ஒரு அரசியல் எல்லைக்கோடு மனிதர்களைப் பிரிப்பதோடு நின்றுவிடாமல், அவர்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையையும் காதலையும் உணவையும் பிரித்துவிட முடியுமா?
இஸ்ரேலியர்களுக்கும் பாலஸ்தீனியர்களுக்கும் இடையிலான நீண்டகாலப் பகைமையை, இரண்டு ஃபலாஃபெல் உணவகங்களின் போட்டியாக மாற்றி, இசை, காதல், நகைச்சுவை வழியாக அணுகுகிறது அரி சாண்டல் இயக்கிய 2005-ஆம் ஆண்டு வெளியான அமெரிக்க,
இசைக்குறும்படமான வெஸ்ட் பேங்க் ஸ்டோரி West Bank Story.
அரசியல் மோதலின் தீவிரத்தை ஒரு இசை நகைச்சுவையின் வழியாகச் சித்தரிக்கும் இப்படம், அதே நேரத்தில் மனிதர்களைப் பிரிக்கும் அடையாளங்களைக் கடந்து உறவுகள் உருவாக முடியுமா என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.
1961-ஆம் ஆண்டு வெளியான West Side Story திரைப்படத்தின் பகடி வடிவமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ள இப்படம், வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் Romeo and Juliet நாடகத்தில் இடம்பெறும் எதிரெதிர் குடும்பங்களின் பகைமை என்ற அடிப்படையையும் பயன்படுத்துகிறது.
அசல் படைப்பில் இளைஞர்களின் காதலுக்கு எதிராக நிற்கும் இனக்குழுக்களின் மோதல், இங்கே இஸ்ரேலியர்களுக்கும் பாலஸ்தீனியர்களுக்கும் இடையிலான அரசியல் முரண்பாடாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.
இரண்டு சமூகங்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஊடுருவியிருக்கும் பிரிவினையை, ஒரே பகுதியில் இயங்கும் இரண்டு ஃபலாஃபெல் துரித உணவுக்கடைகளின் போட்டியாகச் சுருக்குவது படத்தின் நகைச்சுவையான கதை உத்தி.
ஆனால் அந்த எளிய அமைப்புக்குள் அரசியல் அடையாளம், குடும்ப விசுவாசம், அதிகாரப் போட்டி, தனிமனித விருப்பம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன.
படத்தின் தொடக்கத்திலேயே West Side Story திரைப்படத்தை நினைவுபடுத்தும் வகையில் இரு தரப்பினரும் விரல்களைச் சொடுக்கியபடி தங்கள் கடைகளை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
பாலஸ்தீனியர்களின் ஹம்முஸ் ஹட், இஸ்ரேலியர்களின் கோஷர் கிங் என இரண்டு உணவகங்களும் தத்தமது சமூகத்தின் அடையாளங்களாக இயங்குகின்றன.
உணவு விற்பனை செய்யும் தொழில் என்ற பொதுவான நோக்கம் இருந்தாலும், தங்கள் மக்களுக்குச் சேவை செய்வதையே இரு தரப்பினரும் முக்கியமான போட்டியாகக் கருதுகின்றனர்.
இதை வெளிப்படுத்தும் தொடக்கப் பாடல், உணவகங்களின் போட்டியை வெறும் வணிகப் பிரச்சினையாக அல்லாமல், சமூகப் பெருமை சார்ந்த மோதலாக மாற்றுகிறது.
இசையும் நடனமும் அரசியல் பகைமையின் வெளிப்பாடுகளாகப் பயன்படுத்தப்படுவது படத்தின் தனித்துவமான அணுகுமுறை.
ஹம்முஸ் ஹட்டில் பணிபுரியும் ஃபாத்திமாவுக்கும் இஸ்ரேலிய ராணுவ வீரரான டேவிட்டுக்கும் இடையே உருவாகும் ஈர்ப்பு, இந்தப் பகைமை நிறைந்த சூழலுக்குள் ஒரு தனிப்பட்ட உறவுக்கான இடத்தை உருவாக்குகிறது.
இருவரும் ஒருவரையொருவர் நினைத்து கனவு காணும் காதல் பாடல், அவர்களுடைய உணர்வுகளை இசையின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
வாடிக்கையாளர் ஒருவர் மறந்து விட்டுச் சென்ற உணவைத் திருப்பிக் கொடுக்க ஃபாத்திமா அவசரமாகச் செல்லும்போது டேவிட்டைச் சந்திக்கிறாள்.
அந்தச் சந்திப்பு இருவருக்கும் இடையிலான பரஸ்பர ஈர்ப்பை நேரடியாக வெளிப்படுத்துகிறது. இங்கே காதல் என்பது இரண்டு தனிநபர்களின் உணர்வு மட்டுமல்ல; தங்களைச் சுற்றியுள்ள சமூகப் பிரிவினைக்கு எதிரான ஒரு இயல்பான மனித விருப்பமாகவும் அமைகிறது.
