ஒரு மனித உடலுக்கும் இயந்திரத்திற்கும் இடையே இருக்கும் எல்லை எங்கே முடிகிறது?
மனித உணர்வுகளையும் உயிரியல் இயல்புகளையும் உலோகத்தின் கடினத்தன்மையையும் ஒரே திரைப்பட அனுபவத்திற்குள் இணைத்தால் அது எத்தகைய உலகத்தை உருவாக்கும்?
இத்தகைய அசாதாரணமான கேள்விகளைத் துணிச்சலுடன் முன்வைக்கும் பிரெஞ்சு இயக்குநர் ஜூலியா டுகூர்னோவின் திரைப்படம்தான் ‘டைட்டேன்’ Titane, 2021.
உடல் திகில் மற்றும் உளவியல் நாடகம் ஆகிய இரு வகைகளையும் இணைக்கும் இப்படம், வழக்கமான திரைப்படக் கதை சொல்லும் முறைகளுக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ள மறுக்கிறது.
மனித உடல், பாலியல் அடையாளம், பாலின வெளிப்பாடு, வலி, அன்பு, உறவுகளுக்கான ஏக்கம் ஆகியவற்றை விசித்திரமான காட்சிமொழியில் அணுகுகிறது. குறிப்பாக மனித உடலுக்கும் இயந்திர உலகத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை மையப்படுத்தியிருப்பது இதன் தனித்துவமான கலைநோக்கை வெளிப்படுத்துகிறது.
டைட்டானியம் என்ற உலோகம் வெறும் தலைப்புக்கான பொருளாக இல்லாமல், திரைப்படத்தின் அடிப்படையான கற்பனைக்கும் காட்சியமைப்புக்கும் முக்கியமான அடையாளமாக அமைகிறது.
ஜூலியா டுகூர்னோவின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சிகளை உருவாக்குவதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தாமல், அவற்றின் வழியாக மனித மனத்தின் சிக்கல்களையும் ஆராய்வதாகும்.
உடல் சார்ந்த அசாதாரணமான அனுபவங்களையும் உளவியல் பாதிப்புகளையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தும் அவரது அணுகுமுறை, பார்வையாளருக்குப் பழக்கமான உணர்வுகளைப் புதிய கோணத்தில் பார்க்கச் செய்கிறது.
மனிதர்களுக்கிடையிலான நெருக்கம், நிராகரிப்பு, தனிமை, ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற விருப்பம் போன்ற உணர்வுகள், வழக்கத்திற்கு மாறான காட்சிகளின் வழியாக வெளிப்படுகின்றன. இதனால் திரைப்படத்தின் திகில் அம்சங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு மனிதநேயமான உணர்ச்சிப் பரிமாணமும் உருவாகிறது.
அகாத் ரூசெல்லின் நடிப்பு இப்படத்தின் மிக முக்கியமான பலம். இது அவரது முதல் முழுநீளத் திரைப்படம் என்றாலும், சிக்கலான உடல்மொழியையும் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதில் உள்ள கட்டுப்பாட்டையும் சிறப்பாகக் கையாள்கிறார்.
அவரது கதாபாத்திரத்தின் வெளிப்புறத் தோற்றம், மௌனம், பார்வை, உடல் அசைவுகள் ஆகியவை தனித்துவமான நடிப்பு அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன. பல இடங்களில் வசனங்களைவிட உடல்மொழியே உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக மாறுகிறது.
வின்சென்ட் லிண்டனின் நடிப்பும் இதற்கு இணையான முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. உடல் வலிமை, மன உறுதி, வயதாகிவிடுவோமோ என்ற அச்சம், அன்புக்கான தேவை ஆகிய வெவ்வேறு மனநிலைகளை அவர் தனது நடிப்பில் வெளிப்படுத்துகிறார்.
இருவரின் நடிப்பும் திரைப்படத்தின் உளவியல் ஆழத்திற்கு வலுசேர்க்கின்றன. கரான்ஸ் மரில்லியேவும் முக்கியமான கதாபாத்திரத்தில் இடம்பெறுகிறார்.
ரூபன் இம்பென்ஸின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் அசாதாரணமான உலகத்தை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. இயந்திரங்களின் உலோகத் தன்மைக்கும் மனித உடலின் இயல்பான தோற்றத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் காட்சிகளில் அழுத்தமாக வெளிப்படுகின்றன.
