ்வேறு அணுகுமுறைகளையும் அரசியல் சூழலின் தன்மையையும் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.
ஒளிப்பதிவில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள ஒரு முக்கியமான தொழில்நுட்பத் தேர்வு, திரைப்படத்தின் கலைநோக்கைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. ராணி தொடர்பான காட்சிகள் 35 மில்லிமீட்டர் திரைப்படச் சுருளிலும், டோனி பிளேர் தொடர்பான காட்சிகள் 16 மில்லிமீட்டர் திரைப்படச் சுருளிலும் படமாக்கப்பட்டுள்ளன.
இருவரும் வாழும் உலகங்களின் வேறுபாட்டை காட்சியமைப்பின் வழியாகவே உணர்த்துவதற்காக இந்த அணுகுமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இதனால் இரு அதிகார மையங்களின் வாழ்க்கைச் சூழல்களும் ஒரே மாதிரியான காட்சிமொழியில் சித்தரிக்கப்படாமல், தனித்துவமான தோற்றத்தைப் பெறுகின்றன.
இது வெறும் தொழில்நுட்பப் பரிசோதனையாக இல்லாமல், திரைப்படத்தின் கருப்பொருளுடன் நேரடியாக இணைந்துள்ள கலைத்தேர்வாக அமைகிறது.
ஆலன் மெக்டொனால்டின் கலை இயக்கம், அரச குடும்பத்தின் உலகையும் அதன் அதிகாரப்பூர்வச் சூழலையும் உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.
அரண்மனைகள், அரச குடும்பத்தின் உள்புறச் சூழல்கள் மற்றும் அரசியல் அலுவலகங்கள் ஆகியவற்றின் காட்சியமைப்புகள் கதையின் காலப்பின்னணிக்கு ஏற்ற நம்பகத்தன்மையை வழங்குகின்றன.
இந்தக் கலை இயக்கத்திற்காக அவருக்குக் கலை இயக்குநர்கள் சங்கத்தின் சமகாலத் திரைப்படத்திற்கான சிறந்த கலை இயக்க விருதும், பிரிட்டிஷ் சுதந்திரத் திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த தொழில்நுட்பப் பங்களிப்புக்கான அங்கீகாரமும் கிடைத்தன.
கன்சோலாட்டா பாய்லின் ஆடை வடிவமைப்பும் கதாபாத்திரங்களின் சமூக நிலை, அதிகாரப் பின்னணி, தனித்துவமான தோற்றம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்த உதவுகிறது.
லூசியா சூக்கெட்டியின் படத்தொகுப்பு, அரசியல் சூழலையும் தனிப்பட்ட உணர்வுகளையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது. காட்சிகளின் அமைப்பில் தேவையற்ற பரபரப்பை உருவாக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் உரையாடல்களுக்கும் மனநிலைகளுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.
உண்மையான வரலாற்றுப் பதிவுகளையும் திரைப்படத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகளையும் இணைக்கும் அணுகுமுறை, இந்தப் படத்தின் ஆவணப்படத் தன்மைக்கு வலுசேர்க்கிறது.
இதனால் வரலாற்றுச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட புனைவுக்கும் உண்மையான நிகழ்வுகளின் பதிவுகளுக்கும் இடையே ஒரு நம்பகமான தொடர்பு உருவாகிறது.
அலெக்சாண்டர் டெஸ்ப்லாவின் இசை, திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான தன்மையை வலுப்படுத்துகிறது. லண்டன் சிம்பொனி இசைக்குழுவின் இசைநிகழ்வுடன் உருவாக்கப்பட்ட பின்னணி இசை, காட்சிகளின் உணர்வுகளை மிகையாகத் திணிக்காமல் அவற்றுக்கு ஏற்ற சூழலை உருவாக்குகிறது.
