ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் அன்பு, இரக்கம், தாய்மை போன்ற உணர்வுகள் இல்லாமல் போனால் அவனுடைய மனம் எந்த அளவுக்குக் கடினமாக மாறும்?
அதே மனிதனுக்குள் நீண்டகாலமாக மறுக்கப்பட்ட அன்பு மீண்டும் உருவாகும்போது, அவனுடைய உணர்வுகளும் நடத்தையும் எவ்வாறு மாறக்கூடும்?
மனித உறவுகளின் அடிப்படையான இந்தக் கேள்விகளை மிகவும் கடுமையான வன்முறையுடனும் ஆழமான உளவியல் சிக்கல்களுடனும் அணுகும் தென் கொரியத் திரைப்படம்தான் கிம் கி-டுக்கின் பியட்டா Pietà.
2012ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்தத் திரைப்படம், குற்றவியல் பின்னணியைக் கொண்ட உளவியல் திரில்லர் வகையைச் சேர்ந்தது. ஆனால் வழக்கமான குற்றவியல் திரைப்படங்களுக்குரிய பரபரப்பு, துரத்தல், மர்மம் ஆகியவற்றை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளையும் உறவுகளின் சிக்கலான தன்மையையும் மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது.
கடன், வறுமை, அதிகாரம், வன்முறை ஆகியவை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் எவ்வாறு ஊடுருவுகின்றன என்பதையும், பொருளாதார நெருக்கடி ஒருவருடைய மனிதநேயத்தையே எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும் என்பதையும் திரைப்படம் தனது அடிப்படைக் கருப்பொருள்களாகக் கொண்டுள்ளது.
இயக்குநர் கிம் கி-டுக்கின் அணுகுமுறையில் மனிதர்களின் செயல்களை மேலோட்டமாக நன்மை, தீமை என்று பிரித்துப் பார்ப்பதைவிட, அந்தச் செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனநிலைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் ஆராய்வதற்கான முயற்சி தென்படுகிறது.
குறிப்பாக, வன்முறையைச் செய்பவரின் மனநிலையையும், அதனால் பாதிக்கப்படுபவர்களின் துயரத்தையும் ஒரே சமூகச் சூழலுக்குள் வைத்துப் பார்க்கும் விதம் குறிப்பிடத்தக்கது. மனிதர்களுக்கிடையிலான அதிகார வேறுபாடுகள், பொருளாதாரத் தேவைகள், தனிமை, பாசத்திற்கான ஏக்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடும் விதத்தில் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
திரைக்கதையின் முக்கியமான பலம் அதன் உளவியல் அடுக்குகளில்தான் இருக்கிறது. மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது எளிமையான மனித உறவுகளையும் சமூகச் சூழலையும் மையமாகக் கொண்டதாகத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளே பல்வேறு உணர்ச்சிப் போராட்டங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. தாய்மை, அன்பு, குற்ற உணர்வு, இரக்கம், பழிவாங்கும் மனநிலை போன்ற உணர்வுகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான திசைகளில் இயங்குகின்றன.
இந்த முரண்பாடுகளைத் திரைப்படம் நேரடியான விளக்கங்களால் புரியவைக்க முயற்சிக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் நடத்தைகள் மற்றும் அவர்களுக்கிடையிலான அசௌகரியமான உறவுகள் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரங்களை எளிதில் தீர்ப்பளிக்க முடியாத மனநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
காங்-தோவாக நடித்துள்ள லீ ஜங்-ஜினின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தளத்திற்கு முக்கியமான ஆதாரமாக அமைகிறது. வன்முறையை இயல்பான செயலாகக் கருதும் கடுமையான மனிதனின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தையும், அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் உணர்ச்சிப் பற்றாக்குறையையும் அவர் தனது நடிப்பில் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்.
குறிப்பாக, வலிமையான தோற்றத்தைக் கொண்ட ஒரு மனிதனுக்குள் குழந்தைத்தனமான ஏக்கங்களும் பாதுகாப்பற்ற உணர்வுகளும் இருக்கக்கூடும் என்பதை அவரது உடல்மொழியும் முகபாவங்களும் உணர்த்துகின்றன. அவருடைய நடிப்பில் வசனங்களை விட மௌனத்திற்கும் பார்வைக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கிடைக்கிறது.
மி-சன் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள ஜோ மின்-சுவின் பங்களிப்பும் சமமான முக்கியத்துவம் கொண்டது. தாய்மை சார்ந்த உணர்வுகளையும், ஒரு பெண்ணின் உள்ளார்ந்த வேதனையையும், மனித உறவுகளின் சிக்கல்களையும் அவர் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
அவரது நடிப்பில் ஒரே நேரத்தில் மென்மையும் மன உறுதியும் வெளிப்படுகின்றன. குறிப்பாக, இரு முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான திரை உறவில் உருவாகும் நெருக்கமும் அசௌகரியமும் திரைப்படத்தின் உளவியல் தாக்கத்தை வலுப்படுத்துகின்றன.