வாகனங்களின் பளபளப்பான மேற்பரப்புகள், மனித உடலின் நெருக்கமான காட்சிகள், தொழில்துறைச் சூழல்கள் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட காட்சி அனுபவங்களை உருவாக்குகின்றன.
இந்தக் காட்சியமைப்பு வெறும் அழகுக்காகப் பயன்படுத்தப்படாமல், திரைப்படத்தின் அடிப்படைக் கருப்பொருளுடன் இணைந்து செயல்படுகிறது. ஒளிப்பதிவுக்காக இப்படம் மக்ரிட் விருதையும் பெற்றுள்ளது.
ஜான்-கிறிஸ்டோஃப் பூசியின் படத்தொகுப்பு, திரைப்படத்தின் வேகத்தையும் மனநிலை மாற்றங்களையும் கட்டுப்படுத்தும் முக்கியமான அம்சமாக இருக்கிறது. வழக்கமான நாடகத் திரைப்படங்களில் எதிர்பார்க்கப்படும் காட்சித் தொடர்ச்சியை மட்டுமே பின்பற்றாமல், திகில், பதற்றம், உணர்ச்சிப் போராட்டம் ஆகியவற்றுக்கேற்ப காட்சிகளை அமைத்திருக்கிறார்.
இதனால் பார்வையாளருக்கு எப்போதும் வசதியான அல்லது முன்கூட்டியே கணிக்கக்கூடிய அனுபவம் கிடைப்பதில்லை.
ஜிம் வில்லியம்ஸின் இசையும் இதற்கு ஆதரவாகச் செயல்படுகிறது. காட்சிகளின் மனநிலையை வலுப்படுத்துவதுடன், அசாதாரணமான சூழல்களின் பதற்றத்தையும் உணர்ச்சிகளின் நுட்பத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இசை, ஒலி, காட்சிகள் ஆகியவை இணைந்து திரைப்படத்தின் தனித்துவமான சூழலை உருவாக்குகின்றன.
கலை இயக்கம் மற்றும் உடல் தோற்றங்களை வடிவமைத்த விதமும் கவனிக்கத்தக்கது. மனித உடலின் இயல்பான எல்லைகளுக்கும் உலோகத்தின் உறுதித்தன்மைக்கும் இடையே உருவாக்கப்படும் முரண்பாடு, திரைப்படத்தின் காட்சியனுபவத்தில் தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
உடல் சார்ந்த மாற்றங்களையும் இயந்திரங்களின் இருப்பையும் ஒரே கலைவெளியில் இணைப்பது எளிதான பணியல்ல. ஆனால் இயக்குநரின் கற்பனையும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பங்களிப்பும் இந்த விசித்திரமான உலகத்தை நம்பத்தகுந்த திரைப்பட அனுபவமாக மாற்றுகின்றன.
இதற்காக ஐரோப்பிய திரைப்பட விருதுகளில் ஒப்பனை மற்றும் தலைமுடி அலங்காரத்திற்கான விருதையும் இப்படம் வென்றுள்ளது.
திரைப்படம் எழுப்பும் முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்று, ஒருவரை மனிதராக அடையாளப்படுத்துவது அவரது உடலமைப்பா, பாலினமா, பிறப்பின் பின்னணியா அல்லது அவரிடம் வெளிப்படும் உணர்வுகளா என்பதாகும்.
பாலின அடையாளம், உடல் சார்ந்த அடையாளம், சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றை எளிய விளக்கங்களுக்குள் அடக்காமல் சிக்கலான முறையில் அணுகுகிறது.
அதே நேரத்தில் அன்பு என்பது ரத்த உறவுகளால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறதா, ஒருவரை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான அடிப்படை என்ன, தனிமையில் இருக்கும் மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு நெருக்கத்தைத் தேடுகிறார்கள் போன்ற கேள்விகளையும் முன்வைக்கிறது.
இவை அனைத்தையும் நேரடியாகப் போதனை செய்வதற்குப் பதிலாக, அதன் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் மற்றும் காட்சியமைப்பின் வழியாக உணர்த்துகிறது.
இப்படம் 2021ஆம் ஆண்டு கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டு, அங்கு வழங்கப்படும் உயரிய விருதான தங்கப்பனை விருதை வென்றது. இதன் மூலம் அந்த விருதைப் பெற்ற இரண்டாவது பெண் இயக்குநர் என்ற பெருமையை ஜூலியா டுகூர்னோ பெற்றார்; தனியாக அந்த விருதை வென்ற முதல் பெண் இயக்குநரும் அவரே.