இசையில் காணப்படும் நிதானம், திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த அணுகுமுறையுடன் பொருந்துகிறது. இதன் இசைத்தொகுப்பு ஆஸ்கர் விருதுக்கான சிறந்த அசல் பின்னணி இசைப் பிரிவிலும், பாஃப்டா விருதுக்கான சிறந்த திரைப்பட இசைப் பிரிவிலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
வரலாற்றுத் துல்லியத்திற்கும் நாடகத் தேவைக்கும் இடையில் திரைப்படம் மேற்கொண்டுள்ள சமநிலையும் கவனிக்கத்தக்கது. உண்மையான நபர்களையும் சம்பவங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தாலும், சில கதாபாத்திரங்களின் விவரங்களில் நாடகத்திற்கான மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன.
உதாரணமாக, ராபின் ஜான்விரின் அரசியின் தனிப்பட்ட செயலாளராகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார். ஆனால் உண்மையில் அந்தக் காலகட்டத்தில் அந்தப் பொறுப்பில் இருந்தவர் சர் ராபர்ட் ஃபெலோஸ்; ஜான்விரின் துணைத் தனிப்பட்ட செயலாளராக இருந்தார்.
அதேவேளையில், டயானாவின் விபத்து குறித்த செய்தியைப் பால்மோரலில் ராணியிடம் கொண்டு சேர்த்தவர் ஜான்விரின்தான் என்ற விவரம் வரலாற்றுடன் பொருந்துகிறது.
திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான சிறப்பு, முடியாட்சி என்ற அமைப்பை வெறுமனே அதிகாரத்தின் அடையாளமாக அணுகாமல், அது மக்களுடன் கொண்டிருக்கும் உறவின் அடிப்படையில் ஆராய்வதாகும்.
ஒரு நாட்டின் பாரம்பரிய அமைப்பு மக்களின் உணர்வுகளிலிருந்து முற்றிலும் தனித்து இயங்க முடியுமா? பொதுமக்களின் மனநிலை மாறும்போது, பல ஆண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்த நடைமுறைகளும் மாற வேண்டுமா?
தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் பொது வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான எல்லை எங்கே முடிகிறது? இத்தகைய கேள்விகளைத் திரைப்படம் நேரடியாகப் போதிக்காமல், அதன் கதாபாத்திரங்களின் அணுகுமுறைகள் வழியாகப் பார்வையாளர்களிடம் எழுப்புகிறது.
உலகளாவிய அளவில் இத்திரைப்படம் மிகச் சிறப்பான விமர்சன வரவேற்பைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 97 சதவீத ஆதரவும், மெட்டாகிரிட்டிக் தளத்தில் 100-க்கு 90 மதிப்பெண்ணும் பெற்றது.
சிறந்த திரைப்படத்திற்கான பாஃப்டா விருதையும், பல்வேறு சர்வதேச திரைப்பட அமைப்புகளின் பாராட்டுகளையும் பெற்றது. குறிப்பாக, ஹெலன் மிர்ரனின் நடிப்புக்கு ஆஸ்கர், பாஃப்டா, கோல்டன் குளோப், விமர்சகர்கள் தேர்வு விருது, நடிகர் சங்க விருது என முக்கியமான அங்கீகாரங்கள் கிடைத்தன.
இத்தகைய பாராட்டுகள் திரைப்படத்தின் நடிப்புத் தரத்தையும் கலைநுட்பத்தையும் உலகளாவிய அளவில் உறுதிப்படுத்துகின்றன.
‘தி குயின்’ திரைப்படம் வரலாற்றுச் சம்பவத்தை மீண்டும் காட்சிப்படுத்தும் முயற்சியாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. அதிகாரம், பாரம்பரியம், பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்பு, தனிமனித உணர்வுகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும் இடத்தை நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது.
குறிப்பாக, ஹெலன் மிர்ரனின் கட்டுப்பாடான நடிப்பும், மைக்கேல் ஷீனின் இயல்பான வெளிப்பாடும், பீட்டர் மோர்கனின் கூர்மையான திரைக்கதையும், ஸ்டீபன் ஃபிரியர்ஸின் நிதானமான இயக்கமும் இதனைத் தனித்துவமான அரசியல் திரைப்படமாக மாற்றுகின்றன.
அரசியல் வரலாற்றில் ஆர்வமுள்ளவர்கள் மட்டுமின்றி, மனிதர்களின் மனநிலைக்கும் சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையிலான உறவைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் இது.
