ஒரு போரை வெற்றியாளர்களின் பார்வையில் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியுமா?
போரில் எதிரிகளாக நிற்பவர்கள் அனைவருமே ஒரே மாதிரியான எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் கொண்டவர்களா?
போர் என்பது நாடுகளுக்கும் ராணுவங்களுக்கும் இடையிலான மோதல் மட்டுமல்ல; அதற்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் மனநிலையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய வரலாற்று அனுபவம் என்பதை ஆழமாக ஆராய்கிறது கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் இயக்கிய Letters from Iwo Jima லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் ஐவோ ஜிமா (2006).
இரண்டாம் உலகப் போரின் முக்கியமான போர்களில் ஒன்றான ஐவோ ஜிமா போர்க்களத்தை ஜப்பானிய வீரர்களின் பார்வையில் அணுகுகிறது இந்தத் திரைப்படம்.
இதன் தனித்துவம், அமெரிக்கத் திரைப்படமாக இருந்தாலும் பெரும்பாலும் ஜப்பானிய மொழியிலேயே உருவாக்கப்பட்டிருப்பதுதான்.
ஜப்பானிய சமூகத்தின் அன்றைய வாழ்க்கைச் சூழல், ராணுவக் கட்டுப்பாடுகள், வீரர்களின் மனநிலை, நாட்டுப்பற்று குறித்த அவர்களுடைய புரிதல் ஆகியவற்றை அவர்களது சொந்த மொழியின் வழியாகவே வெளிப்படுத்த இயக்குநர் முயன்றிருக்கிறார்.
இதனால் திரைப்படத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளும் இயல்பான நெருக்கத்தைப் பெறுகின்றன.
இந்தத் திரைப்படம் கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட்டின் ஃபிளாக்ஸ் ஆஃப் அவர் ஃபாதர்ஸ் திரைப்படத்துடன் இணைந்த படைப்பாக உருவாக்கப்பட்டது.
இரண்டு திரைப்படங்களும் ஒரே ஐவோ ஜிமா போரை வெவ்வேறு தரப்புகளின் பார்வையில் அணுகுகின்றன. அமெரிக்க வீரர்களின் அனுபவங்களை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படத்திற்குப் பதிலாக, இங்கு ஜப்பானிய வீரர்களின் அனுபவங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது.
ஒரே வரலாற்றுச் சம்பவத்தை இரு எதிர்த் தரப்புகளின் பார்வையில் அணுகும் இந்தத் திரைப்பட உருவாக்கம், போரின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான விரிவான களத்தை உருவாக்குகிறது.
இயக்குநர் கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட்டின் அணுகுமுறையில் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், போரில் ஈடுபடும் மனிதர்களை அவர்களது தேசிய அடையாளத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் மதிப்பிடாமல், தனித்தனி உணர்வுகளும் குடும்பப் பாசமும் அச்சங்களும் கொண்ட மனிதர்களாகச் சித்தரிப்பதாகும்.
எதிரி என்ற அடையாளத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் தனிமனித வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதே இந்தப் படைப்பின் முக்கியமான கலைநோக்கமாக அமைகிறது. போரின் கொடூரத்தை வெளிப்படுத்துவதோடு நிற்காமல், அந்தக் கொடூரத்திற்குள் மனிதநேயம் எவ்வாறு இடம்பிடிக்கிறது என்பதையும் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.
திரைக்கதையை ஐரிஸ் யமஷிதா எழுதியுள்ளார். பால் ஹாகிஸின் கதைக் கருத்தாக்கமும் இதற்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளது.
ததாமிச்சி குரிபயாஷி எழுதிய பிக்சர் லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் கமாண்டர் இன் சீஃப் என்ற கடிதத் தொகுப்பும், குமிகோ ககேஹாஷி எழுதிய சோ சாட் டு ஃபால் இன் பேட்டில்: ஆன் அக்கவுண்ட் ஆஃப் வார் என்ற நூலும் திரைப்படத்தின் வரலாற்று அடித்தளத்திற்கு ஆதாரமாக அமைந்துள்ளன.
இதனால் திரைப்படத்தின் அணுகுமுறையில் உண்மையான வரலாற்று அனுபவங்களுக்கும் கலைப்படைப்பிற்கும் இடையிலான தொடர்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
சில கதாபாத்திரங்கள் கற்பனையாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், போரின் அடிப்படைச் சம்பவங்களும் முக்கியமான ராணுவத் தலைவர்களும் உண்மையான வரலாற்றைச் சார்ந்தவர்கள்.
கென் வதனாபே, கசுனாரி நினோமியா, சுயோஷி இஹாரா, ரியோ கசே, ஷிடோ நகமுரா ஆகியோரின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலமாக அமைகிறது.
குறிப்பாக, ராணுவத் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களின் அதிகார உணர்வு, கடமை குறித்த பிடிவாதம், தனிப்பட்ட மனித உணர்வுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்துவதில் நடிகர்கள் சிறப்பாகச் செயல்பட்டுள்ளனர்.
சாதாரண வீரர்களின் மனநிலையையும் அவர்களுக்குள் உருவாகும் அச்சம், நம்பிக்கை, குடும்பப் பாசம், உயிர் வாழ வேண்டும் என்ற இயல்பான விருப்பம் ஆகியவற்றையும் மிகைப்படுத்தாமல் வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு திரைப்படத்திற்கு உணர்ச்சிப்பூர்வமான வலிமையை வழங்குகிறது.
திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை டாம் ஸ்டெர்ன் கையாண்டுள்ளார். ஐவோ ஜிமாவின் இயற்கையான நிலப்பரப்பு, அதன் கடற்கரைகள், மலைப்பகுதிகள், நிலத்தடி அமைப்புகள் ஆகியவை போரின் சூழலை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
குறிப்பாக, தீவின் புவியியல் அமைப்பும் அதற்குள் உருவாக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் போரின் நெருக்கடியை உணர்த்தும் காட்சிப் பின்னணியாக அமைகின்றன.
திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்பு வெறும் போர்க்கள அழகியலை முன்னிறுத்தாமல், அந்தச் சூழலில் மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் அழுத்தத்தையும் தனிமையையும் உணர்த்துகிறது.
திரைப்படத்தின் படத்தொகுப்பை ஜோயல் காக்ஸ் மற்றும் கேரி டி. ரோச் மேற்கொண்டுள்ளனர். ஒரே வரலாற்றுப் பின்னணியில் பல்வேறு மனிதர்களின் அனுபவங்களை இணைக்கும் கதை அமைப்பிற்கு இந்தப் படத்தொகுப்பு உதவுகிறது.
திரைப்படத்தின் கதை சொல்லும் முறை, போரின் பிரம்மாண்டத்தை மட்டும் முன்னிறுத்தாமல், அதற்குள் வாழும் தனிமனிதர்களின் அனுபவங்களுக்கும் போதிய இடமளிக்கிறது.
இதனால் பார்வையாளர் போரை ஒரு தொலைதூர வரலாற்றுச் சம்பவமாகப் பார்க்காமல், மனித வாழ்க்கையை நேரடியாகப் பாதிக்கும் அனுபவமாக உணர முடிகிறது.
குறிப்பாக, திரைப்படத்தின் ஒலியமைப்பு போர்க்களத்தின் தீவிரத்தை உருவாக்குவதில் முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்கிறது.
இதற்காக ஆலன் ராபர்ட் முர்ரே மற்றும் பப் அஸ்மன் சிறந்த ஒலித் தொகுப்பிற்கான அகாடமி விருதைப் பெற்றனர். போரின் ஒலிகளையும் அதன் தீவிரமான சூழலையும் திரையில் உணர்த்தும் இந்தத் தொழில்நுட்பப் பங்களிப்பு, திரைப்படத்தின் நம்பகத்தன்மையை மேம்படுத்துகிறது.
இசையை கைல் ஈஸ்ட்வுட் மற்றும் மைக்கேல் ஸ்டீவன்ஸ் இணைந்து அமைத்துள்ளனர். போரின் பதற்றத்திற்கும் மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளுக்கும் இடையில் இசை ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான இணைப்பை உருவாக்குகிறது.
படப்பிடிப்பு பெரும்பாலும் அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியா மாநிலத்தில் உள்ள பார்ஸ்டோ மற்றும் பேக்கர்ஸ்ஃபீல்டு பகுதிகளில் நடைபெற்றது.
ஐவோ ஜிமா தீவின் உண்மையான இடங்களிலும் சில காட்சிகள் படமாக்கப்பட்டன. அங்கு பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட காணாமல் போன ஜப்பானிய வீரர்களின் உடல் எச்சங்கள் இருப்பதால், படப்பிடிப்புக்கு சிறப்பு அனுமதி பெற வேண்டியிருந்தது.
தீவின் சில பகுதிகளில் மட்டுமே படப்பிடிப்பு நடத்த அனுமதி கிடைத்ததால், போர்க்களக் காட்சிகளில் பெரும்பாலானவை ஐஸ்லாந்தில் படமாக்கப்பட்டன.
வரலாற்றுச் சம்பவம் நடைபெற்ற இடத்தின் உண்மைத்தன்மையையும் திரைப்படத்திற்குத் தேவையான காட்சிப் பரப்பையும் ஒருங்கிணைத்த இந்த அணுகுமுறை தயாரிப்பின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும்.
திரைப்படத்தின் சர்வதேச வரவேற்பும் அதன் கலைத்தன்மைக்கு கிடைத்த அங்கீகாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 202 விமர்சனங்களில் 184 நேர்மறையான மதிப்பீடுகளைப் பெற்று 91 சதவீத மதிப்பெண்ணையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 89 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றது.
அமெரிக்காவின் தேசிய திரைப்பட விமர்சன வாரியம் இதனை 2006ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படமாகத் தேர்ந்தெடுத்தது. லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கமும் சிறந்த திரைப்படமாக அறிவித்தது.
அமெரிக்க திரைப்படக் கழகத்தின் அந்த ஆண்டின் சிறந்த பத்து திரைப்படங்களிலும் இடம்பெற்றது. கோல்டன் குளோப் விருதில் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான விருதையும் பெற்றது.
அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த அசல் திரைக்கதை, சிறந்த ஒலித் தொகுப்பு ஆகிய நான்கு பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டு, ஒலித் தொகுப்புக்கான விருதை வென்றது.
ஜப்பானிலும் இந்தத் திரைப்படம் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றது. தொடர்ந்து ஐந்து வாரங்கள் அந்நாட்டின் வசூல் பட்டியலில் முதலிடத்தில் இருந்தது. ஜப்பானியப் பார்வையாளர்களிடமும் விமர்சகர்களிடமும் கிடைத்த வரவேற்புக்கு முக்கியக் காரணமாக, ஜப்பானியக் கதாபாத்திரங்களைப் பண்பாட்டு அடையாளங்களுடன் இயல்பாகச் சித்தரித்த விதம் அமைந்தது.
