ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட வலிகள், இழப்புகள், நிறைவேறாத ஆசைகள், மறக்க முடியாத நினைவுகள் ஆகியவற்றைத் திரைப்படமாக மாற்றினால், அது வெறும் சுயசரிதையாக மட்டுமே இருக்குமா?
அல்லது அந்த அனுபவங்களின் வழியாக ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையையும் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் கலையாக மாறுமா?
இந்தக் கேள்வியை மிக நுட்பமாக அணுகும் படைப்பு பெட்ரோ அல்மோடோவர் இயக்கிய ஸ்பானியத் திரைப்படமான 'பெயின் அண்ட் குளோரி' Pain and Glory 2019.
வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் மனிதன் தனது கடந்த காலத்தை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான், உடல் வேதனைகளுக்கும் மனதின் காயங்களுக்கும் இடையே எத்தகைய தொடர்பு இருக்கிறது, காலம் கடந்தாலும் சில நினைவுகள் ஏன் மறையாமல் தொடர்கின்றன என்பன போன்ற ஆழமான கேள்விகளை இத்திரைப்படம் மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
ஒரு திரைப்பட இயக்குநரின் தனிப்பட்ட அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட படைப்பாக இருந்தாலும், அதன் உணர்வுகள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் எல்லைகளைக் கடந்து பொதுவான மனித அனுபவங்களாக விரிவடைகின்றன.
நினைவுகள், முதுமை, தனிமை, காதல், குடும்ப உறவுகள், கலை மீதான ஈடுபாடு, படைப்பாற்றல் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான அடித்தளத்தை உருவாக்குகின்றன.
பெட்ரோ அல்மோடோவரின் இயக்கத்தில் வெளிப்படும் முக்கியமான சிறப்பு, உணர்ச்சிகளை மிகைப்படுத்தாமல் காட்சிகளின் வழியாக இயல்பாக வெளிப்படுத்துவதுதான்.
வாழ்க்கையின் சிக்கல்களைப் பெரிய நாடகமாக மாற்றாமல், அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் அமைதியான மனப்போராட்டங்களை அவர் கவனிக்கிறார்.
மனிதர்களின் வெளிப்படையான செயல்களைவிட அவர்களுக்குள் நிகழும் உணர்ச்சிப் போராட்டங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். இதனால் திரைப்படத்தின் அணுகுமுறை நிதானமானதாக இருந்தாலும், அதன் உணர்ச்சித் தாக்கம் ஆழமானதாக அமைகிறது.
திரைக்கதையின் தனித்துவம் காலத்தின் வெவ்வேறு கட்டங்களையும் நினைவுகளையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் விதத்தில் இருக்கிறது. கடந்த கால அனுபவங்களும் நிகழ்கால மனநிலையும் தனித்தனியான பகுதிகளாக இல்லாமல், ஒரே மனிதனின் வாழ்வனுபவத்தின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களாக வெளிப்படுகின்றன.
குறிப்பாக, நினைவுகள் எப்போதும் தெளிவான காலவரிசையில் அமைவதில்லை என்பதையும், ஒரு சிறிய அனுபவம்கூட பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மனதில் புதிய அர்த்தத்தை உருவாக்கக்கூடும் என்பதையும் திரைக்கதை உணர்த்துகிறது.
இந்தக் கதை சொல்லும் முறை பார்வையாளரை வெறும் நிகழ்வுகளைப் பின்தொடரச் செய்யாமல், கதாபாத்திரங்களின் உளவுலகத்துடன் நெருக்கமாகப் பயணிக்க வைக்கிறது.
சால்வடார் மல்லோவாக நடித்துள்ள அன்டோனியோ பண்டேராஸின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாகும். உடல்நலப் பாதிப்புகளால் சோர்வடைந்த மனிதனின் உடல் மொழி, மனச்சோர்வு, தனிமை, நினைவுகளால் ஏற்படும் உணர்ச்சிக் குழப்பம் ஆகியவற்றை அவர் மிகவும் கட்டுப்பாடான நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார்.
குறிப்பாக, உரையாடல்களை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல் முகபாவனைகள், பார்வை, உடல் அசைவுகள், மௌனம் ஆகியவற்றின் வழியாகக் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை உணர்த்துகிறார்.
அவரது நடிப்பில் செயற்கையான உணர்ச்சிப் பாவனைகள் குறைவாக இருப்பதால், அந்த மனிதரின் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் நம்பகத்தன்மையுடன் வெளிப்படுகின்றன.
ஆல்பெர்ட்டோவாக நடித்துள்ள அசியர் எட்சியான்டியா, ஃபெடெரிகோவாக நடித்துள்ள லியோனார்டோ ஸ்பராக்லியா, மெர்சிடெஸாக நடித்துள்ள நோரா நவாஸ் ஆகியோரின் பங்களிப்புகளும் கதையின் மனித உறவுகளுக்கான பரிமாணத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன.