ஒரு நாட்டின் உயர்ந்த அதிகாரப் பதவியில் இருப்பவர்கள்கூட காலத்தின் மாற்றங்களையும் மக்களின் உணர்வுகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியவர்கள் என்பதைச் சிந்திக்க வைக்கும் ஆழமான திரைப்பட அனுபவத்தை இது வழங்குகிறது.
==============================
படத்தின் கதை:-
1997-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டனில் நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் டோனி பிளேர் (மைக்கேல் ஷீன்) தலைமையிலான தொழிலாளர் கட்சி வெற்றி பெற்று ஆட்சியைக் கைப்பற்றுகிறது.
நீண்டகாலமாக பிரிட்டனை ஆட்சி செய்து வந்த பழமைவாத அரசியல் அணுகுமுறையிலிருந்து நாட்டை மாற்றி, நவீன சிந்தனைகளுக்கும் சீர்திருத்தங்களுக்கும் வழிவகுப்பதாக வாக்குறுதி அளித்திருந்த பிளேர், புதிய பிரதமராகப் பொறுப்பேற்கிறார்.
அவரது அரசியல் நோக்கம் அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகளை மட்டுமல்லாமல், பிரிட்டனின் பழமையான நிறுவனங்களும் காலத்திற்கேற்ப மாற வேண்டும் என்பதாக இருக்கிறது.
இந்தப் புதிய அரசியல் சூழலில் அரச குடும்பத்தின் நிலைப்பாடும் எதிர்காலமும் முக்கியமான விவாதப் பொருளாக மாறுகின்றன.
தேர்தல் முடிந்து நான்கு மாதங்கள்கூட நிறைவடையாத நிலையில், 1997 ஆகஸ்ட் மாதம், வேல்ஸ் இளவரசி டயானா பாரிசில் நிகழ்ந்த கார் விபத்தில் உயிரிழக்கிறார்.
அல்மா பாலத்தின் கீழுள்ள சுரங்கப்பாதையில் நிகழ்ந்த அந்த விபத்து பிரிட்டனையே அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்துகிறது.
டயானா, இளவரசர் சார்லஸின் முன்னாள் மனைவி மட்டுமல்ல; எதிர்காலத்தில் பிரிட்டனின் மன்னராகப் பொறுப்பேற்கவிருக்கும் இளவரசர் வில்லியமின் தாயும் ஆவார்.
அரச குடும்பத்துடன் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக சார்லஸை விவாகரத்து செய்திருந்த டயானா, அப்போது அரச குடும்பத்தின் அதிகாரப்பூர்வ உறுப்பினராக இல்லை.
இதனால் அவரது மரணத்தை அரச குடும்பம் எவ்வாறு அணுக வேண்டும் என்ற கேள்வி உடனடியாக எழுகிறது.
டயானாவின் முன்னாள் கணவரான சார்லஸ் (அலெக்ஸ் ஜென்னிங்ஸ்), அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில் சிக்கலான சூழலை எதிர்கொள்கிறார்.
டயானா அரச குடும்பத்தை விட்டு வெளியேறியிருந்தாலும், அவர் எதிர்கால மன்னரின் தாய் என்பதால் அவரது மரணத்திற்கு அரச குடும்பம் உரிய மரியாதை செலுத்த வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நிலவுகிறது.
அதே நேரத்தில், டயானாவின் குடும்பமான ஸ்பென்சர்கள், அவரது இறுதிச்சடங்கு தனிப்பட்ட குடும்ப நிகழ்வாக இருக்க வேண்டும் என்றும், அரச குடும்பத்தின் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்வாக நடத்தப்பட வேண்டியதில்லை என்றும் விரும்புகின்றனர்.
ராணி இரண்டாம் எலிசபெத் (ஹெலன் மிர்ரன்), டயானாவின் மரணத்தை அரச குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட குடும்ப இழப்பாகவே கருதுகிறார்.
அரச குடும்பத்தின் உறுப்பினராக இல்லாத ஒருவரின் மரணத்தை அரச குடும்பத்தின் அதிகாரப்பூர்வ துக்க நிகழ்வாக மாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை என்பது அவரது அணுகுமுறை.
