ஒரு வரலாற்றுப் படத்தைப் பார்க்கும்போது நாம் எதை எதிர்பார்க்கிறோம்? கடந்த காலத்தின் அரசியல் நிகழ்வுகளையா, மன்னர்களின் வாழ்க்கையையா, அல்லது அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் உணர்வுகளையா?
இந்த எதிர்பார்ப்புகளுக்கு வழக்கமான பதிலைத் தராமல், வரலாற்றுப் பின்னணியை ஒரு தனிமனித அனுபவத்தின் வழியாக அணுகுகிறது சோஃபியா கொப்போலா இயக்கிய Marie Antoinette ‘மேரி ஆன்டோனெட்’ (2006) திரைப்படம்.
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிரெஞ்சு அரச குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட இந்தப் படம், வரலாற்றுச் சம்பவங்களைப் பாடமாகச் சொல்லும் முறையைவிட, அந்தச் சூழலில் வாழ்ந்த ஒரு பெண்ணின் மனநிலை, தனிமை, ஆசைகள், சமூக எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றைத் திரையில் உணர்த்துவதில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறது.
அன்டோனியா ஃப்ரேசரின் மேரி ஆன்டோனெட்: தி ஜர்னி என்ற வாழ்க்கை வரலாற்று நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு திரைக்கதையை எழுதி இயக்கியிருக்கிறார் சோஃபியா கொப்போலா.
வரலாற்று வாழ்க்கை வரலாற்றுப் படத்திற்குரிய வழக்கமான அணுகுமுறையை அவர் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. வரலாற்றுத் தகவல்களை அப்படியே தொகுத்துச் சொல்வதைவிட, அந்தக் காலத்தின் மனிதர்களை நவீன பார்வையாளர்களும் உணர்ந்து கொள்ளக்கூடிய வகையில் அணுகுகிறார்.
வரலாற்று நபர்களை வெறும் சிலைகளாகவோ, நல்லவர்–கெட்டவர் என்ற எளிய வகைப்பாடுகளுக்குள்ளோ அடைக்காமல், அவர்களுடைய மனித இயல்புகளையும் உணர்ச்சிகளையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறார். இதனால், படம் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு தனிமனிதனின் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் கலை முயற்சியாகவும் அமைகிறது.
மேரி ஆன்டோனெட் என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தில் கிர்ஸ்டன் டன்ஸ்ட் நடித்திருக்கிறார். இளமைக்குரிய உற்சாகம், உலகத்தைப் பற்றிய அனுபவமின்மை, ஆடம்பரத்தின் மீதான ஈர்ப்பு, தனக்கென ஒரு வாழ்க்கையை விரும்பும் மனநிலை, சுற்றியுள்ள சூழலால் ஏற்படும் தனிமை ஆகிய வெவ்வேறு உணர்வுகளை அவர் வெளிப்படுத்தும் விதம் படத்தின் முக்கியமான பலம்.
கதாபாத்திரத்தை வரலாற்றில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள பொதுவான பிம்பத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் அணுகாமல், உணர்ச்சிகளும் ஆசைகளும் கொண்ட இளம் பெண்ணாக வெளிப்படுத்துகிறார். அவருடைய நடிப்பில் வெளிப்படும் நுணுக்கமான மனநிலை மாற்றங்கள், கதாபாத்திரத்துடன் பார்வையாளர்கள் நெருக்கம் கொள்ள உதவுகின்றன.
லூயி-ஆகஸ்ட் மற்றும் பின்னர் மன்னராக அறியப்படும் லூயி பதினாறாம் கதாபாத்திரத்தில் ஜேசன் ஸ்வார்ட்ஸ்மேன் நடித்துள்ளார். அரச குடும்பத்தின் அதிகாரமும் ஆடம்பரமும் சூழ்ந்திருந்தாலும், அந்தச் சூழலுக்குள் இயல்பாகச் செயல்பட முடியாத தனித்துவமான குணத்தை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்.
மன்னர் பதினைந்தாம் லூயியாக ரிப் டோர்ன், மேடம் டு பாரியாக ஆசியா அர்ஜென்டோ, பொலினியாக் சீமாட்டியாக ரோஸ் பைர்ன், மேரி ஆன்டோனெட்டின் சகோதரர் ஜோசப் இரண்டாமாக டேனி ஹஸ்டன் ஆகியோர் நடித்துள்ளனர்.
மேலும் ஜூடி டேவிஸ், மாலி ஷானன், ஷெர்லி ஹென்டர்சன், ஸ்டீவ் கூகன், ஜேமி டோர்னன் உள்ளிட்ட பலர் இணைந்து நடித்துள்ளனர். இந்தக் குழு நடிப்பு, அரசவையின் பல்வேறு குணங்களையும் சமூக உறவுகளையும் உருவாக்க உதவுகிறது.
குறிப்பாக, மையக் கதாபாத்திரத்தைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களின் தனித்தன்மை அவளுடைய உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில் அமைந்துள்ளது.
திரைப்படத்தின் மிகத் தெளிவான தனித்துவம் அதன் காட்சியமைப்பில் இருக்கிறது. வெர்சாய் அரண்மனை, அதன் அறைகள், தோட்டங்கள், பெட்டிட் டிரியானோன் மாளிகை, அரச குடும்பத்தின் வாழ்விடங்கள் ஆகியவை வெறும் பின்னணிக் காட்சிகளாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
அந்த இடங்களின் பிரம்மாண்டமும் அழகும், அவற்றுக்குள் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை முறையையும் மனநிலையையும் வெளிப்படுத்தும் காட்சி மொழியாக மாறுகின்றன. வெர்சாய் அரண்மனையில் படப்பிடிப்பு நடத்துவதற்கு தயாரிப்புக் குழுவுக்குக் கிடைத்த சிறப்பு அனுமதியும், அரண்மனை வளாகத்தின் உண்மையான இடங்களைப் பயன்படுத்தியதும் இந்தக் காட்சிகளுக்கு வரலாற்றுச் சூழலின் நம்பகத்தன்மையை அளிக்கின்றன.