அதேபோல், சால்வடாரின் தாயாக நடித்துள்ள பெனிலோப் குரூஸ் மற்றும் வயதான ஜசிந்தாவாக நடித்துள்ள ஜூலியட்டா செரானோ ஆகியோரின் நடிப்புகள் தாய்மையின் வெவ்வேறு வயதுப் பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
சிறுவயது வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய கதாபாத்திரங்களும் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான கட்டமைப்புக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஜோஸ் லூயிஸ் அல்கைனின் பணி திரைப்படத்தின் காட்சியழகை மட்டுமல்லாமல், அதன் உணர்ச்சித் தன்மையையும் வலுப்படுத்துகிறது. காட்சிகளின் ஒளி, வண்ணங்கள், உட்புற அமைப்புகள் ஆகியவை கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையுடன் இயல்பாகப் பொருந்துகின்றன.
குறிப்பாக, வண்ணங்களின் பயன்பாடு திரைப்படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான காட்சிமொழியை வழங்குகிறது. ஒவ்வொரு காட்சியையும் அழகாகக் காட்டுவது மட்டுமே நோக்கமாக இல்லாமல், அந்தச் சூழலின் உணர்ச்சியைப் பார்வையாளருக்குக் கடத்தும் வகையில் ஒளிப்பதிவு அமைந்துள்ளது.
கலை இயக்கம் மற்றும் காட்சியமைப்பிலும் இயக்குநரின் தனித்துவமான ரசனை வெளிப்படுகிறது. வீடுகளின் உட்புற அமைப்புகள், பொருட்களின் தேர்வு, சுவர்களின் வண்ணங்கள், சுற்றுப்புறச் சூழல்கள் ஆகியவை கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை மற்றும் காலப்பின்னணியை உணர்த்துகின்றன.
குறிப்பாக, வெவ்வேறு காலகட்டங்களைச் சேர்ந்த வாழ்க்கைச் சூழல்களை அவற்றுக்குரிய தனித்துவத்துடன் காட்சிப்படுத்துவது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆடை வடிவமைப்பும் கதாபாத்திரங்களின் வயது, வாழ்க்கைச் சூழல் மற்றும் தனிப்பட்ட குணநலன்களுடன் இயல்பாகப் பொருந்துகிறது. இத்தகைய நுணுக்கங்கள் திரைப்படத்தின் உலகத்தை நம்பகமானதாக மாற்றுகின்றன.
படத்தொகுப்பாளர் தெரேசா ஃபோன்டின் பணி, திரைப்படத்தின் கால அமைப்புக்கும் உணர்ச்சிப் போக்குக்கும் முக்கியமான ஆதரவாக இருக்கிறது. நினைவுகளுக்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையிலான மாற்றங்கள் இயல்பாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இதனால் கால மாற்றங்கள் வெறும் தொழில்நுட்ப உத்தியாகத் தெரியாமல், கதாபாத்திரத்தின் மனதில் நிகழும் நினைவுப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக உணரப்படுகின்றன.
திரைப்படத்தின் நிதானமான வேகமும் இந்த அணுகுமுறைக்கு ஏற்றதாக உள்ளது. வேகமான நிகழ்வுகளின் மூலம் பார்வையாளரை ஈர்க்க முயற்சிக்காமல், ஒவ்வொரு காட்சியையும் அதன் உணர்ச்சித் தன்மையுடன் உள்வாங்குவதற்கான இடத்தைப் படம் வழங்குகிறது.
அல்பெர்டோ இக்லேசியாஸ் அமைத்துள்ள பின்னணி இசை திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான அனுபவத்திற்கு முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகிறது. இசை காட்சிகளின் உணர்ச்சிகளை வலுக்கட்டாயமாகத் தீர்மானிக்காமல், அவற்றின் உள்ளார்ந்த தன்மையை மென்மையாக விரிவுபடுத்துகிறது.
காட்சிகளின் அமைதிக்கும் உரையாடல்களின் இடைவெளிகளுக்கும் பொருத்தமான இசை அணுகுமுறை அமைந்துள்ளது. ஒலியமைப்பும் இசையும் இணைந்து திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிப் பயணத்தை முழுமையாக்குகின்றன.
இசையமைப்பாளர் அல்பெர்டோ இக்லேசியாஸ் இந்தப் படத்திற்காக கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த பின்னணி இசைக்கான விருதைப் பெற்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
திரைப்படத்தின் மையக் கருப்பொருள்களில் ஒன்று கலைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான உறவாகும். ஒரு கலைஞன் தனது அனுபவங்களிலிருந்து எவ்வாறு படைப்புகளை உருவாக்குகிறான், வாழ்க்கையில் சந்தித்த மனிதர்களும் நிகழ்வுகளும் அவனுடைய கலை வெளிப்பாட்டில் எவ்வாறு இடம்பிடிக்கின்றன என்பதைக் கதை அணுகுகிறது.
அதே நேரத்தில், கலை என்பது மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்தும் கருவி அல்ல என்பதையும் உணர்த்துகிறது. வலி, ஏக்கம், தனிமை, இழப்பு போன்ற உணர்வுகளும் படைப்பாற்றலின் முக்கியமான பகுதிகளாக இருக்க முடியும் என்ற பார்வை இதில் வெளிப்படுகிறது.
குடும்ப உறவுகளையும் திரைப்படம் நுணுக்கமாக அணுகுகிறது. குறிப்பாக, பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையிலான அன்பு எப்போதும் ஒரே மாதிரியான புரிதலுடன் வெளிப்படுவதில்லை.