குறிப்பாக, டயானாவின் மரணத்தால் மனமுடைந்திருக்கும் அவரது மகன்களான இளவரசர்கள் வில்லியம், ஹாரி ஆகியோருக்கு ஆறுதல் அளிப்பதும், அவர்களைப் பொதுமக்களின் கவனத்திலிருந்து பாதுகாப்பதும் தன்னுடைய முதன்மையான கடமை என்று அவர் நினைக்கிறார்.
இதனால் அரச குடும்பத்தினர் ஸ்காட்லாந்தில் உள்ள பால்மோரல் அரண்மனையில் தங்கியிருக்க முடிவு செய்கின்றனர். அங்கு விடுமுறையைக் கழித்துக்கொண்டிருக்கும் அவர்கள், உடனடியாக லண்டனுக்குத் திரும்பாமல் இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் பிரிட்டனில் நிலைமை வேகமாக மாறத் தொடங்குகிறது. டயானாவின் மரணச் செய்தி வெளியானதும், பொதுமக்கள் தொலைக்காட்சி மற்றும் வானொலி நிகழ்ச்சிகள் வாயிலாகத் தங்கள் துயரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.
செய்தி ஊடகங்கள் அவரது மரணத்தைத் தொடர்ந்து மக்களிடையே ஏற்பட்டிருக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்கைத் தொடர்ந்து ஒளிபரப்புகின்றன.
டயானாவை மக்கள் இளவரசியாக மட்டுமல்லாமல், தங்களுடைய வாழ்க்கையுடன் நெருக்கமாகத் தொடர்புடைய ஒருவராகவும் கருதியதால், அவரது மறைவு நாடு முழுவதும் பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இந்தச் சூழலில், பிரதமர் டோனி பிளேர் டயானாவைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவரை மக்கள் இளவரசி என்று குறிப்பிடுகிறார்.
அந்தச் சொற்றொடர் செய்தி ஊடகங்களால் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதனால் டயானா மீதான மக்களின் அன்பும் அவரை இழந்த துயரமும் இன்னும் வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றன.
பக்கிங்ஹம் அரண்மனை மற்றும் கென்சிங்டன் அரண்மனை ஆகியவற்றின் முன்பாக மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வந்து மலர்களையும் அஞ்சலிப் பொருட்களையும் வைக்கின்றனர். மலர்கள் குவிந்து கிடப்பதால் அரண்மனைகளின் முக்கிய நுழைவாயில்களைக்கூட மாற்றி அமைக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
ஆனால் இந்தப் பொதுமக்களின் துயரத்தில் அரச குடும்பம் நேரடியாகப் பங்கேற்கவில்லை. டயானாவின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து அரண்மனையில் துக்கம் அனுசரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அரச குடும்பம் மக்களிடம் இரங்கல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்பட்டாலும், ராணி அதற்கு முன்வரவில்லை.
அவரது பார்வையில், டயானா அரச குடும்பத்தின் அதிகாரப்பூர்வ உறுப்பினர் அல்ல. எனவே அவருக்காக அரச குடும்பத்தின் வழக்கமான நடைமுறைகளை மாற்ற வேண்டியதில்லை.
மேலும், தாயை இழந்துள்ள தனது பேரக்குழந்தைகளுக்கு ஆறுதல் அளிப்பதற்காகவே பால்மோரலில் தங்கியிருப்பதாக அவர் கருதுகிறார்.
ராணியின் கணவரான இளவரசர் பிலிப் (ஜேம்ஸ் க்ராம்வெல்) கூட டயானாவுக்காகப் பொதுவெளியில் இரங்கல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
டயானாவுக்கு அளவுக்கு அதிகமான அனுதாபம் காட்டப்படுவதையும், அவரது மரணத்தைச் சுற்றி உருவாகியிருக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்கையும் இருவரும் விரும்புவதில்லை.
அரச குடும்பத்தின் பார்வையில், பொதுமக்களின் உணர்ச்சிகளுக்கு ஏற்ப அரச நடைமுறைகளை மாற்றுவது என்பது தேவையற்ற செயல். ஆனால் பொதுமக்கள் இதை வேறுவிதமாகப் பார்க்கின்றனர்.