பெரும்பாலான ஜப்பானியக் கதாபாத்திரங்களில் அந்த மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட நடிகர்கள் நடித்திருப்பதும், அக்கால ஜப்பானியச் சமூகத்தை ஆராய்ந்து திரைக்கதை உருவாக்கப்பட்டிருப்பதும் படத்தின் நம்பகத்தன்மையை அதிகரித்தன.
வழக்கமான ஒரே மாதிரியான சித்தரிப்புகளைத் தவிர்த்து, ஜப்பானியர்களின் வாழ்க்கையையும் மனநிலையையும் நுணுக்கமாக அணுகியிருப்பது அந்நாட்டு வரவேற்பில் முக்கியப் பங்கு வகித்தது.
சுமார் 19 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் தயாரிப்புச் செலவில் உருவான இந்தத் திரைப்படம் உலகளவில் 68.7 மில்லியன் டாலர் வசூலித்தது. அமெரிக்காவில் மட்டும் 13.7 மில்லியன் டாலர் வசூலித்த நிலையில், வெளிநாட்டுச் சந்தைகளில் கிடைத்த 54.9 மில்லியன் டாலர் வருவாய் அதன் சர்வதேச வெற்றியை உறுதிப்படுத்தியது.
லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் ஐவோ ஜிமா ஒரு போர் திரைப்படம் என்ற வகையைத் தாண்டி, வரலாற்றை மனிதர்களின் அனுபவங்களின் வழியாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் படைப்பாகத் திகழ்கிறது.
வெற்றியாளர்கள், தோல்வியடைந்தவர்கள் என்ற எளிய பிரிவுகளுக்குள் மனித வாழ்க்கையை அடைத்துவிடாமல், போரின் இரு தரப்புகளிலும் இருக்கும் மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் வாழ்வியல் சிக்கல்களையும் அணுகுகிறது.
குறிப்பாக, ஜப்பானிய வீரர்களின் பார்வையில் ஒரு அமெரிக்க இயக்குநர் உருவாக்கியிருக்கும் இந்தப் படம், உலகப் போர் வரலாற்றை வேறொரு கோணத்தில் சிந்திக்க வைக்கிறது.
போர் திரைப்படங்களில் பிரம்மாண்டமான மோதல்களையும் ராணுவ வெற்றிகளையும் மட்டுமே எதிர்பார்க்காமல், மனித உணர்வுகளின் ஆழத்தையும் வரலாற்றின் மறுபக்கத்தையும் அறிய விரும்புபவர்கள் தவறவிடக்கூடாத குறிப்பிடத்தக்க உலகத் திரைப்படம் இது.
=============================
படத்தின் கதை:-
2005ஆம் ஆண்டு, ஜப்பானியத் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் ஐவோ ஜிமா தீவில் புதைந்து கிடக்கும் சுரங்கப் பாதைகளை ஆய்வு செய்கின்றனர்.
அப்போது, மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பொருளைக் கண்டுபிடிக்கின்றனர். அந்தக் கண்டுபிடிப்பு, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தத் தீவில் நடைபெற்ற கொடூரமான போரையும், அங்கு உயிரிழந்த ஜப்பானிய வீரர்களின் கடைசி நாட்களையும் நினைவுபடுத்தும் வகையில் அமைகிறது.
கதை 1944ஆம் ஆண்டுக்கு நகர்கிறது. பசிபிக் பெருங்கடலில் அமைந்துள்ள ஐவோ ஜிமா தீவு, அமெரிக்கப் படைகளின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.
ஜப்பானிய ராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் இந்தத் தீவு, அமெரிக்கப் படைகளுக்கு எதிரான முக்கியமான பாதுகாப்பு அரணாக விளங்குகிறது.
அங்கு பணியில் இருக்கும் வீரர்களில் சாய்கோ (கசுனாரி நினோமியா) என்பவனும் ஒருவன். அவன் கட்டாயமாக ராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு சாதாரண வீரன்.
போருக்கு வருவதற்கு முன்பு அவன் ஒரு ரொட்டி தயாரிக்கும் தொழிலாளியாக இருந்தவன். தனது மனைவி ஹனாகோவையும் குடும்பத்தையும் பிரிந்து வந்திருப்பதால், அவர்களைப் பற்றிய நினைவுகளுடனேயே ஒவ்வொரு நாளையும் கழிக்கிறான்.
சாய்கோவும் அவனுடைய படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த வீரர்களும் கடற்கரையில் பாதுகாப்புப் பள்ளங்களைத் தோண்டிக் கொண்டிருக்கும்போது, அந்தத் தீவின் புதிய ராணுவத் தளபதியாக லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ததாமிச்சி குரிபயாஷி (கென் வதனாபே) அங்கு வருகிறார்.
அப்போது, சாய்கோ நாட்டுப்பற்றுடன் நடந்துகொள்ளவில்லை என்று குற்றம் சாட்டி, கேப்டன் தனிடா அவனை அடிக்கிறார். ஒரு சாதாரண வீரனாக இருக்கும் சாய்கோவால் உயர் அதிகாரியை எதிர்த்துப் பேச முடியாத சூழல் நிலவுகிறது.
ஆனால், அங்கு வந்த குரிபயாஷி அந்தத் தாக்குதலைத் தடுத்து, சாய்கோவை அந்த அதிகாரியின் அடியிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார். இதன் மூலம், மற்ற அதிகாரிகளைப் போலக் கண்மூடித்தனமாகக் கட்டளைகளைப் பிறப்பிப்பவர் அல்ல அவர் என்பது வெளிப்படுகிறது.
தீவின் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்த குரிபயாஷி, வீரர்களுக்கு ஒரு புதிய உத்தரவைப் பிறப்பிக்கிறார்.
கடற்கரையில் மட்டுமே பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்வதற்குப் பதிலாக, தீவு முழுவதும் நிலத்தடிச் சுரங்கப் பாதைகளையும் பதுங்கு குழிகளையும் அமைக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறார்.
குறிப்பாக, மலைப்பகுதிகளிலும் முக்கியமான ராணுவ நிலைகளிலும் நீண்ட சுரங்கப் பாதைகளை உருவாக்கி, அவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைக்க வேண்டும் என்பது அவரது திட்டம்.
அமெரிக்கப் படைகள் கடற்கரையில் இறங்கினாலும், அவர்கள் தீவுக்குள் முன்னேறுவதைத் தடுக்கவும், ஜப்பானிய வீரர்கள் நிலத்தடியில் இருந்தபடியே எதிர்த்துப் போரிடவும் இந்த ஏற்பாடு உதவும் என்று அவர் நம்புகிறார்.
ஆனால், குரிபயாஷியின் இந்தப் பாதுகாப்புத் திட்டத்தை மற்ற ராணுவ அதிகாரிகள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர்களில் முக்கியமானவர் லெப்டினன்ட் கர்னல் பரோன் டகெய்ச்சி நிஷி (சுயோஷி இஹாரா). அவர் ஒலிம்பிக் போட்டியில் குதிரையேற்றப் பிரிவில் தங்கப் பதக்கம் வென்றவர்.
ராணுவத்தில் உயர்ந்த பொறுப்பில் இருக்கும் அவர், குரிபயாஷியின் திட்டத்தைப் பற்றிய கருத்து வேறுபாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், தீவின் பாதுகாப்பு தொடர்பான விவாதங்களில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறார்.
கடற்கரையிலேயே எதிரிகளைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்று கருதும் அதிகாரிகளுக்கும், எதிரிகள் தீவுக்குள் நுழைந்த பின்னரும் நீண்ட காலம் போரிடக்கூடிய வகையில் பாதுகாப்பை அமைக்க வேண்டும் என்று கருதும் குரிபயாஷிக்கும் இடையே முரண்பாடு ஏற்படுகிறது.
ஜப்பானால் இந்தத் தீவுக்கு போதுமான அளவில் கூடுதல் படைகளையும் ஆயுதங்களையும் அனுப்ப முடியாத நிலை உள்ளது. எனவே, தங்களிடம் இருக்கும் குறைந்த அளவிலான வீரர்களையும் வளங்களையும் பயன்படுத்தியே அமெரிக்கப் படைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் குரிபயாஷிக்கு ஏற்படுகிறது.
இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் அவர் நிலத்தடி சுரங்கங்களையும் மலைப்பகுதிகளில் பதுங்கு குழிகளையும் அமைக்கும் திட்டத்தில் உறுதியாக இருக்கிறார்.
கடற்கரையில் மட்டும் படைகளை நிறுத்தினால், அமெரிக்காவின் மிகப்பெரிய கடற்படை மற்றும் விமானப்படைத் தாக்குதல்களைத் தாங்க முடியாது என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்.
இதற்கிடையில், தீவில் இருக்கும் ஜப்பானிய வீரர்களின் வாழ்க்கை மிகவும் மோசமானதாக மாறுகிறது. உணவுப் பற்றாக்குறை, போதிய ஊட்டச்சத்து இல்லாமை, சுகாதாரமற்ற சூழல் ஆகியவை அவர்களைப் பாதிக்கின்றன.
குறிப்பாக, வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் குடல் நோய்கள் பரவி பல வீரர்கள் உயிரிழக்கின்றனர். அமெரிக்கப் படைகளுடன் இன்னும் போர் தொடங்காத நிலையிலேயே, நோய் மற்றும் உடல்நலக் குறைவு காரணமாக ஜப்பானிய வீரர்கள் பலவீனமடைகின்றனர்.
இந்தச் சூழலில், புதிய வீரர்களுடன் ஷிமிசு (ரியோ கசே) என்ற வீரரும் அங்கு வந்து சேர்கிறான். அவன் ஒரு சாதாரண வீரனைவிட உயர்ந்த ராணுவப் பதவியில் இருப்பவன்.
அவன் வந்ததும் சாய்கோவுக்கு அவனைப் பற்றிச் சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், ஷிமிசு ராணுவக் காவல் படையான கெம்பெய்தாயால் அனுப்பப்பட்ட உளவாளியாக இருக்கலாம் என்று சாய்கோ நினைக்கிறான்.
ராணுவக் கட்டளைகளை மீறுபவர்கள், நாட்டுப்பற்றுடன் நடந்துகொள்ளாதவர்கள், அதிகாரிகளுக்கு எதிராகப் பேசுபவர்கள் ஆகியோரைக் கண்காணித்து அவர்களைப் பற்றிய தகவல்களை மேலதிகாரிகளிடம் தெரிவிப்பதற்காக அவன் அனுப்பப்பட்டிருக்கலாம் என்று சாய்கோ சந்தேகிக்கிறான். இதனால் இருவருக்கும் இடையே ஆரம்பத்தில் நம்பிக்கையற்ற நிலை உருவாகிறது.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அமெரிக்க விமானங்களும் போர்க்கப்பல்களும் ஐவோ ஜிமா தீவைத் தொடர்ந்து குண்டுவீசித் தாக்குகின்றன.
பல நாட்கள் நீடிக்கும் இந்தத் தாக்குதலால் தீவின் பல பகுதிகள் சேதமடைகின்றன. அதன் பின்னர் அமெரிக்கக் கடற்படையினர் மற்றும் கடற்படை வீரர்கள் தீவின் கடற்கரையில் இறங்கத் தொடங்குகின்றனர்.
ஜப்பானிய வீரர்கள் அவர்களைத் தடுக்கக் கடுமையாகப் போராடினாலும், அமெரிக்கப் படைகளின் எண்ணிக்கையும் ஆயுத வலிமையும் அதிகமாக இருப்பதால் அவர்களால் முழுமையாகத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை.
அமெரிக்க வீரர்கள் பெரும் உயிரிழப்புகளைச் சந்தித்தபோதிலும், கடற்கரையில் தங்களுக்கான நிலையைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு தீவுக்குள் முன்னேறத் தொடங்குகின்றனர்.
அமெரிக்கப் படைகளின் முக்கிய இலக்குகளில் ஒன்றாக சுரிபாச்சி மலை இருக்கிறது. அந்த மலையைக் கைப்பற்றினால், தீவின் முக்கியமான பகுதிகளைக் கட்டுப்படுத்துவது அமெரிக்கப் படைகளுக்கு எளிதாகும்.
எனவே, அவர்கள் அந்த மலையை நோக்கி முன்னேறுகின்றனர். ஜப்பானிய வீரர்கள் மலைப்பகுதியில் இருந்தபடியே அவர்களை எதிர்த்துப் போரிடுகின்றனர். இதற்கிடையில், கேப்டன் தனிடா கொடுத்த செய்தியை கர்னல் அடாச்சியிடம் கொண்டு செல்லும் பணிக்காக சாய்கோ அனுப்பப்படுகிறான்.
அந்தப் பணியைச் செய்துகொண்டிருக்கும் நேரத்தில், வானொலி வழியாக குரிபயாஷி பிறப்பிக்கும் ஒரு முக்கியமான கட்டளையை சாய்கோ கேட்கிறான்.
சுரிபாச்சி மலையில் இருக்கும் ஜப்பானிய வீரர்கள் அங்கிருந்து பின்வாங்க வேண்டும் என்பதே அந்தக் கட்டளை. அமெரிக்கப் படைகளின் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து அங்கே நிலைத்திருப்பது பயனற்றது என்பதை உணர்ந்த குரிபயாஷி, வீரர்களை வேறு பாதுகாப்பான இடங்களுக்குப் பின்வாங்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.
ஆனால், இந்த உத்தரவு அனைத்து அதிகாரிகளாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை. கர்னல் அடாச்சி தனது படைப்பிரிவினரிடம் பின்வாங்குவதற்குப் பதிலாகத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும்படி கட்டளையிடுகிறார்.
எதிரிகளிடம் சரணடைவதைவிட உயிரை மாய்த்துக்கொள்வதே ராணுவ மரியாதைக்கு உரியது என்று அவர் கருதுகிறார். அவரது கட்டளையை ஏற்றுக்கொண்ட வீரர்கள் தற்கொலைக்குத் தயாராகின்றனர்.
அந்தச் சூழலில், சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் அந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டாம் என்று முடிவு செய்கின்றனர். தற்கொலை செய்துகொள்வதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்றும், உயிருடன் தப்பித்து தொடர்ந்து போரிடுவதற்கான வாய்ப்பை இழக்கக் கூடாது என்றும் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.
இதனால் இருவரும் அங்கிருந்து தப்பித்து பின்வாங்குகின்றனர்.
சுரிபாச்சி மலையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லும் வழியில், அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்கள் நடத்தும் திடீர் தாக்குதலில் அவர்கள் சிக்கிக்கொள்கின்றனர்.
அவர்களுடன் இருந்த பல ஜப்பானிய வீரர்கள் அந்தத் தாக்குதலில் கொல்லப்படுகின்றனர். ஆனால், சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் எப்படியோ அந்தத் தாக்குதலிலிருந்து உயிர் தப்பி பாதுகாப்பான இடத்தை அடைகின்றனர்.
அங்கு வந்ததும், லெப்டினன்ட் இடோ (ஷிடோ நகமுரா) அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்கிறார். அவரது பார்வையில், மேலதிகாரியின் கட்டளையை மீறி போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கியிருப்பது கோழைத்தனமான செயலாகும்.
எனவே, சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் போரிலிருந்து தப்பி ஓடிய குற்றவாளிகள் என்று அவர் கருதுகிறார். அவர்களைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார். இருவரையும் உடனடியாகச் சுட்டுக் கொல்லும் நிலை ஏற்படுகிறது.
அந்த நேரத்தில் குரிபயாஷி அங்கு வந்து சேருகிறார். சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் பின்வாங்கியது தவறான செயல் அல்ல என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
ஏனெனில், சுரிபாச்சி மலையிலிருந்து பின்வாங்குமாறு அவரே ஏற்கெனவே கட்டளையிட்டிருந்தார். எனவே, அந்த இருவரும் தன்னுடைய உத்தரவையே பின்பற்றியிருக்கிறார்கள் என்பதை இடோவிடம் தெரிவிக்கிறார்.
இதனால் அவர்களைக் கொல்லும் முயற்சி தடுக்கப்படுகிறது. இந்தச் சம்பவம், போர்க்களத்தில் மேலதிகாரிகளின் உத்தரவுகளைப் பின்பற்றுவது மட்டுமல்லாமல், சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு செயல்படுவதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆனால், இடோ தனது பிடிவாதத்தைக் கைவிடுவதில்லை. குரிபயாஷியின் உத்தரவுகளுக்கு மாறாக, அமெரிக்கப் படைகளின் நிலைகளை நோக்கித் தானாகவே ஒரு தாக்குதலை நடத்த முடிவு செய்கிறார்.
அந்தத் தாக்குதல் தோல்வியில் முடிகிறது. இதனால் பல ஜப்பானிய வீரர்கள் உயிரிழக்கின்றனர். இடோவின் இந்தக் கட்டுப்பாடற்ற செயலால் கோபமடையும் நிஷி, அவரைக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார்.
தளபதியின் உத்தரவுகளை மீறி வீரர்களின் உயிர்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்தியதற்காக இடோவை அவர் பொறுப்பேற்கச் செய்கிறார்.
இதற்குப் பிறகு இடோ, அமெரிக்கப் படைகளுக்கு எதிராக வேறொரு வழியில் தாக்குதல் நடத்த முடிவு செய்கிறார். பல கண்ணிவெடிகளை எடுத்துக்கொண்டு அமெரிக்க வீரர்கள் இருக்கும் பகுதிக்குள் செல்கிறார்.
அங்கு ஒரு அமெரிக்கப் பீரங்கியின் கீழ் தன்னைத் தானே வெடிக்கச் செய்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயல்கிறார். இவ்வாறு எதிரிகளின் படைவாகனத்தை அழிப்பதற்காகத் தனது உயிரையே தியாகம் செய்யத் துணிகிறார்.
இதற்கிடையில், சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் ஒருவரை ஒருவர் நன்கு புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகின்றனர். ஆரம்பத்தில் ஷிமிசு மீது சந்தேகம் கொண்டிருந்த சாய்கோ, அவனுடைய கடந்தகாலத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்கிறான்.
ஷிமிசு ஒரு காலத்தில் கெம்பெய்தாய் காவல் படையில் பணியாற்றியவன். ஆனால், அங்கு பணியாற்றியபோது ஒரு குடும்பத்தின் நாயைக் கொல்ல வேண்டும் என்று அவனுக்கு உத்தரவிடப்பட்டது.
அந்த நாய் தொடர்ந்து குரைத்துக்கொண்டிருந்ததாகக் கூறி, அதைக் கொல்லும்படி அதிகாரிகள் கட்டளையிட்டிருந்தனர். ஆனால், அந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்ற ஷிமிசு மறுத்துவிட்டான்.
ஒரு குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான நாயை வெறும் குரைத்ததற்காகக் கொல்வது தவறு என்று அவன் கருதியதால், மேலதிகாரிகளின் உத்தரவை மீறினான்.
இதன் காரணமாக அவன் கெம்பெய்தாய் பணியிலிருந்து அவமதிப்புடன் வெளியேற்றப்பட்டான். இதைக் கேட்ட சாய்கோ, ஷிமிசு உண்மையில் தன்னைப் பற்றிய தகவல்களைத் திரட்ட அனுப்பப்பட்ட உளவாளி அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.
மற்றொரு பகுதியில், நிஷியும் அவரது படைவீரர்களும் அமெரிக்க வீரர்களுடன் நேரடியாக மோதும் சூழ்நிலை உருவாகிறது. அந்த நேரத்தில் காயமடைந்து உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அமெரிக்கக் கடற்படை வீரரை நிஷி சந்திக்கிறார்.
எதிரி நாட்டைச் சேர்ந்தவன் என்பதற்காக அவனை வெறுத்து நடத்தாமல், அவனிடம் மனிதாபிமானத்துடன் நடந்துகொள்கிறார். அந்த அமெரிக்க வீரர் இறந்த பிறகு, அவனிடம் இருந்த அவனுடைய தாயார் எழுதிய கடிதத்தை நிஷி எடுத்துப் படிக்கிறார்.
அந்தக் கடிதத்தின் மூலம், போர்க்களத்தில் எதிரியாக நிற்கும் அமெரிக்க வீரனும் தன்னை நேசிக்கும் ஒரு தாயின் மகன்தான் என்பதை அவர் உணர்கிறார்.
இதனால் ஜப்பானிய வீரர்களிடமும் அமெரிக்க வீரர்களைப் பற்றிய பார்வையில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. எதிரிகள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களை மனிதர்களாகக் கருதாமல் இருக்க முடியாது என்ற உணர்வு அவர்களிடையே உருவாகிறது.
அதற்குப் பிறகு, நிஷி கடுமையான காயமடைகிறார். அமெரிக்கப் படைகளின் தாக்குதலில் பறந்துவந்த வெடிகுண்டுச் சிதறல்கள் அவரது கண்களைப் பாதிக்கின்றன.
இதனால் அவர் பார்வையை இழக்கிறார். இனிமேல் தன்னால் படைகளை வழிநடத்தவோ போரில் நேரடியாக ஈடுபடவோ முடியாது என்பதை உணர்ந்த நிஷி, தனது வீரர்களிடம் அங்கிருந்து பின்வாங்கும்படி கட்டளையிடுகிறார். பின்னர் அவர் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்.
போர் தொடர்ந்து தீவிரமடைகிறது. ஜப்பானிய வீரர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே செல்கிறது. உணவுப் பற்றாக்குறை, நோய்கள், அமெரிக்கப் படைகளின் தொடர் தாக்குதல்கள் என எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அவர்கள் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகின்றனர்.
இந்த நிலையில், இனிமேலும் போரில் உயிர் பிழைப்பது கடினம் என்பதை சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் உணர்கின்றனர். எனவே, இருவரும் அமெரிக்கப் படைகளிடம் சரணடைய முடிவு செய்கின்றனர்.
இருவரும் ஜப்பானியப் படைகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியிலிருந்து வெளியேற முயற்சிக்கின்றனர். அப்போது, ஷிமிசு ஒரு அதிகாரியின் பார்வையில் சிக்கிக்கொள்கிறான்.
அவன் அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடிவிடுகிறான். ஆனால், சாய்கோவால் அவனுடன் உடனடியாகச் செல்ல முடியவில்லை. இருவரும் பிரிந்துவிடுகின்றனர்.
பின்னர் ஷிமிசு அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்களிடம் பிடிபடுகிறான். சரணடைந்த நிலையில் இருக்கும் அவனை அமெரிக்க வீரர்கள் கொலை செய்கின்றனர்.
இதனால், உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் சரணடைய முயன்ற ஷிமிசுவின் வாழ்க்கை துயரமாக முடிவடைகிறது.
மறுபுறம், சாய்கோ அங்கிருந்து தப்பித்து குரிபயாஷியின் தலைமையகத்தை அடைகிறான். அங்கு போர் மேலும் மோசமான நிலையை எட்டியிருக்கிறது.
ஜப்பானிய வீரர்கள் பெருமளவில் உயிரிழந்துவிட்ட நிலையில், எஞ்சியிருப்பவர்களைக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று குரிபயாஷி முடிவு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார்.
அவர் தனது வீரர்களுக்கு ஒரு இறுதித் தாக்குதலை நடத்துவதற்கான உத்தரவைப் பிறப்பிக்கிறார்.
அந்தச் சூழலில் சாய்கோவிடம் குரிபயாஷி ஒரு முக்கியமான பொறுப்பை ஒப்படைக்கிறார்.
தலைமையகத்தில் இருக்கும் ரகசிய ஆவணங்களையும் முக்கியமான ஆவணங்களையும் எதிரிகளின் கைகளில் சிக்காமல் அழித்துவிட வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறார்.
இந்தப் பணியைச் செய்யும்படி சாய்கோவை அங்கேயே இருக்கச் சொல்கிறார். இதன் மூலம், அவனை மீண்டும் ஒருமுறை போரின் நேரடித் தாக்குதலிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார்.
இதற்கு முன்பும் சாய்கோவின் உயிரைக் காப்பாற்றியிருந்த குரிபயாஷி, இப்போதும் அவனைப் போர்க்களத்துக்கு அனுப்பாமல் பாதுகாக்கிறார்.
குரிபயாஷி தலைமையில் ஜப்பானிய வீரர்கள் அமெரிக்கப் படைகளின் முகாமை நோக்கி இரவு நேரத்தில் இறுதித் தாக்குதலை நடத்துகின்றனர்.
எதிரிகளின் முகாமுக்குள் புகுந்து அவர்களைத் தாக்குவதற்காக அவர்கள் முன்னேறுகின்றனர். ஆனால், அமெரிக்கப் படைகளின் வலிமையான எதிர்த்தாக்குதலால் ஜப்பானிய வீரர்கள் பெருமளவில் கொல்லப்படுகின்றனர். இந்தத் தாக்குதலில் பங்கேற்ற பெரும்பாலான வீரர்கள் உயிரிழக்கின்றனர்.
இதற்கிடையில், முன்பு தற்கொலைத் தாக்குதலை நடத்துவதற்காகக் கண்ணிவெடிகளை எடுத்துச் சென்ற இடோ, தனது திட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியாமல் போகிறது.
அவர் அமெரிக்கப் படைகளிடம் சிக்கி உயிருடன் பிடிபடுகிறார். எதிரிகளின் கைகளில் சிக்கியதால், அவர் முன்பு நினைத்தபடி தற்கொலைத் தாக்குதலை நடத்த முடியாமல் போகிறது.
குரிபயாஷி கடுமையாகக் காயமடைந்து உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருக்கிறார். அவரது உதவியாளரான லெப்டினன்ட் புஜிதா, அவரை அங்கிருந்து இழுத்துச் சென்று பாதுகாப்பான இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார்.
போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் குரிபயாஷி இனி உயிர் பிழைப்பது கடினம் என்பதை உணர்கிறார். அப்போது அவர் புஜிதாவிடம், தனது ஜப்பானிய வாளால் தலையை வெட்டிக் கொல்லும்படி கட்டளையிடுகிறார்.
ஜப்பானிய ராணுவ மரபின்படி, தற்கொலை செய்யும் ஒருவரின் தலையை அவரது உதவியாளர் வாளால் வெட்டுவது வழக்கமாக இருந்தது.