இருவரின் நடிப்பிலும் காணப்படும் உணர்ச்சிப் பதற்றம், அவர்களுக்கிடையிலான உறவை சாதாரணமான குடும்ப உறவின் எல்லைக்குள் புரிந்துகொள்ள முடியாத அனுபவமாக மாற்றுகிறது.
திரைப்படத்தின் மிகுந்த விவாதத்திற்குரிய அம்சங்களில் ஒன்று வன்முறைக்கும் பாலியல் உணர்வுகளுக்கும் இடையில் உருவாக்கப்படும் தொடர்பாகும்.
சில காட்சிகள் பார்வையாளர்களுக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியையும் அருவருப்பையும் ஏற்படுத்தக்கூடிய வகையில் அமைந்துள்ளன. குறிப்பாக, உடல் வன்முறையும் மனித உறவுகளின் எல்லை மீறல்களும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படும் விதம் மிகவும் தீவிரமானது. இத்தகைய காட்சிகள் அனைவருக்கும் ஏற்றதாக இருக்காது.
அவற்றின் வெளிப்பாட்டில் நுட்பத்தைவிட நேரடியான அதிர்ச்சிக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும் தருணங்களும் உள்ளன. இருப்பினும், இந்த அணுகுமுறை திரைப்படத்தின் கடுமையான மனநிலையோடு நெருக்கமாக இணைந்திருக்கிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் சோ யங்-ஜிக்கின் காட்சியமைப்பு திரைப்படத்தின் இருண்ட உலகத்தை வெளிப்படுத்துவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. காட்சிகளின் ஓரங்களில் இருள் படர்ந்திருக்கும் வகையிலும், கையால் இயக்கப்படும் படப்பிடிப்பின் அசைவுத்தன்மையுடனும் உருவாக்கப்பட்டுள்ள காட்சிகள், பார்வையாளர்களுக்கு நெருக்கமான அதே நேரத்தில் அமைதியற்ற உணர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றன.
காட்சிகளின் அழகியலை முன்னிலைப்படுத்துவதைவிட, அவை சித்தரிக்கும் உலகத்தின் அவலத்தையும் கடுமையையும் உணர்த்துவதற்கே ஒளிப்பதிவு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இதனால் படத்தின் காட்சிமொழி அதன் கருப்பொருளுக்கு ஏற்ற தனித்துவத்தைப் பெறுகிறது.
படத்தொகுப்பையும் இயக்குநர் கிம் கி-டுக்கே மேற்கொண்டுள்ளார். காட்சிகளின் தொடர்ச்சியும் உணர்ச்சிப் பதற்றமும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக அமையும் வகையில் திரைப்படம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.
குறிப்பாக, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் பார்வையாளர்கள் புரிந்துகொள்வதற்கு அவகாசம் அளிக்கும் விதமாகக் காட்சிகள் அமைந்துள்ளன. அதே நேரத்தில், சில அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சிகள் நீண்ட நேரம் மனதில் தங்கும் வகையில் நேரடியாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.
இதனால் திரைப்படத்தின் பார்வையனுபவம் எளிதான பொழுதுபோக்காக மாறாமல், தொடர்ச்சியான மன அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.
பார்க் இன்-யங்கின் இசை, படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலை உருவாக்கும் மற்றொரு முக்கியமான அம்சமாகும். திரைப்படத்தின் இருண்ட காட்சியமைப்புடன் இசை இணைந்து செயல்படுகிறது.
காட்சிகளின் உணர்ச்சிகளை மிகையாக விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அவற்றின் மனநிலையை வலுப்படுத்தும் வகையில் இசை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஒலி மற்றும் மௌனம் ஆகியவற்றின் மூலம் உருவாகும் பதற்றமும் படத்தின் அனுபவத்தில் முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது.
திரைப்படத்தின் தலைப்பான பியட்டா என்பதற்கு இத்தாலிய மொழியில் பக்தி, இரக்கம் அல்லது பரிதாபம் என்ற பொருள்கள் உள்ளன. கிறிஸ்தவக் கலை மரபில், உயிரிழந்த இயேசுவின் உடலைத் தனது மடியில் தாங்கியிருக்கும் அன்னை மரியாளின் உருவத்தை இது குறிக்கிறது.
இந்தப் பின்னணி திரைப்படத்தின் தாய்மை மற்றும் இரக்கம் சார்ந்த கருப்பொருள்களுடன் ஆழமாகத் தொடர்புபடுகிறது. தாயின் அன்பு, இழப்பு, துயரம், மனிதர்களுக்கிடையிலான பரிதாப உணர்வு ஆகியவற்றை ஒரே குறியீட்டின் வழியாக அணுகுவதால் தலைப்பு தனித்துவமான பொருள் பெறுகிறது.