அதே நேரத்தில், இயக்குநர் அந்த இடங்களை வெறும் வரலாற்று அருங்காட்சியகமாகக் காட்டாமல், உயிரோட்டமுள்ள மனித உலகமாக மாற்றியிருக்கிறார்.
ஆடை வடிவமைப்பு இந்தப் படத்தின் கலைநயத்தில் மிக முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது. மிலேனா கனோனெரோ தலைமையிலான வடிவமைப்புக் குழு உருவாக்கிய ஆடைகள், தொப்பிகள், அலங்கார உடைகள், சிகை அலங்காரங்கள் ஆகியவை அக்கால அரச குடும்பத்தின் ஆடம்பரத்தையும் சமூக அந்தஸ்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஆடைகளின் அடிப்படை வடிவங்களும் வெட்டுகளும் அந்தக் காலத்தின் பாணியைப் பின்பற்றினாலும், அவற்றில் பயன்படுத்தப்பட்ட துணிகளும் வண்ணத் தேர்வுகளும் தனித்துவமான கலைநோக்கைக் கொண்டுள்ளன. காலணிகள் முதல் அணிகலன்கள் வரை ஒவ்வொரு விவரத்திலும் கவனம் செலுத்தப்பட்டுள்ளது.
நூற்றுக்கணக்கான தலைமுடி அலங்காரப் பொருட்களும், விரிவான ஆடைத் தயாரிப்புப் பணிகளும் இந்த உலகத்தை உருவாக்குவதில் எவ்வளவு உழைப்பு செலுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்த்துகின்றன. இந்த ஆடை வடிவமைப்புக்காகத் திரைப்படம் அகாடமி விருதைப் பெற்றிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒளிப்பதிவும் கலை இயக்கமும் இணைந்து, அந்தக் காலத்தின் அழகியலை ஒரு தனிப்பட்ட காட்சியனுபவமாக மாற்றுகின்றன. அரண்மனையின் பிரம்மாண்டமான உட்புறங்கள், விரிந்த தோட்டங்கள், வண்ணமயமான ஆடைகள், அலங்கரிக்கப்பட்ட அறைகள், உணவு வகைகள் எனக் காட்சிகளில் நிறங்களும் வடிவங்களும் முக்கிய இடம் பெறுகின்றன.
இந்த அழகியல் வெறும் அலங்காரமாக மட்டும் செயல்படுவதில்லை; மையக் கதாபாத்திரம் வாழும் உலகின் செழுமையையும் அதன் கட்டுப்பாடுகளையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்துகிறது. தயாரிப்பு வடிவமைப்புக்காகவும் ஆடை வடிவமைப்புக்காகவும் பல விருதுகளும் பரிந்துரைகளும் கிடைத்திருப்பது, படத்தின் காட்சியமைப்புக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அங்கீகாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இசைத் தேர்வு இந்தப் படத்தின் மிகத் துணிச்சலான கலை முடிவுகளில் ஒன்றாகும். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பின்னணியில் அமைந்த கதைக்கு அக்கால இசையை மட்டுமே பயன்படுத்தாமல், நவீன காலத்தின் புதிய அலை மற்றும் பிந்தைய பங்க் இசையையும் இணைத்திருக்கிறார்கள்.
நியூ ஆர்டர், கேங் ஆஃப் ஃபோர், தி க்யூர், சூசியி அண்ட் தி பான்ஷீஸ், போ வாவ் வாவ், ஆடம் அண்ட் தி ஆன்ட்ஸ் போன்ற இசைக்குழுக்களின் பாடல்கள் படத்தின் ஒலியுலகில் இடம்பெறுகின்றன.
அதே நேரத்தில், விவால்டி, ராமோ, கூப்பரின் உள்ளிட்ட பாரம்பரிய இசையமைப்பாளர்களின் படைப்புகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த இரு காலகட்டங்களின் இசையை இணைப்பதன் மூலம், வரலாற்றுப் பின்னணிக்கும் நவீன உணர்வுக்கும் இடையே ஒரு புதிய தொடர்பை உருவாக்குகிறார் இயக்குநர்.
இதனால், திரைப்படம் வழக்கமான வரலாற்றுப் படங்களின் ஒலியமைப்பிலிருந்து தனித்து நிற்கிறது. இசை வெறும் பின்னணி அலங்காரமாக இல்லாமல், காட்சிகளின் உணர்ச்சித் தன்மையையும் படத்தின் இளமைத் துடிப்பையும் வலுப்படுத்துகிறது.
திரைக்கதையின் அமைப்பும் இதே கலைநோக்கைப் பின்பற்றுகிறது. அரசியல் நிகழ்வுகளை மையமாகக் கொண்ட விரிவான வரலாற்றுக் கதையைச் சொல்வதற்குப் பதிலாக, ஒரு பெண்ணின் தனிப்பட்ட அனுபவத்தை மையமாக வைத்து உலகத்தைப் பார்க்கிறது.
இதனால், படத்தின் கவனம் அரசியல் அதிகாரத்தின் செயல்பாடுகளில் மட்டும் நிலைத்திருக்காமல், அந்த அதிகார அமைப்புக்குள் வாழும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, சமூக மரபுகள், தனிப்பட்ட விருப்பங்கள், வெளிப்புற எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றின் மீது திரும்புகிறது.
வரலாற்றுப் படங்களில் பொதுவாக முன்னிலைப்படுத்தப்படும் அரசியல் விளக்கங்களைவிட, தனிமனித உணர்வுகளை முன்னிலைப்படுத்தும் இந்த அணுகுமுறை படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான பார்வையை அளிக்கிறது.