ஆனால், குரிபயாஷியின் இந்தக் கடைசி விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு முன்பே, அமெரிக்கத் துப்பாக்கி வீரர் ஒருவர் சுட்டதில் புஜிதா கொல்லப்படுகிறார்.
அந்த நேரத்தில் சாய்கோ, தலைமையகத்திலிருந்து வெளியேறுவதற்குத் தயாராகிறான். குரிபயாஷி பாதுகாத்து வந்த கடிதங்கள் அடங்கிய ஒரு பையை அவன் எடுத்துச் செல்கிறான்.
அந்தக் கடிதங்களை எதிரிகளின் கைகளில் சிக்காமல் பாதுகாப்பதற்காக, அவற்றை ஒரு இடத்தில் புதைத்துவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேறுகிறான். பின்னர் அவன் மீண்டும் குரிபயாஷியைச் சந்திக்கிறான்.
உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் குரிபயாஷி, தான் இறந்த பிறகு தனது உடலை யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாத இடத்தில் புதைக்கும்படி சாய்கோவிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார்.
தனது உடல் எதிரிகளின் கைகளில் சிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பம். அதன் பிறகு, போருக்கு முன்பு அமெரிக்காவில் இருந்தபோது தனக்குப் பரிசாக வழங்கப்பட்டிருந்த கைத்துப்பாக்கியை அவர் எடுக்கிறார்.
அது அமெரிக்காவில் தயாரிக்கப்பட்ட எம்1911 வகைத் துப்பாக்கி. அந்தத் துப்பாக்கியைக் கொண்டு குரிபயாஷி தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறார்.
குரிபயாஷியின் கடைசி விருப்பத்தை மதிக்கும் சாய்கோ, அவரது உடலை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று புதைக்கிறான். இவ்வாறு தனது உயிரைக் காப்பாற்றிய தளபதியின் இறுதிக் கடமையையும் அவன் நிறைவேற்றுகிறான்.
சில காலத்திற்குப் பிறகு, அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்கள் அடங்கிய ஒரு படைப்பிரிவு புஜிதாவின் உடலைக் கண்டுபிடிக்கிறது.
அப்போது சாய்கோ மீண்டும் அந்த இடத்திற்குத் திரும்பி வருகிறான். அமெரிக்க வீரர்களில் ஒருவர் குரிபயாஷிக்குச் சொந்தமான கைத்துப்பாக்கியை எடுத்திருப்பதை அவன் பார்க்கிறான்.
தனது தளபதியின் உடலுடன் புதைக்கப்பட வேண்டிய அந்தத் துப்பாக்கி, எதிரியின் கையில் இருப்பதைக் கண்டதும் சாய்கோ கடுமையான ஆத்திரமடைகிறான்.
உடனே அந்த அமெரிக்க வீரர்களைத் தாக்குகிறான். ஆனால், அமெரிக்க வீரர்கள் அவனை அடக்கி, அவர்களது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகின்றனர்.
பின்னர் காயமடைந்த அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்கள் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கும் கடற்கரைப் பகுதிக்கு சாய்கோவும் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்.
அங்கு காயமடைந்த வீரர்களுடன் அவனும் ஒரு கொட்டகையில் கிடத்தப்படுகிறான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் விழித்துக்கொள்கிறான். அப்போது அவனது கண்களுக்கு முன்னால் மாலை நேரச் சூரியன் மறையும் காட்சி தெரிகிறது.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த சாய்கோ புன்னகைக்கிறான். இதுவரை மரணம், அழிவு, போர், இழப்பு ஆகியவற்றையே பார்த்துவந்த அவனுக்கு, அந்தக் கணத்தில் என்ன நிகழ்கிறது என்பது தெளிவாக விளக்கப்படுவதில்லை.
ஆனால், அவன் உயிருடன் இருக்கிறான் என்பது மட்டும் அந்த இறுதிக் காட்சியில் உறுதியாகிறது.
கதை மீண்டும் 2005ஆம் ஆண்டுக்குத் திரும்புகிறது. ஐவோ ஜிமா தீவில் சுரங்கப் பாதைகளை ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்த ஜப்பானியத் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் தங்களது அகழ்வாராய்ச்சியை நிறைவு செய்கின்றனர்.
அப்போது மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருந்த கடிதங்களின் பையை அவர்கள் கண்டுபிடிக்கின்றனர். அந்தப் பையைத் திறந்ததும், அதற்குள் பல கடிதங்கள் இருப்பது தெரியவருகிறது.
அவை போரில் பங்கேற்ற ஜப்பானிய வீரர்கள் எழுதிய கடிதங்கள். அந்தக் கடிதங்கள் ஒவ்வொன்றும் போர்க்களத்தில் இருந்த வீரர்களின் வாழ்க்கையையும், அவர்களது குடும்பங்களையும், அவர்கள் எதிர்கொண்ட துயரங்களையும் நினைவூட்டுகின்றன.
கடிதங்கள் பையிலிருந்து வெளியே சிதறும்போது, அவற்றை எழுதிய ஜப்பானிய வீரர்களின் குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போர்க்களத்தில் உயிரிழந்தவர்களின் குரல்கள், அவர்கள் எழுதிய கடைசிக் கடிதங்களின் வழியாக மீண்டும் கேட்கப்படுகின்றன. இதனுடன் திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்பரியன்கோலடன்க்ளோப்
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்பியர்