தங்களுடைய அன்புக்குரிய ஒருவரை இழந்து நாடே துயரத்தில் இருக்கும்போது, அரச குடும்பம் எந்தவிதமான அனுதாபத்தையும் வெளிப்படுத்தாமல் இருப்பது அவர்களுக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்துகிறது.
இதன் விளைவாக, அரச குடும்பத்தின் மீதான மக்களின் நன்மதிப்பு வேகமாகக் குறையத் தொடங்குகிறது. அதே நேரத்தில், மக்களின் துயரத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப செயல்பட முயற்சிக்கும் டோனி பிளேரின் புகழ் அதிகரிக்கிறது.
பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற சில மாதங்களிலேயே, அவர் அரச குடும்பத்திற்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையில் உருவாகியிருக்கும் இந்தப் பிரச்சினையின் மையத்தில் நிற்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
டயானாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அரச குடும்பம் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில் பிளேர் தொடர்ந்து தலையிட முயற்சிக்கிறார்.
ராணியிடம் நேரடியாகப் பேசி, டயானாவின் மரணத்தைப் பொதுமக்கள் எவ்வளவு பெரிய இழப்பாகக் கருதுகிறார்கள் என்பதை எடுத்துரைக்கிறார்.
மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப அரச குடும்பம் செயல்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.
ஆனால் ராணி இதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. பொதுமக்களின் உணர்ச்சிப் பெருக்குக்கு அடிபணிந்து அரச குடும்பத்தின் பாரம்பரிய நடைமுறைகளை மாற்றுவது சரியானதல்ல என்று அவர் கருதுகிறார்.
பிளேரின் ஆலோசனைகளை மக்களின் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிபணிவதாகவும், பொதுமக்களின் தற்காலிக மனநிலைக்காக அரச குடும்பத்தின் மரபுகளை விட்டுக்கொடுப்பதாகவும் பார்க்கிறார்.
இருப்பினும், அரச குடும்பத்திற்குள்ளேயே சிலர் நிலைமையின் தீவிரத்தை உணரத் தொடங்குகின்றனர். வேல்ஸ் இளவரசரின் தனிப்பட்ட செயலாளரும், ராணியின் தனிப்பட்ட செயலாளருமான அதிகாரிகள், பிளேர் தொடர்ந்து முயற்சி செய்வதை ஊக்குவிக்கின்றனர்.
அரச குடும்பம் இப்போது எதிர்கொண்டிருக்கும் பொதுமக்களின் எதிர்ப்பை அலட்சியப்படுத்த முடியாது என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள். ராணியின் நிலைப்பாட்டில் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என்றும், அதற்காகப் பிரதமர் தனது முயற்சிகளைத் தொடர வேண்டும் என்றும் அவர்கள் மறைமுகமாக ஆதரவு தெரிவிக்கின்றனர்.
ஆனால் பிளேரின் முயற்சிகள் எளிதில் வெற்றி பெறுவதில்லை. ஒரு பக்கம் அரச குடும்பம் தனது பழைய நடைமுறைகளையும் நிலைப்பாட்டையும் கைவிட மறுக்கிறது.
இன்னொரு பக்கம் பொதுமக்களின் கோபம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கிறது. இத்தகைய சூழலில், அரச குடும்பத்தைப் பொதுவெளியில் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பும் பிளேருக்கு ஏற்படுகிறது.
அவர் பிரதமர் என்பதால், அரச குடும்பத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்துப் பொதுமக்கள் எழுப்பும் கேள்விகளுக்கு அரசியல் ரீதியாகப் பதிலளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் அரச குடும்பத்தின் செயலற்ற நிலைப்பாட்டை அவரால் தொடர்ந்து நியாயப்படுத்த முடியவில்லை.
பிளேர் ஒருபுறம் ராணியை மனம் மாற்ற முயற்சிக்கிறார்; மறுபுறம் பொதுமக்களிடம் அரச குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க முயற்சிக்கிறார்.