பெண் வாழ்க்கை, தனிமை, சமூக எதிர்பார்ப்புகள், அதிகாரத்தின் மத்தியில் தனக்கான இடத்தைத் தேடும் மனநிலை ஆகியவை படத்தின் அடிப்படையான கருப்பொருட்களாக அமைகின்றன.
மிகுந்த செல்வமும் வசதிகளும் நிறைந்த சூழலில் வாழ்வது மட்டுமே ஒருவருக்கு மனநிறைவை அளித்துவிடாது என்ற கேள்வியைத் திரைப்படம் எழுப்புகிறது. வெளிப்புறத்தில் காணப்படும் ஆடம்பரத்திற்கும் ஒருவருடைய உள்ளார்ந்த உணர்ச்சி வாழ்க்கைக்கும் இடையே இருக்கக்கூடிய இடைவெளியை அது ஆராய்கிறது.
சமூகத்தின் பார்வை, குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்பு, அரச மரபுகள், தனிப்பட்ட ஆசைகள் ஆகியவற்றுக்கிடையில் ஒரு பெண் எவ்வாறு தன்னைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறாள் என்பதே அதன் உணர்ச்சிப்பூர்வமான மையமாக இருக்கிறது.
இத்திரைப்படம் வெளியானபோது உலகளாவிய விமர்சன வரவேற்பு ஒரே மாதிரியாக இருக்கவில்லை. சிலர் அதன் காட்சியழகையும் இசைத் தேர்வையும் பாராட்டிய நிலையில், மற்றவர்கள் வரலாற்று மற்றும் அரசியல் பின்னணிக்கு அது அளிக்கும் முக்கியத்துவம் குறித்து மாறுபட்ட கருத்துகளை முன்வைத்தனர்.
கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டபோதும் பாராட்டுகளும் எதிர்ப்புக் குரல்களும் கலந்த வரவேற்பு கிடைத்தது. இந்த மாறுபட்ட எதிர்வினைகள், இயக்குநர் எடுத்துள்ள கலைநோக்கு வழக்கமான வரலாற்றுப் படங்களின் எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து எவ்வளவு விலகி நிற்கிறது என்பதை உணர்த்துகின்றன.
ஆடை வடிவமைப்புக்கான அகாடமி விருது, படத்தின் காட்சியமைப்பு மற்றும் கலை வடிவமைப்புக்கு கிடைத்த முக்கிய அங்கீகாரமாகும்.
‘மேரி ஆன்டோனெட்’ திரைப்படத்தின் மதிப்பு அதன் வரலாற்றுத் தகவல்களின் அளவில் மட்டும் இல்லை; வரலாற்றில் அறியப்பட்ட ஒரு பெண்ணை மனித உணர்வுகளுடன் அணுகும் அதன் முயற்சியில்தான் இருக்கிறது.
பிரம்மாண்டமான அரண்மனைகள், வண்ணமயமான ஆடைகள், தனித்துவமான இசை, நுணுக்கமான நடிப்பு ஆகியவை இணைந்து ஒரு தனி உலகத்தை உருவாக்குகின்றன. அதே நேரத்தில், அந்த உலகின் அழகுக்குள் மறைந்திருக்கும் தனிமை, சமூக அழுத்தம், சுதந்திரத்திற்கான ஏக்கம் போன்ற உணர்வுகளையும் படம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
வழக்கமான வரலாற்றுப் படத்தின் அனுபவத்தை எதிர்பார்க்காமல், காட்சிகளையும் இசையையும் மனித உணர்வுகளையும் ஒன்றிணைத்த ஒரு தனித்துவமான கலைப் படைப்பை அனுபவிக்க விரும்புபவர்களுக்கு இது கவனிக்கத்தக்க திரைப்படம்.
================================
படத்தின் கதை:-
1770-ஆம் ஆண்டு, ஆஸ்திரிய நாட்டில் பதினான்கு வயது இளவரசியாக வாழ்ந்து வந்த மேரி ஆன்டோனெட் (கிர்ஸ்டன் டன்ஸ்ட்), தனது வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை எதிர்கொள்கிறாள்.
அவள், ஆஸ்திரியாவின் பேரரசி மரியா தெரசாவின் இளைய மகள். அக்காலத்தில் ஆஸ்திரியாவுக்கும் பிரான்சுக்கும் இடையே அரசியல் உறவை வலுப்படுத்தும் நோக்கில் திருமணக் கூட்டணி ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது.
அதன் ஒரு பகுதியாக, மேரி ஆன்டோனெட் பிரான்சின் இளவரசரும் எதிர்கால மன்னருமான லூயி-ஆகஸ்டைத் திருமணம் செய்யத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறாள்.
இந்தத் திருமணத்தின் மூலம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நட்பு மற்றும் அரசியல் கூட்டணி உறுதியாகும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
இளம் வயதிலேயே தாய்நாட்டையும் குடும்பத்தையும் விட்டு வெகுதூரம் செல்ல வேண்டிய நிலை அவளுக்கு ஏற்படுகிறது. பிரான்சுக்குச் செல்லும் பயணத்தின் போது, ஆஸ்திரியாவுக்கும் பிரான்சுக்கும் இடையிலான எல்லைப் பகுதியில் அவள் ஒப்படைக்கப்படுகிறாள்.
அங்கு பிரெஞ்சு அரசவையின் சார்பில் வரவேற்கப்படும் அவளிடம், இனிமேல் ஆஸ்திரியாவுடனான பழைய தொடர்புகளை விட்டுவிட்டு பிரான்சின் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவளாக வாழ வேண்டும் என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது.
அவளுடைய ஆஸ்திரிய உடைகள், நகைகள், பணியாளர்கள், தோழிகள் எனப் பழைய வாழ்க்கையை நினைவூட்டும் அனைத்தையும் விட்டுவிட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.
அவளுடைய செல்ல நாயையும் உடன் அழைத்துச் செல்ல அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. பின்னர் பிரெஞ்சு அரசவைக்குரிய ஆடைகள் அணிவிக்கப்பட்டு, அவள் பிரான்சின் இளவரசியாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறாள்.
அவளுடைய பெயரும் பிரெஞ்சு உச்சரிப்புக்கு ஏற்ப மேரி ஆன்டோனெட் என்று மாற்றப்படுகிறது.
பிரான்சை அடைந்ததும், அவள் முதலில் மன்னர் பதினைந்தாம் லூயியை (ரிப் டோர்ன்) சந்திக்கிறாள்.
அவர்தான் அவளை மணக்கவிருக்கும் லூயி-ஆகஸ்டின் தாத்தா.
பின்னர் தனது வருங்காலக் கணவனான லூயி-ஆகஸ்டை (ஜேசன் ஸ்வார்ட்ஸ்மேன்) சந்திக்கிறாள். அவன் கூச்ச சுபாவமுள்ளவனாகவும், பெண்களிடம் இயல்பாகப் பழகத் தெரியாதவனாகவும் இருக்கிறான்.
மேரி ஆன்டோனெட்டை முதன்முதலில் பார்க்கும் அரசவையினர், அவள் மிகவும் சிறிய குழந்தையைப் போலத் தோற்றமளிப்பதாகப் பேசிக்கொள்கிறார்கள். அவளுடைய ஆஸ்திரியப் பின்னணியையும் சிலர் கேலி செய்கிறார்கள்.
இதனால், புதிய நாட்டின் அரச குடும்பத்தில் அவள் உடனடியாக அன்போடும் மரியாதையோடும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை என்பது நமக்கு தெளிவாகிறது.
அவள் பின்னர் வெர்சாய் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள். அங்குள்ள பிரம்மாண்டமான அரண்மனை, ஆடம்பரமான வாழ்க்கை முறை, ஏராளமான பணியாளர்கள், கடுமையான அரசவைக் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை அவளுக்குப் புதிய அனுபவமாக இருக்கின்றன.
அந்தச் சூழலுக்கு ஏற்றவாறு தன்னை மாற்றிக்கொள்ள அவளுக்கு அதிக நேரம் கிடைப்பதற்குள், லூயி-ஆகஸ்டுடன் அவளுக்குத் திருமணம் நடைபெறுகிறது. திருமணம் அரச மரபுப்படி மிகுந்த ஆடம்பரத்துடன் கொண்டாடப்படுகிறது.
பிரான்சின் அரியணைக்குப் பின்வரும் வாரிசைப் பெற்றெடுப்பதே இந்தத் திருமணத்தின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருப்பதால், மன்னர் தம்பதியருக்கு விரைவில் குழந்தைகள் பிறக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறார்.
குறிப்பாக, ஆண் வாரிசு பிறப்பது அரச குடும்பத்திற்கும் நாட்டின் அரசியல் நிலைத்தன்மைக்கும் மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது.
திருமண இரவு வருகிறது. அரச மரபுப்படி, புதுமணத் தம்பதியினர் தங்களுடைய திருமண உறவை நிறைவேற்றி வாரிசு உருவாகும் தருணத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று அனைவரும் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
ஆனால் இருவரும் இளம் வயதினராகவும், ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகப் பழகாதவர்களாகவும் இருப்பதால், அந்த இரவில் தாம்பத்திய உறவு நடைபெறுவதில்லை.
மறுநாள் காலையில் மன்னரிடம், திருமண இரவில் எதுவும் நடைபெறவில்லை என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. இதுவே அரசவையில் பேசுபொருளாக மாறுகிறது.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, மேரி ஆன்டோனெட் வெர்சாய் அரண்மனையின் வாழ்க்கை முறையுடன் ஒத்துப்போக முடியாமல் தவிக்கிறாள். அங்கு அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒவ்வொருவருக்கும் குறிப்பிட்ட மரியாதை, உரிமை, நடைமுறை, உடை அணியும் முறை எனப் பல கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன.
அவள் எங்கு சென்றாலும் பணியாளர்களும் அரசவையைச் சேர்ந்த பெண்களும் உடன் இருக்க வேண்டும். தனிமையாக இருக்கவோ, விரும்பியபடி செயல்படவோ முடியாத சூழல் அவளுக்கு மன உளைச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.
அதோடு, அவள் ஆஸ்திரியாவிலிருந்து வந்தவள் என்பதால் அரசவையினர் அவளை அந்நியராகவே பார்க்கிறார்கள். திருமணமாகியும் வாரிசு பிறக்காததால், அந்தக் குற்றத்தையும் அவள் மீதே சுமத்துகிறார்கள்.
அவளுடைய கணவன் லூயி-ஆகஸ்டுக்கும் அவளுக்கும் இடையே நெருக்கம் உருவாகவில்லை. அவன் அவளுடன் தாம்பத்திய உறவில் ஈடுபடுவதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை.
மாறாக, பூட்டுகள் மற்றும் சாவிகள் செய்வதில் அதிக ஆர்வம் செலுத்துகிறான். இதனால், திருமண வாழ்க்கையில் தனிமை அதிகரிக்கிறது. மேரி ஆன்டோனெட்டின் தாயான மரியா தெரசா, மகளுக்கு அடிக்கடி கடிதங்கள் எழுதுகிறாள்.
திருமண உறவு நிறைவேறாமல் நீடித்தால் அந்தத் திருமணமே ரத்து செய்யப்படும் அபாயம் இருப்பதாக எச்சரிக்கிறாள். கணவனுடன் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டு விரைவில் வாரிசைப் பெற்றெடுக்க வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்துகிறாள்.
தாயின் அறிவுரைப்படி மேரி ஆன்டோனெட் ஒருநாள் லூயி-ஆகஸ்டை நெருங்க முயற்சி செய்கிறாள். ஆனால் அவளுடைய முயற்சி வெற்றிபெறவில்லை.
இதற்கிடையில், பிரான்சின் அரசவையில் மன்னர் பதினைந்தாம் லூயியின் காதலியான மேடம் டு பாரி (ஆசியா அர்ஜென்டோ) செல்வாக்குடன் இருக்கிறாள்.
அவளுடைய பழக்கவழக்கங்களும் பேச்சும் அரசவையினருக்குப் பிடிக்கவில்லை. மன்னர் அவளை முன்பு ஒரு விபச்சார விடுதியில் சந்தித்து, பின்னர் அவளுக்கு உயர்ந்த பட்டம் வழங்கி அரண்மனையில் வைத்திருப்பதாக அரசவையில் பேசப்படுகிறது.
இதனால் பலரும் அவளை வெறுக்கிறார்கள். மேரி ஆன்டோனெட்டும் அவளுடன் பழகுவதை விரும்பவில்லை. ஆனால் மேடம் டு பாரியை அவமதிப்பது மன்னருக்கு எதிரான செயலாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம் என்று அரசியல் தூதர் மெர்சி (ஸ்டீவ் கூகன்) எச்சரிக்கிறார்.
ஏற்கெனவே வாரிசு இல்லாததால் அரசவையில் மேரி ஆன்டோனெட்டின் நிலை பலவீனமாக இருக்கிறது; இந்நிலையில் மன்னரின் காதலியைப் புறக்கணிப்பது மேலும் சிக்கலை உருவாக்கும் என அவர் விளக்குகிறார்.
எனவே, விருப்பமில்லாவிட்டாலும் மேரி ஆன்டோனெட் மேடம் டு பாரியிடம் ஒரே ஒரு வாக்கியம் பேசுகிறாள். இதனால் அவளை முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டாள் என்ற சர்ச்சை தணிகிறது.
இருப்பினும், அரசவையின் கடுமையான மரபுகளுக்கு மாறாக மேரி ஆன்டோனெட் நடந்துகொள்வது தொடர்ந்து சிலருக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது. அவள் இயல்பாக அன்பாகவும் மனிதாபிமானத்துடனும் பழக விரும்புகிறாள்.
கணவனுடன் வேட்டைக்குச் செல்லும்போது பணியாளர்களுக்கும் நாய்களுக்கும் உணவு வழங்குகிறாள். ஓர் இசைநிகழ்ச்சியின் முடிவில் மற்றவர்கள் அமைதியாக இருக்கும்போது அவள் கைதட்டி பாராட்டுகிறாள்; பின்னர் மற்றவர்களையும் கைதட்டுமாறு ஊக்குவிக்கிறாள்.
ஆனால் இத்தகைய இயல்பான செயல்கள்கூட அரசவையின் சம்பிரதாயங்களுக்கு எதிரானதாகக் கருதப்படுகின்றன.
இந்தச் சூழலில், அரசவையில் சில பெண்களுடன் அவளுக்கு நட்பு ஏற்படுகிறது.
மன்னரின் அத்தைகளான விக்டோயர் (மாலி ஷானன்), சோஃபி (ஷெர்லி ஹென்டர்சன்) ஆகியோருடனும், இளவரசி டி லம்பாலே மற்றும் பொலினியாக் சீமாட்டி (ரோஸ் பைர்ன்) ஆகியோருடனும் அவள் பழகத் தொடங்குகிறாள்.
அவர்களுடன் பழகுவதன் மூலம் அரண்மனையில் நிலவும் தனிமையிலிருந்து ஓரளவு விடுபடுகிறாள். ஆனால் திருமண வாழ்க்கையில் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை.
லூயி-ஆகஸ்ட் அவளிடம் தொடர்ந்து விலகியே இருக்கிறான். இதனால், அரசவையில் அவனைப் பற்றியும் பலவிதமான வதந்திகள் பரவுகின்றன. அவன் ஆண்மையற்றவனாக இருக்கலாம் அல்லது பெண்களிடம் ஈர்ப்பு இல்லாதவனாக இருக்கலாம் என்று சிலர் பேசுகிறார்கள்.
திருமண வாழ்க்கையில் ஏமாற்றமும் அரசவைக் கட்டுப்பாடுகளால் ஏற்படும் மன அழுத்தமும் அதிகரிக்கும்போது, மேரி ஆன்டோனெட் தனக்கான மகிழ்ச்சியை வேறு வழிகளில் தேடுகிறாள்.
விலையுயர்ந்த ஆடைகள், காலணிகள், நகைகள் ஆகியவற்றை வாங்குவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறாள். தோழிகளுடன் சீட்டாட்டத்தில் ஈடுபட்டு பணம் செலவழிக்கிறாள்.
பலவகையான இனிப்புகளையும் ஆடம்பரமான உணவுகளையும் விரும்பி உண்கிறாள். இவை அவளுக்குத் தற்காலிகமான மகிழ்ச்சியை அளித்தாலும், கணவனுடனான உறவிலும் வாரிசு பெறுவதிலும் இருந்த பிரச்சினைகள் தீர்வதில்லை.
ஒருநாள், மேரி ஆன்டோனெட் தனது கணவன் லூயி-ஆகஸ்டு, பொலினியாக் சீமாட்டி மற்றும் சில நண்பர்களுடன் முகமூடி அணியும் விருந்துக்குச் செல்கிறாள்.
அங்கு அரசவையின் அடையாளங்களையும் கட்டுப்பாடுகளையும் மறந்து சுதந்திரமாகப் பொழுதைக் கழிக்கிறார்கள்.
அந்த விருந்தில் அவள் ஸ்வீடன் நாட்டைச் சேர்ந்த இளவரசர் ஆக்செல் வான் ஃபெர்சனை (ஜேமி டோர்னன்) சந்திக்கிறாள். இருவருக்கும் இடையே உடனடியாக ஈர்ப்பு உருவாகிறது. அந்தச் சந்திப்பு பின்னாளில் அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது.
விருந்திலிருந்து மேரி ஆன்டோனெட்டும் லூயி-ஆகஸ்டும் திரும்பி வரும்போது, மன்னர் பதினைந்தாம் லூயி பெரியம்மை நோயால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டு மரணப் படுக்கையில் இருப்பதை அறிகிறார்கள்.
மன்னரின் உடல்நிலை மோசமடைகிறது. அவருக்கு இறுதிச் சடங்கு சார்ந்த மதச் சடங்குகளை நிறைவேற்றுவதில் சிக்கல் ஏற்படுகிறது; அதற்குக் காரணம், அவர் மேடம் டு பாரியுடன் கொண்டிருந்த உறவாகும்.
மன்னர் இறப்பதற்கு முன், மேடம் டு பாரியை வெர்சாய் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறும்படி உத்தரவிடுகிறார். பின்னர் மன்னர் பதினைந்தாம் லூயி இறந்துவிடுகிறார்.
அவருக்குப் பிறகு, பத்தொன்பது வயதான லூயி-ஆகஸ்டு பதினாறாம் லூயி என்ற பெயரில் பிரான்சின் மன்னராகப் பொறுப்பேற்கிறான்.
அப்போது பதினெட்டு வயதான மேரி ஆன்டோனெட் பிரான்சின் அரசியாகிறாள். இருவரும் ரீம்ஸ் நகருக்குச் சென்று நடைபெறும் முடிசூட்டு விழாவில் கலந்துகொள்கிறார்கள்.
இப்போது அவர்கள் கணவன் மனைவி என்ற நிலையைத் தாண்டி, ஒரு நாட்டின் மன்னர் மற்றும் அரசி என்ற பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
ஆனால் திருமண வாழ்க்கையில் வாரிசு இல்லாத பிரச்சினை இன்னும் தீரவில்லை. மேலும், நாட்டின் பொருளாதார நிலையும் மக்களின் வாழ்க்கையும் நாளுக்கு நாள் மோசமடைந்து வருகின்றன.
மேரி ஆன்டோனெட்டின் வாழ்க்கை அரசியாக மாறிய பிறகும் அவளுடைய பழைய பழக்கங்கள் உடனடியாக மாறுவதில்லை. அவளுடைய சகோதரரும் புனித ரோமப் பேரரசருமான இரண்டாம் ஜோசப் (டேனி ஹஸ்டன்) வெர்சாய் அரண்மனைக்கு வருகை தருகிறார்.
சகோதரியைச் சந்திப்பதில் அவளுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படுகிறது. ஆனால் அவளுடைய ஆடம்பரமான வாழ்க்கை, தொடர்ந்து நடைபெறும் விருந்துகள், செலவுகள் ஆகியவற்றைக் கவனித்த ஜோசப், அவற்றைக் குறைத்துக்கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.
அரசியாக இருக்கும் அவள் தனது பொறுப்புகளை உணர்ந்து நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும், தேவையற்ற கேளிக்கைகளில் அதிக நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவிடக்கூடாது என்றும் எடுத்துரைக்கிறார்.
ஆனால் மேரி ஆன்டோனெட் அந்த அறிவுரைகளை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவளுடைய ஆடம்பர வாழ்க்கையும் விருந்துகளும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன.
அதே நேரத்தில், ஜோசப் மன்னர் பதினாறாம் லூயியையும் தனியாகச் சந்திக்கிறார். வெர்சாய் அரண்மனையின் அரச விலங்குகள் காப்பகத்தில் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, லூயி-ஆகஸ்டின் திருமண வாழ்க்கையில் நீடித்து வரும் பிரச்சினையைப் பற்றி ஜோசப் அறிந்துகொள்கிறார்.
மன்னருக்கு பூட்டுகள் மற்றும் சாவிகள் செய்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருப்பதை அவர் கவனித்திருக்கிறார். அந்த ஆர்வத்தையே பயன்படுத்தி, ஆண்–பெண் தாம்பத்திய உறவு எவ்வாறு நடைபெறுகிறது என்பதைப் பூட்டையும் சாவியையும் உருவகமாகக் கொண்டு விளக்குகிறார்.
திருமண உறவை நிறைவேற்றுவதற்கான அடிப்படை விஷயங்களை மன்னருக்குப் புரியவைக்கிறார். இதுவரை மனைவியுடன் நெருக்கமாக இருக்கத் தயங்கிய லூயி-ஆகஸ்டுக்கு அந்த விளக்கம் உதவுகிறது.
அதற்குப் பிறகு, மன்னர் பதினாறாம் லூயியும் மேரி ஆன்டோனெட்டும் முதன்முறையாகத் தாம்பத்திய உறவில் ஈடுபடுகிறார்கள். நீண்டகாலமாகத் தொடர்ந்த திருமண வாழ்க்கையின் முக்கியப் பிரச்சினை இதன் மூலம் முடிவுக்கு வருகிறது.
மேரி ஆன்டோனெட் கர்ப்பமாகிறாள். 1778-ஆம் ஆண்டு அவளுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறக்கிறது. அந்தக் குழந்தைக்கு மரி தெரேஸ் என்று பெயரிடப்படுகிறது.
ஆண் வாரிசை எதிர்பார்த்திருந்த அரச குடும்பத்திற்குப் பெண் குழந்தை பிறந்தாலும், மேரி ஆன்டோனெட்டுக்கு அது மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது.
தனது மகளுடன் நெருக்கமாக இருக்கவும், அவளைத் தானே வளர்க்கவும் அவள் விரும்புகிறாள். ஆனால் அரச மரபுப்படி அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தாய்மார்கள் குழந்தைகளுக்குத் தாங்களே பாலூட்டுவது ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத நடைமுறையாகக் கருதப்படுகிறது.
இதனால் அவள் விரும்பியபடி மகளுடன் இருக்க முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.
மன்னர், மேரி ஆன்டோனெட்டுக்கு வெர்சாய் அரண்மனை வளாகத்திலேயே அமைந்துள்ள பெட்டிட் டிரியானோன் என்ற தனிப்பட்ட மாளிகையையும் தோட்டத்தையும் பரிசாக வழங்குகிறார்.
பெரிய அரண்மனையின் கடுமையான சம்பிரதாயங்களிலிருந்து விலகி அமைதியாக வாழக்கூடிய இடமாக அது அமைகிறது. மேரி ஆன்டோனெட் அங்கு அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்குகிறாள்.
இயற்கையான சூழல், தோட்டம், தனிமை, தனது மகளுடன் இருக்கும் நேரம் ஆகியவை அவளுக்கு மகிழ்ச்சியையும் மன அமைதியையும் தருகின்றன. தனது தோழிகளையும் அங்கு அழைத்து மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழிக்கிறாள்.
அந்தச் சூழலில், முன்பு முகமூடி விருந்தில் சந்தித்த ஸ்வீடன் நாட்டைச் சேர்ந்த ஆக்செல் வான் ஃபெர்சனுடனான அவளுடைய நெருக்கம் அதிகரிக்கிறது.
அவன் அவளுடைய வட்டாரத்தில் தொடர்ந்து இடம்பெறுகிறான்.
பின்னர் இருவருக்கும் இடையே காதல் உறவு உருவாகி, அது திருமணத்திற்கு வெளியேயான ரகசிய உறவாக மாறுகிறது. மன்னர் பதினாறாம் லூயியுடன் மேரி ஆன்டோனெட் வெளிப்படையாக நல்ல உறவைத் தொடர்ந்து வைத்திருந்தாலும், ஃபெர்சனுடனான அவளுடைய தனிப்பட்ட உறவு வேறு பாதையில் செல்கிறது.
இதற்கிடையில், பிரான்சின் பொருளாதார நிலை தொடர்ந்து மோசமடைகிறது. நாட்டின் அரசுக் கருவூலத்தில் ஏற்கெனவே கடுமையான நிதிச் சுமை இருந்த நிலையில், அமெரிக்கப் புரட்சிப் போரில் பிரிட்டனுக்கு எதிராகப் போராடிய அமெரிக்கர்களுக்கு பிரான்ஸ் பண உதவியும் படை உதவியும் வழங்குகிறது.
இதற்காகப் பெரும் தொகை செலவிடப்படுகிறது. இதனால் நாட்டின் கடன் மேலும் அதிகரிக்கிறது. அதே காலகட்டத்தில், மக்களுக்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்கள் கிடைப்பதும் கடினமாகிறது.
உணவுப் பற்றாக்குறை அதிகரிக்கிறது; குறிப்பாக ரொட்டிக்காக மக்கள் தவிக்கிறார்கள். பாரிசில் உணவுப் பொருட்களின் விலையும் பற்றாக்குறையும் மக்களிடையே கோபத்தை உருவாக்குகின்றன. உணவு கிடைக்காததால் மக்கள் போராட்டங்களில் ஈடுபடத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஆனால் அரச குடும்பத்தின் ஆடம்பர வாழ்க்கை மக்களிடையே கடும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்துகிறது. மேரி ஆன்டோனெட் விலையுயர்ந்த ஆடைகள், ஆபரணங்கள், விருந்துகள் ஆகியவற்றில் அதிகப் பணம் செலவழிப்பதாகப் பொதுமக்கள் கருதுகிறார்கள்.
மக்களின் பசி மற்றும் வறுமையைப் பற்றி அரசிக்கு அக்கறை இல்லை என்ற எண்ணமும் பரவுகிறது. இதனால் அவளுடைய பெயர் மக்களிடையே கெட்டுப்போகிறது.
அவளுக்கு “மேடம் டெஃபிசிட்” — அதாவது நாட்டின் நிதிப் பற்றாக்குறைக்குக் காரணமானவள் என்ற பொருளில் — கேலிப் பெயர் சூட்டப்படுகிறது. அரசியை விமர்சிக்கும் கேலிச் சித்திரங்களும் செய்தித்தாள்களில் வெளிவருகின்றன.
காலம் செல்லச் செல்ல மேரி ஆன்டோனெட் தனது வாழ்க்கை முறையை மாற்றத் தொடங்குகிறாள். முன்பு போலத் தொடர்ந்து விருந்துகளிலும் கேளிக்கைகளிலும் ஈடுபடுவதைக் குறைக்கிறாள்.
குடும்பத்தின் மீது அதிக கவனம் செலுத்துகிறாள். ஆடம்பரச் செலவுகளைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்கிறாள். வைர நகைகள் வாங்குவதை நிறுத்துவது போன்ற முடிவுகளையும் எடுக்கிறாள்.
ஆனால் அவள் வாழ்க்கை முறையில் மாற்றம் செய்யத் தொடங்கியபோதும், மக்களிடையே ஏற்கெனவே உருவாகிவிட்ட வெறுப்பும் அவநம்பிக்கையும் மறைவதில்லை.
1780-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தில் அவளுடைய தாயான பேரரசி மரியா தெரசா இறந்துவிடுகிறார். தாயின் மரணம் மேரி ஆன்டோனெட்டுக்கு மிகுந்த இழப்பாக அமைகிறது.
தாயின் மறைவுக்குப் பிறகு, 1781-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் அவளுக்கு ஓர் ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது. அந்தக் குழந்தைக்கு லூயி-ஜோசப் என்று பெயரிடப்படுகிறது.
இவன் பிரான்சின் அரியணைக்கான அடுத்த வாரிசாகக் கருதப்படுகிறான். இதனால் அரச குடும்பம் நீண்டகாலமாக எதிர்பார்த்த ஆண் வாரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சியை அடைகிறது.
அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளிலும் மேரி ஆன்டோனெட்டுக்கு குழந்தைகள் பிறக்கின்றனர். பின்னர் லூயி-சார்லஸ் என்ற மற்றொரு ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது. அதற்குப் பிறகு சோஃபி என்ற பெண் குழந்தை பிறக்கிறது.
ஆனால் சோஃபி தனது முதல் பிறந்தநாளுக்கு ஒரு மாதம் முன்பாகவே இறந்துவிடுகிறாள்.
இதனால் மேரி ஆன்டோனெட் தனது குழந்தைகளில் ஒருவரை இழக்கும் துயரத்தையும் எதிர்கொள்கிறாள். இவ்வாறு குடும்ப வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியும் இழப்பும் மாறி மாறி நிகழ்கின்றன.
இந்நேரத்தில் பிரான்சின் அரசியல் மற்றும் சமூக நிலைமை மேலும் மோசமடைகிறது. மக்களிடையே மன்னராட்சிக்கு எதிரான கோபம் அதிகரிக்கிறது.
உணவுப் பற்றாக்குறை, வறுமை, அரசின் கடன், அரச குடும்பத்தின் ஆடம்பர வாழ்க்கை ஆகியவை மக்களின் அதிருப்தியைத் தீவிரப்படுத்துகின்றன. பாரிசில் உருவான மக்கள் எழுச்சி படிப்படியாகப் புரட்சியாக மாறுகிறது.
1789-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் மக்கள் பாஸ்டில் சிறையைத் தாக்கிக் கைப்பற்றுகிறார்கள். இது பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் முக்கியமான திருப்பமாக அமைகிறது.
புரட்சி தீவிரமடைந்ததும், அரச குடும்பத்துக்கு ஆதரவாக இருந்த பல பிரபுக்களும் அரசவையினரும் நாட்டை விட்டு வெளியேறத் தொடங்குகிறார்கள். ஆபத்து நெருங்குவதை உணர்ந்த அவர்கள், பிரான்சிலிருந்து தப்பிச் செல்வதே பாதுகாப்பானது என்று கருதுகிறார்கள்.
ஆனால் மன்னர் பதினாறாம் லூயியும் மேரி ஆன்டோனெட்டும் வெர்சாய் அரண்மனையை விட்டு உடனடியாக வெளியேறாமல் அங்கேயே தங்க முடிவு செய்கிறார்கள். மற்ற அரசவையினர் நாட்டை விட்டு வெளியேறத் தொடங்கியபோதும், அரச குடும்பம் வெர்சாயில் தொடர்ந்து இருக்கிறது.
ஆனால் மக்கள் எழுச்சி அடங்குவதில்லை. பாரிசிலிருந்து ஆயுதம் ஏந்திய கோபமடைந்த மக்கள் கூட்டம் வெர்சாய் அரண்மனையை நோக்கி அணிவகுத்து வருகிறது.
அவர்கள் அரண்மனையை அடைந்ததும் அங்குள்ள அரச குடும்பத்தினரின் பாதுகாப்பு நிலைமை மிகவும் ஆபத்தானதாக மாறுகிறது. மக்கள் கூட்டம் அரண்மனைக்குள் நுழைந்து கலவரத்தில் ஈடுபடுகிறது.
மன்னரும் அரசியும் புரட்சியாளர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படுகிறார்கள். இனி வெர்சாய் அரண்மனையில் தொடர்ந்து வாழ முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.
மறுநாள் காலையில் அரச குடும்பம் வெர்சாயை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகிறது. அவர்கள் பாரிசில் உள்ள துயிலெரி அரண்மனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்.
இது சாதாரண இடமாற்றம் அல்ல; அரச குடும்பத்தினர் மக்களின் கண்காணிப்பிலும் கட்டுப்பாட்டிலும் வாழ வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
இதனால் மேரி ஆன்டோனெட்டின் வெர்சாய் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வருகிறது. அவள் தனது அரண்மனையையும் அங்கு வாழ்ந்த பழைய வாழ்க்கையையும் விட்டுப் பிரிய வேண்டியிருக்கிறது.
திரைப்படத்தின் இறுதியில், வெர்சாய் அரண்மனையில் இருந்த மேரி ஆன்டோனெட்டின் படுக்கையறை காட்டப்படுகிறது. மக்கள் கலவரத்தின்போது அந்த அறை சூறையாடப்பட்டு, பொருட்கள் சிதைக்கப்பட்டு, அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஒரு காலத்தில் ஆடம்பரத்துடனும் செல்வச் செழிப்புடனும் வாழ்ந்த அரசியின் தனிப்பட்ட அறை இப்போது சிதிலமடைந்து கிடக்கிறது. அந்த அழிந்த அறையின் காட்சியுடன் திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.
திரைப்படத்தின் இறுதியில் இடம்பெறும் விளக்கக் குறிப்பின்படி, இதற்குப் பிறகு 1793-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் மன்னர் பதினாறாம் லூயி புரட்சியாளர்களால் தூக்கிலிடப்பட்டார்.
அதே ஆண்டின் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மேரி ஆன்டோனெட்டும் தலை துண்டிக்கப்பட்டு மரண தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டாள்.
பிரான்சில் மன்னராட்சி ஒழிக்கப்பட்டு, நாடு குடியரசாக மாறியது. இவை திரைப்படத்தின் இறுதிக் காட்சியில் நேரடியாகக் காட்டப்படுவதில்லை; முடிவில் தரப்படும் குறிப்பின் மூலம் தெரிவிக்கப்படுகின்றன.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்பாம்