அன்பின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள்கூட சில நேரங்களில் மனக்காயங்களை உருவாக்கக்கூடும். ஒரு தலைமுறையின் வாழ்க்கைச் சூழலும் அடுத்த தலைமுறையின் விருப்பங்களும் வேறுபடும்போது உருவாகும் உணர்ச்சிப் பிளவுகளை இத்திரைப்படம் மனிதநேயத்துடன் அணுகுகிறது.
அதேபோல், கடந்த காலத்தில் உருவான உறவுகளும் அவற்றின் நினைவுகளும் மனிதனின் மனவுலகில் நீண்ட காலம் எவ்வாறு தொடர்கின்றன என்பதையும் ஆராய்கிறது.
முதுமை மற்றும் உடல்நலப் பாதிப்புகள் குறித்த அணுகுமுறையும் கவனிக்கத்தக்கது. உடல் வலியை வெறும் மருத்துவப் பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்காமல், அது மனிதனின் சிந்தனை, செயல்பாடு, உறவுகள், வாழ்க்கை மீதான ஆர்வம் ஆகியவற்றில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் திரைப்படம் எடுத்துரைக்கிறது.
உடலின் பலவீனம் மனதின் பழைய காயங்களை மீண்டும் நினைவூட்டக்கூடும் என்பதையும், வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் மனிதன் தன்னுடைய கடந்த காலத்துடன் சமரசம் செய்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்தையும் அதன் கருப்பொருள் வெளிப்படுத்துகிறது.
உலகளாவிய அளவில் இத்திரைப்படம் பெரும் விமர்சன வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. விமர்சனத் திரட்டுத் தளமான ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 96 சதவீத ஆதரவு மதிப்பீட்டையும், மெட்டாக்ரிட்டிக்கில் 100-க்கு 88 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது.
2019ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படங்களில் ஒன்றாகப் பல சர்வதேசத் திரைப்படத் தேர்வுகளில் இடம்பெற்றதுடன், டைம் இதழின் அந்த ஆண்டுக்கான சிறந்த திரைப்படமாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.
2025ஆம் ஆண்டு ரோலிங் ஸ்டோன் வெளியிட்ட இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த நூறு திரைப்படங்களின் பட்டியலில் 37வது இடத்தையும் பெற்றது.
கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த நடிகருக்கான விருதை அன்டோனியோ பண்டேராஸ் வென்றார். மேலும், சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த நடிகர் ஆகிய பிரிவுகளில் அகாடமி விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
'பெயின் அண்ட் குளோரி'யின் தனித்துவம், வாழ்க்கையின் வலிகளையும் அழகையும் இரு வேறுபட்ட அனுபவங்களாகப் பிரித்துப் பார்க்காமல், ஒரே மனித வாழ்க்கையின் இணைந்த பகுதிகளாக அணுகுவதில் இருக்கிறது.
வலிமையான நடிப்பு, நுட்பமான இயக்கம், வண்ணமயமான ஒளிப்பதிவு, உணர்ச்சிகளுடன் இணைந்த இசை, காலத்தையும் நினைவுகளையும் கையாளும் தனித்துவமான திரைக்கதை ஆகியவை ஒன்றிணைந்து ஆழமான திரைப்பட அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.
பரபரப்பான சம்பவங்களையும் அதிரடியான திருப்பங்களையும் எதிர்பார்க்கும் பார்வையாளர்களைவிட, மனித மனத்தின் நுணுக்கங்களையும் வாழ்க்கையின் மறைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளையும் ரசிப்பவர்களுக்கு இது சிறப்பான அனுபவமாக இருக்கும்.
திரைப்படம் முடிந்த பிறகும் நமது சொந்த நினைவுகள், உறவுகள், இழப்புகள், வாழ்க்கையில் நாம் கடந்து வந்த பாதை ஆகியவற்றைப் பற்றி அமைதியாகச் சிந்திக்க வைக்கும் தன்மையே இதன் உண்மையான சிறப்பு.
================================
படத்தின் கதை:-
மாட்ரிட்டில் வாழ்ந்து வரும் சால்வடார் மல்லோ (அன்டோனியோ பண்டேராஸ்) ஒரு புகழ்பெற்ற திரைப்பட இயக்குநர். வயது முதிர்ந்து வரும் அவருடைய உடல்நிலையும் நாளுக்கு நாள் மோசமடைந்து கொண்டிருக்கிறது.
நீண்ட காலமாக அவருக்குக் கடுமையான முதுகுவலி மற்றும் தலைவலி இருந்து வருகின்றன. இதனால் அவரால் முன்புபோல் இயல்பாகச் செயல்பட முடியவில்லை.
உடல் வலியும் மனச்சோர்வும் அவரை ஆட்கொண்டிருப்பதால், பல ஆண்டுகளாகப் புதிய திரைப்படம் எதையும் இயக்கும் எண்ணம்கூட இல்லாமல் வாழ்ந்து வருகிறார்.
இதற்கிடையில், உணவை விழுங்குவதிலும் அவருக்குச் சிரமம் ஏற்படத் தொடங்குகிறது. இந்த உடல்நலப் பிரச்சினைகள் அவரைத் தனது கடந்த கால வாழ்க்கையைப் பற்றியும், இழந்த உறவுகளைப் பற்றியும், நிறைவேறாமல் போன ஆசைகளைப் பற்றியும் ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கின்றன.
இந்நிலையில், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சால்வடார் இயக்கிய 'ஃபிளேவர்' என்ற திரைப்படம் புதுப்பிக்கப்பட்டு மீண்டும் திரையிடப்படுவதற்குத் தயாராகிறது.
அந்தத் திரைப்படத்தின் சிறப்புத் திரையிடல் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டு பேசுமாறு சால்வடாருக்கு அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது.
ஆனால் அந்தப் படத்தில் கதாநாயகனாக நடித்த ஆல்பெர்ட்டோ கிரெஸ்போ (அசியர் எட்சியான்டியா) என்பவருடன் சால்வடாருக்கு நீண்ட காலமாகப் பேச்சுவார்த்தை இல்லை. படப்பிடிப்புக் காலத்தில் ஆல்பெர்ட்டோ போதைப்பொருளான ஹெராயினைப் பயன்படுத்தியதால் இருவருக்கும் இடையே கடுமையான கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டிருந்தது.
அந்தப் பிரச்சினைக்குப் பிறகு இருவரும் பிரிந்து வாழ்ந்து வந்தனர். பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்பில்லாமல் இருந்தாலும், பழைய திரைப்படம் மீண்டும் திரையிடப்பட இருப்பதால் ஆல்பெர்ட்டோவைச் சந்தித்து அவருடன் இணைந்து நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க சால்வடார் முடிவு செய்கிறார்.
இதற்காக ஆல்பெர்ட்டோவைத் தொடர்புகொண்டு, படத்தின் சிறப்புத் திரையிடல் நிகழ்ச்சியில் தன்னுடன் கலந்துகொள்ளுமாறு அழைக்கிறார்.
இருவரும் சந்திக்கும்போது, ஆல்பெர்ட்டோ ஹெராயின் பயன்படுத்துவதற்குத் தயாராகிறார். அப்போது சால்வடாரும் தன்னுடன் ஹெராயின் பயன்படுத்த விரும்புவதாகக் கூறுகிறார்.
இதைக் கேட்ட ஆல்பெர்ட்டோ ஆச்சரியப்படுகிறார். ஏனெனில், கடந்த காலத்தில் இதே போதைப்பொருள் பயன்பாடுதான் அவர்களுக்கிடையே பிரச்சினையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இருப்பினும் சால்வடார் அதைப் பயன்படுத்துகிறார்.
போதைப்பொருளின் தாக்கத்தில் இருக்கும் போது அவருடைய நினைவுகள் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த சிறுவயது சம்பவங்களை நோக்கித் திரும்புகின்றன.
அப்போது சால்வடார் தனது ஏழ்மையான குடும்பத்துடன் வாழ்ந்த காலத்தை நினைவுகூர்கிறார். அவருடைய பெற்றோர் குடும்பத்துடன் ஸ்பெயினின் வலென்சியா மாகாணத்தில் உள்ள பட்டெர்னா என்ற இடத்திற்குக் குடிபெயர்ந்திருந்தனர்.
அங்கு அவர்கள் ஒரு குகை போன்ற வீட்டில் வசித்து வந்தனர். பொருளாதார வசதியற்ற அந்தக் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தது. அந்தச் சிறிய குகை வீட்டில்தான் சால்வடாரின் சிறுவயது வாழ்க்கையின் முக்கியமான சம்பவங்கள் நடைபெற்றன.
இதற்கிடையில், ஆல்பெர்ட்டோ சால்வடாரைத் திரைப்படத்தின் சிறப்புத் திரையிடல் நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் செல்ல வருகிறார். ஆனால் சால்வடார் கடைசி நேரத்தில் நிகழ்ச்சிக்குச் செல்ல வேண்டாம் என்று முடிவு செய்கிறார்.
இதனால் அவர் நேரில் கலந்துகொள்ள முடியாத சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது. நிகழ்ச்சியின் ஒருங்கிணைப்பாளர் பார்வையாளர்களின் கேள்விகளைத் தொலைபேசி மூலம் சால்வடாரிடம் கேட்க ஏற்பாடு செய்கிறார். அதன்படி பார்வையாளர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்குச் சால்வடார் தொலைபேசி வழியாகப் பதிலளிக்கிறார்.
அப்போது ஒருவர், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவருக்கும் ஆல்பெர்ட்டோவுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட பிரச்சினையைப் பற்றிக் கேட்கிறார். அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும்போது சால்வடார் தனது பழைய குற்றச்சாட்டுகளை மீண்டும் முன்வைக்கிறார்.
குறிப்பாக, 'ஃபிளேவர்' திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்பின்போது ஆல்பெர்ட்டோ ஹெராயின் பயன்படுத்தியதைப் பொதுவெளியில் வெளிப்படையாகக் கூறிவிடுகிறார். அதே நேரத்தில், இப்போது அந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது ஆல்பெர்ட்டோவின் நடிப்பு தனக்குப் பிடித்திருப்பதாகவும், அவரது நடிப்பைத் தற்போது பாராட்டுவதாகவும் தெரிவிக்கிறார்.
ஆனால் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த தனிப்பட்ட பிரச்சினையைப் பொதுவெளியில் மீண்டும் குறிப்பிட்டது ஆல்பெர்ட்டோவுக்கு மிகுந்த கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இதனால் அவர் சால்வடாருடன் மீண்டும் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடாமல் அங்கிருந்து கோபத்துடன் வெளியேறுகிறார்.
இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு சால்வடார் தனது உடல் வலியைச் சமாளிப்பதற்காக அடிக்கடி ஹெராயின் பயன்படுத்தத் தொடங்குகிறார். உடல் வலியிலிருந்து தற்காலிகமாக விடுபட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவரை அந்தப் பழக்கத்திற்குள் மேலும் தள்ளுகிறது. போதைப்பொருள் பயன்பாட்டின் வழியாக அவருடைய பழைய நினைவுகளும் தொடர்ந்து வெளிப்படுகின்றன.
அவர் தனது சிறுவயதில் நடந்த மற்றொரு முக்கியமான சம்பவத்தை நினைவுகூர்கிறார். அப்போது அவருடைய தாயார் ஜசிந்தா (பெனிலோப் குரூஸ்), கல்வியறிவு இல்லாத இளைஞரான எட்வார்டோ (சீசர் விசென்டே) என்பவருக்குப் படிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொடுக்கும்படி சால்வடாரிடம் கூறியிருந்தார்.
அதற்குப் பதிலாக எட்வார்டோ அவர்களுடைய குகை வீட்டில் கட்டுமானம் மற்றும் பழுதுபார்க்கும் வேலைகளைச் செய்து கொடுக்க வேண்டும் என்பதே ஏற்பாடு. இவ்வாறு இருவருக்கும் இடையே ஒரு பரிமாற்ற ஒப்பந்தம் உருவாகிறது. சால்வடார் எட்வார்டோவுக்குப் படிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்; அதற்குப் பதிலாக எட்வார்டோ வீட்டில் வேலை செய்கிறார்.
சிறுவயதிலிருந்தே சால்வடார் அறிவாற்றல் மிக்கவராக இருந்தார். எட்வார்டோவுக்குக் கல்வி கற்பித்த அவரது திறமையைப் பார்த்த ஜசிந்தா, தனது மகனுக்கு நல்ல கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.
அந்தக் காலத்தில் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்ததால், சாதாரணமாக அவரால் மகனுக்குச் சிறந்த கல்வியை வழங்க முடியாது. எனவே சால்வடாரை ஒரு குருகுல கல்வி நிலையத்தில் சேர்ப்பதுதான் அவருக்குக் கல்வி கிடைப்பதற்கான ஒரே வழி என்று அவர் கருதுகிறார். சால்வடாரின் அறிவுத்திறனை எடுத்துக்காட்டி, அவரை அங்கு சேர்ப்பதற்கான வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்.
ஆனால் சால்வடாருக்கு அந்த முடிவில் விருப்பமில்லை. தனது வீட்டையும் பெற்றோரையும் விட்டு வெளியேறவும், குருவாகப் பயிற்சி பெறவும் அவர் விரும்பவில்லை. இருந்தாலும், குடும்பத்தின் வறுமையைக் கருத்தில் கொண்ட ஜசிந்தா, மகனுடைய எதிர்காலக் கல்விக்காக அதுவே சரியான வழி என்று நம்புகிறார்.
இதனால் சால்வடார் விரும்பாவிட்டாலும் குருகுலக் கல்வி நிலையத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இந்தச் சிறுவயது அனுபவம் அவருடைய தாயுடனான உறவிலும் பின்னாளில் சில மனக்கசப்புகளை உருவாக்குகிறது.
தற்போதைய வாழ்க்கையில் ஆல்பெர்ட்டோவுடன் ஏற்பட்ட மோதலுக்குப் பிறகு, அவர்களுக்கிடையே மீண்டும் நல்லுறவு ஏற்பட வேண்டும் என்று சால்வடார் விரும்புகிறார்.
அதற்காக ஆல்பெர்ட்டோவிடம் சமரசம் செய்துகொள்ள முடிவு செய்கிறார். தனது வாழ்க்கையில் 1980-களில் நடந்த ஒரு காதல் உறவை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதிய கதையை ஆல்பெர்ட்டோ மேடையில் நாடகமாக அரங்கேற்ற அனுமதி அளிக்கிறார்.
அந்தக் கதை சால்வடாருக்கும் அவருடைய முன்னாள் காதலரான ஃபெடெரிகோ டெல்காடோ (லியோனார்டோ ஸ்பராக்லியா) என்பவருக்கும் இடையே இருந்த உறவைப் பற்றியது.
அவர்கள் இருவரும் ஒரு காலத்தில் காதலித்து ஒன்றாக வாழ்ந்தவர்கள். ஆனால் ஃபெடெரிகோ ஹெராயின் போதைப்பொருளுக்கு அடிமையானதால் அவர்களுடைய உறவில் பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன.
அந்தப் பழக்கத்தின் காரணமாக இருவருக்கிடையேயான காதல் வாழ்க்கை சீர்குலைந்து, இறுதியில் அவர்கள் பிரிந்து விடுகின்றனர். இந்த அனுபவத்தையே சால்வடார் தனது எழுத்தில் பதிவு செய்திருந்தார்.
ஆல்பெர்ட்டோ அந்தக் கதையை மேடையில் நாடகமாக அரங்கேற்றுகிறார். அந்த நாடகத்தைப் பார்க்க வரும் பார்வையாளர்களில் எதிர்பாராத விதமாக ஃபெடெரிகோவும் இருக்கிறார்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சால்வடாருடன் காதல் உறவில் இருந்த அவர், நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு அந்தக் கதையின் மூலம் மீண்டும் சால்வடாரின் வாழ்க்கைக்குள் நுழைகிறார்.
நாடகத்தைப் பார்த்த பிறகு, ஆல்பெர்ட்டோவிடம் சால்வடாரின் தொடர்பு விவரங்களைக் கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்கிறார்.
பின்னர் ஃபெடெரிகோ சால்வடாரை நேரில் சந்திக்க வருகிறார். இருவரும் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சந்திப்பதால், அவர்களுக்கிடையே பழைய நினைவுகள் மீண்டும் எழுகின்றன.
ஃபெடெரிகோ தனது வாழ்க்கையில் நடந்த மாற்றங்களைச் சால்வடாரிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறார். இப்போது தான் அர்ஜென்டினாவில் வசித்து வருவதாகவும், பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக மாட்ரிட் நகருக்கு வந்திருப்பதாகவும் கூறுகிறார்.
அவருக்குத் திருமணமாகி இரண்டு மகன்கள் இருப்பதாகவும் தெரிவிக்கிறார். தற்போது மனைவியிடமிருந்து பிரிந்து வாழ்ந்து வருவதாகவும் கூறுகிறார். சால்வடாருடன் பிரிந்த பிறகு வேறு எந்த ஆணுடனும் காதல் உறவில் ஈடுபடவில்லை என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
இவ்வாறு இருவரும் தங்களுடைய கடந்த காலத்தையும் தற்போதைய வாழ்க்கையையும் பற்றிப் பேசிக்கொள்கிறார்கள். சந்திப்பு முடிந்து ஃபெடெரிகோ வெளியேறும்போது, அன்று இரவு சால்வடாருடன் தங்க விரும்புவதாகக் கூறி வாய்ப்பளிக்கிறார்.
இதன் மூலம் இருவரும் மீண்டும் பழைய காதல் உறவுக்குத் திரும்புவதற்கான ஒரு வாய்ப்பு உருவாகிறது. ஆனால் சால்வடார் அந்த வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
கடந்த காலத்தில் முடிந்துவிட்ட தங்களுடைய உறவை மீண்டும் தொடங்க விரும்பவில்லை என்று கூறுகிறார். இருவரும் தங்களுடைய பழைய வாழ்க்கையை அப்படியே கடந்த காலத்தில் விட்டுவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார்.
ஃபெடெரிகோ வெளியேறிய பிறகு, சால்வடார் தான் பயன்படுத்தி வந்த ஹெராயினைத் தூக்கி எறிந்துவிடுகிறார். இதன் மூலம் தனது போதைப்பொருள் பழக்கத்திலிருந்து விலகுவதற்கான முக்கியமான முடிவை எடுக்கிறார்.
அதன்பிறகு தனது உடல்நலப் பிரச்சினைகளுக்குச் சரியான மருத்துவச் சிகிச்சை பெற வேண்டும் என்று சால்வடார் முடிவு செய்கிறார். அவருடைய உதவியாளரான மெர்சிடெஸ் (நோரா நவாஸ்) அவருக்குத் துணையாக இருக்கிறார்.
இருவரும் மருத்துவர்களைச் சந்திக்கச் செல்கிறார்கள். அப்போது சால்வடார் தனது நீண்டகால முதுகுவலி, உணவை விழுங்குவதில் ஏற்படும் சிரமம் உள்ளிட்ட உடல்நலப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி மருத்துவர்களிடம் விளக்குகிறார்.
மேலும், வலியைக் குறைத்துக்கொள்வதற்காக ஹெராயின் பயன்படுத்தியதையும் மறைக்காமல் ஒப்புக்கொள்கிறார்.
மருத்துவச் சிகிச்சைக்கான இந்தப் பயணத்தின் போது, சால்வடார் தனது உடல்நலப் பிரச்சினைகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், மனதளவிலும் இன்னும் பல ஆண்டுகளாகக் குணமடையாத வேதனைகளைச் சுமந்து கொண்டிருப்பதை உணர்கிறார்.
தனது தாயின் மரணத்திலிருந்து தன்னால் இன்னும் முழுமையாக மீள முடியவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். அதேபோல், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்கொண்ட முதுகு அறுவைச் சிகிச்சைக்குப் பிறகும் அதன் பாதிப்புகளிலிருந்து முழுமையாக விடுபடவில்லை என்பதையும் நினைவுகூர்கிறார்.
இதற்கிடையில், தனது தாயின் இறுதிக் காலத்தைப் பற்றிய நினைவுகளை மெர்சிடெஸுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார். ஜசிந்தா தனது கடைசி நாட்களில் மாட்ரிட்டில் சால்வடாருடன் தங்கியிருந்தார்.
அந்தச் சமயத்தில் தங்களுக்கிடையே இருந்த பழைய மனக்கசப்புகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டார்கள். சால்வடார் தனது தாயின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு கதைகள் எழுதுவதை ஜசிந்தா விரும்பவில்லை.
தனது வாழ்க்கையைப் பிறர் கதையாக எழுதுவதை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மேலும், சிறுவயதில் தன்னை குருகுலக் கல்வி நிலையத்திற்கு அனுப்பியதற்காக சால்வடார் தன்னிடம் மனக்கசப்புடன் இருப்பதாகவும் அவர் நினைத்திருந்தார்.
ஆனால் சால்வடார் தனது தாயின் முடிவுக்குப் பின்னால் இருந்த சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டிருந்தாலும், அவர்களுக்கிடையே இருந்த அந்தப் பழைய வலியை முழுமையாக மறக்க முடியவில்லை.
தாயின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ற மகனாகத் தன்னால் இருக்க முடியவில்லை என்பதற்காக வருந்திய அவர், அதற்காகத் தனது தாயிடம் மன்னிப்பும் கேட்டிருந்தார். இருப்பினும், தாயின் கடைசி ஆசைகளில் ஒன்றை நிறைவேற்ற முடியாத குற்றவுணர்வு அவருக்குள் தொடர்ந்து இருந்து வந்தது.
ஜசிந்தா தனது சொந்தக் கிராமத்திற்குத் திரும்பி அங்கேயே உயிரிழக்க வேண்டும் என்று விரும்பியிருந்தார். அவரை அந்தக் கிராமத்திற்குக் கொண்டுசெல்வதாகச் சால்வடார் வாக்குறுதி அளித்திருந்தார்.
ஆனால் அந்த வாக்குறுதியை அவரால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை. தனது தாயின் கடைசி விருப்பத்தை நிறைவேற்ற இயலாமல் போனதை அவர் ஆழமாக வருத்துகிறார்.
ஒருநாள் மெர்சிடெஸ் சால்வடாரிடம் ஒரு கலைக்கூடத்தின் அழைப்பிதழைக் காட்டுகிறார். அந்த அழைப்பிதழில் இடம்பெற்றிருந்த ஓவியத்தைப் பார்த்ததும் சால்வடாருக்கு ஏதோ பழைய நினைவு தோன்றுகிறது.
அந்த ஓவியத்தில் இருந்த சிறுவனின் உருவம் அவருக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாகத் தெரிகிறது. அதை உற்றுப் பார்த்தபோது, தனது சிறுவயதில் எட்வார்டோ வரைந்த ஓவியம் அது என்பதை உணர்கிறார்.
அந்த நினைவு அவரை மீண்டும் பட்டெர்னாவில் இருந்த குகை வீட்டிற்குக் கொண்டு செல்கிறது. அப்போது எட்வார்டோ அவர்களுடைய வீட்டில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.
அதே நேரத்தில் சால்வடாருக்கு வாசிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொண்டு வந்தார். ஒரு நாள் எட்வார்டோ சால்வடாரை அமர வைத்து அவருடைய உருவத்தை ஓவியமாக வரையத் தொடங்கியிருந்தார்.
அந்த ஓவியத்தை வரைந்த பிறகு, எட்வார்டோ உடலில் ஒட்டிய வண்ணங்களை கழுவிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது சிறுவனான சால்வடார் அவரை நிர்வாணமாகப் பார்க்கிறார்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும் சால்வடார் மயங்கி விழுகிறார். அந்த அனுபவம் அவருடைய சிறுவயதில் ஏற்பட்ட முதல் பாலியல் விழிப்புணர்வைக் குறிக்கும் முக்கியமான தருணமாக அமைகிறது.
இதுவரை தனக்குள் தெளிவாகப் புரியாதிருந்த பாலியல் ஈர்ப்பு மற்றும் உணர்வுகள் அந்தச் சம்பவத்தின் மூலம் அவருக்குள் முதன்முறையாக வெளிப்படுகின்றன. அந்த ஓவியமும் அந்தச் சம்பவமும் அவரது நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன.
இந்த நினைவின் காரணமாக சால்வடார் அந்த ஓவியத்தை நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார். அதற்காக அழைப்பிதழில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த கலைக்கூடத்திற்குச் செல்கிறார்.
அங்கு ஓவியத்தின் உரிமையாளரைச் சந்தித்து, அந்த ஓவியம் எவ்வாறு கிடைத்தது என்று விசாரிக்கிறார். அந்த ஓவியத்தை அதன் உரிமையாளர் ஒரு பழைய பொருட்கள் விற்கும் சந்தையில் கண்டெடுத்ததாகத் தெரியவருகிறது.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன அந்த ஓவியம் இவ்வாறு எதிர்பாராத விதமாகக் கலைக்கூடத்தை வந்தடைந்திருந்தது.
சால்வடார் அந்த ஓவியத்தை விலைக்கு வாங்குகிறார். பின்னர் அதை நெருக்கமாகப் பார்த்தபோது, அதன் பின்புறத்தில் ஒரு கடிதம் எழுதப்பட்டிருப்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறார். அந்தக் கடிதத்தைப் படித்ததும் அது எட்வார்டோ எழுதியது என்பதை அறிகிறார்.
சிறுவயதில் தனக்குப் படிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொடுத்ததற்காகவும் உதவியதற்காகவும் எட்வார்டோ அந்தக் கடிதத்தில் சால்வடாருக்கு நன்றி தெரிவித்திருந்தார். இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தொலைந்துபோயிருந்த ஓவியம் இறுதியில் மீண்டும் சால்வடாரிடமே வந்து சேர்ந்திருந்தது.
இதற்கிடையில், சால்வடாருக்கு உணவை விழுங்குவதில் ஏற்பட்ட சிரமத்திற்கான காரணத்தைக் கண்டறிய மருத்துவர்கள் கணினி வழி உடல் பரிசோதனை மேற்கொள்கிறார்கள்.
ஆரம்பத்தில் அவருக்குப் புற்றுநோய் போன்ற ஆபத்தான நோய் இருக்குமோ என்ற அச்சம் இருந்தது. ஆனால் பரிசோதனையின் முடிவில் அவரது கழுத்துப் பகுதியில் கால்சியம் படிந்து உருவான ஒரு வளர்ச்சி இருப்பது தெரியவருகிறது.
அதுவே அவர் உணவை விழுங்குவதற்குச் சிரமப்படுவதற்குக் காரணமாக இருந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக அது புற்றுநோய்க் கட்டி அல்ல. அறுவைச் சிகிச்சை மூலம் எளிதாக அகற்றக்கூடிய பாதிப்பு என்பதும் தெரியவருகிறது. இதனால் சால்வடார் நிம்மதி அடைகிறார்.
அறுவைச் சிகிச்சைக்காக மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் நாளில், சால்வடார் தனது உதவியாளர் மெர்சிடெஸுடன் பயணிக்கிறார். அப்போது மீண்டும் தனது தாயைப் பற்றிய நினைவுகள் அவருக்குள் எழுகின்றன.
எட்வார்டோ வரைந்த ஓவியத்தைத் தனது தாய் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று அவர் நினைக்கிறார். ஆனால் அந்த ஓவியத்தைப் பற்றியோ, அதன் பின்னால் இருந்த கடிதத்தைப் பற்றியோ ஜசிந்தா தன்னிடம் ஒருபோதும் கூறியதில்லை என்பதை நினைவுகூர்கிறார்.
அந்த ஓவியம் தனது தாயிடம் எப்படிச் சென்றது, அவர் அதைப் பார்த்தாரா என்பதெல்லாம் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அப்போது மெர்சிடெஸ், அந்த ஓவியத்தை வரைந்த எட்வார்டோவை மீண்டும் தேடிச் சந்திக்க விரும்புகிறாரா என்று சால்வடாரிடம் கேட்கிறார்.
ஆனால் சால்வடார் அதற்கு விருப்பம் தெரிவிக்கவில்லை.
இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையில் எட்வார்டோவைத் தேடிச் செல்வதில் இனி எந்தப் பயனும் இல்லை என்று கருதுகிறார். முக்கியமான விஷயம் , பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொலைந்துபோன அந்த ஓவியம் இறுதியில் மீண்டும் தன்னிடம் வந்து சேர்ந்துவிட்டது என்பதே என்று கூறுகிறார்.
பின்னர் சால்வடார் அறுவைச் சிகிச்சைக்காக அறுவை அரங்கிற்குள் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். மருத்துவர்கள் அவரை அறுவைச் சிகிச்சைக்குத் தயார்படுத்துகிறார்கள்.
மயக்க மருந்து செலுத்தப்பட்டு அவர் மெதுவாக நினைவிழக்கும் நிலையில் இருக்கும்போது, மருத்துவரிடம் தான் மீண்டும் எழுதத் தொடங்கியிருப்பதாகக் கூறுகிறார்.
நீண்ட காலமாக உடல் வலி, மனச்சோர்வு, கடந்த கால நினைவுகள் மற்றும் இழந்த உறவுகளின் வேதனையால் புதிய படைப்புகளை உருவாக்க முடியாமல் இருந்த அவர், இப்போது மீண்டும் எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறார்.
அதன்பிறகு கதை மீண்டும் சால்வடாரின் சிறுவயது நினைவுகளை நோக்கித் திரும்புகிறது. ஆனால் இம்முறை அது வெறும் நினைவாக மட்டும் காட்டப்படுவதில்லை.
ஒரு திரைப்படப் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் சால்வடார் இயக்குநராக இருந்து ஒரு காட்சியை இயக்கிக் கொண்டிருப்பது காட்டப்படுகிறது. அந்தக் காட்சி அவரது சிறுவயது வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக இருக்கிறது.
சிறுவயது சால்வடாரின் தாயான ஜசிந்தா கதாபாத்திரத்தில் பெனிலோப் குரூஸும், சிறுவன் சால்வடாரின் கதாபாத்திரத்தில் அசியர் புளோரஸும் நடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இதன் மூலம், இதுவரை பார்வையாளர்கள் பார்த்த சால்வடாரின் சிறுவயது நினைவுகள் உண்மையில் அவர் தற்போது உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு திரைப்படத்தின் காட்சிகளாகவும் இருக்கலாம் என்பது இறுதியில் நமக்கு தெரியவருகிறது.
தனது கடந்த கால வாழ்க்கை, தாயுடனான உறவு, சிறுவயது அனுபவங்கள் மற்றும் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்த சம்பவங்களை மீண்டும் திரைப்படமாக உருவாக்கும் பணியில் சால்வடார் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.
பல ஆண்டுகளாகத் தனது படைப்பாற்றலை முடக்கியிருந்த உடல் மற்றும் மன வேதனைகளுக்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் திரைப்பட இயக்கத்திற்குத் திரும்பியிருப்பதுடன் படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்கோயா
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்லயன்
#கீதப்ப்ரியன்ஸ்பானிஷ்சினிமா