ஆனால் அவரது விளக்கங்கள் பலனளிப்பதில்லை. மக்களின் துயரத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அரச குடும்பம் நடந்துகொள்வதாகக் கருதும் பொதுமக்கள், தங்களுடைய எதிர்ப்பை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றனர்.
இதனால் பிளேருக்கு அரசியல் ரீதியாகவும் அழுத்தம் அதிகரிக்கிறது. டயானாவின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினை இனி ஒரு குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட துக்கம் தொடர்பான விஷயமாக மட்டும் இல்லாமல், அரச குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் பிரச்சினையாக மாறுகிறது.
இந்நிலையில், ராணியின் செயல்பாடுகள் பிரிட்டிஷ் முடியாட்சிக்கே பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய நிலை உருவாகிறது.
பிளேர் ராணியைச் சந்தித்து நிலைமையின் தீவிரத்தை நேரடியாக எடுத்துரைக்கிறார். நாட்டில் சுமார் எழுபது சதவீத மக்கள் ராணியின் தற்போதைய நடவடிக்கைகள் முடியாட்சியின் நற்பெயருக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதாகக் கருதுவதாகத் தெரிவிக்கிறார்.
மேலும், நான்கு பேரில் ஒருவர் பிரிட்டனில் முடியாட்சி முறையே ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புவதாகவும் கூறுகிறார்.
இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் ராணிக்கு நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்த்துகின்றன. இதுவரை அரச குடும்பத்தின் பாரம்பரியத்தையும் நடைமுறைகளையும் பாதுகாப்பதே தனது கடமை என்று கருதியிருந்த அவர், இப்போது பொதுமக்களின் மனநிலையைப் புறக்கணிப்பது முடியாட்சியின் அடித்தளத்தையே பாதிக்கக்கூடும் என்பதை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
பிளேர் தனது கோரிக்கைகளை இன்னும் தெளிவாக முன்வைக்கிறார். பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் பறக்கவிடப்படும் பிரிட்டிஷ் தேசியக் கொடி அரைக்கம்பத்தில் பறக்கவிடப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.
டயானாவுக்கு ராணி பொதுவெளியில் மரியாதை செலுத்த வேண்டும் என்றும், நாட்டின் துயரத்தில் பங்கேற்கும் வகையில் தொலைக்காட்சி வழியாக மக்களுக்கு உரையாற்ற வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.
இது வெறும் மரபு சார்ந்த பிரச்சினையல்ல; மக்களுக்கும் முடியாட்சிக்கும் இடையே உருவாகியிருக்கும் இடைவெளியைச் சரிசெய்ய வேண்டிய அவசியம் என்று அவர் எடுத்துரைக்கிறார்.
ராணி இந்தக் கோரிக்கைகளால் மனமுடைகிறார். பல ஆண்டுகளாகத் தான் கடைப்பிடித்து வந்த அரச நடைமுறைகளையும் கடமைகளையும் இப்போது மக்கள் எதிர்பார்ப்புக்காக மாற்ற வேண்டியிருக்கிறது என்பதை அவரால் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
ஆனால் நாட்டின் மனநிலை மாறிவிட்டது என்பதையும், தன்னுடைய ஆட்சிக்காலத்தில் உலகமும் மக்களும் பெரிதும் மாறியிருக்கிறார்கள் என்பதையும் அவர் மெல்ல உணரத் தொடங்குகிறார்.
இறுதியில், தனது ஆரம்பகால எதிர்ப்பைக் கைவிட்டு, கணவர் பிலிப்புடன் பால்மோரல் அரண்மனையிலிருந்து லண்டனுக்குத் திரும்புகிறார்.
இதன் மூலம் பொதுமக்களின் துயரத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்ளவும், டயானாவுக்கு உரிய மரியாதையைச் செலுத்தவும் அவர் முடிவு செய்கிறார்.
பக்கிங்ஹம் அரண்மனையில் கொடி அரைக்கம்பத்தில் பறக்கவிடப்படுகிறது. இதுவரை அரச குடும்பம் வெளிப்படுத்தாமல் இருந்த இரங்கல், இப்போது அதிகாரப்பூர்வமாக வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.
அதன்பிறகு ராணி தொலைக்காட்சி வழியாக நாட்டு மக்களிடம் உரையாற்றுகிறார். டயானாவின் மரணம் பிரிட்டிஷ் மக்களிடையே ஏற்படுத்தியிருக்கும் துயரத்தை அங்கீகரித்து, அவர் நாட்டின் சமூக வாழ்க்கையில் வகித்த முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.
டயானாவுக்கு மக்கள் செலுத்திவரும் அஞ்சலியையும் அவர்மீது கொண்டிருந்த அன்பையும் புரிந்துகொண்டு, அவருக்கு உரிய மரியாதையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இந்த உரை, இதுவரை அரச குடும்பத்தின் மீது கோபத்துடன் இருந்த மக்களின் மனநிலையை ஓரளவுக்குச் சமாதானப்படுத்துகிறது. நாடு முழுவதும் நிலவிய துயரமும் கொந்தளிப்பும் ஓரளவு தணியத் தொடங்குகின்றன.
இதற்குப் பிறகு, டயானாவின் பொது இறுதிச்சடங்கு வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் அபேயில் நடைபெறுகிறது. அரச குடும்பத்தினர் அதில் கலந்துகொள்கின்றனர்.
டயானாவுக்கு மக்கள் செலுத்திய அஞ்சலியும், அவரது மரணத்தைத் தொடர்ந்து உருவான பொதுமக்களின் உணர்வுகளும் இப்போது அரச குடும்பத்தால் அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.
ஆரம்பத்தில் தனிப்பட்ட குடும்ப நிகழ்வாகவே இதைக் கருதியிருந்த ராணி, இறுதியில் நாட்டின் துயரத்தில் அரச குடும்பமும் பங்கேற்க வேண்டியதன் அவசியத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
இந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பிறகு, டோனி பிளேர் மீண்டும் ராணியைச் சந்திக்கிறார். இருவரும் தங்களுடைய முந்தைய சந்திப்புக்குப் பிறகு நிகழ்ந்த மாற்றங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர்.
டயானாவின் மரணம், அதைத் தொடர்ந்து உருவான பொதுமக்களின் எதிர்ப்பு, அரச குடும்பத்தின் ஆரம்பகால நிலைப்பாடு, பின்னர் ராணி மேற்கொண்ட மாற்றங்கள் ஆகியவை இந்தச் சந்திப்பின் பின்னணியாக இருக்கின்றன.
அப்போது ராணி பிளேரிடம் ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையை முன்வைக்கிறார். டயானாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு பொதுமக்களின் கருத்துகள் மாறியதால், அரச குடும்பம் தனது அணுகுமுறையை மாற்ற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
அதேபோல, பிளேரும் பொதுமக்களின் கருத்துகள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.
இன்று அவருக்கு ஆதரவாக இருக்கும் மக்கள், நாளை அவருக்கு எதிராகவும் மாறக்கூடும். எனவே பொதுமக்களின் மாறிவரும் மனநிலைக்கு ஏற்ப அவரும் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய சூழல் வரலாம் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.
இவ்வாறு டயானாவின் திடீர் மரணத்தால் தொடங்கிய சம்பவங்கள், அரச குடும்பத்திற்கும் பிரிட்டிஷ் மக்களுக்கும் இடையே பெரும் கருத்து மோதலை உருவாக்குகின்றன.
அந்த மோதலின் காரணமாகப் பிரதமர் டோனி பிளேர் ராணியைத் தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றச் செய்ய முயற்சிக்கிறார். ஆரம்பத்தில் பொதுமக்களின் உணர்வுகளைப் புறக்கணித்த ராணி, இறுதியில் மாறிவிட்ட காலத்தையும் மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளையும் உணர்ந்து செயல்படுகிறார்.
டயானாவின் இறுதிச்சடங்கில் அரச குடும்பத்தினர் கலந்துகொள்வதுடன், ராணி மக்களுக்கு உரையாற்றுவதும் இந்த நிகழ்வுகளின் இறுதித் தீர்வாக அமைகையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்க்ளோப்
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்லயன்