டொராண்டோ சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் நள்ளிரவு திரைப்படப் பிரிவுக்கான பார்வையாளர்கள் விருதையும் இப்படம் பெற்றது.
பிரான்ஸ் நாட்டின் சார்பில் ஆஸ்கர் சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டாலும் இறுதிப்பட்டியலில் இடம்பெறவில்லை. பிரெஞ்சு மற்றும் பெல்ஜியத் திரைப்பட உலகில் மட்டுமின்றி சர்வதேச அளவிலும் கவனத்தைப் பெற்ற இப்படம், பல்வேறு விருதுகளுக்கும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
‘டைட்டேன்’ அனைவருக்கும் வசதியாக ரசிக்கக்கூடிய திரைப்படம் அல்ல. அதன் உடல் திகில் காட்சிகளும் வழக்கத்திற்கு மாறான பாலியல் சித்தரிப்புகளும் சில பார்வையாளர்களுக்கு அதிர்ச்சியையும் அசௌகரியத்தையும் ஏற்படுத்தக்கூடும்.
ஆனால் வழக்கமான திரைப்பட அனுபவத்தைத் தாண்டி, மனித உடல், அடையாளம், அன்பு, தனிமை ஆகியவற்றைத் துணிச்சலான கலைமொழியில் ஆராயும் படைப்புகளை விரும்புபவர்களுக்கு இது முக்கியமான அனுபவமாக இருக்கும்.
திகிலை ஒரு கருவியாகவும் மனித உணர்வுகளை அதன் மையமாகவும் பயன்படுத்தும் ஜூலியா டுகூர்னோவின் தனித்துவமான இயக்குநர் பார்வையே இப்படத்தை நினைவில் நிற்கும் படைப்பாக மாற்றுகிறது.
அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சிகளைக் கடந்து அதன் ஆழத்தில் இருக்கும் மனித உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தயாராக இருக்கும் பார்வையாளர்கள் தவறவிடக்கூடாத திரைப்படம் ‘டைட்டேன்’.
===============================
படத்தின் கதை:-
படம் தொடங்கும்போது, சிறுமியான அலெக்சியா (அடேல் கிகு) தனது தந்தையுடன் காரில் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கிறாள். பயணத்தின்போது அவள் தந்தைக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கும் வகையில் நடந்துகொள்கிறாள்.
இதனால் எரிச்சலடையும் அவளுடைய தந்தை, அவளை எச்சரிப்பதற்காகத் தனது கவனத்தைச் சாலையிலிருந்து திருப்பி அவளது பக்கம் பார்க்கிறார். அந்த நேரத்தில் அலெக்சியா தனது இருக்கைப் பாதுகாப்புப் பட்டையை அகற்றுகிறாள்.
தந்தையின் கவனம் சிதறியதால் கார் விபத்துக்குள்ளாகிறது. இந்த விபத்தில் அலெக்சியாவின் மண்டை ஓட்டில் பலத்த காயம் ஏற்படுகிறது. அவளைக் காப்பாற்றுவதற்காக மருத்துவர்கள் தலையில் டைட்டானியம் உலோகத் தகடு ஒன்றைப் பொருத்துகிறார்கள்.
சிகிச்சை முடிந்து மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்பிய பிறகு, அலெக்சியா தனது பெற்றோரிடம் நெருக்கம் காட்டாமல் அவர்களை விட்டு விலகியே இருக்கிறாள். அதற்குப் பதிலாக, வீட்டிலிருக்கும் காரை நோக்கிச் சென்று அதை மிகுந்த பாசத்துடன் அணைத்துக்கொள்கிறாள்.
தனது பெற்றோரைவிட காரின் மீது அவளுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த விசித்திரமான ஈர்ப்பு, அவளுடைய வாழ்க்கையில் பின்னர் நிகழப்போகும் சம்பவங்களுக்கு ஒரு தொடக்கமாக அமைகிறது.
பல ஆண்டுகள் கடந்துவிடுகின்றன. இப்போது அலெக்சியா வளர்ந்து இளம் பெண்ணாகியிருக்கிறாள். விபத்தின் காரணமாக அவளுடைய தலையின் ஒரு பக்கத்தில் பெரிய தழும்பு இருக்கிறது. அவள் ஒரு வாகனக் கண்காட்சியில் பணியாற்றுகிறாள்.
அங்கு புதிய கார்கள் காட்சிப்படுத்தப்படும் நிகழ்ச்சிகளில், அலங்காரமான உடைகளை அணிந்து கார்களின் அருகில் நின்று பார்வையாளர்களைக் கவர்வது அவளுடைய வேலை.