ஆனால் இந்த உறவு உருவாகும் சூழல் அமைதியானதல்ல. கோஷர் கிங் தரப்பினர் பயன்படுத்தும் இயந்திரம் தங்கள் நிலப்பகுதிக்குள் சில அங்குலங்கள் ஆக்கிரமித்திருப்பதை ஃபாத்திமாவின் சகோதரன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்.
அந்த இயந்திரத்தின் மீது ஹம்முஸ் ஹட் தரப்பின் தலைவர் கல்லெறிந்து அதைச் செயலிழக்கச் செய்வதால் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே நேரடி மோதல் வெடிக்கிறது.
தனிப்பட்ட உரிமை சார்ந்த சிறிய பிரச்சினை எவ்வாறு இரு சமூகங்களின் பகைமையைத் தூண்டிவிடுகிறது என்பதைக் காட்சிப்படுத்தும் இந்த நிகழ்வு, படத்தின் அரசியல் நகைச்சுவைக்கு முக்கியமான அடித்தளமாகிறது.
நிலத்தின் மீதான உரிமைப் போட்டி, அடுத்த கட்டத்தில் சுவரைக் கட்டும் முடிவாக வளர்கிறது. கோஷர் கிங்கின் தலைவர் ஏரியல் எடுக்கும் இந்த முடிவு, இரு தரப்பினருக்கும் இடையிலான பிரிவினையை உடல் ரீதியாகவும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
சுவரைக் கட்டும் பணியைத் தொடங்கியதும், அதனைத் தடுத்து நிறுத்த பாலஸ்தீனியர்கள் திட்டமிடுகின்றனர். இந்தப் போராட்டத்திற்கும் இசையும் நடனமும் துணையாகின்றன.
இதனால் அரசியல் எதிர்ப்பு ஒரு இசை நிகழ்ச்சியின் வடிவத்தைப் பெறுகிறது. அதே நேரத்தில், டேவிட் ஃபாத்திமாவைச் சந்தித்து முத்தமிட விரும்பினாலும், அதனால் மோதல் மேலும் தீவிரமடையும் என்று கருதும் அவள் அதற்கு மறுப்பு தெரிவிக்கிறாள்.
அவர்களுடைய காதல்கூட சுற்றியுள்ள அரசியல் சூழலிலிருந்து தனித்து இயங்க முடியாத நிலையை இந்தத் தருணம் வெளிப்படுத்துகிறது. பின்னர் இருவரும் சண்டையை நிறுத்த முயலும்போது அவர்களுடைய காதல் குடும்பத்தினருக்குத் தெரியவருகிறது.
தொடர்ந்து ஏற்படும் மோதலில் பெட்ரோல் கேன் கவிழ்ந்து ஹம்முஸ் ஹட் தீப்பற்றுகிறது. இதைக் கண்டு இஸ்ரேலியர்கள் மகிழ்ச்சியடையும் தருணத்திலேயே, தீப்பொறி கோஷர் கிங்கையும் எரியச் செய்கிறது.
எதிர்தரப்பின் அழிவில் மகிழ்ச்சி காணும் மனநிலை இறுதியில் இருவருக்குமே இழப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இந்தக் காட்சியின் வழியாகப் படத்தின் நகைச்சுவை ஒரு தெளிவான அரசியல் விமர்சனமாக மாறுகிறது.
மறுநாள் உணவு வாங்க வரும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு முந்தைய பகைமையோ தீ விபத்தோ முக்கியமில்லை; அவர்களுக்குத் தேவை உணவு மட்டுமே.
ஆனால் இரண்டு உணவகங்களிடமும் வழக்கமான வணிகத்தைத் தொடரும் வசதி இல்லை. அந்தச் சூழலில் எஞ்சியிருக்கும் உணவுப் பொருட்களை ஒன்றிணைத்து இரு தரப்பினரும் இணைந்து உணவு தயாரிக்கத் தொடங்குகின்றனர்.
இதன் மூலம் போட்டியாக இயங்கிய இரண்டு கடைகளும் ஒரே இடத்தில் செயல்படும் நிலை உருவாகிறது. ஃபாத்திமாவும் டேவிட்டும் தங்கள் உறவை வெளிப்படுத்தும் தருணமும் இந்த மாற்றத்துடன் இணைகிறது.
இறுதியில், இரு குடும்பங்களும் தொடர்ந்து சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தால் என்ன செய்வது என்ற ஃபாத்திமாவின் கேள்விக்கு, டேவிட் அவளை பெவர்லி ஹில்ஸ் என்ற இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதாகப் பதிலளிக்கிறான்.
West Side Story படத்தின் புகழ்பெற்ற 'Somewhere' பாடலை நினைவூட்டும் இந்த வசனம், அசல் படைப்புடனான தொடர்பை நகைச்சுவையாக நிறைவு செய்கிறது.