திரைப்படத்தின் பெயர் வெறும் அடையாளமாக இல்லாமல், அதன் உணர்ச்சிசார் மற்றும் ஆன்மிகப் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியத் திறவுகோலாக அமைகிறது.
வறுமையும் கடன் சுமையும் திரைப்படத்தின் சமூகப் பின்னணியை உருவாக்குகின்றன. பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கியுள்ள சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களுடைய குடும்ப உறவுகள், உடல் பாதுகாப்பு, எதிர்கால நம்பிக்கை ஆகிய அனைத்தும் எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகின்றன என்பதைப் படம் கடுமையாக அணுகுகிறது.
பணம் என்பது இங்கு வெறும் பொருளாதாரப் பரிமாற்றத்தின் கருவியாக மட்டும் அமையவில்லை; மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்கிடையிலான அதிகார உறவுகளையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக வெளிப்படுகிறது. இந்தச் சமூகப் பின்னணி திரைப்படத்தின் குற்றவியல் அம்சங்களுக்கு ஆழமான பொருளை வழங்குகிறது.
திரைப்படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான தன்மை அதன் தார்மீகச் சிக்கலாகும். மனிதன் செய்த தவறுகளுக்கு அவன் எந்த அளவுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும், துன்புறுத்தப்பட்ட ஒருவரின் மனதில் பழிவாங்கும் எண்ணம் எவ்வாறு உருவாகிறது, இரக்கம் என்பது எந்தச் சூழல்களில் தோன்றுகிறது போன்ற கேள்விகள் பார்வையாளர்களிடம் எழுகின்றன.
ஒருவரின் கடந்தகால வாழ்க்கை அவரது நிகழ்கால நடத்தையை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதையும், அன்புக்கான ஏக்கம் மனித மனத்தில் எத்தகைய சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது என்பதையும் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.
இவை அனைத்தும் கதையின் வெளிப்புற நிகழ்வுகளைவிட அதன் உளவியல் அடுக்குகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன.
இந்தத் திரைப்படம் 2012ஆம் ஆண்டு வெனிஸ் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவின் போட்டிப் பிரிவில் திரையிடப்பட்டு, உயரிய தங்கச் சிங்கம் விருதைப் பெற்றது.
வெனிஸ், கான், பெர்லின் ஆகிய மூன்று முக்கிய சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் முதன்மைப் பரிசைப் பெற்ற முதல் கொரியத் திரைப்படம் என்ற சாதனையையும் இது பெற்றது.
சர்வதேச அளவில் 73 சதவீத ஆதரவு மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 100க்கு 72 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றிருந்தது. வன்முறையின் தீவிரம் மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் சிக்கல்கள் குறித்து மாறுபட்ட கருத்துகள் எழுந்தபோதிலும், முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களின் நடிப்பும் திரைப்படத்தின் இருண்ட கலைநோக்கும் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றன.
மேலும், கொரியத் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கத்தின் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகை உள்ளிட்ட விருதுகளையும் பெற்றது.
பியட்டா அனைவருக்கும் எளிதில் ரசிக்கக்கூடிய திரைப்பட அனுபவத்தை வழங்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட படைப்பு கிடையாது.
அதன் வன்முறையான காட்சிகள், அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தும் மனித உறவுகள், இருண்ட காட்சிமொழி ஆகியவை பார்வையாளர்களிடம் கடுமையான எதிர்வினைகளை உருவாக்கக்கூடியவை.
சில இடங்களில் அதன் நேரடியான வெளிப்பாடு நுட்பமான அணுகுமுறையைப் பின்னுக்குத் தள்ளினாலும், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளை எதிர்கொள்ளத் தயங்காத இயக்குநரின் அணுகுமுறை திரைப்படத்திற்கு வலுவான அடையாளத்தை வழங்குகிறது.
மனித வாழ்க்கையில் அன்பும் வன்முறையும், தாய்மையும் இழப்பும், குற்றமும் இரக்கமும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டும் பின்னிப் பிணைந்தும் இருக்கின்றன என்பதை ஆராய விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கு பியட்டா குறிப்பிடத்தக்க திரைப்பட அனுபவமாக இருக்கும்.
அதன் கடுமையான காட்சிகள் ஏற்படுத்தும் அதிர்ச்சியைத் தாண்டி, மனித உணர்வுகளின் சிக்கல்களைப் பற்றிய கேள்விகள் நீண்ட நேரம் மனதில் தொடர்கின்றன. அழகான காட்சிகளாலும் இனிமையான உணர்ச்சிகளாலும் பார்வையாளர்களை ஈர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களைச் சங்கடமான உண்மைகளுக்கு நேருக்கு நேர் நிறுத்தும் துணிச்சல்தான் இந்தப் படத்தின் தனித்துவம்.
===============================
படத்தின் கதை;-
தென் கொரியாவின் ஒரு தொழிற்பேட்டை பகுதியில், காங்-தோ (லீ ஜங்-ஜின்) என்ற இளைஞன் தனிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறான்.
அவனுக்கு குடும்பம் என்று யாரும் கிடையாது. அவனுடைய வாழ்க்கையில் அன்பு, பாசம், இரக்கம் போன்ற உணர்வுகளுக்கு இடமில்லை. அவன் ஒரு கடன் வசூலிப்பவனாக வேலை செய்கிறான்.
அதிக வட்டிக்குக் கடன் கொடுக்கும் கந்துவட்டிக்காரர்களுக்காகப் பணியாற்றும் அவனுடைய வேலை, கடன் வாங்கியவர்களிடம் பணத்தைத் திரும்பப் பெறுவது மட்டும்தான்.
ஆனால் அவன் வசூலிக்கும் முறை சாதாரணமானது கிடையாது. ஒரு மாதத்திற்குக் கடன் கொடுக்கப்படும் தொகைக்கு பத்து மடங்கு பணத்தைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று கடன் கொடுத்தவர்கள் நிபந்தனை விதிக்கிறார்கள்.
இவ்வளவு பெரிய தொகையை ஒரு மாதத்திற்குள் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத கடனாளிகள், கடன் வாங்கும்போதே ஒரு காப்பீட்டு விண்ணப்பத்திலும் கையெழுத்திட வேண்டியிருக்கிறது.
அந்தக் காப்பீட்டின் அடிப்படையில், கடனாளிகளுக்கு உடல் ஊனத்தை ஏற்படுத்தி, அதற்கான காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதே காங்-தோவின் கொடூரமான வசூல் முறையாக இருக்கிறது.
கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாதவர்கள் மீது இரக்கம்காட்டாமல், அவர்களுடைய உடல் உறுப்புகளைச் சேதப்படுத்தி, அவர்கள் வாழ்க்கையையே சீரழிக்கும் வேலையை அவன் தொடர்ந்து செய்து வருகிறான்.
இதனால் அவனைக் கடனாளிகள் மிகவும் அச்சத்துடன் பார்க்கிறார்கள். அவனுக்கு எதிராகப் போராடவோ, அவனிடம் உதவி கேட்கவோ அவர்களால் முடியவில்லை.
கடன் வாங்கியவர்கள் தங்களுடைய குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவர்களுடைய இயலாமையைப் பயன்படுத்தி மேலும் துன்புறுத்துவதே அவனுடைய வழக்கமாக இருக்கிறது.
ஒருநாள், ஹுன்-சோல் (உ கி-ஹோங்) என்பவனைத் தேடி காங்-தோ ஒரு பழைய, சிதிலமடைந்த தொழிற்சாலைக்குச் செல்கிறான். அங்கு ஹுன்-சோல் தனது மனைவி மியோங்-ஜாவுடன் (காங் யூன்-ஜின்) வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
அவர்கள் இருவரும் மிகவும் எளிய வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார்கள். ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு ஹுன்-சோல் வாங்கியிருந்த சிறிய கடன், அதிகப்படியான வட்டியின் காரணமாக இப்போது மிகப்பெரிய தொகையாக வளர்ந்திருக்கிறது.
அந்தத் தொகையை அவனால் திருப்பிச் செலுத்த முடியவில்லை. எனவே, கடன் வசூலிப்பதற்காக வந்திருக்கும் காங்-தோ, ஹுன்-சோலின் உடலை ஊனப்படுத்தி, காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்கான நடவடிக்கையில் இறங்குகிறான்.
கணவனுக்கு ஏற்படப்போகும் ஆபத்தை உணர்ந்த மியோங்-ஜா, அவனை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்று பதற்றமடைகிறாள்.
இன்னும் ஒரு வாரம் அவகாசம் கொடுத்தால் வட்டிப் பணத்தைத் திரட்டித் தருவதாகக் கூறுகிறாள். ஆனால் காங்-தோ அவளுடைய வேண்டுகோளுக்குச் செவிசாய்க்கவில்லை.
வேறு வழியில்லாமல், அவள் தன்னுடைய ஆடைகளைக் களைந்து காங்-தோவைத் தன்னிடம் ஈர்க்க முயற்சி செய்கிறாள். அவனுடன் பாலியல் உறவு வைத்துக்கொள்வதன் மூலம் அவனுடைய மனதை மாற்றி, கணவனுக்கு மேலும் ஒரு வாரம் அவகாசம் பெற்றுவிடலாம் என்று நம்புகிறாள்.
மியோங்-ஜாவின் முயற்சியால் காங்-தோ அவளுடைய ஆடைகளைக் களைந்து உள்ளாடை நிலையில் விடுகிறான். ஆனால் அவளுடன் உடலுறவு கொள்ள மறுக்கிறான்.
அவளுடைய வேண்டுகோளும், அவள் காட்டும் நெருக்கமும் அவனுடைய முடிவை மாற்றுவதில்லை. இறுதியில், அவன் ஹுன்-சோலைக் கடுமையாகத் தாக்கி உடல் ஊனமடையச் செய்கிறான்.
பின்னர், அந்த உடல் பாதிப்புக்கான காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்கான நடவடிக்கையையும் மேற்கொள்கிறான். இதனால் ஹுன்-சோலும் மியோங்-ஜாவும் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் மேலும் ஒரு பெரிய துயரத்தைச் சந்திக்கிறார்கள்.
இவ்வாறு கடனாளிகளின் வாழ்க்கையைச் சிதைத்துக்கொண்டிருக்கும் காங்-தோவின் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண் தோன்றுகிறாள்.
அவள் காங்-தோவைத் தொடர்ந்து கண்காணித்து வருகிறாள். முதலில் அவளுடைய வருகையைப் பற்றி அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவள் யார், எதற்காகத் தன்னைப் பின்தொடர்கிறாள் என்று அவன் சந்தேகப்படுகிறான்.
பின்னர் அந்தப் பெண் தன்னை மி-சன் (ஜோ மின்-சு) என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறாள். முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவனைப் பெற்றெடுத்துவிட்டு, அவனைக் கைவிட்டுச் சென்ற அவனுடைய சொந்தத் தாய் தான்தான் என்றும் கூறுகிறாள்.
தன்னுடைய வாழ்க்கையில் இதுவரை தாயின் அன்பையும் அரவணைப்பையும் அனுபவித்திராத காங்-தோவுக்கு, இந்தப் பெண்ணின் கூற்று முதலில் நம்பமுடியாததாக இருக்கிறது.
இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன்னைத் தேடி வராத ஒரு பெண் திடீரென்று வந்து தன்னை மகன் என்று அழைப்பதை அவனால் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே, ஆரம்பத்தில் அவளைத் தன்னிடமிருந்து விலக்க முயற்சி செய்கிறான்.
அவளுடைய வருகையை ஏற்க மறுத்து, அவளிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறான். ஆனால் மி-சன் தொடர்ந்து அவனுடைய வாழ்க்கையில் இடம்பிடிக்க முயற்சி செய்கிறாள். அவளுடைய தொடர்ச்சியான அணுகுமுறையால், ஒரு கட்டத்தில் காங்-தோ அவளைத் தனது வாழ்க்கைக்குள் அனுமதிக்கிறான்.
நாளடைவில், மி-சன் அவனுடன் நெருக்கமாகப் பழகத் தொடங்குகிறாள். காங்-தோவும் அவளிடம் மனம் திறந்து பேச ஆரம்பிக்கிறான். இதுவரை யாரிடமும் காட்டாத தனது உணர்வுகளை அவளிடம் வெளிப்படுத்துகிறான்.
தாயின் அன்பு கிடைக்காமல் வளர்ந்த அவனுக்குள் இருந்த வெறுமை மெல்ல மாறத் தொடங்குகிறது. தன்னை உண்மையாக நேசிக்கும் ஒருவர் கிடைத்துவிட்டார் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் உருவாகிறது.
அவனுடைய நடத்தையிலும் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. முன்பு கடனாளிகளை இரக்கமின்றித் துன்புறுத்திய அவன், இப்போது சிலருடைய நிலையைப் புரிந்துகொண்டு செயல்படத் தொடங்குகிறான்.
ஒருமுறை, விரைவில் தந்தையாகப் போகும் ஓர் இளம் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளியைச் சந்திக்கிறான். அவனும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத நிலையில் இருக்கிறான்.
வழக்கமாக இப்படிப்பட்டவர்களை உடல் ஊனப்படுத்தி காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதே காங்-தோவின் வேலையாக இருந்தாலும், இம்முறை அந்த இளைஞனின் குடும்பச் சூழ்நிலையையும், விரைவில் பிறக்கவிருக்கும் குழந்தையையும் நினைத்துப் பார்க்கிறான்.
அவனைத் துன்புறுத்தாமல் விட்டுவிடுகிறான். மி-சன் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றம் அவனுடைய இந்தச் செயலின் மூலம் வெளிப்படுகிறது.
ஆனால் மி-சனுக்கும் காங்-தோவுக்கும் இடையிலான உறவு வெளிப்பார்வைக்கு ஒரு தாய், மகன் உறவாகத் தோன்றினாலும், காங்-தோவின் மனநிலையில் ஆழமான குழப்பங்கள் இருக்கின்றன.
சிறுவயதிலேயே தாயால் கைவிடப்பட்டதாக நம்பி வளர்ந்த அவனுக்கு, இப்போது கிடைத்திருக்கும் தாயின் நெருக்கத்தை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் இருக்கிறது.
தாயின் அன்பை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது, அந்த உறவுக்குள் எப்படித் தன்னைப் பொருத்திக்கொள்வது என்பதில் அவனுக்குத் தெளிவில்லை.
அவனுடைய நீண்டகாலத் தனிமையும், தாயின் அரவணைப்பு இல்லாமல் வளர்ந்த வாழ்க்கையும் அவனுடைய நடத்தையில் விசித்திரமான முறையில் வெளிப்படுகின்றன.
ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், மி-சனிடம் காங்-தோ பாலியல் ரீதியாகத் தவறாக நடந்துகொள்கிறான். அவளுடைய உடலைத் தொட்டு, தான் அவளுடைய வயிற்றிலிருந்து பிறந்தவனா என்று கேட்கிறான்.
மேலும், அந்த இடத்திற்குள் மீண்டும் சென்றுவிட முடியுமா என்ற பொருளில் பேசுகிறான். அவனுடைய இந்தச் செயல் மி-சனை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது. அவள் அவனைத் தள்ளிவிட்டு விலகுகிறாள்.
மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், அவளுடன் படுக்கையில் இருக்க முயற்சி செய்து, அவளுடைய மார்பில் முகத்தைப் பதிக்கிறான். அப்போதும் அவள் அவனைத் தடுத்து விலக்குகிறாள். அவனுடைய இத்தகைய நடவடிக்கைகளால் அவள் அசௌகரியமடைகிறாள்.
இருப்பினும், காங்-தோவின் வாழ்க்கையில் மி-சன் தொடர்ந்து தாயின் இடத்தை வகிக்கிறாள். அவளுடன் வெளியே செல்லும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், காங்-தோ ஒரு சிறுவனைப் போல மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
இதுவரை அனுபவிக்காத குடும்ப வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பதைப் போல அவன் உற்சாகமாகவும் விளையாட்டுத்தனமாகவும் நடந்துகொள்கிறான். தாயுடன் வெளியே செல்வது அவனுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருக்கிறது.
ஆனால் அப்போது வழியில் இருக்கும் ஒருவர் அவனை அவமதிக்கும் வகையில் பேசுகிறார். இதனால் கோபமடையும் காங்-தோ, அந்த நபருடன் சண்டையிடும் அளவுக்குச் செல்கிறான். அவனுடைய கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது கடினமாகிறது.
அந்த வெளியே செல்லும் நிகழ்வுக்குப் பிறகு, காங்-தோவும் மி-சனும் வீடு திரும்பும்போது, முன்பு காங்-தோவால் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்ட கடனாளிகளில் ஒருவர் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறார்.
அந்த மனிதன் இப்போது பிச்சைக்காரராக மாறியிருக்கிறான். காங்-தோ தன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சிதைத்துவிட்டதால் அவன் மீது கடும் வெறுப்பும் பழிவாங்கும் உணர்வும் கொண்டிருக்கிறான்.
இதனால், காங்-தோவின் தாயாகத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் மி-சனைப் பணயக் கைதியாகப் பிடித்துக்கொள்கிறான். தன்னுடைய உடல் ஊனத்திற்கும் வாழ்க்கைச் சீரழிவிற்கும் காரணமான காங்-தோவுக்கு ஏதாவது ஒரு வழியில் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்பதே அவனுடைய நோக்கம்.
இந்தச் சம்பவம் காங்-தோவுக்கும் மி-சனுக்கும் ஆபத்தான சூழலை உருவாக்குகிறது. மோதலின்போது அந்தப் பிச்சைக்காரன் படுகாயமடைகிறான்.
அவனுடைய காயம் உயிருக்கு ஆபத்தானதாக மாறுகிறது. இந்தச் சம்பவத்தால் மி-சன் பயந்துபோகிறாள். தன்னுடைய வாழ்க்கையில் மீண்டும் இப்படிப்பட்ட ஆபத்தான நிகழ்வு ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்று காங்-தோவும் அஞ்சுகிறான்.
எனவே, இனிமேல் அவள் தனியாக வெளியே செல்லக்கூடாது என்றும், அவளுடைய பாதுகாப்புக்காகத் தான் உடன் இருக்கும்போதுதான் வெளியே செல்ல வேண்டும் என்றும் அவளிடம் கூறுகிறான்.
காங்-தோவின் பிறந்தநாள் நெருங்குகிறது. மி-சன் அவனுடைய வாழ்க்கையில் தாயாக நுழைந்து அவனிடம் நம்பிக்கையையும் பாசத்தையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறாள்.
ஆனால் அவளுடைய உண்மையான நோக்கம் வேறொன்றாக இருக்கிறது. காங்-தோவின் பிறந்தநாளை ஒட்டி, அவள் ஒரு கடத்தல் நாடகத்தை அரங்கேற்றுகிறாள்.
தன்னைக் கடத்திச் சென்றுவிட்டதாகக் காங்-தோ நம்பும்படி செய்துவிட்டு வீட்டைவிட்டுச் செல்கிறாள். அவள் காணாமல் போனதை அறிந்த காங்-தோ பதற்றமடைகிறான். அவளை எப்படியாவது கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று தேடத் தொடங்குகிறான்.
அப்போது மி-சன் பற்றிய உண்மையான பின்னணி வெளிப்படுகிறது. அவள் உண்மையில் காங்-தோவின் உயிரியல் தாய் கிடையாது. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவனைப் பெற்றெடுத்துவிட்டுக் கைவிட்டுச் சென்ற பெண்ணும் கிடையாது. காங்-தோ கடந்த காலத்தில் உடல் ஊனமடையச் செய்த ஒரு கடனாளியின் தாய்தான் அவள்.
அந்தக் கடனாளி, காங்-தோவால் ஏற்பட்ட துன்பங்களுக்குப் பிறகு தற்கொலை செய்துகொண்டவன். தன்னுடைய மகனை இழந்த துயரத்துடன் வாழ்ந்துவந்த மி-சன், அவனுடைய மரணத்திற்குக் காரணமான காங்-தோவின் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்து, அவனுடைய தாயாக நடிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தாள்.
தன்னுடைய மகனைக் கொன்றவனின் வாழ்க்கையில் தாயின் இடத்தைப் பிடிப்பதன் மூலம், அவனுக்குள் ஒரு புதிய பாசத்தையும் நம்பிக்கையையும் உருவாக்கி, பின்னர் அவற்றை இழக்கச் செய்வதே அவளுடைய திட்டமாக இருந்தது.
காங்-தோவின் கடந்தகாலச் செயல்களால் அவள் அனுபவித்த துயரத்திற்கும், மகனை இழந்த வேதனைக்கும் அவனை ஒரு விதத்தில் நேருக்கு நேர் நிறுத்துவதே இந்த நாடகத்தின் பின்னணியாக இருந்தது.
ஆனால் காங்-தோவுக்கு இந்த உண்மை எதுவும் தெரியாது. மி-சன் தன்னுடைய உண்மையான தாய்தான் என்று நம்பி, அவளுடைய அன்பையும் பாசத்தையும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தான்.
மி-சன் காணாமல் போனதால் துடித்துப்போகும் காங்-தோ, அவளை எப்படியாவது கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று தன்னால் கடந்த காலத்தில் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்ட அனைவரையும் தேடிச் செல்கிறான்.
அவன் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் சென்று மி-சன் எங்கே இருக்கிறாள் என்று விசாரிக்கிறான். இதுவரை அவர்களுடைய துயரங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருந்த அவன், இப்போது அவர்களுடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குள்ளாகிறான்.
அந்தத் தேடலின்போது அவன் மியோங்-ஜாவையும் அவளுடைய கணவன் ஹுன்-சோலையும் மீண்டும் சந்திக்கிறான். முன்பு தொழிற்சாலையில் வேலை செய்து தங்களுடைய வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருந்த அந்தத் தம்பதியினர் இப்போது முற்றிலும் மாறிய நிலையில் இருக்கிறார்கள்.
ஹுன்-சோல் உடல் ஊனமடைந்ததால் முன்புபோல வேலைக்குச் செல்ல முடியாமல் இருக்கிறான். குடும்பத்திற்கான வருமானத்தை ஈட்டும் பொறுப்பு மியோங்-ஜாவின் மீது விழுந்திருக்கிறது.
எனவே, அவள் நெடுஞ்சாலையோரத்தில் உணவுப் பொருட்களை விற்று அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தைக் கொண்டு குடும்பத்தை நடத்துகிறாள்.
காங்-தோவின் கொடூரமான கடன் வசூல் முறையால் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கை எவ்வாறு சீரழிந்திருக்கிறது என்பதை அவன் நேரடியாகப் பார்க்கிறான்.
இதேபோல, கடந்த காலத்தில் அவனால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றவர்களின் வாழ்க்கையையும் அவன் எதிர்கொள்கிறான். அவன் உடல் ஊனமடையச் செய்தவர்களில் சிலர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள்.
சிலர் வறுமையிலும் துயரத்திலும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவனுடைய கடன் வசூல் நடவடிக்கைகள் வெறும் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான செயல்களாக மட்டும் முடிந்துவிடவில்லை; பலருடைய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாகச் சிதைத்திருக்கின்றன என்பதை அவன் இப்போது உணரத் தொடங்குகிறான்.
மி-சனைத் தேடும் முயற்சி அவனைத் தன்னுடைய கடந்தகாலக் கொடூரச் செயல்களின் விளைவுகளை நேரடியாகச் சந்திக்க வைக்கிறது.
இறுதியில், மி-சனை காங்-தோ கண்டுபிடிக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையை மாற்றிய அந்தப் பெண் தன்னுடைய உண்மையான தாய் இல்லை என்பதும், அவள் தன்னைப் பழிவாங்குவதற்காகவே தாயாக நடித்திருக்கிறாள் என்பதும் அவனுக்குத் தெளிவாகிறது.
அவளுடைய மகன் தன்னால் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்டு, பின்னர் தற்கொலை செய்துகொண்டவன் என்பதையும் அறிந்துகொள்கிறான்.
தன்னுடைய வாழ்க்கையில் முதன்முறையாகத் தாயின் அன்பைப் பெற்றதாக நம்பியிருந்த அவனுக்கு, இந்த உண்மை மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியாக அமைகிறது.
மி-சன், காங்-தோவின் முன்னிலையிலேயே தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள். தன்னுடைய வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, காங்-தோவின் மீது இரக்கத்தையும் பரிதாபத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறாள்.
அவனுடைய கொடூரமான செயல்களால் தன்னுடைய மகனை இழந்திருந்தாலும், அவனுடைய வாழ்க்கையும் இப்போது துயரத்தில் முடங்கியிருப்பதை அவள் உணர்ந்திருப்பதைப் போல அவளுடைய இறுதி வார்த்தைகள் அமைகின்றன. அவளுடைய மரணத்தைத் தடுக்க காங்-தோவால் முடியவில்லை.
மி-சன் இறந்த பிறகுதான், அவள் தனது உண்மையான தாய் இல்லை என்பதையும், அவளுடைய மகன் யார் என்பதையும் காங்-தோ முழுமையாக உணர்கிறான்.
அவள் ஏன் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குள் வந்தாள், ஏன் தன்னைத் தாயாக ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தாள், ஏன் திடீரென்று காணாமல் போனாள் என்பதற்கான காரணங்கள் அனைத்தும் அவனுக்குப் புரிகின்றன.
இதுவரை அவன் பெற்றதாக நம்பிய தாயின் அன்பு, உண்மையில் துயரத்திலும் பழிவாங்கும் நோக்கத்திலும் உருவான ஒரு உறவாக இருந்திருக்கிறது.
மி-சனின் உடலை எடுத்துச் செல்லும் காங்-தோ, அவளை அவளுடைய மகன் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்திற்கு அருகில் புதைக்கிறான். தன்னால் துன்புறுத்தப்பட்டு இறந்துபோன ஒருவனின் தாயாக அவள் இருந்தாள் என்பதையும், தன்னுடைய மகனை இழந்த வேதனையுடன் அவள் வாழ்ந்திருந்தாள் என்பதையும் இப்போது அவன் உணர்ந்திருக்கிறான்.
அவளுடைய உடலை அவளுடைய மகனின் கல்லறைக்கு அருகில் அடக்கம் செய்வதன் மூலம், அவளையும் அவளுடைய மகனையும் ஒரே இடத்தில் இணைக்கிறான்.
இதற்குப் பிறகு காங்-தோ தனது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ள முடிவு செய்கிறான். அவன் கடந்த காலத்தில் துன்புறுத்தியவர்களில் ஒருவரான மியோங்-ஜாவின் வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய ஒரு லாரியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.
அந்த லாரியின் அடிப்பகுதியில், அதன் பின்புறத்தில் செல்லும் வகையில் தன்னுடைய உடலைக் கட்டிக்கொள்கிறான். இதனால் லாரி நகரும்போது அவனுடைய உடலும் சாலையில் இழுத்துச் செல்லப்படும். அவன் உயிருடன் தப்பிப்பதற்கான வாய்ப்பில்லாத வகையில் தன்னை அந்த வாகனத்துடன் பிணைத்துக்கொள்கிறான்.
மியோங்-ஜா, லாரியின் அடிப்பகுதியில் காங்-தோ கட்டப்பட்டிருப்பதை அறியாமல், வழக்கம்போல அந்த வாகனத்தை ஓட்டிச் செல்கிறாள். லாரி முன்னோக்கிச் செல்லத் தொடங்கியதும், காங்-தோவின் உடல் சாலையில் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
அவனுடைய உடலில் ஏற்பட்ட காயங்களிலிருந்து ரத்தம் தொடர்ந்து வழிகிறது. மியோங்-ஜாவுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியாது. அவள் லாரியைத் தொடர்ந்து ஓட்டிச் செல்கிறாள். சாலையில் அவனுடைய ரத்தம் நீண்ட தடமாகப் பதிந்துகொண்டே செல்கிறது.
தன்னால் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்டு வாழ்க்கையை இழந்தவர்களின் துயரத்தையும், தன்னுடைய மகனை இழந்த ஒரு தாயின் வேதனையையும் இறுதியில் எதிர்கொண்ட காங்-தோ, அதே குற்ற உணர்வின் சுமையுடன் தனது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்கிறான்.
அவன் கட்டப்பட்டிருந்த லாரி தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருக்க, சாலையில் அவனுடைய ரத்தத் தடம் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது. இதுவே திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சியாக அமைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்லயன்
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்லயன்