ஒருநாள் இரவு, கண்காட்சி முடிந்து அனைவரும் கலைந்த பிறகு, அங்கு வந்திருந்த ஓர் ஆண் ரசிகர் அலெக்சியாவைப் பின்தொடர்ந்து வாகன நிறுத்துமிடத்திற்குச் செல்கிறான்.
அவளிடம் தனது காதலைத் தெரிவித்து, அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி முத்தமிட முயற்சிக்கிறான். அவனுடைய இந்த அத்துமீறலைப் பொறுத்துக்கொள்ளாத அலெக்சியா, தனது கூந்தலில் செருகியிருக்கும் நீளமான உலோக முள் போன்ற அணிகலனைக் கொண்டு அவனை மிகக் கொடூரமாகத் தாக்கிக் கொலை செய்கிறாள்.
அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு அலெக்சியா மீண்டும் கண்காட்சி அரங்கிற்குள் சென்று குளிப்பதற்காகத் தயாராகிறாள்.
அப்போது, அன்று பகலில் அவள் காட்சிப்படுத்தியிருந்த மாற்றியமைக்கப்பட்ட காடிலாக் கார் தானாகவே இயங்கத் தொடங்குகிறது. இதைக் கவனிக்கும் அலெக்சியா அந்தக் காருக்குள் செல்கிறாள்.
அங்கு அவள் அந்தக் காருடன் பாலியல் உறவு கொள்கிறாள். இந்த விசித்திரமான சம்பவத்தின் மூலம், சிறுவயதில் ஏற்பட்ட கார் மீதான அவளுடைய ஈர்ப்பு இப்போது வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு பாலியல் ஈர்ப்பாக மாறியிருப்பது வெளிப்படுகிறது.
இதற்கிடையில், அலெக்சியா சாதாரண வாழ்க்கை வாழும் பெண் அல்ல என்பதும் தெரியவருகிறது. கடந்த சில மாதங்களாக அவள் தொடர்ந்து கொலைகளில் ஈடுபட்டு வருகிறாள்.
ஏற்கெனவே மூன்று ஆண்களையும் ஒரு பெண்ணையும் கொலை செய்திருக்கிறாள். இத்தனை கொலைகளுக்குப் பின்னரும் அவள் தனது பெற்றோருடன் ஒரே வீட்டில் மனச்சலனமின்றி வசித்து வருகிறாள்.
ஆனால் பெற்றோருக்கும் அவளுக்கும் இடையே அன்பான உறவு இல்லை. அவர்கள் ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்தாலும், ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமில்லாத வாழ்க்கையையே நடத்துகிறார்கள்.
அலெக்சியாவின் குற்றச் செயல்கள் குறித்தோ, அவளுடைய உண்மையான நடவடிக்கைகள் குறித்தோ பெற்றோருக்குத் தெரியாது.
ஒருநாள் அலெக்சியா தனது பணியிடத்தில் உடன் வேலை செய்யும் ஜஸ்டின் (கரான்ஸ் மரில்லியே) கலந்துகொள்ளும் வீட்டுப் பார்ட்டிக்குச் செல்கிறாள். அங்கு இருவரும் நெருக்கமாகி பாலியல் உறவில் ஈடுபடத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஆனால் அந்த நேரத்தில் அலெக்சியாவின் உடலில் எதிர்பாராத மாற்றம் ஏற்படுகிறது. அவளுடைய பிறப்புறுப்பிலிருந்து இயந்திர எண்ணெய் போன்ற கருப்பு நிறத் திரவம் வெளியேறத் தொடங்குகிறது.
இதனால் அதிர்ச்சியடையும் அவள், தான் கர்ப்பமாக இருக்கிறாளா என்பதை அறிந்துகொள்ள ஒரு கர்ப்பப் பரிசோதனையைச் செய்கிறாள். அதன் முடிவு அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
தனது உடலில் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த அசாதாரணமான கர்ப்பத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அலெக்சியா, உடனடியாக அதிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்கிறாள்.
கழிவறைக்குச் சென்று தனது கூந்தலில் வைத்திருக்கும் உலோக முள்ளைக் கொண்டு கருக்கலைப்பு செய்ய முயல்கிறாள். ஆனால் அவளுடைய முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை.
இந்தச் சம்பவத்தால் மேலும் பதற்றமடையும் அவள், வெளியே வந்து ஜஸ்டினையும் அங்கு இருக்கும் மற்ற இரண்டு ஆண்களையும் கொலை செய்கிறாள்.
அங்கிருந்த மற்றொரு பெண் மட்டும் அவளிடமிருந்து தப்பித்து ஓடிவிடுகிறாள். இதனால் அலெக்சியாவின் கொலைச் செயல்கள் மேலும் அதிகரிக்கின்றன.
கொலைகளைச் செய்துவிட்டு அலெக்சியா தனது வீட்டிற்குத் திரும்புகிறாள். அங்கு ரத்தம் படிந்திருக்கும் ஒரு போர்வையை எரித்துத் தடயத்தை அழிக்க முயற்சிக்கிறாள்.
ஆனால் அவள் பற்றவைத்த நெருப்பு கட்டுக்கடங்காமல் பரவி வீடு முழுவதும் தீப்பிடிக்கிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில், தனது பெற்றோர் இருக்கும் படுக்கையறையின் கதவை வெளிப்புறமாகப் பூட்டிவிட்டு, அவர்களை உள்ளேயே இருக்கும்படி செய்துவிட்டு வீட்டைவிட்டுத் தப்பிச் செல்கிறாள்.
இதற்குப் பிறகு அவள் காவல்துறையால் தேடப்படும் கொலைக் குற்றவாளியாகிறாள்.
தனது உண்மையான அடையாளத்துடன் இனிமேல் வாழ முடியாது என்பதை உணரும் அலெக்சியா, தன்னை வேறொரு நபராக மாற்றிக்கொள்ள முடிவு செய்கிறாள்.
பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஏழு வயதில் காணாமல் போன அட்ரியன் லெக்ராண்ட் என்ற சிறுவனின் அடையாளத்தைத் தனக்குச் சொந்தமானதாகக் காட்டத் திட்டமிடுகிறாள்.
அதற்காகத் தனது நீண்ட தலைமுடியை வெட்டிக் கொள்கிறாள். மார்பகங்கள் வெளியே தெரியாதபடி அவற்றை இறுக்கமாகக் கட்டுகிறாள். கர்ப்பத்தால் பெரிதாகியிருக்கும் வயிற்றையும் துணியால் இறுக்கமாக மறைக்கிறாள்.
மேலும், தனது மூக்கைத் தானே உடைத்துக்கொண்டு, தனது முகத்தோற்றத்தை மாற்றிக்கொள்கிறாள். இவ்வாறு உடலையும் தோற்றத்தையும் மாற்றிய பிறகு, காணாமல் போன சிறுவன் அட்ரியன் என்ற அடையாளத்துடன் காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று தான் அந்தச் சிறுவன் என்று தெரிவிக்கிறாள்.
அட்ரியனின் தந்தையான வின்சென்ட் லெக்ராண்ட் (வின்சென்ட் லிண்டன்), தீயணைப்புப் படையின் தலைமை அதிகாரியாகப் பணியாற்றுபவர். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன தனது மகன் மீண்டும் கிடைத்துவிட்டான் என்று நம்பும் அவர், அலெக்சியாவைத் தனது மகன் அட்ரியனாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
அவளுடைய தோற்றத்தில் பல மாற்றங்கள் இருந்தாலும், அவள் தனது மகன்தான் என்று உறுதியாக நம்புகிறார். அவளுடைய அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்காக மரபணுப் பரிசோதனை செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் அவர் ஏற்க மறுக்கிறார்.
இதனால் அலெக்சியாவின் உண்மையான அடையாளம் வெளிப்படுவதற்கான வாய்ப்பு தற்காலிகமாகத் தடுக்கப்படுகிறது.
வின்சென்ட், அலெக்சியாவைத் தன்னுடன் தான் வசித்தும் வேலை செய்தும் வரும் தீயணைப்பு நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.
அங்கு பணியாற்றும் மற்ற தீயணைப்பு வீரர்களுக்கு அவளைத் தனது மகன் அட்ரியன் என்று அறிமுகப்படுத்துகிறார். ஆனால் அந்தச் சிறுவனின் தோற்றத்தில் இருக்கும் அலெக்சியா பேசாமல் இருப்பதும், ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் தெளிவாக வகைப்படுத்த முடியாத தோற்றத்துடன் இருப்பதும், மனரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர் போல நடந்துகொள்வதும் அவர்களுக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இருப்பினும், வின்சென்ட் தனது மகன் என்று உறுதியாகக் கூறுவதால் அவர்கள் நேரடியாகக் கேள்வி எழுப்பத் தயங்குகிறார்கள்.
அந்தத் தீயணைப்பு நிலையத்திலேயே வின்சென்ட்டுடன் அலெக்சியா தங்கத் தொடங்குகிறாள்.
அவளுக்குத் தீயணைப்புப் பணிகளைக் கற்றுக்கொடுப்பதுடன், தனது மேற்பார்வையில் பயிற்சியாளராகவும் சேர்த்துக்கொள்கிறார். அங்கு ஏற்கெனவே அனுபவமுள்ள வீரர்கள் பலர் பணியாற்றினாலும், வின்சென்ட் தனது மகன் என்று நம்பும் அலெக்சியாவுக்கு அவர்களைவிட அதிகப் பொறுப்புகளை வழங்குகிறார்.
இதனால் அந்த வீரர்களில் ஒருவருக்கு வின்சென்ட்டின் நடவடிக்கைகள் மீது அதிருப்தி ஏற்படுகிறது. அட்ரியனின் உண்மையான அடையாளம் என்ன என்று அவர் வின்சென்ட்டிடம் நேரடியாகக் கேள்வி எழுப்புகிறார்.
ஆனால் வின்சென்ட் கோபமடைந்து, தனது மகனைப் பற்றி இனிமேல் யாரும் கேள்வி கேட்கக்கூடாது என்று அவரை எச்சரிக்கிறார். இதனால் மற்ற வீரர்களும் அந்த விவகாரத்தில் தலையிடாமல் இருக்கிறார்கள்.
இதற்கிடையில் வின்சென்ட்டின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறது. வயதாகிக்கொண்டிருக்கும் தனது உடல் வலிமையை இழக்க அவர் விரும்பவில்லை.
இளமைக் காலத்தில் இருந்த உடல் வலிமையையும் தசைகளையும் மீண்டும் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையில், அவர் தொடர்ந்து ஊக்கமருந்துகளைத் தனது உடலில் ஊசி மூலம் செலுத்திக்கொள்கிறார்.
ஆனால் காலப்போக்கில் அந்த மருந்துகளுக்கு அவரது உடல் எதிர்வினையாற்றும் திறனை இழப்பதுபோல் தெரிகிறது. முன்பு கிடைத்த உடல் வலிமையைப் பெறுவதற்காக அவர் மருந்தின் அளவை அதிகரிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
மறுபுறம், வின்சென்ட் அலெக்சியாவைத் தனது மகனாக ஏற்றுக்கொண்டு அவளிடம் காட்டும் அளவுக்கு அதிகமான பாசமும் உரிமை கொண்டாடும் நடத்தையும் அவளுக்கு மன உளைச்சலை ஏற்படுத்துகின்றன.
அவள் அங்கிருந்து தப்பித்துச் செல்லலாமா என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறாள். ஆனால் ஒருநாள் வின்சென்ட் அதிக அளவில் ஊக்கமருந்தைத் தனது உடலில் செலுத்திக்கொண்ட பிறகு, அவருக்கு இதயத் துடிப்பு சீரற்றுப் போகும் பிரச்சினை ஏற்படுகிறது.
அவருடைய உடல்நிலை ஆபத்தான நிலையை அடைவதைப் பார்க்கும் அலெக்சியா, அவரை அப்படியே விட்டுவிட்டுச் செல்ல மனமில்லாமல் அங்கேயே தங்க முடிவு செய்கிறாள்.
சில காலத்திற்குப் பிறகு வின்சென்ட்டின் முன்னாள் மனைவி அவரைப் பார்க்க வருகிறாள். வின்சென்ட்டுக்கும் அவருக்கும் நீண்டகாலமாகப் பிரிவு இருந்து வருகிறது.
அவர்களுடைய மகன் அட்ரியன் காணாமல் போனதற்குப் பிறகு குடும்ப வாழ்க்கையும் சீர்குலைந்திருக்கிறது. இப்போது அட்ரியன் திரும்பி வந்திருப்பதாக வின்சென்ட் நம்புவதால், அந்தப் பெண் தனது மகனைப் பார்க்க வருகிறாள்.
அப்போது அலெக்சியாவின் கர்ப்பம் மிகவும் வளர்ந்திருப்பதையும், அவள் தனது வயிற்றையும் உடலையும் மறைப்பதற்காகப் பயன்படுத்திய கட்டுகளை அகற்றியிருப்பதையும் அவள் கண்டுபிடிக்கிறாள்.
இதனால் அலெக்சியா உண்மையில் ஆண் அல்ல என்பதும், வின்சென்ட் நம்புவதுபோல அவள் அவரது காணாமல் போன மகன் அட்ரியன் அல்ல என்பதும் அவளுக்குப் புரிகிறது.
ஆனால் அந்த உண்மையை வின்சென்ட்டிடம் வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க அவள் முடிவு செய்கிறாள். ஏற்கெனவே மனதளவில் தனது மகன் திரும்பி வந்துவிட்டான் என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும் முன்னாள் கணவரின் அந்த நம்பிக்கையை உடைக்க அவள் விரும்பவில்லை.
எனவே அலெக்சியாவின் உண்மையான அடையாளத்தைத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்கிறாள். அதே நேரத்தில், வின்சென்ட்டின் உடல்நிலையையும் மனநிலையையும் கவனித்துக்கொள்ளும்படி அலெக்சியாவிடம் கேட்டுக்கொள்கிறாள்.
வின்சென்ட்டுக்கு அவள் மீது இருக்கும் பாசத்தையும், அவருக்கு அவளால் ஏற்பட்டிருக்கும் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்துகொண்டதால் இந்த வேண்டுகோளை விடுக்கிறாள்.
இதற்கிடையில், வின்சென்ட்டுக்கும் அலெக்சியாவுக்கும் இடையேயான உறவில் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் ஏற்படுகிறது. அலெக்சியா தனது உண்மையான அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டிருப்பதை வின்சென்ட் ஏதோ ஒரு வகையில் உணரத் தொடங்குகிறார்.
இறுதியில், அவள் தனது காணாமல் போன மகன் அல்ல என்ற உண்மையை அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் அதற்காக அவளை வெளியேற்றவோ, அவளுடனான உறவை முறித்துக்கொள்ளவோ அவர் விரும்பவில்லை.
மாறாக, நீ யாராக இருந்தாலும் சரி, நீ எனது மகன்தான் என்று அவளிடம் கூறுகிறார். அதாவது, உயிரியல் ரீதியாக அவள் தனது மகன் அல்ல என்பதை உணர்ந்தபோதும், அவளைத் தனது மகனாகவே அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயாராக இருக்கிறார்.
ஒரு கட்டத்தில், அலெக்சியாவின் உடலில் மறைக்கப்பட்டிருந்த உண்மை மேலும் வெளிப்படுகிறது. வின்சென்ட் எதிர்பாராத விதமாக அவளுடைய மார்பகங்களைக் காண நேரிடுகிறது.
இதனால் அவர் அதிர்ச்சியடைகிறார். இருப்பினும், அவளுடைய உடல் தோற்றம் பெண்ணுடையதாக இருப்பதற்காக அவளைக் கைவிடுவதில்லை. அவளுக்குத் தொடர்ந்து ஆதரவாக இருந்து கவனித்துக்கொள்கிறார்.
பின்னர் தீயணைப்பு நிலையத்தில் ஒரு கொண்டாட்ட நிகழ்ச்சி நடைபெறுகிறது. அங்கு பணியாற்றும் வீரர்கள் அனைவரும் இசைக்கு ஏற்ப மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடுகிறார்கள். அந்தச் சூழலில், அட்ரியன் என்று அவர்கள் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் அலெக்சியாவையும் நடனமாடும்படி வற்புறுத்துகிறார்கள்.
இதுவரை அமைதியாகவும் ஒதுங்கியிருந்தும் வந்த அவள், திடீரெனத் தனது பழைய பணியின்போது ஆடிய நடன அசைவுகளை நிகழ்த்தத் தொடங்குகிறாள். அவளுடைய நடனம் ஆண்களுக்குரியதாக அவர்கள் எதிர்பார்த்த விதத்தில் இல்லாமல், அவள் முன்பு வாகனக் கண்காட்சியில் ஆடிய அதே அலங்காரமான நடனமாக இருக்கிறது.
இதைப் பார்த்த தீயணைப்பு வீரர்கள் குழப்பமடைகிறார்கள். வின்சென்ட்டும் இதைப் பார்த்து ஏமாற்றமடைந்தவர்போல் கூட்டத்திலிருந்து வெளியேறுகிறார்.
அந்தக் கொண்டாட்டம் முடிந்த பிறகு, அலெக்சியா மீண்டும் தனது விசித்திரமான பாலியல் ஈர்ப்பின் காரணமாக ஒரு தீயணைப்பு வாகனத்துடன் பாலியல் உறவில் ஈடுபடுகிறாள்.