கிம் ரே மற்றும் அரி சாண்டல் இணைந்து எழுதிய திரைக்கதை, மிகக் குறுகிய 21 நிமிடங்களில் காதல், சமூகப் பகைமை, நில உரிமைப் பிரச்சினை, வன்முறை, சமரசம் ஆகியவற்றை இணைக்கிறது.
இத்தனை அம்சங்களையும் விரிவாக ஆராய்வதற்கான நேரம் குறைவாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு நிகழ்வும் அடுத்த மாற்றத்திற்கான காரணமாக அமைந்திருப்பது திரைக்கதையின் பலம். குறிப்பாக, நிலப்பரப்பு தொடர்பான சிறிய முரண்பாட்டிலிருந்து தொடங்கி இரு உணவகங்களின் அழிவிலும் பின்னர் அவற்றின் இணைப்பிலும் முடியும் கதை அமைப்பு, மோதலின் அபத்தத்தை நகைச்சுவையின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
ராமோன் டெல் பாரியோவின் நடன அமைப்பும் யுவால் ரோனின் இசையும் படத்தின் கதை சொல்லும் முறைக்கு முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகின்றன.
பாடல்கள் வெறுமனே பொழுதுபோக்கிற்காக இடம்பெறவில்லை; இரு சமூகங்களின் மனநிலையையும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஏவி யூபாபியனின் படத்தொகுப்பு, குறும்படத்திற்குத் தேவையான வேகத்தைத் தக்கவைக்க உதவுகிறது. கவின் கெல்லியின் ஒளிப்பதிவு, கலிஃபோர்னியாவின் சாண்டா கிளாரிட்டா பகுதியில் உள்ள ஒரு பண்ணையில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகளை கதையின் களத்திற்கு ஏற்ற வகையில் அமைக்கிறது.
வெறும் 74,000 அமெரிக்க டாலர்கள் வரையிலான குறைந்த பட்ஜெட்டில் உருவாக்கப்பட்ட இப்படம், அதன் கருத்தையும் இசை வடிவத்தையும் மையமாகக் கொண்டு கச்சிதமான திரைப்பட அனுபவத்தை வழங்குகிறது.
பென் நியூமார்க் டேவிட்டாகவும், நூரீன் டிவுல்ஃப் ஃபாத்திமாவாகவும் நடித்துள்ளனர். ஏ.ஜே. டேனன் கோஷர் கிங்கின் தலைவர் ஏரியலாகவும், ஜோயி நேபர் ஹம்முஸ் ஹட்டின் தலைவராகவும் தோன்றுகின்றனர்.
கதாபாத்திரங்களின் சமூகப் பின்னணியும் அவர்களுடைய எதிரெதிர் நிலைப்பாடுகளும் தெளிவாக வெளிப்படும் வகையில் நடிகர்களின் பங்களிப்பு அமைந்துள்ளது.
2005 ஜனவரி 20 அன்று சன்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்ட இப்படம், பின்னர் உலகின் பல்வேறு திரைப்பட விழாக்களில் திரையிடப்பட்டு விருதுகளையும் பெற்றது.
2007-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 79-வது ஆஸ்கர் விருது விழாவில் சிறந்த நேரடி நடிப்புக் குறும்படத்திற்கான விருதை வென்றது. இண்டியானாபொலிஸ் சர்வதேச திரைப்பட விழாவின் பார்வையாளர் விருது, மாலிபு திரைப்பட விழாவின் சிறப்பு நடுவர் விருது, ஸ்டோனி புரூக் திரைப்பட விழாவின் உயரிய விருது உள்ளிட்ட அங்கீகாரங்களும் இதற்குக் கிடைத்தன.
அரசியல் மோதல்களைப் பற்றிப் பேசும்போது அவற்றின் தீவிரத்தையும் மனித இழப்புகளையும் மறந்துவிடக் கூடாது. அதேவேளையில், அந்த மோதல்களின் பின்னால் இருக்கும் அபத்தங்களையும் அன்றாட வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளையும் சுட்டிக்காட்ட நகைச்சுவை ஒரு வலிமையான கருவியாக இருக்க முடியும் என்பதை இக்குறும்படம் நிரூபிக்கிறது.
ஒரு குறும்படத்தின் அளவுக்குள் அரசியல் பகடி, இசை, காதல் ஆகியவற்றை இணைத்து, எதிரிகளாக நிறுத்தப்பட்ட மனிதர்கள் ஒன்றாக வாழ்வதற்கான சாத்தியத்தை எளிமையாக முன்வைக்கும் இப்படம், அதன் ஆஸ்கர் அங்கீகாரத்தைத் தாண்டியும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய தனித்துவமான படைப்பாக நிற்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#கீதப்ப்ரியன்குறும்படம்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு