ஒரு போர் என்பது வெறும் நாடுகளுக்கு இடையிலான அதிகாரப் போட்டியா? அல்லது அதன் பின்னால் எண்ணற்ற இளம் உயிர்களின் கனவுகள், அச்சங்கள், நட்புகள், இழப்புகள் புதைந்து கிடக்கின்றனவா?
போரின் வெற்றி தோல்விகளைக் கடந்து, அதில் பங்கேற்கும் சாதாரண மனிதர்களின் மனநிலையையும் வாழ்க்கையையும் ஆராயும் திரைப்படம்தான் ஃபியோதர் பொண்டார்ச்சுக் இயக்கிய ‘9த் கம்பெனி’ (9th Company – 2005).
1980களின் இறுதியில் நடைபெற்ற சோவியத்–ஆப்கானிஸ்தான் போரின் பின்னணியில் உருவாகியுள்ள , போர்க்கள வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்ட இந்த ரஷ்யப் போர் திரைப்படம். போரின் அரசியல் அல்லது ராணுவக் கணக்குகளை மட்டுமே முன்னிறுத்தாமல், அதில் ஈடுபடுத்தப்படும் இளம் வீரர்களின் அனுபவங்களையும் மனநிலையையும் மையப்படுத்துவது இதன் முக்கியமான தனித்துவம்.
இளமைப் பருவத்திலிருந்து ராணுவக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் நுழையும் மனிதர்கள், முற்றிலும் மாறுபட்ட வாழ்க்கைச் சூழலை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையான கேள்வியைத் திரைப்படம் தனது கலைநோக்காகக் கொண்டுள்ளது.
இயக்குநர் ஃபியோதர் பொண்டார்ச்சுக், போர்க்களத்தை வெறும் வீரதீரச் செயல்களின் அரங்கமாக அணுகாமல், மனிதர்களின் உடல் மற்றும் மன வலிமையைச் சோதிக்கும் கடுமையான வாழ்க்கைச் சூழலாகச் சித்தரிக்கிறார்.
ராணுவப் பயிற்சி, வீரர்களுக்கிடையிலான உறவுகள், போரின் அச்சம், உயிருக்கு ஏற்படும் ஆபத்து எனப் பல்வேறு அம்சங்களை ஒரே திரைப்பட அனுபவத்திற்குள் இணைக்கும் இயக்க அணுகுமுறை கவனிக்கத்தக்கது.
குறிப்பாக, போரின் பின்னணியில் மனிதர்களின் தனிப்பட்ட உணர்வுகளுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம், இப்படத்தை வழக்கமான போர் திரைப்படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.
யூரி கொரோட்கோவின் திரைக்கதை, இளம் வீரர்களின் வாழ்க்கையையும் ராணுவச் சூழலையும் மையமாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. தனித்தனி குணாதிசயங்களைக் கொண்ட மனிதர்கள் ஒரே படைப்பிரிவில் இணையும் போது உருவாகும் உறவுகள், வேறுபாடுகள், ஒற்றுமை ஆகியவற்றைத் திரைக்கதை தனது முக்கியமான கூறுகளாகப் பயன்படுத்துகிறது.
போரின் தீவிரத்தை மட்டுமே தொடர்ந்து முன்னிறுத்தாமல், வீரர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்கும் அவர்களுடைய தனிப்பட்ட உணர்வுகளுக்கும் இடமளிப்பது கதையமைப்பிற்கு மனிதநேயத் தன்மையை வழங்குகிறது.
இதனால் போர் என்பது தொலைவில் நடைபெறும் ஒரு ராணுவ நடவடிக்கை என்ற பார்வையைத் தாண்டி, தனிமனித வாழ்க்கையை நேரடியாகப் பாதிக்கும் அனுபவமாக உணரப்படுகிறது.
நடிப்பில் ஆர்துர் ஸ்மோல்யானினோவ், அலெக்ஸி சாடோவ், மிகைல் எவ்லானோவ் ஆகியோர் முக்கியப் பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர். இவர்களுடன் ஃபியோதர் பொண்டார்ச்சுக்கும் நடித்துள்ளார்.
இளம் வீரர்களின் பாத்திரங்களை ஏற்றுள்ள நடிகர்கள், வெவ்வேறு குணாதிசயங்களையும் மனநிலைகளையும் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளனர்.
குறிப்பாக, ஒரு குழுவாக இயங்கும் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையே உருவாகும் நெருக்கமும் கூட்டுணர்வும் நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுவது முக்கியமான பலம்.
மிக்கேல் போரெச்சென்கோவ் ஏற்றுள்ள டிகாலோ என்ற அனுபவம் வாய்ந்த ராணுவ அதிகாரியின் பாத்திரமும் கவனிக்கத்தக்கது. போரின் அனுபவங்களால் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதரின் கடுமையான அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்தும் இந்தப் பாத்திரம், ராணுவ வாழ்க்கையின் இன்னொரு பரிமாணத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது.
மக்சிம் ஒசாட்ச்சியின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் காட்சியனுபவத்திற்கு முக்கியமான ஆதாரமாக அமைகிறது. ஆப்கானிஸ்தானின் போர்ச்சூழலையும் ராணுவப் பணிகளுக்கான நிலப்பரப்பையும் காட்சிப்படுத்துவதில் ஒளிப்பதிவின் பங்களிப்பு முக்கியமானது.
போர்க்களத்தின் இயல்பையும் அதன் ஆபத்தான தன்மையையும் பார்வையாளர்கள் உணரக்கூடிய வகையில் காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
குறிப்பாக, பரந்த நிலப்பரப்புக்கும் அதற்குள் சிக்கியிருக்கும் தனிமனிதர்களின் வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, போரின் பிரம்மாண்டத்தையும் மனிதர்களின் பாதுகாப்பற்ற நிலையையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்துகிறது.
இகோர் லிட்டோனின்ஸ்கியின் படத்தொகுப்பு, 130 நிமிடங்கள் கொண்ட திரைப்படத்தின் பல்வேறு பகுதிகளையும் ஒருங்கிணைக்கிறது. பயிற்சி வாழ்க்கை, படைப்பிரிவின் செயல்பாடுகள், போர்ச்சூழல் ஆகியவற்றுக்கு இடையே உருவாகும் தொடர்பு, திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த ஓட்டத்திற்கு முக்கியமானது.
காட்சிகளின் தொடர்ச்சி பார்வையாளரைப் படத்தின் உலகத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லும் வகையில் அமைந்துள்ளது. போர் திரைப்படத்தில் வேகம் மட்டுமே முக்கியமல்ல; கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தேவையான இடைவெளியும் அவசியம். அந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான சமநிலையே இத்தகைய படைப்புகளின் அனுபவத்தைத் தீர்மானிக்கிறது.
டாட்டோ எவ்கெனிட்ஸே அமைத்துள்ள இசை, திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான சூழலுக்கு ஆதரவளிக்கும் முக்கியமான தொழில்நுட்பக் கூறாக இடம்பெறுகிறது. போரின் பதற்றம், இளைஞர்களின் உறவுகள், ராணுவ வாழ்க்கையின் கடுமை போன்ற வெவ்வேறு உணர்வுநிலைகளைக் கொண்ட திரைப்படத்தில் இசையும் ஒலியமைப்பும் காட்சிகளின் தாக்கத்தை வலுப்படுத்துகின்றன.
குறிப்பாக, போர் என்பது காட்சிகளில் மட்டுமே நிகழும் அனுபவமல்ல; அதன் ஒலிகளும் அமைதியும் மனித மனத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும் முக்கியமானவை என்பதை இத்திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த அணுகுமுறை உணர்த்துகிறது.
திரைப்படத்தின் மையத்தில் இருப்பது நட்பு, ஒற்றுமை, கடமை, தியாகம், உயிர் மீதான அச்சம் போன்ற அடிப்படை மனித உணர்வுகளே. ஒரே நோக்கத்திற்காக ஒன்றிணைக்கப்படும் மனிதர்கள், தங்களுடைய தனிப்பட்ட வேறுபாடுகளைக் கடந்து ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து வாழ வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.
அத்தகைய சூழலில் நட்பு என்பது வெறும் மகிழ்ச்சியான உறவாக இல்லாமல், கடினமான வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான மனவலிமையாக மாறுகிறது. அதே நேரத்தில், ராணுவக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் தனிமனித உணர்வுகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளையும் திரைப்படம் தனது களத்தின் வழியாக ஆராய்கிறது.
வரலாற்றுப் பின்னணியும் இப்படத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. சோவியத்–ஆப்கானிஸ்தான் போர் அதன் இறுதிக்கட்டத்தை அடைந்த காலத்தை மையமாகக் கொண்டிருப்பதால், இது ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாகவும் அமைகிறது.
1988ஆம் ஆண்டின் ராணுவ நடவடிக்கைகளும் ஆப்கானிஸ்தானில் சோவியத் படைகள் மேற்கொண்ட பணிகளும் இதன் பின்னணியாக உள்ளன.
குறிப்பாக, 3234 என்ற மலைப்பகுதியில் நடைபெற்ற உண்மையான போருடன் படத்தின் உச்சக்கட்டத்திற்கான அடிப்படைத் தொடர்பு உள்ளது.
இருப்பினும், அந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தைத் திரைப்படம் சுதந்திரமான கலைப்படைப்பாக மறுவடிவமைத்துள்ளது. இதனால் வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் திரைப்படப் புனைவையும் இணைக்கும் அணுகுமுறை உருவாகிறது.
திரைப்படத்திற்கு ரஷ்யாவைச் சேர்ந்த போர் வீரர்களிடமிருந்து கலவையான எதிர்வினைகள் கிடைத்தன. போரில் பங்கேற்றவர்களின் அனுபவங்களுடன் ஒப்பிடும்போது சில வரலாற்று மற்றும் நிகழ்வுசார் துல்லியமின்மைகள் இருப்பதாகக் கருத்துகள் எழுந்தன.
அதே நேரத்தில், பொதுமக்களிடையே இப்படம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. வெளியான முதல் ஐந்து நாட்களிலேயே 7.7 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் வசூலித்து, அன்றைய ரஷ்யத் திரைப்பட உலகில் புதிய உள்நாட்டு வசூல் சாதனையைப் படைத்தது.
மொத்த வசூல் 26.1 மில்லியன் அமெரிக்க டாலராகப் பதிவானது. விமர்சன வரவேற்பைப் பொறுத்தவரையில், ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் பதிவான 16 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 69 சதவீத ஆதரவைப் பெற்றது.
மேலும், 2006ஆம் ஆண்டு சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான அகடமி விருதுப் பிரிவில் ரஷ்யாவின் சார்பில் பரிந்துரைக்கப்பட்டாலும் இறுதிப் பரிந்துரைப் பட்டியலில் இடம்பெறவில்லை. அதே ஆண்டில் ரஷ்யாவின் கோல்டன் ஈகிள் விருதில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதையும் பெற்றது.
மொத்தத்தில், ‘9த் கம்பெனி’ ஒரு போர் திரைப்படம் என்ற அடையாளத்தைத் தாண்டி, போரின் நடுவே வாழ வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாகும் இளம் மனிதர்களின் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் படைப்பாக அமைகிறது.
அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி, குழுவாக இயங்கும் கதாபாத்திரங்களின் உருவாக்கம், மனித உணர்வுகளுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம், போரின் கடுமையை வெளிப்படுத்தும் காட்சியமைப்பு ஆகியவை இதன் தனித்துவத்தை உருவாக்குகின்றன.
போரைப் பற்றிய திரைப்படங்களை விரும்புபவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், நட்பு, மனித உறவுகள், கடமை, தியாகம் ஆகியவற்றின் உண்மையான பொருளைப் பற்றிச் சிந்திக்க விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கும் இது குறிப்பிடத்தக்க அனுபவமாக இருக்கும்.
போர் முடிந்த பிறகும் மனித மனங்களில் எஞ்சியிருக்கும் அனுபவங்களையும் கேள்விகளையும் உணர விரும்பினால், பார்க்க வேண்டிய திரைப்படங்களில் ஒன்று ‘9த் கம்பெனி’.
==================================
படத்தின் கதை:-
1988ஆம் ஆண்டு, சோவியத் ஒன்றியத்தின் செம்படையில் பணியாற்றுவதற்காக இளைஞர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டு ராணுவப் பயிற்சிக்கு அனுப்பப்படுகின்றனர்.
அப்போது சோவியத் ஒன்றியத்துக்கும் ஆப்கானிஸ்தானில் செயல்பட்டு வந்த ஆயுதக் குழுக்களுக்கும் இடையே போர் நடைபெற்று வருகிறது. இந்தப் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில், ஆப்கானிஸ்தானில் பணியாற்றுவதற்காகப் புதிதாகத் தேர்வு செய்யப்பட்ட இளம் வீரர்களின் வாழ்க்கையில் நிகழும் சம்பவங்கள்தான் கதையின் தொடக்கம்.
சைபீரியாவில் உள்ள கிராஸ்னோயார்ஸ்க் நகரின் ராணுவ ஆட்சேர்ப்பு மையத்தில் இளைஞர்கள் ஒன்று கூடுகின்றனர். ராணுவப் பணிக்காகப் புறப்படுவதற்கு முன்பு அவர்கள் தங்களுடைய குடும்பத்தினரிடமும் அன்புக்குரியவர்களிடமும் விடைபெறுகின்றனர்.
இனிமேல் தங்களுடைய வாழ்க்கை எப்படியிருக்கப் போகிறது என்பது தெரியாத நிலையில், ஒவ்வொருவரும் புதிய அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராகின்றனர்.
அவர்களில் லியூட்டி, சுகுன், ஜியோகோண்டா, ரியாபா, ஸ்டாஸ், வொரோபேய் ஆகிய ஆறு இளைஞர்களும் நண்பர்களாகின்றனர்.
இவர்கள் அனைவரும் பின்னர் ஆப்கானிஸ்தானுக்கு அனுப்பப்படவிருக்கும் 345ஆவது தனித்த காவலர் வான்வழிப் படைப்பிரிவில் பணியாற்றுவதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர்.
பயிற்சிக்காக அவர்கள் உஸ்பெகிஸ்தானில் உள்ள ஃபெர்கானா பள்ளத்தாக்குக்குக் கொண்டுசெல்லப்படுகின்றனர். அங்கு அவர்களுக்கு ராணுவ வாழ்க்கையின் கடுமையான ஒழுங்குமுறைகள் அறிமுகமாகின்றன.
அங்கேயே பினோஷேட் என்ற செல்லப்பெயரால் அழைக்கப்படும் செச்சென் இனத்தைச் சேர்ந்த வீரரையும் சந்திக்கின்றனர். புதிதாகச் சேர்ந்த இளைஞர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும் பொறுப்பு மூத்த ராணுவ அதிகாரியான டிகாலோவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.
டிகாலோ சாதாரணப் பயிற்சியாளர் அல்ல. அவர் ஏற்கெனவே ஆப்கானிஸ்தான் போரில் பங்கேற்றவர். அந்தப் போரில் சந்தித்த அனுபவங்களால் மனதளவில் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்.
போரின் கொடுமைகளை நேரடியாக அனுபவித்திருப்பதால், புதிய வீரர்களிடம் அவர் மிகவும் கண்டிப்பாக நடந்துகொள்கிறார். பயிற்சியின்போது அவர்களைச் சிரமப்படுத்துகிறார்; சிறிய தவறுகளைக்கூடப் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை.
அவருடைய கடுமையான அணுகுமுறை காரணமாக ஆரம்பத்தில் இளைஞர்கள் பல்வேறு சிரமங்களைச் சந்திக்கின்றனர்.
ஆனால், அந்தக் கடுமையான பயிற்சியின் மூலமாகவே அவர்கள் ராணுவ வாழ்க்கைக்குத் தயாராகின்றனர்.
ஒருவருக்கொருவர் இருந்த வேறுபாடுகளையும் மனக்கசப்புகளையும் கடந்து, ஒரே குழுவாகச் செயல்படக் கற்றுக்கொள்கின்றனர்.
பயிற்சியின் சிரமங்களை ஒன்றாக எதிர்கொள்வதால் அவர்களுக்கிடையே நட்பும் நெருக்கமும் வலுப்பெறுகின்றன. ஆரம்பத்தில் தனித்தனியாக இருந்த இளைஞர்கள் படிப்படியாக ஒருவரை ஒருவர் நம்பும் நண்பர்களாக மாறுகின்றனர்.
பயிற்சி முடிவடையும் தருணம் நெருங்குகிறது. அந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடுவதற்காக நண்பர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, உள்ளூரில் ஸ்னோ ஒயிட் என்ற செல்லப்பெயரால் அழைக்கப்படும் ஒரு பாலியல் தொழிலாளியுடன் நேரத்தைச் செலவிடுகின்றனர்.
இதற்கிடையில், டிகாலோவுக்கும் ஒரு மனக்கவலை ஏற்படுகிறது. தான் பயிற்சி அளித்த இளைஞர்கள் ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் செல்லவிருப்பதால், அவர்களுடன் தானும் பணியாற்ற விரும்புகிறார்.
அதற்காக அவர்களுடன் ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் செல்ல அனுமதி கோருகிறார். ஆனால், அவருடைய கோரிக்கை நிராகரிக்கப்படுகிறது. இதனால் அவர் மனமுடைகிறார். தான் பயிற்சி அளித்த வீரர்களுடன் போர்க்களத்திற்குச் செல்ல முடியாத ஏமாற்றத்துடன் இருக்கிறார்.
பயிற்சி முடிந்ததும் இளைஞர்கள் அனைவரும் ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் செல்லும் போக்குவரத்து விமானத்தில் ஏறுகின்றனர். அவர்கள் பாக்ராம் விமானப்படைத் தளத்தை அடைகின்றனர்.
அங்கு ஆப்கானிஸ்தானில் ஏற்கெனவே பலமுறை பணியாற்றிவிட்டு நாடு திரும்பத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மூத்த வான்வழிப் படைவீரரைச் சந்திக்கின்றனர்.
அவர் லியூட்டியிடம் ஒரு சிறிய அதிர்ஷ்டப் பதக்கத்தைக் கொடுக்கிறார். பலமுறை ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் சென்று போரில் ஈடுபட்டபோதும் அந்தப் பதக்கம் தன்னைப் பாதுகாத்ததாக அவர் கூறுகிறார்.
போர்க்களத்தில் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படாமல் தன்னைக் காப்பாற்றிய தாயத்து போன்ற பொருளாக அதனை அவர் நம்புகிறார். எனவே, லியூட்டியும் அதனை ஒரு பாதுகாப்புச் சின்னமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
அந்த மூத்த வீரர் தனது பணியை முடித்துக்கொண்டு நாடு திரும்புவதற்காக ஒரு போக்குவரத்து விமானத்தில் ஏறுகிறார். ஆனால், விமானம் புறப்படும்போது அதன் மீது ஏவுகணைத் தாக்குதல் நடத்தப்படுகிறது.
தாக்குதலால் விமானம் விபத்துக்குள்ளாகி விழுகிறது. அதில் பயணம் செய்த அனைவரும் உயிரிழக்கின்றனர். ஆப்கானிஸ்தானில் போர் எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதையும், அனுபவம் வாய்ந்த வீரர்களுக்குக்கூட உயிர் உத்தரவாதம் இல்லை என்பதையும் புதிய வீரர்கள் நேரடியாக உணர்கின்றனர்.
இதற்குப் பிறகு புதிய வீரர்கள் வெவ்வேறு படைப்பிரிவுகளுக்குப் பிரிக்கப்படுகின்றனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஒன்பதாவது படைப்பிரிவுக்கு அனுப்பப்படுகின்றனர்.
ஆனால், பினோஷேட்டும் ரியாபாவும் நான்காவது படைப்பிரிவுக்கு ஒதுக்கப்படுகின்றனர். இதனால் அவர்கள் தங்களுடைய நண்பர்களிடமிருந்து பிரிந்து வேறு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
ஒன்பதாவது படைப்பிரிவில் இணைந்த இளைஞர்கள் அங்குள்ள அனுபவம் வாய்ந்த ராணுவ வீரர்களைச் சந்திக்கின்றனர். அவர்களில் வாரண்ட் அதிகாரியான கோகோல், அஃபனாசி என்ற செல்லப்பெயரால் அழைக்கப்படும் சார்ஜென்ட், குர்பாஷி என்ற செல்லப்பெயரால் அழைக்கப்படும் மருத்துவப் பிரிவு சார்ஜென்ட் ஆகியோர் முக்கியமானவர்கள்.
இவர்கள் அனைவரும் முன்பு டிகாலோவுடன் இணைந்து பணியாற்றியவர்கள். டிகாலோவுக்கு ஏற்பட்ட உடல்நலப் பிரச்சினை காரணமாக அவர் மருத்துவ ரீதியாகப் போர்க்களத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட பிறகு, இவர்கள் தொடர்ந்து ஆப்கானிஸ்தானில் பணியாற்றி வருகின்றனர்.
புதிய வீரர்களுக்கு போர்க்களத்தின் உண்மையான நிலைமைகளை இந்த அனுபவம் வாய்ந்த வீரர்கள் படிப்படியாகப் புரியவைக்கின்றனர். பயிற்சி முகாமில் கற்றுக்கொண்ட ராணுவப் பாடங்களுக்கும் உண்மையான போர்க்களத்தில் எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஆபத்துகளுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருப்பதை அவர்கள் உணரத் தொடங்குகின்றனர்.
இந்தப் படைப்பிரிவுக்குத் தலைமை தாங்குபவர் கேப்டன் பிஸ்ட்ரோவ். அவர் கக்ரமான் என்ற பெயராலும் அழைக்கப்படுகிறார். அவரது தலைமையில் ஒன்பதாவது படைப்பிரிவு ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சோவியத் ராணுவ முகாமுக்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களையும் பிற அத்தியாவசியப் பொருட்களையும் கொண்டு செல்லும் பணியில் ஈடுபடுகிறது.
அந்த முகாம் மற்ற ராணுவப் பகுதிகளிலிருந்து தனிமையில் இருப்பதால், அங்கு பொருட்களைச் சேர்ப்பது மிகவும் முக்கியமான பணியாக இருக்கிறது.
பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் வழியில் அவர்கள் முஜாஹிதீன் எனப்படும் ஆப்கானிஸ்தான் ஆயுதப் போராளிகளின் குழுவைச் சந்திக்கின்றனர்.
அந்தக் குழுவுக்குத் தலைமை தாங்குபவன் அகமது. அவனது தலைமையிலான போராளிகள் சோவியத் படையினர் இருக்கும் முகாமை நோக்கித் தாக்குதல் நடத்துகின்றனர்.
இதனால் இரு தரப்பினருக்கும் இடையே சிறிய அளவிலான துப்பாக்கிச் சண்டை நடைபெறுகிறது. அந்த மோதலுக்குப் பிறகு நிலைமை ஓரளவு அமைதியடைகிறது.
மறுநாள், வொரோபேய் எதிர்பாராத விதமாக அகமதுவைக் கண்டுபிடிக்கிறான். அந்தச் சந்திப்பின் போது வொரோபேய் துப்பாக்கியால் சுட்டு அகமதுவைக் கொன்றுவிடுகிறான். இதன் மூலம் முன்னர் தங்களுடைய படைப்பிரிவுடன் மோதிய எதிரிப் போராளிகளின் தலைவன் உயிரிழக்கிறான்.
இதற்கிடையில், சோவியத் ராணுவம் ஆப்கானிஸ்தானில் பெரிய அளவிலான ராணுவ நடவடிக்கையான ஆபரேஷன் மேஜிஸ்ட்ரலில் ஈடுபடுகிறது. அந்த நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாக ஒன்பதாவது படைப்பிரிவுக்கு முக்கியமான பொறுப்பு வழங்கப்படுகிறது.
அவர்கள் ஒரு பெயரற்ற மலைக்குன்றின் மீது ராணுவக் காவல் நிலையத்தை அமைக்க வேண்டும். அந்தக் குன்றுக்கு 3234 என்ற எண் வழங்கப்படுகிறது. அங்கு படையினரை நிறுத்துவதன் நோக்கம்,
அந்தப் பாதை வழியாகச் செல்லும் ராணுவ வாகனத் தொடர்களைப் பாதுகாப்பதாகும். அதாவது, அந்த மலைப்பகுதியைக் கைப்பற்றி எதிரிகளின் தாக்குதலிலிருந்து போக்குவரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
இந்தப் பணிக்காக ஒன்பதாவது படைப்பிரிவு மலைக்குன்றுக்குச் செல்கிறது. அங்கே அவர்கள் முகாம் அமைத்து பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபடுகின்றனர்.
இதற்கிடையில், முன்பு நான்காவது படைப்பிரிவுக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்த ரியாபா மீண்டும் தனது பழைய நண்பர்களுடன் இணைகிறான். முஜாஹிதீன் நடத்திய திடீர் தாக்குதலில் அவனுடன் இருந்தவர்கள் பலர் உயிரிழந்துள்ளனர்.
அந்தத் தாக்குதலில் அவன் மட்டுமே உயிர் பிழைத்திருக்கிறான். உயிர் தப்பினாலும் காயமடைந்த அவன், அந்த அனுபவத்தால் கடுமையான மனஅதிர்ச்சிக்கு ஆளாகியிருக்கிறான்.
மீண்டும் நண்பர்களுடன் இணைந்தாலும், முன்பு இருந்த இயல்பான மனநிலைக்கு அவனால் திரும்ப முடியவில்லை.
மலைக்குன்றில் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் வீரர்களிடையே ராணுவ ஒழுங்கு தொடர்ந்து கடுமையாகப் பின்பற்றப்படுகிறது.
ஒரு நாள் ஸ்டாஸ் இரவு நேரக் காவல் பணியில் இருக்கும்போது தூங்கிவிடுகிறான். போர்க்களத்தில் காவல் பணியில் இருப்பவர் தூங்குவது மிகப்பெரிய தவறாகக் கருதப்படுகிறது.
ஏனெனில், எதிரிகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் தாக்குதல் நடத்தக்கூடிய நிலையில், காவலர் விழிப்புடன் இல்லாவிட்டால் முழுப் படைப்பிரிவின் உயிருக்கும் ஆபத்து ஏற்படலாம்.
இதனால் அனுபவம் வாய்ந்த வீரர்கள் ஸ்டாஸைத் தண்டிக்கின்றனர். அவரை அடித்து, காவல் பணியில் அலட்சியமாக இருந்ததன் தீவிரத்தை உணர வைக்கின்றனர்.
அடுத்த நாள், கோகோல் ஜியோகோண்டாவிடம் தீப்பெட்டிகளைத் வாங்கிக் கொண்டுவருமாறு உத்தரவிடுகிறார்.
அதற்காக ஜியோகோண்டா அருகிலுள்ள ஆப்கானிஸ்தான் கிராமத்திற்குத் தனியாகச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. போர்ப் பகுதியில் உள்ள ஒரு கிராமத்திற்குள் தனியாகச் செல்வது ஆபத்தானது. இருப்பினும், கோகோலின் உத்தரவை நிறைவேற்றுவதற்காக அவன் அங்கு செல்கிறான்.
கிராமத்தினரிடம் உணவுப் பொருட்களைக் கொடுத்து, அதற்குப் பதிலாகத் தீப்பெட்டிகளைப் பெறுவதற்காகப் பரிமாற்றம் செய்கிறான். இவ்வாறு தேவையான பொருளைப் பெற்றுக்கொண்டு மீண்டும் தனது படைப்பிரிவுக்குத் திரும்புகிறான்.
இந்நிலையில், ஒன்பதாவது படைப்பிரிவு பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும் மலைப்பாதை வழியாக ஒரு ராணுவ வாகனத் தொடர் வருகிறது. அந்த வாகனங்கள் மலைப்பகுதியைக் கடந்து செல்லும்போது முஜாஹிதீன் போராளிகள் திடீரெனத் தாக்குதல் நடத்துகின்றனர்.
எதிர்பாராத தாக்குதலால் சோவியத் வீரர்கள் பலர் உயிரிழக்கின்றனர். மலைக்குன்றில் பாதுகாப்புப் பணியில் இருந்த வீரர்களும் இந்தத் தாக்குதலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இரு தரப்பினருக்கும் இடையே கடுமையான துப்பாக்கிச் சண்டை நடைபெறுகிறது.
இந்த மோதலின்போது ஏற்கெனவே மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டிருந்த ரியாபா மீண்டும் கடுமையான மனநிலைச் சிதைவுக்கு ஆளாகிறான். போரின் அழுத்தத்தையும் அச்சத்தையும் அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. குழப்பமான மனநிலையில் இருக்கும் அவன் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு தலையில் காயமடைந்து உயிரிழக்கிறான்.
இதே தாக்குதலில் படைப்பிரிவின் தலைவரான கேப்டன் பிஸ்ட்ரோவும் கொல்லப்படுகிறார். இதனால் ஒன்பதாவது படைப்பிரிவு தனது தலைவரை இழந்து மேலும் நெருக்கடியான நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது.
தாக்குதலை நடத்திய முஜாஹிதீன் போராளிகளைத் துரத்திப் பிடிப்பதற்காக கோகோல் ஒரு சிறிய படையணியை அழைத்துக்கொண்டு அருகிலுள்ள கிராமத்தை நோக்கிச் செல்கிறார். அங்கு எதிரிகளைத் தேடும் நடவடிக்கையில் அவர்கள் ஈடுபடுகின்றனர்.
அப்போது அந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவன் ஸ்டாஸின் முதுகுப் பகுதியில் துப்பாக்கியால் சுடுகிறான். அந்தத் தாக்குதலில் ஸ்டாஸ் உயிரிழக்கிறான்.
இந்தச் சம்பவத்தால் சோவியத் வீரர்கள் கடும் கோபமடைகின்றனர். தங்களுடைய வீரர் ஒருவரைச் சிறுவன் சுட்டுக் கொன்றதால், அந்தக் கிராமத்தையே எதிரிகளுக்கு உதவும் இடமாகக் கருதுகின்றனர்.
இதற்குப் பதிலடியாக சோவியத் படையினர் பி.எம்.-21 கிராட் ராக்கெட் ஏவுகணை அமைப்பைப் பயன்படுத்தி அந்தக் கிராமத்தின் மீது மிகப்பெரிய ராக்கெட் தாக்குதலை நடத்துகின்றனர். இந்தத் தாக்குதலில் கிராமம் முழுவதும் அழிக்கப்படுகிறது.
அங்கிருந்த மக்கள் மற்றும் கட்டிடங்கள் அனைத்தும் அந்தத் தாக்குதலின் விளைவுகளால் பாதிக்கப்படுகின்றன. இதனால் ஸ்டாஸின் மரணத்திற்குப் பதிலடி கொடுக்கும் நடவடிக்கை ஒரு முழுக் கிராமத்தையே அழிக்கும் அளவுக்குச் செல்கிறது.
இதற்குப் பிறகு சில மாதங்கள் கடந்து செல்கின்றன. ஒன்பதாவது படைப்பிரிவு தொடர்ந்து 3234 என்ற மலைக்குன்றிலேயே தங்கிப் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபட்டு வருகிறது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் பெரிய அளவிலான தாக்குதல்கள் எதுவும் நடைபெறாமல் நாட்கள் கழிகின்றன. முன்பு பிரிக்கப்பட்டிருந்த பினோஷேட்டும் மீண்டும் ஒன்பதாவது படைப்பிரிவுக்கு மாற்றப்படுகிறான். இதனால் அவன் பழைய நண்பர்களுடன் மீண்டும் இணைகிறான்.
போரில் ஏற்கெனவே உயிரிழந்த நண்பர்களையும் சக வீரர்களையும் நினைத்து எஞ்சியிருப்பவர்கள் வருந்துகின்றனர். தங்களுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட இழப்புகளை மனதில் சுமந்துகொண்டு தொடர்ந்து பணியாற்றுகின்றனர்.
இந்தச் சூழ்நிலையிலும் புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் வருகிறது. மலைக்குன்றில் பணியில் இருக்கும் வீரர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி புத்தாண்டு இரவைக் கொண்டாடுகின்றனர்.
போர் எப்போது வேண்டுமானாலும் மீண்டும் தொடங்கலாம் என்ற அச்சம் இருந்தாலும், அந்த இரவில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்து கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபடுகின்றனர்.
புத்தாண்டு முடிந்து சில நாட்களே ஆன நிலையில், முஜாஹிதீன் போராளிகளின் மிகப்பெரிய படை 3234 என்ற மலைக்குன்றை நோக்கித் தாக்குதல் நடத்துகிறது.
இம்முறை இது சாதாரணமான மோதல் அல்ல. பெரும் எண்ணிக்கையிலான எதிரிப் போராளிகள் மலைக்குன்றைச் சுற்றி வளைத்து ஒன்பதாவது படைப்பிரிவைத் தாக்குகின்றனர்.
தாக்குதல் தொடங்கியவுடன் ஜியோகோண்டா எதிரிகளின் துப்பாக்கிச் சூட்டில் சிக்கி உடனடியாகக் கொல்லப்படுகிறான். நண்பர்கள் தங்கள் கண்முன்னே உயிரிழப்பதைப் பார்க்கும் மற்ற வீரர்கள் கடுமையான அதிர்ச்சியடைந்தாலும், தங்களுடைய பாதுகாப்புப் பணியைத் தொடர வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றனர்.
தாக்குதல் தொடர்ந்து தீவிரமடைகிறது. மலைக்குன்றின் மீது இருக்கும் சோவியத் வீரர்கள் எதிரிகளின் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கப் போராடுகின்றனர்.
இரு தரப்பினருக்கும் இடையே கடுமையான துப்பாக்கிச் சண்டை நடைபெறுகிறது. இந்த மோதலில் ஒன்பதாவது படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த பல வீரர்கள் உயிரிழக்கின்றனர்.
அனுபவம் வாய்ந்த வீரர்களான கோகோல், குர்பாஷி ஆகியோரும் கொல்லப்படுகின்றனர். சுகுனும் வொரோபேயும் போரில் உயிரிழக்கின்றனர். மீண்டும் நண்பர்களுடன் இணைந்திருந்த பினோஷேட்டும் இந்தத் தாக்குதலில் கொல்லப்படுகிறான்.
ஒவ்வொருவராகத் தங்களுடைய சக வீரர்களை இழந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், மலைக்குன்றில் எஞ்சியிருப்பவர்களின் நிலைமை மிகவும் மோசமடைகிறது.
எதிரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருப்பதால் அவர்களால் தாக்குதலை முழுமையாகத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. மேலும், தொடர்ந்து நடைபெற்ற சண்டையால் அவர்களிடம் இருந்த வெடிமருந்துகளும் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களும் குறைந்து வருகின்றன. எதிரிகள் மலைக்குன்றைச் சுற்றி வளைத்துள்ளதால் வெளியிலிருந்து உதவி கிடைப்பதும் கடினமாகிறது.
இந்த நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் லியூட்டியும் அஃபனாசியும் எஞ்சியிருக்கும் வீரர்களுக்குத் தலைமை தாங்குகின்றனர். படைப்பிரிவின் தலைவராக இருந்த கேப்டன் பிஸ்ட்ரோவ் ஏற்கெனவே உயிரிழந்துவிட்டார்.
அனுபவம் வாய்ந்த கோகோல் உள்ளிட்ட வீரர்களும் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். எனவே, எஞ்சியிருக்கும் வீரர்களை ஒருங்கிணைத்து இறுதிவரை போராட வேண்டிய பொறுப்பு லியூட்டிக்கும் அஃபனாசிக்கும் ஏற்படுகிறது.
இருவரும் தங்களிடம் உள்ள குறைந்த அளவிலான ஆயுதங்களையும் தோட்டாக்களையும் பயன்படுத்தி எதிரிகளின் தாக்குதலைத் தடுக்க முயற்சிக்கின்றனர்.
எதிரிகள் தொடர்ந்து முன்னேறி வருவதால், ஒவ்வொரு தாக்குதலையும் சமாளிப்பது மிகவும் கடினமாகிறது. தங்களுடைய சக வீரர்கள் பலர் உயிரிழந்துவிட்ட நிலையிலும், எஞ்சியிருப்பவர்கள் மலைக்குன்றைக் கைவிடாமல் கடைசிவரை போராடுகின்றனர்.
ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் முற்றிலும் எதிரிகளால் சூழப்பட்டு, வெடிமருந்துகளும் கிட்டத்தட்ட தீர்ந்துபோகும் நிலையை அடைகின்றனர். இனி தங்களால் நீண்ட நேரம் தாக்குதலைத் தாங்க முடியாது என்ற சூழ்நிலை உருவாகிறது. இருந்தாலும் அவர்கள் பின்வாங்காமல் தொடர்ந்து எதிரிகளை எதிர்த்துப் போராடுகின்றனர்.
அந்தத் தருணத்தில் சோவியத் படையின் எம்.ஐ.-24 ரகப் போர் ஹெலிகாப்டர்கள் மலைக்குன்றை நோக்கி வருகின்றன. அவை வந்ததும் அங்கிருந்த முஜாஹிதீன் போராளிகள் மீது தாக்குதல் நடத்துகின்றன.
ஹெலிகாப்டர்களிலிருந்து நடத்தப்படும் தாக்குதலால் எஞ்சியிருந்த ஆப்கானிஸ்தான் போராளிகள் கொல்லப்படுகின்றனர். இதன் மூலம் மலைக்குன்றின் மீது நடைபெற்ற கடுமையான சண்டை முடிவுக்கு வருகிறது.
அந்தப் போரில் லியூட்டி மட்டுமே உயிருடன் எஞ்சியிருக்கும் வீரராக வெளிவருகிறான். தனது நண்பர்கள் அனைவரையும் இழந்த நிலையில், அவன் தனியாக உயிர் பிழைத்திருக்கிறான்.
தன்னுடைய படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த மற்ற வீரர்கள் அனைவரும் போரில் உயிரிழந்துவிட்டதால், அவனுடைய மனநிலை கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
சண்டை முடிந்த பிறகு அங்கு வரும் ஒரு சோவியத் கர்னல் லியூட்டியைச் சந்திக்கிறார். அப்போது அவர் தெரிவிக்கும் செய்தி லியூட்டிக்கு மேலும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது.
சோவியத் ஒன்றியம் ஏற்கெனவே ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து தனது படைகளைத் திரும்பப் பெறும் நடவடிக்கையைத் தொடங்கிவிட்டதாக அவர் கூறுகிறார்.
அதாவது, ஒன்பதாவது படைப்பிரிவு இத்தனை உயிரிழப்புகளையும் தியாகங்களையும் சந்தித்து 3234 என்ற மலைக்குன்றைப் பாதுகாத்துப் போராடிய நேரத்தில், ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து சோவியத் படைகள் வெளியேறும் நடவடிக்கை ஏற்கெனவே ஆரம்பமாகியிருந்தது.
இதனால் லியூட்டி கடுமையான மனவேதனைக்கு ஆளாகிறான். தன்னுடைய நண்பர்கள் அனைவரும் உயிரிழந்துவிட்டனர். பல மாதங்களாகப் போராடிய வீரர்கள் பலர் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர்.
ஆனால், அவர்கள் பாதுகாத்த மலைக்குன்றுக்காகவும் நடத்திய போருக்காகவும் இப்போது என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது என்ற கேள்வி அவனைத் துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது.
குறிப்பாக, சோவியத் படைகள் வெளியேறத் தொடங்கியிருந்த நிலையில் இந்தப் போரில் இத்தனை உயிர்களை இழந்ததன் பயன் என்ன என்ற வேதனை அவனைப் பாதிக்கிறது.
அப்போது லியூட்டியின் கழுத்தில் இருந்த அதிர்ஷ்டப் பதக்கம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. பாக்ராம் விமானப்படைத் தளத்தில் நாடு திரும்பியபோது விமான விபத்தில் உயிரிழந்த அந்த மூத்த வீரர் கொடுத்த பதக்கம்தான் அது.
பலமுறை போர்க்களத்தில் உயிரைக் காப்பாற்றியதாகக் கூறப்பட்ட அந்தப் பதக்கத்தை லியூட்டி இதுவரை தன்னுடைய பாதுகாப்புச் சின்னமாக வைத்திருந்தான்.
ஆனால், தனது நண்பர்கள் அனைவரும் உயிரிழந்துவிட்ட நிலையில், அந்தப் பதக்கம் தன்னைக் காப்பாற்றியதற்கு என்ன அர்த்தம் என்ற மனவேதனையில் அதைத் தனது கழுத்திலிருந்து அறுத்து எறிகிறான். அதன்பிறகு தாங்க முடியாத துயரத்தில் கதறி அழுகிறான்.
1989ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 9ஆம் தேதி, லியூட்டி ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து வெளியேறும் சோவியத் ராணுவ வாகனத் தொடரில் பயணம் செய்கிறான்.
பி.டி.ஆர்.-70 என்ற கவச ராணுவ வாகனத்தில் அவன் ஆப்கானிஸ்தானை விட்டுப் புறப்படுகிறான். இப்போது அவன் அந்தப் போருக்குச் சென்ற இளைஞர்களில் உயிருடன் எஞ்சியிருக்கும் ஒருவன். அவனுடன் பயிற்சி பெற்ற நண்பர்களும், மலைக்குன்றில் இணைந்து போராடிய சக வீரர்களும் இனி இல்லை.
இந்தப் பயணத்தின்போது லியூட்டியின் குரலில் அவனுடைய வாழ்க்கையிலும் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வரலாற்றிலும் பின்னர் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன.
ஆப்கானிஸ்தான் போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னர் சோவியத் ஒன்றியமும் இறுதியில் சிதைந்து பல தனித்தனி நாடுகளாகப் பிரிந்துவிடுகிறது. மேலும், தங்களுக்குப் பயிற்சி அளித்த டிகாலோவும் பின்னாளில் பக்கவாதத்தால் உயிரிழந்துவிட்டதாக அவன் தெரிவிக்கிறான்.
போரில் தன்னுடன் இருந்த நண்பர்கள் அனைவரையும் இழந்த லியூட்டி, அந்தப் போரின் பயனற்ற தன்மையையும் அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட துயரங்களையும் நினைத்துப் பார்க்கிறான்.
இருப்பினும், ஒன்பதாவது படைப்பிரிவில் பணியாற்றிய வீரர்கள் தங்களுடைய கடமையை நிறைவேற்றுவதற்காக உயிரைப் பணயம் வைத்துப் போராடினர் என்பதையும் அவன் நினைவுகூர்கிறான். அவர்களுடைய தனிப்பட்ட போராட்டத்தையும் தியாகத்தையும் அவன் தோல்வியாகக் கருதவில்லை. அந்தப் படைப்பிரிவு தங்களுக்கென ஒரு தனிப்பட்ட வெற்றியைப் பெற்றதாக அவன் இறுதியில் அறிவிக்கிறான்.
அவ்வாறு, ஆப்கானிஸ்தான் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் ஒன்றாகப் பயிற்சி பெற்று, நண்பர்களாகி, ஒரே படைப்பிரிவில் இணைந்து போராடிய இளம் வீரர்களின் வாழ்க்கை, 3234 என்ற மலைக்குன்றில் நிகழ்ந்த பேரழிவுடன் முடிவுக்கு வருகிறது.
அவர்களில் ஒருவனான லியூட்டி மட்டும் உயிர் பிழைத்து, தனது நண்பர்களின் நினைவுகளையும் போரின் வலியையும் சுமந்துகொண்டு ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து வெளியேறுகையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ரஷ்யன்சினிமா
#கீதப்ப்ரியன்nika
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்ஈகிள்