இவ்வாறு அவளுடைய கார் மற்றும் இயந்திரங்கள் மீதான ஈர்ப்பு தொடர்ந்து வெளிப்படுகிறது.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல அலெக்சியாவின் உடல் நிலை மோசமடையத் தொடங்குகிறது.
அவளுடைய கர்ப்பம் வளர்ந்து வருவதோடு, அவளுடைய உடலுக்குள் ஏற்பட்டிருக்கும் உலோக மாற்றங்களும் தீவிரமடைகின்றன. குறிப்பாக வயிற்றுப் பகுதியில் உள்ள தோல் கிழியத் தொடங்குகிறது.
அந்தக் கிழிவுகளின் வழியாக மனித உடலுக்குள் இருக்கக்கூடாத உலோகத் தகடுகள் வெளியே தெரியத் தொடங்குகின்றன. அவளுடைய உடல் இயல்பான மனித உடலைப்போல இல்லாமல், டைட்டானியம் உலோகத்துடன் கலந்த ஒரு விசித்திரமான அமைப்பாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
இதனால் அவள் உடல் ரீதியாகவும் மிகுந்த வேதனையை அனுபவிக்கிறாள்.
இறுதியில் அவளுடைய கர்ப்பம் பிரசவத்திற்கான காலத்தை அடைகிறது. உடல் முழுவதும் மாற்றங்களும் வலிகளும் அதிகரித்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், அலெக்சியா வின்சென்ட்டிடம் தனது உண்மையான பெயரை வெளிப்படுத்துகிறாள்.
தான் அட்ரியன் அல்ல, அலெக்சியா என்பதையும், இதுவரை மறைத்துவந்த தனது அடையாளத்தையும் அவருக்குத் தெரிவிக்கிறாள். ஒரு கட்டத்தில் வின்சென்ட்டை மயக்குவதற்காக அவரிடம் பாலியல் ரீதியாக நெருங்கவும் முயற்சிக்கிறாள்.
ஆனால் அவளுடைய உடல்நிலை தொடர்ந்து மோசமடைகிறது. பிரசவ வலி தீவிரமடையத் தொடங்கியதும், இனிமேல் தன்னால் தனியாகச் சமாளிக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்து வின்சென்ட்டிடம் உதவி கேட்டு கெஞ்சுகிறாள்.
அலெக்சியாவின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் வின்சென்ட், அவளுக்கு உதவி செய்து பிரசவம் நடைபெறுவதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபடுகிறார். அவளுடைய உடல் ஏற்கெனவே உலோகத் தகடுகளால் மாற்றமடைந்திருந்தாலும், குழந்தையைப் பெற்றெடுப்பதற்கான இறுதிக் கட்டத்தை அவள் அடைகிறாள்.
பிரசவத்தின் கடைசி முயற்சியில் அவள் முழு வலிமையையும் பயன்படுத்தித் தள்ளும்போது, அவளுடைய மண்டை ஓட்டில் பொருத்தப்பட்டிருந்த டைட்டானியம் தகடு பிளந்து திறக்கிறது. அந்தப் பிரசவத்தின் கடுமையான உடல் பாதிப்பைத் தாங்க முடியாமல் அலெக்சியா உயிரிழக்கிறாள்.
ஆனால் அவள் பெற்றெடுக்கும் குழந்தை சாதாரணமான குழந்தையாக இல்லை. அந்தப் பச்சிளம் குழந்தையின் உடலிலும் ஆங்காங்கே டைட்டானியம் உலோகத் தகடுகள் பதிந்திருப்பது தெரிகிறது. தாயின் உடலில் காணப்பட்ட உலோக மாற்றம் குழந்தையின் உடலிலும் தொடர்ந்திருப்பது அந்த இறுதிக் காட்சியில் வெளிப்படுகிறது.
அலெக்சியா உயிரிழந்துவிட்ட நிலையில், பிறந்த குழந்தையை வின்சென்ட் தனது கைகளில் ஏந்திக்கொள்கிறார். அந்தக் குழந்தையைத் தனியாக விட்டுவிடாமல், அதனருகில் இருந்து தொடர்ந்து, “நான் உனக்காக இங்கே இருக்கிறேன்” என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறார்.
தாயை இழந்து பிறந்த அந்தக் குழந்தைக்கு தான் துணையாக இருப்பேன் என்பதை உணர்த்துவதுபோல் அவர் அந்த வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து காதில் சொல்லும் தருணத்தில் படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஃப்ரெஞ்சுசினிமா
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்பாம்